Συνέντευξη με τη Νάντια Δρακούλα | Της Πάστα Φλώρα

Ο μύθος της Σταχτοπούτας διαβασμένος ανάποδα ή η αναζήτηση της πιο υπερεκτιμημένης (;) προσδοκίας: Της συγχώρεσης, των άλλων, του εαυτού μας… Αλλιώς, μια προσωπική αφήγηση για την άσκηση της βίας σ’ όλες τις μορφές της- ενός φαινομένου που γιγαντώνεται μέσα στην κρίση. Και μια προτροπή σε όλα τα θύματα, τους θύτες αλλά και τους απλούς παρατηρητές να μην αποδεχθούν μια τέτοια συνθήκη ως «αναγκαίο κακό», αλλά να βρουν τα θάρρος να μιλήσουν. H Νάντια Δρακούλα, λίγο πρίν την θεατρική έκβαση του συγγραφικού της βιβλίου μιλάει στο Pause.

Πως προέκυψε η συμπερίληψη του βιβλίου σας στο νέο πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου, «Συγγραφέας του Μήνα» ;

Όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά το βιβλίο, από τις εκδόσεις Ευρασία, το καλοκαίρι του 2015, το έστειλα επιλεκτικά σε θέατρα και σκηνοθέτες. Ένα από αυτά ήταν το Εθνικό Θέατρο. Ένα χρόνο μετά με κάλεσαν από το δραματολόγιο του Εθνικού για να μου πουν ότι το είχαν επιλέξει μαζί με άλλα τρία έργα για το πρόγραμμα αυτό.

Φωτογραφία: Κωστής Σωχωρίτης

Τι να περιμένουμε από τη θεατρική απόδοση του έργου σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου; Ημερομηνίες, πληροφορίες, ονόματα;

Για τη θεατρική απόδοση στη σκηνή, αρμόδιος να μιλήσει είναι ο σκηνοθέτης. Από τη στιγμή που ένα θεατρικό έργο ανεβαίνει, φεύγει από τα χέρια του συγγραφέα και τη «φροντίδα» του. Αυτό που μπορώ να σας πω εγώ είναι κάποιες πληροφορίες, όπως ότι ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου στη Νέα Σκηνή του Εθνικού-Νίκος Κούρκουλος από τις 10 έως τις 27 Μαίου και ερμηνεύουν τους χαρακτήρες οι Στέλλα Βογιατζάκη, Εύη Δόβελου, Ελεάνα Καυκαλά, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Δήμητρα Μητροπούλου και Έλενα Μαρσίδου. Προσωπικά, αν με ρωτάτε, αναμένω με περιέργεια και χαρά πώς κάποιος τρίτος θα διατυπώσει στη δική του τέχνη αυτό που είχα στο μυαλό μου και προσπάθησα να επικοινωνήσω γράφοντας. Μπορεί να εκπλαγείς ευχάριστα ή δυσάρεστα από αυτό που θα δεις, αλλά η ενηλικίωση του έργου σου που σαν παιδί ανοίγει τα φτερά του και τραβάει το δικό του δρόμο έχει πολύ ενδιαφέρον…

Απ' όσο γνωρίζουμε το "Σχοινάκι" κυκλοφόρησε για πρώτη φορά από τη σειρά Δήγμα των Εκδόσεων Ευρασία, και τώρα επανεκδίδεται από τον οίκο Σοκόλη σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο. Πώς νιώθεις που το "παιδί" σου " επανακυκλοφορείται;Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα για κάθε συγγραφέα να εκδίδεται η δουλειά του και πολύ περισσότερο όταν αυτό συμβαίνει από αξιόλογους εκδότες, όπως είναι ο Φαίδωνας Κυδωνιάτης (Ευρασία) και Αθηνά Σοκόλη (Σοκόλη), όπως αυτοί που είχα και έχω τη χαρά να συνεργάζομαι.

Γιατί η Σταχτοπούτα;

Γιατί όχι;
Ο σχολικός εκφοβισμός αναμφισβήτητα αποτελεί ένα οξυμένο οικουμενικό φαινόμενο το οποίο όχι μόνο προβληματίζει εκπαιδευτικούς και γονείς αλλά όλη την κοινωνία. Τι στάθηκε σημαντικός γνώμονας ώστε να προχωρήσετε στη συγγραφή ενός βιβλίου με πυρήνα τον εκφοβισμό;

Ξέρετε η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας σε κάποια ανακοίνωσή της για το bullying το έχει χαρακτηρίσει ως «μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας». Η κουλτούρα του εκφοβισμού είναι απλωμένη δίπλα μας, έχει πολλές μορφές και προεκτάσεις. Είναι ένα θέμα που με απασχολεί σαν δημιουργό και σαν άνθρωπο.

Θεωρείτε ότι μπορούμε να διαχωρίσουμε το φυσιολογικό αστείο και το παιχνίδι από τον εκφοβισμό; Πού σταματάει αυτός ο διαχωρισμός και πού ξεκινάει η ενδοσχολική βία;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανόνας και γεωμετρικά όρια. Το όριο το βάζει ο άλλος στο τι ανέχεται, τι τον ενοχλεί και τι τον πληγώνει. Ο καθένας μας έχει δικαίωμα στην προσωπικότητά του. Όταν κάτι γίνεται συστηματικά, επί τούτου και ειδικά σε συνθήκες πολλών απέναντι σε έναν ή σε μια μειονότητα, δεν πιστεύω ότι έχει κάποια θέση το αστείο. Δεν γελάει κανείς. Το αστείο εις βάρος κάποιου άλλου θέλει δύο, αλλιώς γέλα με την πάρτη σου, αν είσαι μάγκας.

Το "Σχοινάκι" τι θα προσφέρει και πώς θα μπορέσει να βοηθήσει τόσο το παιδί όσο και τον γονέα; Θα μπορούσε να αποτελεί εργαλείο και για τον ίδιο τον γονέα εκτός από μια ευχάριστη λογοτεχνική ανάσα;

Επειδή πρόκειται για ένα θεατρικό έργο και όχι για εκπαιδευτικό εγχειρίδιο θα πρότεινα να παραμείνει μια λογοτεχνική-καλλιτεχνική ανάσα. Αυτές οι ανάσες μπορεί να είναι ευχάριστες, δυσάρεστες, να προβληματίζουν, να μετακινούν ή απλά να τις ξεχνάς. Ό,τι πάρει ο καθένας λοιπόν, μικρός ή μεγάλος, δεν έχει σημασία.

Στην ελληνική βιβλιογραφία υπάρχουν πολλά βιβλία για τον σχολικό εκφοβισμό. Τι ιδιαίτερο πιστεύετε διαφοροποιεί από τα άλλα το "Σχοινάκι";

Δεν μπορώ να πω ότι γνωρίζω όλη την ελληνική βιβλιογραφία για το σχολικό εκφοβισμό για να σας απαντήσω. Επίσης το Σχοινάκι δεν είναι ένα έργο μόνο για τον σχολικό εκφοβισμό, απλά έχει αυτόν ως αφετηρία και συνθήκη.

Τι συμβολίζει για την Νάντια το "Σχοινάκι";

Την ολοκλήρωση μιας προσπάθειας, το ξεκίνημα μιας άλλης.

Που σας βρίσκει το καλοκαίρι; Νέα σχέδια, νέες πένες;

Αυτή την περίοδο γράφω το «Κάμπινγκ», ένα μυθιστόρημα για παιδιά μικρά και μεγάλα που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι από τις εκδόσεις Πατάκη. Το καλοκαίρι ελπίζω να με βρει με καλή παρέα, χαρούμενη σε κάποιο νησί που θα με εμπνεύσει για κάτι καινούργιο.

Είναι καιρός για τον Έρωτα | Πάστα Φλώρα

Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε τον μύθο για τον Θεό έρωτα και την Ψυχή, πολλάκις την πάτησαν με τα βέλη του, δεν άργησε να έρθει όμως και η σειρά του, αφού ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια όμορφη θνητή. Μια ιστορία που παρ’ όλη την μυθοπλαστική της υπόσταση ταιριάζει απόλυτα στην σύγχρονη εποχή.

Ο έρωτας είναι  έρωτας, όπως είχε πει και η Sara στο «Λαχταρώ» ο έρωτας είναι ακάθεκτος, ακατάλυτος,  ακατάσβεστος, μεταρσιωτικός ,ψυχαναλυτικός , άνευ όρων μα το πιο σημαντικό πομπός αποδοχής. 

Είναι εξιλεωτικό να αγαπιέσαι, να έχεις ένα ζευγάρι μάτια να σε συμπορεύουν στην ασχήμια, στην γύμνια, στην ομορφιά. Δεν έχει σημασία αν είναι καστανά ή πράσινα, σκιστά η αμυγδαλωτά, αντρικά ή γυναικεία. Το μόνο που σου αρκεί μέσα από αυτό το ζευγάρι μάτια, είναι να μένεις ο εαυτός σου. Ο έρωτας δεν έχει σύνορα, προσχήματα, πόσα θα δώσεις – τόσα θα πάρεις, δεν έχει χρώμα, προφορά. Ο έρωτας έχει μονάχα μια ανάγκη, αν τον θρέψεις καλά θα σε ανταποδίδει έως την αιωνιότητα.

Ο Θεός Έρωτας διεκδίκησε κάθε αράδα συναισθήματος που είχε για το άλλο του μισό, αψήφισε την κοινωνική κραυγή και πάλεψε για αυτή την αιωνιότητα, για αυτό το ζευγάρι μάτια, δεν είχε σημασία αν ήταν διαφορετικά, ήταν μοναδικά και λυτρωτικά, πόσες φορές θα βρεις τέτοια ευκαιρία, η αγάπη δεν είναι παζάρι να παζαρεύεις πόση ποσότητα θα καπαρώσεις κάθε φορά, η αγάπη εκβιάζει, ή όλα ή τίποτα, εκβιάζει αδέκαστα με την μεγαλύτερη της τρυφερότητα.

Πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο είναι να είσαι σημαντικός για κάποιον, ή καλύτερα για τον ίδιο σου τον εαυτό. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να στο κλέψει κάποιος αυτό; Θα είναι ένας, δυο ή περισσότεροι; Και εσύ τι θα κάνεις; Θα παλέψεις για αυτό;

Μέσα σε μια κοινωνία, σε μια νέα γενιά που μαστίζει να βρει την ελευθερία της, την ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να χαρεί και να πονέσει, τα ταμπού και το μίσος για την διαφορετικότητα παίρνουν από τα μάτια των παιδιών κάθε σπίθα για πάλη, για ζωή, για επικοινωνία. Ο έρωτας δεν είναι όσα η «ηθική» και τα μάτια μας θέλουν να βλέπουν. Ο έρωτας είναι γκέι, είναι λεσβία, πόρνη, τραβεστί, χριστιανός, ισλαμιστής, λευκός, μαύρος. Ο έρωτας ήταν και θα είναι οικουμενικός.

Η κοινωνία έχει σταματήσει προ καιρού να καλλιεργεί τον έρωτα, την αγάπη, την αποδοχή αν’ αυτού ανθίζουν μόνο μίσος, πόνος, φόβος, ομοφοβία, ρατσισμός, φασισμός. Η αγάπη είναι ο Θεός, η Παιδεία, η Φύση, ή Ζωή.

Είναι καιρός πια να της το υπενθυμίσουμε. Αν όχι τώρα τότε πότε;

Είναι καιρός να μάθουμε να αγαπάμε.

Πηγή: Πάστα Φλώρα

Στέφανος Ρόκος: H τέχνη αναπτύσσεται σαν αναρριχητικό φυτό | Πάστα Φλώρα

Ταλαντούχος και σφαιρικός. Μέσα από τα εξαιρετικά έργα του μπορείς να χαρείς, να μελαγχολήσεις, να συγκινηθείς, να αναρωτηθείς αφού ζωγραφίζει, δημιουργεί μέσα από την πνοή της καθημερινότητας.

Mιλήσαμε με τον Στέφανο Ρόκο για το Art-Thessaloniki International Contemporary Art Fair, την δημιουργία πίσω από τα εξώφυλλα δίσκων, την τελευταία του εικαστική έκθεση κ.α.

Θυμάσαι καθόλου την πρώτη σου ζωγραφιά;

Θυμάμαι το πρώτο μου προσωπικό έργο ως φοιτητής. Ήμουν στο Παρίσι στην ESBA με το πρόγραμμα Erasmus, το 1999, στο τέταρτο έτος της Σχολής, και μέσα στο δωμάτιο που έμενα έφτιαξα μια μικρή ξυλογραφία με την κοιμωμένη τότε κοπέλα μου και τους στίχους ενός νανουρίσματος των Current 93, με τίτλο ”All the pretty little horses”. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έκανα συνειδητά μόνο σπουδές από τις συνθέσεις και τα μοντέλα του εργαστηρίου, και με αυτό το έργο αισθάνθηκα ότι ανοίγω ένα σημαντικό παράθυρο για να αρχίσω να γνωρίζω τον εαυτό μου. Έχει επίσης ενδιαφέρον ότι δεν ήταν ζωγραφική, αλλά χαρακτική, η οποία βοήθησε πάρα πολύ στην εξέλιξη της ζωγραφικής μου. Είναι ακόμα ένα από τα πολύ αγαπημένα μου έργα, γιατί αποτυπώνει με πολύ αγνό και ευαίσθητο τρόπο τον έρωτα που ένιωθα γι’ αυτήν την κοπέλα και κάθε φορά που το βλέπω νομίζω ότι είμαι 20 ετών.

Λόγος-έμπνευση για μπεις στα άδυτα νερά της τέχνης ;

Νομίζω ότι ήταν το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον, η εφηβική ορμή, η ανάγκη διοχέτευσης ενέργειας σε κάτι δημιουργικό, η μουσική και ο έρωτας. Επίσης η φιλοδοξία μου και το γεγονός ότι μάλλον δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο στο οποίο να είμαι εξίσου καλός.

Γιατί επέλεξες την σύγχρονη οπτική ως κατατεθέν τεχνική σου;

Δεν επέλεξα ένα στυλ, μια οπτική ή μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ούτε τεχνική. Ζωγραφίζω από μικρός και από τότε που ήμουν στην Σχολή μέχρι σήμερα δουλεύω καθημερινά και πολύ. Κάποια πράγματα αποκαλύπτονται από μόνα τους, και όταν τα αντιληφθείς και τα χρησιμοποιήσεις, σε οδηγούν σε κάποια άλλα, που όλα μαζί σιγά σιγά διαμορφώνουν την ταυτότητα του καλλιτέχνη. Η οποία φυσικά μπορεί να αλλάζει όσο συχνά το επιθυμεί ο ίδιος, ή όχι.

Η Εξομολόγηση και το Δώρο, 2007

Η τελευταία ενότητα των έργων σου παρουσιάστηκε στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου έχει τίτλο «Η Εποχή του Ηλεκτρισμού», τον Φεβρουάριο/ Απρίλη που μας πέρασε. Όπως έχεις αναφέρει η αφορμή για αυτή την βάφτιση « Ηλεκτρισμό» είναι οι δομές και η εκφυλότητα της σημερινής κοινωνίας. Θεωρείς όμως ότι μπορεί η τέχνη να αποτελέσει ένα μεγάλο ηλεκτρικό ρεύμα που θα προκαλέσει black out σε μια ανόργανη κοινωνία;

Πιστεύω πιο πολύ στους καλλιτέχνες απ’ ό,τι στους πολιτικούς. Ζω όμως σε μια κοινωνία όπου η τέχνη παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Αυτό το έχω σχεδόν συνηθίσει και βρίσκω τρόπους ώστε να αποτελεί ακόμα και πηγή έμπνευσης για την δουλειά μου, πάντα φιλτραρισμένα και με τον τρόπο που βιώνω εγώ κάποια πράγματα. Δεν περιμένω στην παρούσα φάση να δημιουργήσει ένα black out η τέχνη, αλλά όταν δεν περιμένει κανείς κάτι, κάποιες φορές μπορεί να συμβεί.

Απ’ ότι έχουμε δει θα στεγαστεί ένα από τα έργα σου The Party: Autumn, στο Art-Thessaloniki International Contemporary Art Fair. Τι θα παρακολουθήσει ο κόσμος στο festival;

Τον Δεκέμβριο θα παρουσιάσω ένα μικρό τμήμα της ενότητας «Η Εποχή του Ηλεκτρισμού» συμμετέχοντας στην 1η Art-Thessaloniki International Contemporary Art Fair εκπροσωπόντας την Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι Καρτάλος. Θα είναι μια μικρή ατομική έκθεση με 8 έργα, ανάμεσα σε πολλούς καλλιτέχνες και γκαλερί από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει ενδιαφέρον να κοιτάξει κάποιος το πρόγραμμα των εκδηλώσεων στο site της διοργάνωσης.

The Tank of Electricity, 2015

Η αλήθεια είναι ότι κάνεις εξαιρετική δουλειά και σε εξώφυλλα cd. Η ένδυση του δίσκου «Μια πυρκαγιά σ’ ένα σπιρτόκουτο» του Παύλου Παυλίδη, πως προέκυψε; Ποια ήταν η έμπνευση σου για να δημιουργηθεί αυτό το υπέροχο artwork;

Με τον Παύλο Παυλίδη γνωριστήκαμε το 2010 από τον κοινό μας φίλο τον Φοίβο Δεληβοριά και έτσι προέκυψε η πρώτη μας συνεργασία για το εξώφυλλο του δίσκου του «Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει». Γίναμε καλοί φίλοι. Ήμουν από πάντα φαν της μουσικής του, από την εποχή των Ξύλινων Σπαθιών.

Ήξερα οτι ο Παύλος ετοίμαζε καινούργιο δίσκο, με είχε καλέσει να τον ακούσω στο στούντιό του. Μερικές μέρες μετά ήρθε στα εγκαίνια της έκθεσής μου στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου, και με ρώτησε αν μπορεί να χρησιμοποιήσει για εξώφυλλο το έργο «Παρατηρώντας τους κύκλους» ή κάποια κομμάτια από αυτό. Είναι από τα πολύ αγαπημένα εξώφυλλα που έχω κάνει. Για το artwork χρησιμοποιήθηκαν επίσης λεπτομέρειες από το έργο μου «Μηχανές» από την ίδια ενότητα.

Αν η ζωή σου ήταν ένας πίνακας. Ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;

Όταν είμαι στις καλές μου, θα ήταν το Summer.Dance του Pierre Bonnard. Στις άλλες περιπτώσεις το ιδιαίτερο έργο ζωής In the Realms of the Unreal του Henry Darger. Είναι εκπληκτικό όμως πώς μοιάζει να έχει βγει το Summer.Dance από το βιβλίο In the Realms of the Unreal. Θα μπορούσε να ανήκει στην ίδια ενότητα, έχουν τόσα κοινά με έναν περίεργο τρόπο. Μου αρέσουν τα έργα όπου φως και σκοτάδι συνυπάρχουν με λεπτές ισορροπίες. Αν ήταν να διαλέξω έναν δικό μου πίνακα, θα ήταν το «Σταθμοί» από την πιο πρόσφατη έκθεσή μου.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου artwork;

To Revolver των Beatles.

Αφορμή για μια δημιουργική μέρα;

Κάθε μέρα η ανάγκη για την ολοκλήρωση ενός καινούργιου έργου.

Πως παρατηρείς τον κόσμο της τέχνης τα τελευταία χρόνια; Ανθίζει ή μαραζώνει;

Αναπτύσσεται σαν αναρριχητικό φυτό, που σε κάποιες εκτάσεις ομορφαίνει το τοπίο και σε κάποιες άλλες το πνίγει ή το αρρωσταίνει και το ασχημαίνει και χρειάζεται κλάδεμα. Αλλά πιστεύω είναι πολύ θετικό το ότι συμβαίνει αυτό.

Μια ευχή για το μέλλον;

Εύχομαι στο μέλλον άνθρωποι σαν τον προσφάτως εκλιπόντα Leonard Cohen να ζούνε περίπου 350 χρόνια.

Moments of Unexpected Clarity, 2010

Το "Α-στερητικό" α-ποκαλύπτεται | Πάστα Φλώρα

Είναι α-νυπέρβλητο, α-πίστευτο, α-πίθανο, α-υθόρμητο μα κυρίως;

Α-υτοδιαχειρζόμενο. Είναι το «Α-Στερητικό» μια Stand Up παράσταση ή αλλιώς όπως την αποκαλεί η δημιουργός της, Stand Up Tragedy.

Η Τατιάνα, δημιουργός, πρωταγωνίστρια, σκηνοθέτης της παράστασης μας μιλάει για όλο αυτό το καλλιτεχνικό εγχείρημα που μας περιμένει για άλλη μια χρονιά, αυτή τη φορά στο θέατρο «Φούρνος».

Α-ς ξεκινήσουμε!

Καλησπέρα Τατιάνα και καλώς ήρθες. Αλήθεια γιατί «Α-στερητικό» ;

Καλώς σε βρήκα Γιώτα.

Το Α-στερητικό ξεκίνησε από τον όρο α-γνωσία που πρωτοσυνάντησα  στο βιβλίο του Όλιβερ Σακς «Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο».

Σ’ αυτό το βιβλίο περιγράφονται διάφορες περιπτώσεις ανθρώπων με νευρολογικές παθήσεις. Σ’ αυτό το βιβλίο και σε κάποια άλλα που διάβαζα λίγο πριν αρχίσω να γράφω ήθελα να βασίσω την ιδέα για μια αλληγορία ανάμεσα σε καθαρά νευρολογικές παθήσεις και σε κοινωνικές ασθένειες, κοινωνικές «α-γνωσίες», δηλαδή

Το άλφα στερητικό της λέξης "α-γνωσία" επεκτάθηκε σε όλο το κείμενο και έδωσε εν τέλει και τον τίτλο.

Ο,τιδήποτε λέγεται μέσα στο κείμενο λέγεται με λέξεις με α-στερητικό. Λέξεις μειωτικές όπως ά-χρηστοι, α-ν-ίκανοι, α-ν-άξιοι, ά-σχετοι, α-ν-ίδεοι, α-κατάλληλοι, ά-φραγκοι, ά-στεγοι κλπ, λέξεις που περιγράφουν το πώς μας κάνουν να νιώθουμε οι τρέχουσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, ή την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει... που μας στερούν την αξιοπρέπεια, μας κάνουν α-ν-αξιοπρεπείς, λέξεις που θέλουμε να πιστεύουμε όπως α-θάνατοι, αλλά δεν είμαστε, λέξεις που διεκδικούμε όπως α-δέσμευτοι, α-ν-εξάρτητοι, α-κέραιοι, α-ληθινοί κλπ., λέξεις με πολιτική πρόταση όπως α-ταξική κοινωνία ή α-ν-αρχία, λέξεις που περιγράφουν το μούδιασμα που νιώθουμε από την εξοικείωση με την αθλιότητα όπως α-ν-αίσθητοι και α-παθείς...

Τι πραγματεύεται η παράσταση;

Η παράσταση είναι μια σάτιρα επί παντός επιστητού, καθόλου α-ν-ώδυνη και -ελπίζω- καθόλου α-βαθής. Διατρέχεται από 2 βασικές ιδέες:

- ότι δεν είμαστε α-θάνατοι και άρα πρέπει να βρούμε τι θα κάνουμε με το χρόνο που μας δόθηκε να ζήσουμε όπως έλεγε κι ο Ντάριο Φο που πρόσφατα χάσαμε... να τον εκμεταλλευτούμε στο έπακρο και να μην τον ξοδέψουμε σε α-ν-ούσια πράγματα. Ότι δεν μπορούμε να μένουμε α-μέτοχοι, κλεισμένοι σε μια ατομική φούσκα και κοινωνικώς α-νάλγητοι.

-ότι το γέλιο μπορεί να είναι θεραπευτικό αλλά μπορεί να γίνει και α-ν-αισθητικό όταν μας τοποθετεί έξω από την πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά, όταν αποταυτιζόμαστε, δηλ, "θεωρώντας ότι όλ' αυτά συμβαίνουν σε κάποιον άλλον φουκαρά".

Πόσο αστείο είναι ας πούμε είναι όταν "ένα καραγκιοζοφασιστόμουτρο, αρχαιομαλάκας, σταρ του τηλεμάρκετινγκ γίνεται υπουργός υγείας" και η ζωή σου κρέμεται από αυτόν που τόσον καιρό γέλαγες μαζί του και τον απαξίωνες;

Ποια είναι για σένα η κορύφωση του έργου;

Για μένα όλο το έργο (που το έχω γράψει εγώ) γράφτηκε για να καταλήξει σε μία ατάκα που  έχει γράψει άλλος (χαχα): "Η τέχνη κι η εξέγερση θα πεθάνουν μόνο με τον τελευταίο άνθρωπο" του Αλμπέρ Καμύ από τον "Εξεγερμένο άνθρωπο"

Όπως ξέρουμε πρωταγωνιστείς ενώ έγραψες και σκηνοθέτησες την παράσταση. Ποια η όλη ιδέα πίσω από αύτη η δουλειά και πόσο δύσκολο είναι να αναλαμβάνει κάποιος ένα τέτοιο τρίπτυχο ευθύνης.

Το θεατρικό αυτό είναι θα μπορούσαμε να πούμε ένα "καινούργιο" μικτό είδος:  stand up, καμπαρέ, επιθεώρηση και μιούζικαλ μαζί, γραμμένο, σκηνοθετημένο και παιγμένο από τον ίδιο άνθρωπο αγγίζει τα όρια της περφόρμανς.

Δεν υπάρχει ρόλος, αλλά πολλοί ρόλοι που εναλλάσσονται με τη βοήθεια αξεσουάρ (κυρίως καπέλων- γιατί πάντα από κάτι πρέπει να είμαστε "καπελωμένοι") που παίζονται από την ίδια περσόνα: ένα σκελετό με α-ν-επαίσθητα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, κάτι σαν νεκροζώντανη...

Είναι η πρώτη φορά που έκανα κάτι τέτοιο και δε σου κρύβω ότι το φοβόμουν πολύ, αλλά το αποτέλεσμα με δικαίωσε πλήρως

Μπορεί η τέχνη να προκαλέσει μια ουσιαστική αντίδραση;

Κατά τη γνώμη μου μόνο η τέχνη μπορεί. Πάντα έτσι γινόταν και πάντα έτσι θα γίνεται. Η έμπνευση, το όνειρο, το όραμα, η εξέγερση όλου μας του είναι που μας οδηγεί στον προβληματισμό τη δημιουργία αλλά και την καταγγελία όλων αυτών που μας πνίγουν, πάντα ξεκινούν από την τέχνη, είναι τα δομικά της στοιχεία.

Τελικά η τραγικότητα που διανύουμε μπορεί να χαρακτηριστεί  χιουμοριστική;

Μπορεί ν' αντιμετωπιστεί με χιούμορ, σίγουρα, αρκεί να μη μείνουμε στο χιούμορ. Το γέλιο ανοίγει την καρδιά και το μυαλό για να φωλιάσει εκεί η αντίρρηση, η αντίδραση και τελικά η δράση.

Τι σημαίνει αυτό το «Α» για την κοινωνία αλλά και για την τέχνη;

Στο έργο λέω ότι η τέχνη είναι α-ρ-ρηκτα συνδεδεμένη με την ανθρώπινη φύση, δεν είναι μια ά-χρηστη πολυτέλεια, αλλά η πρώτη απώλεια σ' έναν κόσμο που θεοποιεί το χρήμα.

Κι όταν η κοινωνία πάψει να είναι α-γνωσιακή, δηλαδή να στερείται μνήμης (ιστορικής) και κρίσης και αναγνωρίσει την τέχνη ως βασική ανθρώπινη ανάγκη και λειτουργία, τότε η πορεία προς έναν καλύτερο κόσμο θα είναι μη αναστρέψιμη.

Μπορεί ο καλλιτέχνης να διαχωρίσει τις κοινωνικές του ανησυχίες από τις καλλιτεχνικές του επιδιώξεις;

Μπορεί ο άνθρωπος να  κατακερματιστεί σε ρόλους και ετικέτες που του επιβάλλονται; (με καπέλα ή χωρίς;)

Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Εύχομαι κάθε επιτυχία στην φετινή σεζόν.

Ευχαριστώ κι εγώ πολύ και σας περιμένω κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 8:30 μ.μ., στο Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168, Εξάρχεια μέχρι 27/11, α-ν-υπερθέτως!

https://www.facebook.com/%CE%91-%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%88%CE%BD%CE%B1-Stand-Up-Tragedy-889596411063479/?fref=ts

΄Η σήμερα ή ποτέ | Πάστα Φλώρα

Βρίσκομαι στο σταθμό, τελευταίο τρένο, τελευταία μέρα, τελευταία απόφαση, το τελευταίο φευγιό…

Η σήμερα ή ποτέ.

Έτσι δεν κοροϊδεύω πάντα τον εαυτό μου;

Μέσα σε μικρότητες και υπεκφυγές, μέσα σε κενά βράδια διαλογισμού και άρνησης για το αποτέλεσμα. Ποιο αποτέλεσμα να μου πεις… σάμπως ξέρω το αποτέλεσμα του σήμερα; Αλλά μ’ αρέσει, μ’ αρέσει να έρχομαι σε αντιπαράθεση με τον εαυτό μου. Είναι αδύναμος και εγωιστής, πάντα θα βρίσκω εύκολα τον διακόπτη.

Τον διακόπτη που θέτει σε καραντίνα σκέψεις, συναισθήματα, αίσθηση. Τον διακόπτη που με έκανε να μισήσω που σ’ αγάπησα. Εκείνο τον διακόπτη που αναγράφει το όνομά σου. Αυτόν.

Βρίσκομαι στον σταθμό, παραδίπλα κάθεται ένας ηλικιωμένος. Δυνατός και σοβαρός άντρας, αποπνέει αρχοντιά μα κυρίως πόνο.

Θυμάμαι κάθε φορά όταν σε χάζευα από τον καθρέπτη του υπνοδωματίου, φανταζόμουν πως θα είναι η ζωή μας σε 50 χρόνια, εσένα πιο ήρεμο από ποτέ, να σε έχει προδώσει ο χρόνος μα παρ’ όλα αυτά να παραμένεις το άνθος μου και εγώ στην ίδια στάση, χαρακωμένη και αλλοιωμένη να σε κοιτάω μέσα από τον ίδιο καθρέπτη.

Ύστερα κοιτάω αυτόν, τον ξένο γεράκο, να κάθεται απορημένος και να χαζεύει ένα παλιό τρένο, όσο είναι και η ηλικία του περίπου. Πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει την θλίψη του, το παράπονο, την ρυτίδα στο δεξί μάτι, το χτυπημένο χέρι. Πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύω εσένα.

Σάββατο βράδυ και το σούρουπο πέφτει πιο σκοτεινό από ποτέ. Ακούω μόνο δυο ανάσες και κάτι φύλλα να χορεύουν στο πάτωμα. Έχουμε μείνει εγώ κι αυτός στο σταθμό, κανείς δεν λέει κουβέντα, απλά στεκόμαστε και περιμένουμε αποχαυνωμένοι. Περιμένουμε το τελευταίο τρένο, την τελευταία μέρα, την τελευταία απόφαση, το τελευταίο φευγιό…

Η σήμερα ή ποτέ.

Γυρνάμε και κοιταζόμαστε.

Ο διακόπτης άνοιξε… 50 χειμώνες μετά, 50 καλοκαίρια πριν.

Αναγράφει το όνομα σου.

Το σκουριασμένο τρένο ανάβει την μηχανή και φεύγει.

Η σήμερα ή ποτέ.

Εκείνος & Εκείνος: "Η ζωή θέλει αυτοσχεδιαστική ικανότητα" | Πάστα Φλώρα

Είναι ο Εκείνος και Εκείνος ή αλλιώς ο Νίκος Καλλίνης και ο Κώστας Λογοθετίδης. Οι συστάσεις είναι περιττές αφού τι να πρωτοπείς και σχολιάσεις τόσο για τους ίδιους όσο και για τις όμοφες μουσικές δουλειές που μας έχουν χαρίσει. Ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα απουσίες επιστρέφουν με καινούρια όνειρα, δουλειές και επιθυμίες. 28 χρόνια "Εκείνος & Εκείνος".

Ποια η ιστορία πίσω από το όνομά σας; Τι ήταν για εσάς εκείνη η τηλεοπτική σειρά;

Πίσω από το όνομα μας κρύβεται το θεατρικό έργο και τηλεοπτικό σήριαλ «ΕΚΕΙΝΟΣ & ΕΚΕΙΝΟΣ» του συγγραφέα Κώστα Μουρσελά με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο .Η ταύτιση μας με τους ήρωες (αλήτες - φιλόσοφοι του δρόμου) και ο μύθος που δημιούργησε όλα αυτά τα χρόνια μας οδήγησε στην επιλογή του.Ήταν μια καλή ιδέα, τελικά.

Τι είναι αυτό που εκτιμά ο Εκείνος στον Εκείνο ;

Την αφοσίωση στην κοινή μας προσπάθεια , πράγμα σπάνιο στην  εποχή μας.

Θυμάστε την πρώτη εντύπωση που δημιουργήσατε όταν πρωτογνωριστήκατε;

Όντας συμπολίτες ,  η γνωριμία προϋπήρχε  .Η  συνεργασία κτίστηκε νότα-νότα με τα χρόνια  μέσα από το χιούμορ και τον ανελέητο αυτοσαρκασμό !

Γιατί τα «Λόγια Κομμάτια» έγιναν χιτ;

Γιατί είναι σημαντικό τραγούδι . Η μούσα ήταν γενναιόδωρη εκείνη τη μέρα που γράφτηκε .

Πόσα χρόνια μετράτε τώρα ως συνταξιδιώτες;

Αισίως κλείσαμε τα 28 (1988 -2016 )

Το φανταζόσασταν ποτέ;

Από όσα μας συνέβησαν όλα αυτά τα χρόνια , πολύ λίγα είχαμε φανταστεί και ακόμα  λιγότερα  προγραμματίσει .Η ζωή θέλει αυτοσχεδιαστική ικανότητα.

Τι θυμάστε από την πρώτη φορά που ανεβήκατε  στη σκηνή για να τραγουδήσετε;

Μετά από 3 χρόνια μουσικής εξερεύνησης στο στούντιο ,  ήταν λυτρωτική η πρώτη μας φορά στη σκηνή.  Μας έδειξε τον  δρόμο που θα βαδίζαμε. Είχαμε το ίδιο τρακ που έχουμε πάντα , ακόμα και τώρα.

Από την τελευταία;

Περίπου 4.000 φωνές να τραγουδούν τα ‘’Λόγια Κομμάτια’’ στο Θέατρο Πέτρας

Αφορμή για την όμορφη σας επανένωση;

Ο ίδιος δρόμος που μας χώρισε το  2004 μας έφερε ξανά κοντά κλείνοντας έναν κύκλο και ανοίγοντας ένα νέο.

Τι διαφορές παρατηρείτε στην ελληνική μουσική σκηνή της απαρχής σας, σε σχέση με του σήμερα;

Τότε την ιστορία την έγραφαν οι παρέες , τα συγκροτήματα . Τώρα , η εποχή προσδιορίζεται από την ατομικότητα.

Πάμε στην όμορφη αυτή συνεργασίας σας με τον B.D. Foxmoor ή αλλιώς Μιχάλη Μυτακίδη, στο τραγούδι «Φέρε μαζί σου αλλαξιές» . Δυο τελείως διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι που παρ’ όλα αυτά δημιούργησαν ένα πολύ όμορφο τραγούδι. Ποια η ιστορία του τραγουδιού και φυσικά ποια η σκέψη πίσω από την συνεργασία με τον Μιχάλη Μυτακίδη.

Με τον Μιχάλη  μοιραζόμαστε μία φιλία  πολλών  χρόνων αλλά πρώτη φορά μια μουσική συνεργασία. . Μας  ενώσαν ο κοινός τόπος καταγωγής και τα βιώματα , οι κοινές μνήμες  από τις γειτονιές του Περάματος  με τους χωμάτινους δρόμους ,  εκεί που κάναμε τα πρώτα μας όνειρα.

Το τραγούδι απ’ όσο ξέρουμε αποτελεί και προάγγελο του επερχόμενού σας δίσκου «Μέτρα με Τέχνη τον Καιρό», ο οποίος θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβρη του 2016. Πείτε μας λίγα λόγια για τον δίσκο, τι να περιμένουμε;

Στο  νέο άλμπουμ συμμετέχουν επίσης  ο Π.Θαλασσινός  , ο Β.Καζούλλης , ο Π.Κατσιμίχας ,ο Λ.Μαχαιρίτσας, ο Β.Παπακωνσταντίνου  και ο Φ.Πλιάτσικας , με τους οποίους μοιραζόμαστε τα 7 από τα 12 συνολικά καινούργια τραγούδια.

Σχέδια, όνειρα για το μέλλον;

Να είμαστε καλά και όλα θα γίνουν .Δεν φοβόμαστε να ονειρευτούμε  βέβαια  και σας προτείνουμε να κάνετε το ίδιο !!   

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και για την όμορφη συζήτηση, εύχομαι τα καλύτερα.

Εσύ ξέρεις τα Swing παπούτσια; | Πάστα Φλώρα

Είναι swing, είναι μέσα στην μόδα και είναι μουσικάρες. Δεν μιλάμε για άλλους από τους "The Swing Shoes". H Sugahspank! μαζί με την υπόλοιπη swinger ομάδα είναι η απάντηση για το αν υπάρχει Swing στην Ελλάδα. Μιλήσαμε για πολλά και ωραία. Δεν σου κάνω σπόιλερ. Έλα στην παρέα μας. 

Που σας βρίσκουμε επαγγελματικά τώρα;

Μόλις κυκλοφορήσαμε καινούριο κλιπ του "Koo Koo Girl", του τέταρτου single απ' το τελευταίο άλμπουμ μας "A holy show". Το βίντεο το φτιάξαμε μόνοι μας. Επίσης ετοιμάζουμε το καινούριο μας άλμπουμ, ελπίζουμε να ξεκινήσουμε να ηχογραφούμε αρχές του '17. Τα κομμάτια δεν είναι τόσο swing, γκρουβάρουν αρκετά.

 Ποιο είναι το πιο τρελό κομπλιμέντο που άκουσαν ποτέ οι The Swing Shoes;

Όλα τα κοπλιμέντα δυστυχώς για τους υπόλοιπους, πάνε στον Αρχηγό μας  Άδωνι Γουλιέλμο,  μέγα  βιρτουόζο της κιθάρας και του έρωτα!

 Γιατί "Σγουινγκ Παπούτσια";

Ο πρώτος μας μπασίστας Χρήστος Ζώης ως αμετανόητος “ροκεντρολάς”, είχε μία πολύ όμορφη συλλογή από swing  παπούτσια (πολύ πριν γίνουν μόδα ! ).  Προσπαθώντας να ασχοληθούμε με την σκηνική μας παρουσία πήραμε όλοι δίχρωμα ασπρόμαυρα  (swing) παπούτσια . Μας φάνηκαν πολύ  χαρακτηριστικά και έτσι έπεσε η ιδέα για το όνομα “swing shoes”.

Υπάρχει κάποιο live που αποτελεί σταθμός στην μουσική σας πορεία;

Το Kulturfestival στο Μόναχο. Το θέμα "κρίση και ελληνογερμανικές σχέσεις" ήταν στα ντουζένια του, οπότε ήταν φοβερό να παίζουμε κι από κάτω οι γερμανοί πιτσιρικάδες να χορεύουν και να φονάζουν "revolution-revolution!!!". Το live στον κήπο του Μεγάρου ήταν επίσης φανταστικό, αλλά αξέχαστες βραδιές πραγματικά  ήταν τα στριμωγμένα gigs του Santa Bottella, μες την κάπνα και το αλκοόλ.

Τι είναι swing στην Ελλάδα;

Όπως όλες οι αισθητικές ταμπέλες μπάζει και αυτή !  Παίρνοντας ως σημείο αναφοράς τις ελληνικές μπάντες που αυτοπροσδιορίζονται ως  swing,  μπορείς να ακούσεις από: πιουρίστες Djangoλόγους, δεινούς βιρτουόζους, μέχρι μπασταρδεμένο swing  όλα τα προηγούμενα με φωνή η χωρίς - ξένο η ελληνικό στίχο. Άρα κάτι απ όλα αυτά.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η μυστική συνταγή για την επιτυχία ενός γκρουπ;

Ανάλογα τι θεωρεί κανείς επιτυχία. Για εμάς επιτυχία είναι που παίζουμε μαζί πλέον δέκα χρόνια και ακόμη γουστάρουμε τη μουσική μας, την παρέα που κάνουμε, τη συνεννόηση μας, τα live μας. Και το μυστικό μας είναι ότι ποτέ δεν μας ενδιέφερε να κάνουμε επιτυχία. Επίσης καλό είναι να έχεις κι έναν αυστηρό αλλά σέξι αρχηγό στη μπάντα, όπως τον Άδωνι Γουλιέλμο.

Υπάρχουν διαμάχες μεταξύ σας;

Αραιές και πολύ πολιτισμένες, πάντα δημιουργικές. Συνήθως εκνευρίζουμε απλώς τους ηχολήπτες.

Τι δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι οι Swing Shoes;

Εθνική κληρονομιά, μπούμπιδες που υποφέρουν γενικά, φασιστάκια, γκόα τρανς.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη υπόσχεση που σας άφησε το καλοκαίρι και τι υπόσχεση δίνετε για τον χειμώνα;

Φέτος τα καλοκαιρινά live μας ήταν πιο πολλά από ποτέ. Ελπίζουμε κάθε καλοκαίρι να'ναι έτσι. Υποσχόμεθα σκληρό funk.

Υπάρχει τραγούδι που δεν έχετε και θα θέλατε να διασκευάσετε;

Μέχρι τώρα, αυτά που μας αρέσουν και μας ταιριάζουν τα διασκευάζουμε.

Οι επιλογές για τις ενορχηστρώσεις πως προκύπτουν;

Κάποιος απ' τη μπάντα θα ρίξει την ιδέα, μία μπασογραμμή, ένα ριφ, ή γραμμένους στίχους, και μετά θα τζαμάρουμε μέχρι να δέσει. 'Όταν ένα κομμάτι μας ζορίζει σερί 3-4 πρόβες απλά το αφήνουμε.

Είστε μια μπάντα που προάγει και εγχώρια και ξένη δουλειά. Ποια προτιμάτε 

παραπάνω;

Δεν υπάρχει κοινή γραμμή. Έχουμε μουσικούς που προτιμούνε το ένα η το άλλο. Πάντως  στα χρόνια του “ιντερνετικού χωριού¨ , δεν ξέρω πόσο εύκολα διαχωρίζεται το εγχώριο από το ξένο, νομίζω περισσότερη σημασία    έχει το καλοδουλεμένο.

Καλλιτεχνικά, τι δεν έχετε κάνει ακόμα;

Παγκόσμια περιοδεία, αλλά που θα πάει...

Τι μας ετοιμάζετε για το επόμενο διάστημα

Ξεκινάμε πάλι τα χειμωνιάτικα μας live στην Αθήνα, 1η Οκτωβρίου στο φεστιβάλ "Swing For Hope" στο Μέγαρο Μουσικής και 8 Οκτωβρίου στο ΙΛΙΟΝ plus για το Merlin's Music Box.

Όταν οι Bufos Puppet Theatre δίνουν άλλη διάσταση στο κουκλοθέατρο | Πάστα Φλώρα

Πως ξεκινάει μια «άγουρη» ιδέα στο να γίνει ώριμη. Πείτε μας για την ιστορία σας και το ξεκίνημά σας.

Ίσως αρκεί να δοθεί  χρόνος επεξεργασίας και δράση πάνω σε μια ιδέα για να αποκτήσει  την ευκαιρία να γίνει  πράξη. Αν αυτή η πράξη είναι ειλικρινής και βρει λόγους που θα την κάνουν να συνεχίσει να υπάρχει, θα συνεχίσει και να εξελίσσεται.

Στην  οικογένεια υπήρχαν αρκετά ερεθίσματα δημιουργικότητας και φαντασίας οπότε από μικρή γνώρισα και αγάπησα τις κατασκευές, τη ζωγραφική και τις αφηγήσεις. Από το 2001, παράλληλα με τις σπουδές στη θεατρολογία, συμμετείχα σε μαθήματα κατασκευής και εμψύχωσης μαριονέτας.  Αρχικά το κουκλοθέατρο ήταν ένα ευχάριστο τετράωρο της εβδομάδας αλλά στην πορεία άρχισε να μου προκαλεί μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ενθουσιασμό. Εργάστηκα για δέκα χρόνια σε -παρεμφερείς και μη- τομείς. Το 2011, με τη δημιουργία του Γιοβάν, είχα την ευκαιρία να δουλέψω πιο συστηματικά και εις βάθος σ' αυτή την τέχνη. Και από το 2013 έγινε η βασική μου ενασχόληση.

(Στέφανος Μαμίδης)

Γιατί επιλέξατε  ν’ ασχοληθείτε με το κουκλοθέατρο;

Επειδή έχει πεδίο δράσης και έρευνας προς άπειρες κατευθύνσεις.  Εμπεριέχει πολλές και διαφορετικές τέχνες : σχέδιο,  ξυλουργική, ραπτική, σενάριο, μουσική, φωτισμό, κίνηση,  σκηνοθεσία καθώς και την πολύπλοκη και μαγική τέχνη της εμψύχωσης.

Επίσης, είναι απεριόριστη η ελευθερία σε σχέση με τη θεματολογία, τα υλικά  που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και τους τρόπους αφήγησης.

Και υπάρχει σε μεγάλο βαθμό η δυνατότητα εργασίας σε υγιείς συνθήκες και η συνεργασία με ανθρώπους που απολαμβάνουν τη δουλειά τους .

Τι σημαίνει για εσάς;

Προσωπικά προσφέρει  σε μεγάλο βαθμό  ελευθερία έκφρασης  καθώς και τη χαρά της  δημιουργίας και  της επικοινωνίας  με ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων  ανεξαρτήτως ηλικίας και γλώσσας.  Και ακόμη, σκεπτόμενη πως  με την κούκλα μπορείς να δουλέψεις σε πολλές πλατείες αυτού του πλανήτη , την αίσθηση κάποιας σχετικής  ανεξαρτησίας.

Εικονογράφηση Junkart ( aka Στέλιος Σπανουδάκης)

Τι θεωρείτε ότι ξεχωρίζει στην τεχνική του κουκλοθέατρου;

Ίσως  η βασική διαφορά είναι η διαδικασία της εμψύχωσης. Κοινό και κουκλοπαίκτης συμφωνούν εξαρχής σ τη ψευδαίσθηση ενός  υλικού αντικειμένου ως  'ζωντανού'.  Οποιοδήποτε αντικείμενο μπορεί να μεταμορφωθεί σε έναν κουκλοθεατρικό χαρακτήρα. Μπορεί να είναι ένα πιρούνι, μια πέτρα, ένα κόκκαλο,  ένα κομμάτι -λιγότερο ή περισσότερο -κατεργασμένου ξύλου.

Μια σκέψη ακόμα είναι ότι η γνωριμία με μια κούκλα μας βάζει σε μια λίγο σουρεαλιστική κατάσταση.  Σε μια παράσταση  βλέπουμε πλάσματα άγνωστης προέλευσης, κίνησης και λόγου που μας μεταφέρουν σε πρωτότυπους τόπους.  Ως  κοινό δεχόμαστε την ύπαρξη αυτών των πλασμάτων κι αυτό συχνά μας προκαλεί παράξενα συναισθήματα.  Χαιρόμαστε, ενώ παράλληλα μπορεί να τα φοβόμαστε και ταυτιζόμαστε ενώ τα αντιλαμβανόμαστε ως  ανοίκεια.

Άλλο ένα στοιχείο που θα μπορούσαμε να διακρίνουμε είναι ότι υπάρχει χιλιάδες  χρόνια και, στη βάση της, ακολουθεί ακόμη τους ίδιους κανόνες . Εξελίχθηκε παράλληλα σε όλο τον πλανήτη, πάντα όμως από μικρές ομάδες ανθρώπων. Άργησε πολύ  να καταγραφεί (οι πρώτες αναφορές είναι από τον 5ο π.Χ. αι. αλλά το πρώτο θεωρητικό κείμενο είναι στις  αρχές του 19ου αι.)  και σε λίγες σχετικά  περιπτώσεις έχει υπάρξει δημοφιλής,  εμπορευματοποιημένη και περιορισμένη.

Είναι εύκολη η διαδικασία μιας  παράστασης;

Κάποιες φορές  είναι εύκολη , κάποιες όχι τόσο.  Πάντα όμως είναι ενδιαφέρουσα. Συχνά οι πιο δύσκολες  πρόβες  και παραστάσεις  είναι και οι πιο ωφέλιμες, καθώς σου υποδεικνύουν πιθανά λάθη ή παραλείψεις.  Όσο πιο συχνά δίνεις παραστάσεις, τόσο εκπαιδεύεσαι πάνω σε αυτή τη διαδικασία.

Ο Γιοβάν τι άνθρωπος είναι;

Ένας απλός καθημερινός αφρολεξένιος άνθρωπος -  άλλοτε είναι χαρούμενος, άλλες φορές θλιμμένος, τη μια είναι τρυφερός, την άλλη οργισμένος!

Η μαριονέτα μπορεί να καταφέρει να έχει πιο άμεση σύνδεση με τον θεατή ;

Όταν ένας ενήλικας επικοινωνήσει με μια κούκλα, η σχέση που δημιουργείται ενδεχομένως να είναι πιο άμεση και πιο ειλικρινής. Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί στην επικοινωνία μαζί τους δεν υπάρχουν  οι παγιωμένοι  κώδικες  που έχουμε μεταξύ μας.

Τα παιδιά, όταν δεν τη φοβούνται, δείχνουν να την εμπιστεύονται περισσότερο από ότι εμπιστεύονται τους ενήλικες. Μάλλον νιώθουν ότι είναι πιο κοντά στο δικό τους τρόπο που αντιλαμβάνονται τον κόσμο.

Συχνά η λειτουργία του κουκλοθεάτρου όπως και της  μουσικής, μπορεί να μην είναι τόσο εγκεφαλική όσο κάπως πιο εσωτερική.

Η δουλειά του κουκλοπαίχτη πως είναι;

Στο επαγγελματικό κομμάτι υπάρχουν διάφοροι τρόποι να συνεχίζεις ως ενήλικας  να παίζεις με τις κούκλες σου. Μπορείς να φτιάχνεις κούκλες και να δίνεις παραστάσεις, να κατασκευάζεις κούκλες για άλλους, να μεταφέρεις τη γνώση σου μέσα από εργαστήρια κουκλοθεάτρου. Σε κάθε περίπτωση, έχει πολύ κουβάλημα!

Οι περισσότερες κουκλοθεατρικές  παραγωγές  είναι συνήθως δημιούργημα ενός ή μιας πολύ μικρής ομάδας ανθρώπων.  Επομένως, χρειάζεται να δουλεύεις τόσο πάνω στην τεχνική, όσο και την προώθηση της δουλειάς σου.

Πως ανταποκρίνεται το κοινό στη θέαση σε κάτι τόσο ιδιαίτερο;

 Άλλοι άνθρωποι απολαμβάνουν να παρατηρούν  τον τρόπο κατασκευής και κίνησης μιας κούκλας, άλλοι διατηρούν πιο αποστασιοποιημένη στάση, άλλοι παρακολουθούν με προσήλωση την ιστορία που αφηγείται , άλλοι βρίσκουν σημεία ταύτισης ή νιώθουν συγκίνηση.

Στην περίπτωση της παράστασης δρόμου με τον Γιοβάν, όπου το κοινό δεν είναι προετοιμασμένο, θα πετύχεις κάθε πιθανή αντίδραση. Συνήθως  έκπληξη, χαμόγελα,  γέλια και κλάματα- από μικρούς κι από μεγάλους.  Θα ακούσεις 'είναι τέλειος!' και δύο λεπτά μετά 'πόσο άσχημος είναι!".   Σε γενικές γραμμές όμως,  μοιάζει αρκετοί άνθρωποι να έχουν χαρεί πολύ γνωρίζοντάς τον. Τις περισσότερες φορές  μετά την παράσταση, υπάρχει διάχυτη χαρά και ζεστασιά.

Τι αντιπροσωπεύει για εσάς μια σημαντική περίοδος της Ελλάδας όπως αυτή του μεσοπολέμου και η απαρχή του Ρεμπέτικου, πως επεμβαίνετε και καταγράφετε την «πραγματικότητα» μέσα από την κίνηση και την θέαση αναπαραστατικών κούκλων.

Στην παράσταση  η  ατμόσφαιρα του ρεμπέτικου λειτουργεί συμβολικά ώστε να κατανοήσουμε κάποια στοιχεία για  το χαρακτήρα της κούκλας. Ο Γιοβάν δεν αποτελεί προϊόν έρευνας πάνω στο ρεμπέτικο, είναι πιο αφηρημένος χαρακτήρας. Όσον αφορά την περίοδο και τις συνθήκες γέννησης του ρεμπέτικου, μας είναι καταγεγραμμένες κάποιες δύσκολες  καταστάσεις που βίωναν οι άνθρωποι εκείνη την  περίοδο-  φτώχεια, προσφυγιά, διώξεις, κοινωνικό αποκλεισμό, απογοήτευση.  Αυτές οι καταστάσεις  δεν είναι πρωτότυπες  στην ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών ούτε ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Ο  άμεσος και μη στυλιζαρισμένος τρόπος έκφρασης που διακρίνει το ρεμπέτικο μας επιτρέπει να κατανοούμε και νιώθουμε πολύ κοντά στα συναισθήματα τους. Και αυτό ίσως μας υπενθυμίζει πως ακόμη και μέσα στον παράλογα απάνθρωπο τρόπο που κινούνται κατά κύριο λόγο τα όποια συστήματα, υπάρχει η δυνατότητα της δημιουργίας αλλά και το δικαίωμα σε μια ουσιαστική και γεμάτη ζωή.

Ο κόσμος του θεάματος, για να επιβιώσει, θεωρείτε πρέπει ν' αλλάζει, να ανθίζει;

Φαίνεται να επιβιώνει παντού και πάντοτε με διαφορετικές  μορφές και τρόπους, αντανακλώντας τα εκάστοτε κοινωνικά δεδομένα.  Η κοινωνία είναι κάτι ζωντανό που κινείται και εξελίσσεται, κρατώντας ό,τι έχει ανάγκη και απορρίπτοντας ό,τι της είναι περιττό. Η καλλιτεχνική έκφραση  πηγάζει από την κοινωνία επομένως  ακολουθεί, υπό το πρίσμα της υποκειμενικής οπτικής,  την ίδια διαδρομή. Τα τελευταία χρόνια, μέσα από το  διαδίκτυο, υπάρχει πολύ γρήγορη και εύκολη ανταλλαγή  γνώσεων, ιδεών και καλλιτεχνικών παραγωγών.  Αυτό αλλάζει κατά πολύ τον τρόπο εξέλιξής μας. 

Που μπορεί να σας βρει κάποιος, να παρακολουθήσει παράστασή σας;

Το  τελευταίο διάστημα φιλοξενούμαστε κυρίως σε καφενεία και μπαρ, καθώς και σε κουκλοθεατρικά  και μουσικά φεστιβάλ και εκδηλώσεις.  Και πιο αραιά δίνουμε παραστάσεις δρόμου στους πεζοδρόμους της  Δ. Αρεοπαγίτου και Ερμού.

Όνειρα και επιθυμίες για το μέλλον;

Να συνεχίσουμε να κατασκευάζουμε, να παίζουμε και να ταξιδεύουμε με τις κούκλες  μας!

Γνώρισε το ΙforInterview | Πάστα Φλώρα

Τι είναι το I for Interview;

Το IforInterview, είναι μια ιδέα. Είναι ο καθένας από εμάς απέναντι στις προκλήσεις, τον αγώνα, ακόμη και τα ευτράπελα της εύρεσης ή της διατήρησης εργασίας. Σε μια κοινωνία στην οποία η αναζήτηση εργασίας απαιτεί υπομονή και επιμονή και η εξασφάλιση μιας θέσης είναι πια κατόρθωμα, το να μοιράζεται κανείς τις εμπειρίες ή τις σκέψεις του  (επώνυμα ή ανώνυμα, δεν έχει σημασία) σπάει το ταμπού του «διαίρει και βασίλευε» και του να μη μιλάμε γι’ αυτό, φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά και τους κάνει να συνειδητοποιήσουν πως δεν είναι οι μοναδικοί που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα ή περίεργες καταστάσεις. Ουσιαστικά, το IforInterview είναι ένα εγχείρημα που προσπαθεί να προσεγγίσει το καυτό θέμα του «εργασιακού» ανοιχτά και με ένα βαθύ αίσθημα αλληλεγγύης, μέσα από τις αληθινές καταγραφές γεγονότων και σκέψεων και όχι μέσα από θεωρίες και εικασίες. Θέλουμε να ακουστούν επιτέλους όλα αυτά που συμβαίνουν εκεί έξω και όχι όσα προβάλλονται από στατιστικές και συμβουλευτικές εταιρίες εύρεσης εργασίας. Είναι πιο χρήσιμο να μας πει ο συνάνθρωπος τι τον ρώτησαν και πως διαχειρίστηκε ένα πρόσφατο interview, παρά να διαβάσουμε ακόμα ένα άρθρο με τις «10 πιο καυτές απαντήσεις για να πάρεις τη δουλειά». Μας λείπει η αλήθεια πια και όχι οι υποθέσεις.

Πώς γεννήθηκε αυτή η όμορφη παρέα; Ποιο είναι το δυναμικό της σελίδα σας και οι ρόλοι του;

Η ομάδα μας είναι και θα παραμείνει ανοιχτή προς όλους και χαιρόμαστε που κάθε φορά ένα νέο μέλος μας προσεγγίζει. Όλα τα μέλη του IforInterview (8 μέχρι στιγμής) συνδέονται με ένα κοινό χαρακτηριστικό: όλοι μας πιστεύουμε ακράδαντα στο όραμα και στην αξία του εγχειρήματος. Με περισσότερες λεπτομέρειες,  η ιδέα γεννήθηκε ως εξής:  ένα πρωινό η Αμάντα ξύπνησε τρομαγμένη από έναν εφιάλτη · ήταν λέει υποψήφια για συνέντευξη εργασίας και είχε απαντήσει σε κάθε ερώτηση που της απηύθυναν με καταστροφικό τρόπο. Αντί να πάρει τηλέφωνο κάποιον φίλο/η και να του μιλήσει γι αυτό - όπως κάνουμε άλλωστε οι περισσότεροι από εμάς πριν ή μετά από μία αληθινή συνέντευξη εργασίας- σκέφτηκε ότι ίσως ήρθε η ώρα όλες οι εργασιακές μας κουβέντες να γίνονται δημόσια, διαμέσου μίας φιλικής πλατφόρμας. Έτσι, με αυθορμητισμό και πάθος, μέχρι το μεσημέρι είχε ήδη στηθεί η βασική δομή του IforInterview και ξεκίνησε άμεσα η αναζήτηση συνεργατών και υποστηρικτών για το εγχείρημα αυτό. Μέσα σε μία μόλις μέρα, η Τίνα είχε ήδη εντυπωσιαστεί και αποφάσισε να βοηθήσει με την ιστοσελίδα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς και με την σύνταξη και επιμέλεια των κειμένων.

Ακολούθησε ο Βασίλης, γεμάτος φρέσκιες ιδέες και την ευθύνη του GUI tester καθώς και ο Κώστας που επιφορτίστηκε τον σχεδιασμό της –προσεχώς!- νέας μας ιστοσελίδας. Ακολούθησε η Γεωργία, με το βαρύ μέλημα των δημοσίων σχέσεων και ο comic artist Μάνος που θα δημιουργεί σύντομα comic stories αποκλειστικά για το IforInterview (αυτό ήταν η αποκάλυψη μας για εσάς!). Η Σίλια έχει τα ηνία του social marketing και ο Βαγγέλης ανήκει στην συντακτική ομάδα, έχοντας παράλληλα συμβουλευτικό 

ρόλο σε  κάθε μας νέο άνοιγμα.

Ο κόσμος πως ανταποκρίνεται σε όλο αυτό το εγχείρημα;

Οι αναγνώστες μας είναι ενθουσιασμένοι αλλά και λίγο διστακτικοί προς το παρόν. Έχουμε μέχρι στιγμής λάβει πολλά θετικά και υποστηρικτικά σχόλια για την προσπάθεια μας αλλά όταν έρχεται η ώρα να διηγηθεί κάποιος την εμπειρία του, ακόμα και ανώνυμα, πολλές φορές δεν το πραγματοποιεί. Κατανοώντας τον δισταγμό και σεβόμενοι και τον παράγοντα του μη διαθέσιμου χρόνου του κάθε αναγνώστη,  προσπαθούμε να διευκολύνουμε τον κόσμο που θέλει να μιλήσει με τη σειρά μας, με κάθε  τρόπο,  γι αυτό και είμαστε θετικοί όχι μόνο σε γραπτές αφηγήσεις των γεγονότων αλλά και σε skype calls ή συνομιλίες μέσω chat.

Πείτε μου μια από τις πιο σκληρές ερωτήσεις που θεωρείτε ότι μπορεί να ακουστεί σε μια συνέντευξη.

Αυτό αφήνεται στη διακριτική «ικανότητα» και «θέληση» του εκάστοτε HR Μanager ή εργοδότη, το αν θα φέρει δηλαδή σε δύσκολη θέση ή όχι τον υποψήφιο εργαζόμενο. Είναι γεγονός πως βρίσκοντας δυνητικά αδύναμα σημεία – κι ας μην είναι καν μειονεκτήματα-  σε ένα βιογραφικό και ρωτώντας γι’ αυτά τον υποψήφιο μπορούν να προκαλέσουν ενοχές, το λεγόμενο «ψάρωμα». Αυτού του είδους οι ερωτήσεις θεωρούμε ότι είναι οι πιο σκληρές και δυστυχώς δεν υπάρχει pattern για αυτές αφού για τον κάθε υποψήφιο είναι διαφορετικές.

Και μια από τις πιο αστείες;

Το χιούμορ είναι σχετικά υποκειμενικό. Με την υπάρχουσα κατάσταση που επικρατεί στον εργασιακό χώρο, αστείες μπορούμε να θεωρήσουμε τις πιο ειρωνικές ή ασαφής ερωτήσεις. Τύπου «Πού βλέπετε τον εαυτό σας μετά από δέκα χρόνια», ή το πλέον κλασικό «Γιατί στείλατε το βιογραφικό σας, εφ’ όσον δεν έχετε εμπειρία» ενώ η αγγελία ζητούσε άτομο μέχρι 25 χρονών.

Έχει το IforInterview κρυφό όπλο; Και αν ναι ποιο είναι αυτό;

Δυστυχώς, ατυχήσατε! Το I for Interview είναι ανοιχτό βιβλίο.

Πως θα χαρακτηρίζατε τον ελληνικό εργασιακό τομέα;

Αν ήταν παράδεισος, το IforInterview δε θα είχε λόγο ύπαρξης. Δυστυχώς όμως, απέχει πάρα πολύ από αυτό. Η οικονομική κρίση έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο να γίνουν ακόμη πιο δύσκολες οι συνθήκες, σε ένα χώρο ο οποίος ούτως ή άλλως εδώ και χρόνια είχε παντρευτεί έννοιες όπως το «βύσμα» ή το «δόντι». Σε μία πιο λυρική απόδοση, το τοπίο έχει πλέον γίνει αφιλόξενο εώς και εχθρικό για όλους όσοι αναζητούν εργασία. Οι εργαζόμενοι είτε διατίθενται να εργαστούν σκληρά για «ψίχουλα» είτε ήδη έχουν συμβιβαστεί ότι ζουν για να εργάζονται.

 
Ποια είναι η αγαπημένη εξομολόγηση του IforInterview;

Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής αγαπημένη εξομολόγηση και δύσκολα θα μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε κάποια. Κάθε εξομολόγηση ή διήγηση συμβάντος, είτε παράλογη, είτε τραγική, είτε αστεία ή με μία γεύση από όλα μαζί,  έχει το δικό της ηθικό δίδαγμα.

Πού θέλετε να φτάσει το IforInterview και τι μήνυμα να δίνει στον κόσμο;

Νούμερα και στατιστικά δεν μπορούμε να δώσουμε, γιατί δεν είναι αυτό το μέλημά μας. Ο σκοπός του IforInterview θα επιτευχθεί όταν μπορέσουν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι να μιλήσουν άφοβα για τις εμπειρίες τους κατά τη διάρκεια αναζήτησης εργασίας ή για όσα τους απασχολούν όσο εργάζονται, έχοντας πλέον κατανοήσει βαθιά ότι με αυτό τον τρόπο συγκεντρώνεται δύναμη στα χέρια των εργαζομένων, διαμοιράζεται πολύτιμη γνώση και μέσα από την διήγηση του ενός ο άλλος βρίσκει  πληροφορίες που μπορεί να  του χρειαστούν άμεσα.  Ιδανικός στόχος μας είναι να λειτουργήσουμε σαν ένα συγκεντρωτικό μέσο για όλα τα εργασιακά θέματα· από τις καθημερινές ανησυχίες μέχρι και τις πιο παράλογες υποθέσεις, από τα ευχάριστα μέχρι και τα στενάχωρα, έχουμε πεισμώσει και θέλουμε να τα καταγράψουμε όλα. Θέλουμε να δείξουμε στον κόσμο ότι κανείς δεν είναι μόνος του και πως όλοι μαζί μπορούμε να στηρίξουμε, έστω και ψυχολογικά, ο ένας τον άλλο. Θέλουμε ότι αξιοσημείωτο συμβαίνει καθημερινά στην εργασία του κόσμου ή στον αγώνα τους για να βρουν μία θέση, να φτάνει εκούσια σε εμάς και εμείς με τη σειρά μας να το μοιράζουμε σε όλους.

Σχέδια και όνειρα για το μέλλον;

Λέμε να κάνουμε ένα βήμα τη φορά και όχι άλματα.  Παρόλα αυτά η ομάδα βρίσκεται σε μία ιδιαίτερα δημιουργική και παραγωγική φάση,  έχει γεμίσει σημειωματάρια με νέες ιδέες και δράσεις. 

Φιλικά,

IforInterview team

Facebook Page: https://www.facebook.com/IforInterview/?fref=ts

Twitter Page: https://twitter.com/I_for_Interview

Page: http://iforinterview.wixsite.com/iforinterview