Kηροζίνη | Φώτης Τάδε

Ο νους φλέγεται
πηδά πάνω στη λαίλαπα της οργής
πάλεται γραμμικά πάνω στα όρια της διάθεσης
αυτοκτονεί σταδιακά μέσω της αυτοκαταστροφής

το λες και διαίσθηση
το νιώθω στον υπερθετικό του βαθμό
με το νιώθω του δεν μπορώ γιατί το πνιξα
του νιώθω κάτι μα δεν είναι διόλου σωστό

σύνολα με υποσύνολα επιλογές
αν δεν σου κάνει μια κατάσταση, φεύγεις
αν είσαι καλά τοτε μένεις και το παλεύεις
εσύ ο παθών και ένας κοινός αποδέκτης

Έντονες οσμές και αναμνήσεις
χορεύουνε σε μπλε αποχρώσεις με τη κηροζίνη
ψίθυροι απόκοσμοι προσφέρουν επιλύσεις
καίγοντας ο,τι λογικό έχει απομείνει

Νέο κοστούμι | Φώτης Τάδε

Σπίτι-δουλειά και δουλειά στο σπίτι
ποτήρια γεμίζουν ασυγχρόνιστα τσιγάρα σβήνουν
έξω ο κόσμος τρέχει
συνοστίζεται
για να δει το νέο έτος
κι αυτό σαν πυροτέχνημα θα κρατήσει
κι ίσα ίσα θα ακούσουμε το κρότο του

θα γυρίσω το κεφάλι μου από την οθόνη
θα αναπολώ τα "δεν πρόλαβα" για μένα
τα ευχαριστώ των άλλων
για τα "όλα τα πρόλαβα"
πρόβαρα το θάνατο μου και πέρσυ

ξεγυμνώσου φέτος
τρέχα για σένα και πρόλαβε
μην ακούσεις ούτε ένα ευχαριστώ
μην ψάξεις το δίκιο σου
σκότωσε την υποκριτική ευγνωμοσύνη
τρέχα για σένα γιατί πολύ σε τρέξανε
τρέξτους λίγο και συ

δες τα μυρμήγκια που θες να κοινωνικοποιηθείς

χόρεψε εμπρός στην εξουσία καθώς βαράει το ντέφι

ή βάρα τους μία φορά και συ

κρύψου, βγάλε, ξόδεψε, κατανάλωσε

η ηθική πάει black friday

ψώνισε, αχρίστευσε και αγόρασε ξανά

τα μυρμήγκια δεν κοιμούνται

υπηρέτησε το οικοσύστημα

προσαρμόσου ή ψόφα 

σύνελθε, είναι παράκρουση,

οι άνθρωποι είναι αυτοί που ήλπιζες

-κάποτε-
πρέπει να τους ξαναδώσεις αξία
-κάποτε-

για να την χάσεις

ως -πλέον- νεκρός

να ζήσεις ευτυχισμένα το νέο σου έτος

Φώτα, κάμερα, πάμε! | Φώτης Τάδε

Το πρώτο φως που συναντάς όταν ανοίγεις τα μάτια σου και κλαις για να ζωντανέψουν τα πνευμόνια σου, μία κάμερα που σε ακολουθεί και παράλληλα αποτελείς το σκηνοθέτη που με το εγωιστικότερο μονόπλανο, συνθέτει το σενάριο. Το πάμε και το cut, είναι απότομο, βίαιο και χειμαρρώδες. Ο,τι κόβεται, πεθαίνει. Οι δεσμοί, οι καταστάσεις, τα πιο αλλοπρόσαλλα. Διακόπτες από χρήμα, χρόνο και προσωπική ζωή εναλλάσσονται συνεχώς για να παίξουν το πιο ύπουλο soundtrack στο σενάριο σου. 

Τα κουστούμια διαφοροποιούνται σαν τους χαρακτήρες που θα συναντήσεις. Από τις μεγαλομανείς γραβάτες στα ανέμελα σαλβάρια. Διαλείμματα βρώσης, πόσης και ύπνου. Εθισμοί γεμίζουν με βλαβερούς τρόπους  τα μεσοδιαστήματα πριν αλλάξουν ξανά οι διακόπτες καθώς πλανάσαι πως όλα θα ισορροπήσουν. Η ισορροπία ανήκει στη φύση, εμείς βρισκόμαστε μέσα και έξω από αυτή. Το αλκόολ λαδώνει το χέρι να γράψει, τα τσιγάρα γυρνούν μαζί με ανόητα γέλια του κενού, εκκενώνοντας τις εγκεφαλικές λειτουργίες. Αποκλίνεις από το σενάριο και το χαίρεσαι. Βγαίνεις εκτός του σεναρίου και χάνεσαι, κόβεσαι. Εκεί σταματάει να αποτελεί χαρούμενη εκδοχή. 

Ορισμένο μέτρο είναι χρήσιμο,

 κάθε μέτρο είναι ασφαλές,

το ασφαλές δεν είναι πάντα χρήσιμο,

πόσο μάλλον ευτυχές. 

Ευχάριστο διάλλειμα με στίχο, όχι απαραίτητο, μα λυρικό. Ο λυρισμός είναι που κρατάει την ταινία ζωντανή σαν τους μικρούς εθισμούς σε κάποια πλάνα. Η ταινία δεν είναι μιούζικαλ, ποτέ δεν ήταν. Η υπερβάλλουσα χαρά ήταν πάντοτε εξιδανικευμένη. Δεν χωράει πάντα και παντού μουσική και η χαρά αλλά ομορφαίνει δειγματικά κάποια πλάνα, για ευτυχία ούτε λόγος. 250 ευρώ budget, μία σκληραγωγημένη σχέση και ένα κρεβάτι που μαζεύτηκε για να ξαναγίνει σπίτι. Η τανία δεν είναι τσόντα, η ζωή μας ίσως. Σχέσεις, σεξ και δυνατά αμοντάριστα πλάνα που κόβονται στα πλαίσια του -πολύ προσωπικό- για να συζητηθεί. Όσο και αν μας γαμήσανε στη διαδρομή, ο επίλογος παραμένει πομπώδης αλλά και ανύπαρκτος ως άλλος κόκκος άμμου στις παραλίες της Καραϊβικής. Τι ωραία εικόνα! Επαναφορά από το γλυκό αυτό filler. Ο ρόλος του εικονολήπτη δεν μου ταιριάζει πολλές φορές. Έχω την αρρώστια της αυθεντικής δημιουργίας του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου, αλλά είμαι πολύ ρεαλιστής για να γυρίσω SciFi. Να γράφω, δεν έμαθα μου λέγαν οι καθηγητές μου στο λύκειο και τώρα με διαβάζεις. Άξιζε; Θα το κάνεις να αξίζει; Αν ναι, βάλε το σενάριο σου σε μία σειρά αλλιώς θα σε βάλει ένας τρίτος, ρεαλιστής σκηνοθέτης και -πίστεψε με- δεν θα σου αρέσει αυτό.

Tα "πρέπει" μου - τα "δεν" σου | Φώτης Τάδε

 

Δεν έχω χρόνο πολύ και το γνωρίζω
πεθαίνω συχνά αλλά μια φορά θα φύγω νέος

δουλειές με απολαβές φθηνής επιβίωσης
μποναμάδες συναισθηματικής λιτότητας

ανάγκες που γίναν εθισμοί
λέξεις που γέννησαν νεύρα

η έκρηξη και η σιωπή
μου επιτείθομαι προστατεύοντας τρίτους

δικαίωμα στην αυταπάτη
που γεννά μη αποδεκτές δικαιολογίες

στέκομαι επάξια στο σκότος
το φως το σκότωσα μετά από το όνομα μου

με πιέζει το σκοτεινός ως άλλο "πρέπει"
σε πιέζει οτι εύκολα ντύνεις πίεση

φορτώνεσαι με "δεν" και απομακρύνομαι
η άρνηση σου μασάει το υπερεγώ

τα θέλω σου λούστηκα, λάθος μου
τα λάθη μου με έλουσαν, φως μου

Η αγάπη είναι γυναικεία υπόθεση | Μαρινέλλα, Ε. Βιτάλη, Γλυκερία | Ρεπορτάζ

Με την συναυλία να υποστηρίζει πως θα ξεκινήσει στις 21.00, βρεθήκαμε κάπου στις 20.15 στο αμφιθεάτρο Σίβηρης όπου ήδη τα 2/3 είχαν γεμίσει από κόσμο. Η προσέλευση μεγάλη, με αποτέλεσμα, ακόμη και τα σκαλοπάτια να έχουν αποκλειστεί από καθήμενους θεατές. Στις 21.10 που ξεκίνησε η συναυλία, ο κενός χώρος μεταξύ της σκηνής και τον πρώτων θέσεων γέμισε με κόσμο, που κάθησε κατα γης για να απολαύσει τη συναυλία ενώ πλευρικά υπήρχε εξίσου όρθιος κόσμος διψασμένος για διασκέδαση. Η πολυμελής ορχήστρα ξεκινά με δύο εισαγωγικά κομμάτια για να προετοιμάσει το έδαφος.

Ένα ασφυκτικά γεμάτο αμφιθέατρο Σίβηρης υποδέχεται με ένα ζεστό και δυνατό χειροκρότημα τις 3 μεγάλες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου, Γλυκερία, Ε. Βιτάλη και Μαρινέλλα. Χωρίς καμία καθυστέρηση, ξεκινούν να ζεσταίνουν παρέα τις φωνές τους ερμηνεύοντας και οι τρεις λίγα κομμάτια ενώ λίγο αργότερα η καθεμία θα αναλάβει παράλληλα το δικό της πρόγραμμα. Μέσα σε αυτά και το κομμάτι σταθμός που αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα για την πραγμάτωση της περιοδείας τους «η αγάπη είναι γυναικεία υπόθεση». Πρώτη αναλαμβάνει να μας διασκεδάσει η Γλυκερία, με δικά της κομμάτια από το έντεχνο και λαϊκό ρεπερτόριο. Ορισμένα παλιά κομμάτια ξεκίνησαν να ζεσταίνουν το κοινό, ενώ παράλληλα η Γλυκερία ερμήνευσε και το κομμάτι "Η νύχτα μυρίζει γιασεμί" από τον τελευταίο της δίσκο «Ακολούθησα ένα αστέρι». Ακολούθησε η μαγευτική Ελένη Βιτάλη με την χαρακτηριστική της μπάσσα χροία η οποία δεν δίστασε να επεκτείνει το ρεπερτόριο. Η Ε.Βιτάλη μας ταξίδεψε από τους πιο τσιγγάνικους ρυθμούς και τα ιδιώματα, με το τραγούδι "Ο Μπαλαμός", με πιο ροκ κομμάτια αλλά και με κλασικούς ρεμπέτικους αμανέδες. Τη σκυτάλη παίρνει η μεγαλύτερη της παρέας όπως δεν δίστασε να δηλώσει στο κοινό, Μαρινέλλα. Η Μαρινέλλα μας απέδειξε πως τα 79 της χρόνια δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με την απόδοση της. Μια φανταστική ενέργεια άγγιξε το κοινό με την εμφάνιση της στην σκηνή. Με χαρακτηριστική τσαχπινιά, μοίρασε φιλιά και έπαιξε με το κοινό, ενώ με την ενέργεια του κοινού πήρε δύναμη ακόμη και να χορέψει επι σκηνής. Το πρόγραμμα της περιείχε κάποια πιο βαριά κομμάτια όπως το «άνοιξε πέτρα» μέχρι και μία πιο λαϊκή εκδοχή του "δε ζηταω πολλά" του Κωστή Μαραβέγια. Τέλος, εμφανίστηκαν ξανά και οι 3 για να μας ερμηνεύσουν λίγα ακόμη κομμάτια και να κλείσουν όπως ακριβώς ξεκίνησαν, τραγουδώντας μας πως η αγάπη είναι γυναικεία υπόθεση.

Κλείνοντας οι τραγουδίστριες ευχαρίστησαν το κόσμο, ενώ η Μαρινέλλα χαίρετησε τα Αιγιοπελαγίτικα στο Ποσείδι Χαλκιδικης, στα οποία διαθέτει και ένα εξοχικό. Ο κόσμος στην αρχή ήταν ελαφρώς πεσμένος αν και πολύς, ενώ κατα την εμφάνιση της Ελένης Βιτάλη, τα αίματα άρχισαν να ανάβουν. Φυσικά η Μαρινέλλα κατάφερε να ξεσηκώσει το πλήθος με την ενέργεια και το σκέρτσο της σε τέτοιο βαθμό, όπου όλοι οι καθήμενοι μπροστά από την σκηνή σηκώθηκαν και ξεκίνησαν να χορεύουν μέχρι το τέλος του προγράμματος της. Το πρόγραμμα της κάθε τραγουδίστριας ήταν αριστοτεχνικά δουλεμένο, ενώ και οι τρεις τους είχαν κάποια θέματα συγχρονισμού σε ορισμένες στιγμές, λόγω των ωρών Αυστραλίας κατα τις οποίες κατέφθανε η Ε.Βιτάλη, όπως δεν δίστασε να δηλώσει χαριτολογώντας στο κοινό η Μαρινέλλα. Η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερως καλή, αν και κόπηκαν πολλά παραπάνω εισητήρια (ενώ υπήρχε ήδη προπώληση 3000 εισητηρίων), με αποτέλεσμα να υπάρχει και όρθιο κοινό .

Κείμενο, φωτογραφίες, εικονοληψία: Παστράκης Φώτιος

Σκυλοπνίχτες | Φώτης Τάδε

Φορτωμένοι σκυλοπνίχτες με μπουκωμένα νιάτα 

3 προορισμοί, ο καθένας με το σκοπό του
Ο σκοπός αγίασε τις ημέρες μας
Τα μέσα οδηγούν μόνο στο προορισμό 
Άβολες θέσεις που γλυκαίνουν τα εμπόδια 
Τρικυμίες και άνεμοι πλευρικοί ολόγυρα 
Επιβάτες που ξέφυγαν τα χείριστα για το ταξίδι 
Πανιά δεν υπάρχουν μα φουσκώσαμε από αρμύρα.

Η δυσκολία στα κουμάντα του ιστιοπλοϊκού.
Την νοσταλγώ συχνά.
Πλοία δίχως ιστία σκίζουν τα νερά
και η στεριά τόσα χρόνια ξέσκισε την ανεμελιά μας.
Σιχάθηκα.

Βουκαμβίλιες στρώνουν με φύλλα τα σοκάκια 
Κυκλαδίτικα κτίσματα και φιλόξενος κόσμος.
Φτάσαμε.

Γάμα το Αμβούργο και... ερωτεύσου | Φώτης Τάδε

Ανοίγω δειλά τη τηλεόραση γνωρίζοντας τι να περιμένω. Αλλοιωμένες ειδήσεις από διεφθαρμένους δημοσιογράφους που υπόσχονται έγκαιρη και έγγυρη ενημέρωση. Πάντα στις ειδήσεις των 8, από όποιο μεγάλο κανάλι, καθώς και η ΕΡΤ προπαγανδίζει με κρατική σφραγίδα μετά την ανάσα απελευθέρωσης της. Οι -κάποτε ειδήσεις- των -κάποτε οκτώ- ξεκινάν νωρίτερα πλέον διότι και οι επαναλήψεις των σειρών τους, πολυεπαναλήφθηκαν.

Μετά τα διπλά ρεπορτάζ για το κόστος ξαπλώστρας που ζουμάρουν σε νεανικά & τρυφερά οπίσθια, τις αποδείξεις που δεν κόπηκαν στην ηπειρωτική και νησιωτική χώρα, με απαντήσεις λαού περί δυσβάσταχτων φόρων (όχι πως δεν είναι), το ρεπορτάζ μιλάει για άναρχα στοιχεία που κατασπαράξανε το δόλιο Αμβούργο, την ίδια στιγμή όπου 20 αρχηγοί μεγάλων χωρών αποφάσιζαν για το μέλλον του πλανήτη.

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν είμαι δημοσιογράφος, ούτε έχω κάνει κάποια περίτρανη έρευνα για να σου παρουσιάσω. Δύο πράγματα κατανόησα και με αυτά εχω ασχοληθεί περαιτέρω.
1) Η άρνηση της Αμερικής στη συμφωνία του Παρισιού περι κληματικής αλλαγής
2) Οι τεταμένη κατάσταση που έγινε εμφανής από τη πλευρά της Τουρκίας.
Ποιά ήταν όμως τα συμπέρασματα της G20; (θα είμαι σύντομος)
-Περισσότερη παγκοσμιοποίηση,
-Μία συμφωνία για κλιματική αλλαγή, που μόνο αλλαγή δεν θα φέρει καθώς αποτελεί μία λιτή συμμόρφωση (εκτός από τον πλανητάρχη που τοποθετείτε χαρακτηρίζοντας τη, ως μία θεωρία συνομωσίας)
-Την ανάπτυξη της Αφρικής (για φθηνότερα εργατικά χέρια).
-Την ανάπτυξη της ψηφιοποίησης (για λιγότερα εργατικά χέρια).
-Και ορισμένες δεσμεύσεις του αέρα για την ισότητα των φύλων και μια διεθνή συνεργασία στο τομέα της υγείας.
Μπορείτε να τα δείτε και εδώ, από το site του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και να εξάγετε τα δικά σας συμπεράσματα.
Κάτω από το τραπέζι όμως, τα πράγματα είναι τόσο ανεπίσημα και βρώμικα όσο οι αποφάσεις των Eurogroup, ενός επισήμως ανεπίσημου οργάνου της Ε.Ε.

Αρκετά με τα θέματα που συζητήθηκαν εντός της G20. Εκτός πάλι, η Άνγκελα Μέρκελ συνεχάρει τους αστυνομικούς που κράτησαν αντίσταση σε όσους διαδήλωναν εναντίον αυτών που αποφασίζουν για τους ίδιους, δηλαδή για το λαό, χωρίς το λαό και με κέντρο το συμφέρον. Κάπου εκεί στα υπέροχα μπάχαλα που προέβαλλαν τα Μ.Μ.Ε. αλλά και σε άλλους, ειρηνικούς διαδηλωτές, με μία καθιστική διαμαρτυρία κιόλας που ποτίστηκε με σπρέι πιπεριού, υπήρξαν αυτοί οι δύο υπέροχοι διαδηλωτές.

"Υγεία, καύλα και επανάσταση", σκέφτηκα.

Εντάξει, αν δεν υπάρχει το πρώτο λόγω των χημικών, οφείλουν να υπάρχουν τα άλλα δύο. Άλλωστε μετά απο μία ηλικία γίνεται καναπές, TV και "έτσι μας κατέντησαν οι αλήτες". Και εκεί χάνει το ενδιαφέρον του. Η επανάσταση θα πάρει και φέτος παράταση. Οι διαδηλωτές πιάσαν το νόημα, ωραία η επανάσταση αλλά η καύλα είναι τώρα. Ο κόσμος είναι ένα χαλί, με τόσες πλέξεις και χρώματα που κρύβουν τη πραγματική ταυτότητα του αυθεντικού υλικού. Μόνο που δεν κρύβεται ούτε μαλλί ούτε μετάξι από πίσω, αντίθετα αποστραγγίσαμε τόσο τις αξίες μας, που τα συμφέροντα των κρατών, γίνονται και τα συμφέροντα των πολλών. Ο χρόνος μας κυλάει σαν νερό, οπότε κοιτάμε τον εαυτό μας, το συμφέρον των πολλών είναι πολυτέλεια. Καύλωστε τώρα, επαναστατήστε με αυταπάτες και αν πεθάνετε στο έργο, κάνατε σίγουρο το καθήκον σας και φύγατε ευτυχισμένοι.

Υ.Γ. (Τα νέα ήταν πιο φρέσκα πριν μία βδομάδα αλλά όπως είπα, δεν είμαι δημοσιογράφος)

Θηλιά αγάπης | Φώτης Τάδε

Άκρα σε τοίχους

θεσπέσιες μεταφορές που χαράξανε ουλές

Σφιγμομετρώ επαφές

απαριθμώ νοτιάδες που θερμάνανε στίχους

Κλωτσούν ύπουλα τη πόρτα της κρύπτης

ο πάγος συγκρατεί, σιωπή

λόγος βαρύς, άνεμος τσίφτης

σκορπά στο δώμα, επιμένει να λεχθεί

σκιά πικρή, μία μόρα με μορφή

πνιγεί αργά δίνοντας έμπνευση

γεύση ανάμικτη, καμπυλωτή στην υφή

πνίγει σφιχτά, αγάπη σε έμφαση

ωθεί στο μίσος με φιλιά

γυναίκες, άνδρες και πουλιά

όλα τα συγνώμη σας, δεν λύνουν τη θηλιά

πνίγω σφιχτά, όπως αγαπώ, μοναδικά

Προϊ-ον | Φώτης Τάδε

Η τέχνη είναι προϊόν

Με τεχνικά χαρακτηριστικά που ανάλογα δαμάζουν τις ψυχές μας

Φινετσάτες χορδές με εξαίρετη ακουστική

ή πλαστικά πλήκτρα που αγγίζονται, αλλά δεν αγγίζουν

Διαθέτει ακριβό τίμημα

Εμπνευσμένη από τα ραγισμένα μας κομμάτια

που όταν ξαναπαίζει από εμπορικές παρτιτούρες

χάνει την συναισθηματική της αξία

Η τέχνη είναι όν

υποφέρει και χαμογελάει μαζί σου

σε χτυπάει στη πλάτη όταν ξερνάς πόνο,

σε ακολουθεί και σε στοιχειώνει παράλληλα

Αυτοκτόνησε χίλιες φορές,

η τέχνη σου θα μείνει σε κάποιο συρτάρι χωρίς ημερομηνία λήξης

αέναο προϊόν που σαν αϋλος άνθρωπος

θα σου διηγηθεί μία ιστορία