Σύνδρομο | Άντριου Σάλιβαν

Φοβάμαι μήπως τελικά υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα.
Φοβάμαι ένα βράδυ που θα ανατείλουν δυο σελήνες
(η μια δίπλα στην άλλη)
και ακόμα χειρότερα
φοβάμαι ένα πρωινό με κατακόκκινο ουρανό και μωβ εκρήξεις.
Φοβάμαι το αναπάντεχο και αναπόφευκτο γεγονός.
Φοβάμαι μη κάποιο ζαλισμένο ελικόπτερο
που επιπλέει στον αθηναϊκό ουρανό υπό την επήρεια του ηλιου
και της βαρύτητας
πέσει πάνω στο κεφάλι μου.
(Και αν όχι εντελώς στο κεφάλι μου, τότε στην πολυκατοικία που μένω)
Φοβάμαι την υπνική παράλυση και την νάρκωση πριν μ’ανοίξουν.
Φοβάμαι τους σεισμούς (τα ζώα που ουρλιάζουν, καταλαβαίνουν)
και φοβάμαι τις μεγάλες αποστάσεις κολυμπώντας (η καρδιά μου είναι αδύναμη).
Φοβάμαι την αυτόφωτη και αλαζονική πόλη.
Φοβάμαι τα πληγωμένα και χαμένα αδέρφια μου.
Φοβάμαι τα κίτρινα μπουντρούμια και την εικονική συντροφιά.
Φοβάμαι τα λαϊκά γλέντια και τους χορούς πάνω στο τραπέζι.
Φοβάμαι τα ξεσπάσματα λόγω τύψεων,
φοβάμαι τις απέλπιδες προσπάθειες αφηρημάδας.
Φοβάμαι την ύπαρξη κάποια νίκης που περιμένει να κερδηθεί.
Φοβάμαι το παρελθόν που είναι πάντα κλειδωμένο.
Φοβάμαι τις αστρικές καταιγίδες και τους καθρέπτες στο σκοτάδι.
Φοβάμαι την αναζήτηση Θεού σε κάθε ανθρώπινη δημιουργία,
φοβάμαι την λήθη μιας αρχαίας και υπέροχης δυνατότητας.

Αιωνιότητα | Άντριου Σάλιβαν

Λοιπόν.

Πως τελειώνει όλο αυτό;

Υπάρχουν αρκετά σενάρια που παίζουν

χωρίς να 'χω ιδέα ποιο θα υπερισχύσει.

Ο πόλεμος των τριών τροχών μαίνεται

και γω απλά μαντεύω καταλήξεις.

Στη συντομότερη πάντως,

κολυμπάω σε έναν αθηναϊκό δρόμο

και πνίγομαι στις καυτές του μπουρμπουλήθρες.

Κοιτάω πάνω ενώ η μύτη μου ξερνά πίσσα.

Παίρνω βαθιά ανάσα και ζαλισμένος κοιτάω κάτω.

Το δεξί μου χέρι τρέμει

και το αριστερό μου πόδι μουδιάζει.

Κανένας ιδιοπαθής τρόμος αυτή την φορά,

καμιά κρίση τρέλας.

Απλά ένας συνηθισμένος θάνατος

άπλα μια παύση των τροχών.

Στην πιο θλιβερή τώρα,

περιπλανιέμαι σε έναν λευκό λαβύρινθο

μέχρι να μην αντέξω άλλο

ή ψοφάω την ώρα που γαμάω μια νεαρή πουτάνα:

H πούτσα μου χημικά στερεωμένη

σκορπιέται αριστερά και δεξιά

και δυο δαίμονες με τραβολογάνε γελώντας.

Η ουρά του ενός, με ένα τίναγμα

διαλύει τους τροχούς.

Στην ομορφότερη τέλος,

ο ήλιος έχει γλιστρήσει και γω στην άκρη μιας βεράντας

πίνω μπύρα από ένα θολό μπουκάλι•

τα αστέρια λάμπουν σαν δόντια μαύρου

την ίδια ώρα που η φωτιά κρύβεται στους λόφους.

Δοξάζω τον Θεό μου και λέω

πως εγώ και τα πάντα γύρω μου

είμαστε χαμένα αδέρφια.

Έπειτα το γυαλί διαλύει την άσφαλτο

και οι τρεις τροχοί γίνονται ένας.

Ο γέρος | Ο γέρος κοιτάζει την πόλη | Άντριου Σάλιβαν

Ο γέρος κάθε μέρα κάνει την ίδια βολτα.

Κάθε μέρα ένα εικοσάλεπτο μεχρι την θάλασσα και πίσω.

Με ενα βήμα πιο αργό όμως κάθε μέρα

και με ένα βήμα λιγότερο.

Χωρίς ντρόπη

μα πάντα στα κλεφτά.

Δεν υπάρχει διστάγμος στον θάνατο.

Παρασκευή βράδυ | O γέρος κοιτάζει την πόλη | Άντριου Σάλιβαν

Άστατος καιρός:

τα αστέρια αλλάζουν θέση μεταξύ τους

και με το φεγγάρι.

Ο ουρανός βρίσκεται σε

σ

  υ 

     ν

       ε

         χ

           ή

             ς             

κ

  ί

   ν

     η

       σ

         η

καθώς η φώτια στα δυτικά

σιγοσβήνει.

Αραιώνουν οι μαύροι καπνοί

και οι κάτοικοι

αναπνέουν καθαρά.

Επιτέλους πίσω στα συνηθισμένα

πίσω 

στην αποσιώπηση της κλεψύδρας:

Μιλάει με το παιδάκι της και τρώει παγωτό.

Φιλάει την κοπέλα του, της χαϊδεύει τα μαλλιά.

Συζητάει με πάθος για χίλια δυο άσχετα.

Δεν θυμάται.

Γράφω ποίηση και αναπνέω καθαρά.

Δεν θυμάμαι.

Επιτέλους.