Yes boss! | Ιωάννα Νικολαντωνάκη

Τι ήμουν πρίν σας γνωρίσω κύριε; Πάντα με το μυαλό σε μια φωτιά υποταγής. Μια διαρκή πείνα να γίνω έρμαιο των ορεξεων ενός αφέντη. Και τώρα σας βλέπω μπροστά μου ανηξημερωτο αγρίμι να με κοιτατε με προσμονή.Κοιτάζω τα χέρια σας.Οι γραμμές τους χάνονται στην άκρη του παραμυθιού που φωνάζει αλήθειες. Αφήστε κόκκινα αποτύπωματα επάνω στο κορμί μου εκλιπαρώ.Με έκαψε το άγγιγμα σας κύριε μου και εγώ ταξιδευτής έγινα σε απότομα βράχια και σε απάτητα μέρη ερωμένη..Αφήστε με να σας αγγίξω λίγο. Μου επιτρέπετε; Μόνο για αυτό είναι πολύτιμα τα δάχτυλα μου πια.Για να μπορώ να σας αγγίζω. Πλέον δεν υπάρχει γυρισμός.Βυθίζομαι και παρασύρομαι.Περιμένω ξεδιάντροπα την τιμωρία μου.Αβάσταχτα και βασανιστικά κάθε διαταγή σας πιο κοντά στην ολοκλήρωση μου.Μα δεν θα μου το επιστρέψετε.Το ξέρω. Όταν εσείς διατάξετε.Μόνο τότε. Όταν πια θα με δείτε κουρέλι να εκλιπαρώ.Όταν πια φτάσω εκεί που δεν θα αντεχω. Κύριε μου.Σας γνώρισα, σας άγγιξα.Να σας κρατήσω θέλω. Να σας λατρεύω.Σας υποτασσομαι.Σας προσκυνώ.. Με κατέχετε!

Σε θέλω δικιά μου! | Ιωάννα Νικολαντωνάκη

Τώρα που κατάλαβα πως τα όνειρα είναι για να τα ζεις. Τώρα που πια έκλεισα από λάθη,απαλλαγμένη από ενοχές, τώρα σε θέλω. Σε θέλω δικιά μου.Τώρα μπροστά σου στέκομαι γυμνή από ρούχα και ντυμένη με την καύλα  της ύπαρξης σου.Έχω ένα παράδεισο και μια κόλαση μέσα μου.Χρόνια που τα πέρασα σε αγκαλιές χωρίς ουσία. Σε σεντόνια ιδρωμένα που μύριζαν καθωσπρεπισμό, πουριτανισμό και φόβο μην παραδεχτώ πώς εσύ ήσουν πάντα παρούσα. Εσένα έφερνα στο μυαλό και φαντασίωνομουν τη στιγμή της ολοκλήρωσης πως κοιτάζω τα δικά σου μάτια να καίνε από ηδονή.Τώρα ξέρω και τώρα θα μάθεις και εσύ. Μην πεις λέξη μόνο. Καμία. Άσε εμένα.Ανάμεσα στα στήθη σου θα χαράξω το όνομα μου.Ιερό στίχο θα συνθέσω όπως θα γεύομαι κάθε σημείο του κορμιού σου.Ήσουν εσύ. Πάντα εσύ.. Κοίτα  με μόνο μια στιγμή και εγώ θα καταλάβω. Μια ζωή θα μου φτάσει; Μη σαστίζεις. Σε θέλω.Δικιά μου πια.. Γονατίζω και σε υμνώ.

Welcome to wonderland | Ιωάννα Νικολαντωνάκη

Αγαπημένη μου Αλίκη... 
Ο κόσμος είναι γεμάτος από Βασιλιάδες και Βασίλισσες που τυφλώνουν τα μάτια σου και κλέβουν τα όνειρα σου.Είναι Παράδεισος και Κόλαση. Άραγε πόσο κοντά είναι οι πύλες και των δύο;
Το καλό δεν μπορεί να υπάρξει δίχως το κακό και αντίστροφα. Είναι μία αλυσιδωτή αντίδραση γεγονότων που ορίζουν πότε το ένα και πότε το άλλο.Ο άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από αυτό που δείχνει ότι είναι, αλλά διαθέτει ένα ελάττωμα.Τη μισαλλοδοξία και τον υλικό πλούτο που τόσο ευκολα διεφθείρει τις ανθρώπινες ψυχές. 

Πώς ξεχωρίζεις τί είναι αληθινό και τί είναι ψεύτικο. 
Πως ξεχωρίζεις τον αληθινό από τον πνευματικό κόσμο; 
Μήπως ζεις σ' ένα όνειρο; 
Πώς αποδεικνύεις πως αυτό που βλέπεις μπροστά σου είναι αληθινό; 
Πολύ απλά, YOU DON'T.

Το αποδέχεσαι. Απλά. Και γι'αυτό είσαι "ΤΥΦΛΟΣ".

Η πραγματικότητα καθορίζεται τελικά από την αντίληψή σου. Το τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο είναι πάντα υποκειμενικό. Από αυτή την οπτική σου λέω ότι η πραγματικότητα στην οποία ζούμε είναι ένα όνειρο. 
Όσοι έχουν ζήσει φωτεινό ονείρεμα, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει πραγματικότητα, τουλάχιστον αντικειμενική, και δεν μπορούν να πούν με σιγουριά αν η πραγματικότητα του ονειρέματος είναι αληθινή ή αν ονειρευόμαστε ξύπνιοι. 


Γκέγκε Αλίκη;

Για σένα φίλε | Ιωάννα Νικολαντωνάκη

Έχουν περάσει χρόνια από τότε που αναρωτηθηκα άν είσαι ένας από αυτούς. Από αυτά τα άτομα που το προσωπείο τους θα μου επιβεβαίωνε για μια ακόμη φορά τον κανόνα που τόσο καλά γνωρίζω. Τώρα πιά πραγματικά πιστεύω πώς δεν υπάρχουν άλλοι σαν εσένα ρε φίλε μου.Κι'αν υπάρχουν θα είναι ελάχιστοι.Σου γράφω όχι για να σου πω ευχαριστώ. Φτηνή λέξη μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής σου.Σου αφιερωνω όμως λόγια καθαρά και αληθινά. Για την κρυστάλλινη σκέψη σου, που συνθλιβεί την λάσπη των δήθεν τριγύρω. Για την αγέρωχη στάση σου όταν σε χρειάζομαι. Για το κεφάλι που πεισματικά επιμένεις να κρατήσω ψηλά, όταν νιώθω να λύγιζω.Για σένα φίλε μου.Για σένα, που ενώ ξέρεις ότι μπορεί να πνιγείς εσύ απλώνεις το χέρι για να σώσεις εμένα.Γιατί ποτέ δεν έκανες δεύτερη σκέψη και μου δίνεις απλόχερα τη δύναμη σου να πιαστω.Ρε φίλε στα χρόνια μας αυτά, μου έδωσες όσα μου είχαν πάρει όλοι οι άλλοι. Ξαναβρήκα την χαμένη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και στις αξίες.Γιατί είσαι ένας στη ζυγαριά της ζωής και ο κόσμος από την άλλη πλευρά και το ήθος σου βαραίνει περισσότερο. Σε ευχαριστώ φίλε!

Της ζωής μου,πρόσωπο μοιραίο! | Ιωάννα Νικολαντωνάκη

Είναι αυτές οι νύχτες που αγαπάω να μισώ. Γαμημένη ζέστη και ο ήχος στην πόλη σταμάτησε. Είναι η ώρα της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων.Στη χώρα του ποτέ.Στη χώρα του εμείς οι δυο ποτέ.. Ξανά. Είσαι το τσιγάρο που κρατώ και να ανάψω σκέφτομαι ακούγεται στο ράδιο και μηχανικά πια όπως τόσα άλλα,ανάβω. Σε ανάβω και ρουφάω μια γερή.Κρατάω μέσα τον καπνό, όπως εσένα τότε.Όταν ήσουν μέσα μου και με πρόσταζες να σε κρατήσω εκεί. Μέσα μου. Δικό μου. Να σε κάψω από ηδονή.Ιδρώτας, φιλί, ανάσα κομμένη και καύλα. Αυτό. Ανατριχιάζω. Σκέψη μου..Για πόσο ακόμα; Για όσο. Για όσο γουστάρω να αγαπάω τον δήμιο μου. Αυτόν που τεμάχισε τα όλα μου.Μαλακία έκανες. Τώρα είναι πολλά όλα,κι' άλλα τόσα.Βλέπεις αυτός που αγάπησε δεν μπορεί να μισήσει τελικά. Απλά μένει εκεί, με ένα γιατί και ένα γαμώτο. Είσαι η συνήθεια που μισώ και όμως επανέρχομαι. Πόσο κακό μας έκανες ξέρεις; Σίγουρα θα ξέρεις. Και είμαι και εγώ που περιμένω μια συγνώμη. Λες και αυτός που πλήγωσε, γνωρίζει από συγνώμη. Μπαα! Τζάμπα στήσιμο. Γαμημένη ζέστη και ησυχία. Τελείωσε το τσιγάρο. Τελειώνει και το τραγούδι."Θα `θελα να ήσουνα εδώ
Τώρα που σου τα `χω μαζεμένα
Για να σου θυμίσω μία στιγμή
Πόσα έχω κάνει εγώ για σένα"...Νιώθεις;

Βαρέθηκα ρε! | Ιωάννα Νικολαντωνάκη

Βαρέθηκα να σε βλέπω με το κεφάλι σκυμμένο. Από τις καρπαζιες που έχεις φάει, έχεις χάσει το μπαλατσο σου και ψάχνεις να το βρείς.Δεν βαρέθηκες ρε φίλο; Γουσταρεις να μένεις  στο ράφι και να έχεις πάνω σου τιμή λιανικής.Πνοή καημένε δεν σου μείνε να φωνάξεις. Μόνο κάτι ακαταλαβιστικα μουρμουριζεις για τους πουστηδες τους πολιτικάντες ,που σου ρουφανε τη ζωή κάθε μέρα. Και ύστερα τι κάνεις; Αφήνεσαι και στηνεσαι ξανά σε μια ουρά. Και ξέρεις πως αυτό θέλουν από εσένα, να μείνεις εκεί. Ο καθένας πια για τη παρτη του.Μας χώρισαν μαλάκα μου και χαμπαρι δεν πήραμε. Τους εβαλες στο σπίτι σου και τώρα φωνάζεις κλέφτες; Προσκύνα τους ρε ακόμα. Φάε τα ψιχουλα που βάφτισες κεκτημένο.Ποιό ρε ακριβώς; Την παγίδα που σου έστησαν οι τράπεζες για να στα πάρουν επί δύο μετά; Το κεκτημένο ήταν η ζωή σου και εσύ την ξεπούλησες μπιτ-παρα.Τώρα μισείς όλο τον κόσμο. Αδυσώπητο τον ονομάζεις. Και για την αφεντια σου τι λες; Σήκωσε ρε το κεφάλι και κοίτα στο καθρέφτη. Ηττήθηκες και το ξέρεις και ντρεπεσαι για αυτό. Και τι κάνεις; Σήκω ρε.Κουνήσου.Τι φοβάσαι; Ότι είσαι μόνος; Δεν είσαι ρε.Είμαι και εγώ. Είναι κι'αλλοι.Είμαστε μαζί. Διάλεξε...

"Κι αν καμιά φορά..." | Ιωάννα Νικολαντωνάκη

Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι.                                        

Μια θάλασσα συναισθηματων.Πόθος μέσα στη ματιά. Ανταρα. Να ψάχνει να σβήσει τη φωτιά με το ταίριασμα των σωμάτων. Ιδρώτας λύτρωσης και ένα όνομα στην ολοκλήρωση. Ένα όνομα άρρηκτα συνδεδεμένο με τη χαρά,το χαμόγελο μου.Το όνομα σου.Και σμιξαμε εμείς. Σε μια ταύτιση εγκεφαλική. Πρώτα και στη συνέχεια.Και πάντα.Μια ματιά και δεν χρειαζόταν να ειπωθεί κάτι. Τίποτα. Αυτό! μια ματιά...Και σμιξαμε. Δύο ενήλικες που ο ένας έπαιρνε στην αγκαλιά του το παιδί που "ζει" στην ψυχή του άλλου. Νύχτες που τις ξημέρωνα στα χέρια σου.Στην ανάσα που προσμενε η φλέβα στο λαιμό μου να νιώσει. Να με κάψει. Να με σβήσει. Να με πεθάνει και να με αναστήσει... Και σμιξαμε εμείς.  Εμείς τότε... Τώρα μόνο εγώ. Τώρα μόνο εσύ... Κάνει κρύο χωρίς αγκαλιά. Φωνάζει το κορμί. Εξαρτημένη.Πρεζόνι.Νύχτες που κάποτε παρακαλαγα να μην ξημερωσουν,τώρα προσεύχομαι να τελειώσουν.Να φύγουν. Κραυγή το όνομα σου στις λιγοστές ώρες του ύπνου.Τώρα κρύος ο ιδρώτας..Η κούπα του καφέ σου, εκεί πάνω στο τραπέζι. Ακόμα.. Ακόμα.. Δεν ακούω βήματα στη σκάλα. Ξεκλείδωτα έχω. Ακόμα... Άσχημες μέρες.Μου πήρες μαζί σου το χαμόγελο μου. Φωνή που άκουγα και τρεμω μην ξεχάσω τη χροιά της.Εμείς...Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι... Και χωρίσαμε.Εμείς... Τώρα εγώ.. Τώρα εσύ..  Μα,πώς. Αστείο νομίζω είναι. Θα έρθεις δεν μπορεί. Πονάει το μυαλό, κάτι λείπει. Κάποιος λείπει. ΛΕΙΠΕΙΣ.Μα ξέχασες; Θέλω να σε δώ. Πού; Πού είσαι;.. Τώρα εγώ; Τώρα εσύ;