Το Ουδέτερο | Δημήτρης Ανδρεουσόπουλος

μου μιλάς για παιδιά και θέλω να σε ματώσω

με βρίζεις και θέλω να σε κάνω μητέρα

η βρώμα σου με κάνει να νοιώθω καθαρότερος

και οι θεοί μου υποσχέθηκαν την ύπαρξη τους

με είσοδο τα σκέλια σου

Εγώ Λάτρεψα το Ιδανικό.

Κοφτερά, μουντά, μαχαίρια | Δημήτρης Ανδρεουσόπουλος

 Απομεσήμερο, χειμώνας. Ώρα, 4¨38.

Ονειροπολείς μια παραλία ουτοπίας,

προσπαθώντας να τραβήξεις την προσοχή

της αιχμηρότατης ομορφιάς των συναισθημάτων.

Όχι αυτών των ξεκάθαρων όμως,

της χαράς ή λύπης ή πόνου ή ηδονής.

Μα εκείνων που περιέχουν

όλα αυτά σε BDSM αναλογίες.

Συλλογισμοί ορμώμενοι εμπειριών.

 Εικόνες που αποκτούν υπόσταση με την εξάτμιση τους,

 υποδηλώνοντας την ύπαρξη τους με την απουσία τους.

Μήπως λοιπόν, δεν έφυγες ποτέ;

Και γιατί, σε μια κλισέ κατάληξη,

Η αγάπη να είναι πιο σκληρή από τον θάνατο;

Δεν μιλάω για τον Άνθρωπο. Δεν μιλάω για τη Τέχνη. Δεν μιλάω για Τίποτα. | Δημήτρης Ανδρεοσόπουλος

Η τεχνολογία και ο θετικισμός, που προσφέρουν ανάλογα, την ευκολία σε πράξη και τίποτα περισσότερο από κενές περιγραφές, καθημερινά απομονώνουν και εκφυλίζουν την έννοια της ύπαρξης (με όποια μορφή μπορεί να είχε ως τώρα).

  Που βρίσκεται η πραγματική καλλιέργεια στην εποχή μου? Ποιος προωθεί το πνεύμα και τον νου?Που έχει πήξει η Γνώση και που στέρεψε η δίψα για αυτήν? Σε τι αηδιαστικά χαντάκια θα πρέπει να χώσω το πέος μου για να ψάξω? Η Τέχνη κάποτε το έκανε, ικανότερα και από κάθε θρησκεία ή φιλοσοφία. Μα έσβησε και η μπογιά της. Λολ, η "μπογιά" της.


  Η επιτάχυνση μιας αστραφτερής, ψυχρά ψυχρής και συνολικής ανθρωπιστικής κατεδάφισης, σε κάθε επίπεδο ορισμού του "Ανθρώπου", σαν το θόρυβο της τηλεόρασης ξύνει το δέρμα της καρδιάς σας. Κάποτε έλεγα "ας παλέψουμε", ή σκεφτόμουν "δεν είναι ακριβώς έτσι, θα το αλλάξουμε", μα πλέον μέσα μου μόνο μια άρνηση βαθιά και όλο οντότητα. Μια και μοναδική. Μια διαχρονική και απόλυτα στοχευμένη, Άρνηση. Αυτή που σαν γενναίος λιποτάκτης μπορείς να προσεγγίσεις μοναχά. Μα όσο την αντικρίζεις και φαίνεται να βρίσκεται δίπλα σου, ταυτόχρονα εκείνη μοιάζει σαν γλυκιά, σκοτεινή και θερμά ψυχρή ουτοπία.



Δεν Γαμιόμαστε καλύτερα? Όσο μπορούμε δηλαδή. Ξενέρωσα με την ρηχή και ψευδή ποιότητα της απόχρωσης σας.

πηγή:Φλώροι Εικαστικοί

Είμαι ηλίθιος - Δημήτρης Ανδρεοσόπουλος

Ανδρεοσόπουλος Δ.,2015, υγρός μόλυβδος πάνω σε διάφανο δέρμα νεκρού διαστάσεις 300x40

Η κατάρα και ευχή σου, είναι το ότι δεν σου επιτρέπουν να είσαι ούτε θείο ούτε ζωώδες ον.

Είναι αυτή η ασπρόμαυρη πυκνή οσμή του σπέρματος που σου φέρνει εμετό και του σκατού που επίσης σου φέρνει εμετό. Δεν συνειδητοποιείς γιατί αυνανίζεσαι, ούτε γιατί είναι τόσο ηδονικό να χαστουκίζεις όταν γαμάς ή σε γαμάνε. Γιαυτό το λόγο επίσης δεν καταλαβαίνεις πως γίνεται τα πράγματα, να είναι όπως δεν καταλαβαίνεις. Δεν μπορείς να σταματήσεις να γελάς από το κλάμα όταν δεις άξαφνα ένα γυμνό πέος ή έναν κώλο. Δεν σου είναι εύκολο να φανταστείς πως όλα όσα αγαπάς ή απεχθάνεσαι είναι ένα χύσι που φίλησε ένα μητρικό αυγό. Πράγματα που δεν μπορεί ο νους να νοιώσει αν και τα "κατανοεί". Πως μπορείς να αγαπάς, αναρωτιέσαι. Πως μπορείς να μισείς? Αυτό είναι πιο εύκολο. ΠΩΣ μπορείς να λες πως είσαι άνθρωπος όταν δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει αυτή η λέξη και που φτάνουν τα όρια της. Ωστόσο οι απαιτήσεις σου από το κόσμο είναι ατελείωτες. Δεν σου κάνει αυτό το είδος ομορφιάς μα δεν γνωρίζεις γιατί. Δεν σου αρέσει αυτή η τέχνη, μα δεν έχεις ιδέα τι τέχνη σου αρέσει. Δεν σου αρέσει η πούτσα του άλλου μα τη δική σου σπας τη μέση σου για να τη γλύψεις. Οι φίλοι σου είναι όλοι μαλάκες, μα στους άλλους είναι ιδανικοί και τους επευφημείς.  Δεν ξέρεις τι θες, μα εύκολα λες πως δεν θες κάτι άλλο. Το κενό γεμίζεις δίχως να φανταστείς πως ποτέ δεν υπήρξε κενό. Κατακρίνεις εύκολα το κόσμο γιατί δεν κατέκρινες πότε το Εγώ. Δέχεσαι μέσω μιας βδελυρής νόησης, τα θεία ένστικτα σου. Ταυτόχρονα τα αφορίζεις. Ξυπνάς μέσα στο όνειρο σου, μα πότε δεν ξύπνησες στο ξύπνιο σου.Εκλιπαρείς με προσευχές να γίνει η μούχλα χρυσάφι, μα αγνοείς το κάτουρο σου. Δωρίζεις πνεύμα στο μηχάνημα μα δεν ρισκάρεις στο πνεύμα την ύλη σου. Απαγορεύεις τις ύψιστες ηδονές με τις χείριστες ποινές.

  Πως λοιπόν ελπίζεις να κατανοήσεις πράγματα που και χίλια βιβλία να έγραφαν οι πιο σοφοί, δεν θα άγγιζα ούτε τη κλειτορίδα του Μεγάλου Αιδοίου? Πως ελπίζεις να Γίνεις, παραμένοντας σε μπαγιάτικες λέξεις σοφών, σε γνώσεις χωρίς ουσία. Πως ελπίζεις γενικώς, αν δεν καταλαβαίνεις τι θα πει Σοφία.

Περισσότερα στο: Φλώροι Εικαστικοί