Κι αυτοί οι λίγοι στίχοι | Ανδρέας Κολλιαράκης

Απλώσαμε τα χέρια μας σε μια αγκαλιά

Οι γειτονιές γεμίζουν χρώμα

Γεμίζουν φωνές και τραγούδια

Υψωμένες γροθιές

Οι πλατείες γεμίζουν ζωή

Τόσο εύκολα αλλάζουν οι μέρες μας

Αύριο θα κοιτάμε την επανάσταση από το μπαλκόνι

Θα βουτήξουμε να χαθούμε μέσα της

Πατήσαμε το φίδι στο κεφάλι

Σαν σήμερα

Χορεύουμε στο ρυθμό μιας ανάσας

Κουβεντιάζουμε για όσα θα έρθουν

Όλες οι εκδοχές μας όλες οι αντιφάσεις μας γυμνές

Απλώσαμε τα χέρια σε μια αγκαλιά

Κι αυτοί οι λίγοι στίχοι ένα χάδι

Outside the Wall | Ανδρέας Κολλιαράκης

Αυτές τις μέρες, νοιώθω σαν τον ήρωα του the wall των pink floyd. 

Σκέφτομαι, αναπολώ, απομονώνομαι. 

Εγκλωβίζομαι πίσω από τον τοίχο. 

Χάνομαι μέσα στο κεφάλι μου. 

Οι εκδοχές μου με κρίνουν και με δικάζουν. 

Ποιος είμαι; Τι κατάφερα; Τι δεν κατάφερα; 

Πού απέτυχα; Για τι προσπαθώ; 

Πρέπει να γκρεμίσω τον τοίχο. Να βγω έξω.

 Να δω όσα υπάρχουν πέρα από όλα τα κοινωνικά, τα ψυχολογικά και τα συναισθηματικά όρια που έχτισαν άλλοι για μένα. 

Να αρχίσω να χτίσω πάλι. 

Όχι έναν τοίχο. Μια επικοινωνία. 

Τον δικό μου μικρόκοσμο. 

Να βρω κι άλλα κίνητρα κι άλλα ενδιαφέροντα κι άλλα πρόσωπα. 

Έμπνευση.

 Κοιμάμαι. 

Ονειρεύομαι, έναν κόσμο ελεύθερο.

 Χωρίς καπιταλισμό, χωρίς καταπίεση, χωρίς διακρίσεις.

 Ονειρεύομαι την ποίηση. 

Τη μουσική. 

Τον έρωτα. 

Ονειρεύομαι, πίσω από τον τοίχο.

Θα τραγουδήσουμε | Ανδρέας Κολλιαράκης

θα τραγουδήσουμε με δανεικές φωνές

για όλα τα λάθη μας κι όλες τις υπερβάσεις

και θα αγνοήσουμε φανάρια και διαβάσεις

θα ξανοιχτούμε σε πλατείες και γωνιές

θα τραγουδήσουμε με λόγια σαν κι αυτά

για όσα ζούμε κι όσα ζήσαμε ως τώρα

για τις ορμές μας και για αυτή την άθλια χώρα

κι όσα μπορέσαμε χωρίς καιρό λεφτά

θα τραγουδήσουμε μαζί κι ιδιωτικά

για όλα τα πάθη μας κι όλες τις καταστάσεις

και θα αφεθούμε σε μικρές επαναστάσεις

και σε βιώματα σχεδόν ερωτικά

Εσπερινός περίπατος στις Υάδες | Ανδρέας Κολλιαράκης

Να προσαρμόζεσαι στις ανάγκες των άλλων
Έτσι λένε
Ο εγωκεντρισμός μας αναλώνεται στο ότι γεννηθήκαμε άνθρωποι
Μα δεν υπάρχει εγώ
Όλη η ανθρώπινη ιστορία μια γρατζουνιά στη ροή της εξέλιξης
Τα αστέρια είναι ό,τι πιό αρχαίο κατάφερα να αντιληφθώ
Μετράω πρόβες θανάτου σε μορφή κρίσεων πανικού
Εικονική ασφυξία και απώλεια συνείδησης
Το συνήθησα πιά
Πώς ζούνε μου λες;
Οι γάτες κοιμούνται στην κοιλιά μου
Είχα πέσει σε λήθαργο για ώρες
Ονειρεύτηκα το Βερολίνο όπως το έζησα
Ονειρεύτηκα δυο πέλματα γυναικεία
Ονειρεύτηκα πως δεν ήμουν πιά μόνος μου
Είχα ξεχάσει αυτό συναίσθημα
Ξύπνησα ίδιος
Και τον ίδιο χωροχρόνο πιθανά
Θέλω να σφίξεις τον λαιμό μου μέχρι να νοιώσω τους παλμούς μου να αλλάζουνε
Να νοιώσω γενικά
Κουράστηκα να περιμένω το τώρα
Η ευτυχία μικρές πολύτιμες στιγμές
Κάπως θα αλλάξουμε τον κόσμο τελικά

Ένα λουλούδι στο παράθυρο | Aνδρέας Κολλιάρακης

Τέτοιο μήνα πέρσι, μπήκαμε στο νοσοκομείο
Λίγο μετά, την άνοιξη, ταξίδεψα πρώτη φορά μακριά
Πέταξα πρώτη φορά
Όταν γυρίσω ξέρω τι έρχεται έλεγα
Και ήρθε
Άγριες μέρες που ρίζωσαν μέσα μου
Κι άλλες μετά το καλοκαίρι
Δεν σε είδα ξανά μέσα στο σπίτι σου
Και δεν βλέπω πια το πρόσωπο μου στον καθρέφτη
Έσπασαν
Και καθρέφτης και πρόσωπο
Βουτιά στη θάλασσα που επιμένει
Χωρίς θεό να με κρίνει
Χωρίς πατρίδα να με ποδοπατά
Επιστρέφω πάλι στη σάρκα μου
Πιό γυμνός και πιό μόνος
Πιό κυνικός ίσως
Σκεπάζομαι με τις κουβέρτες σου
Κάθομαι εκεί που καθόσουν
Κι ελπίζω
Γιατί ζωή χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει
Και αγωνίζομαι κάθε μέρα να μένω άνθρωπος

Λίγο πριν ξημερώσει, το σκοτάδι δείχνει τα δόντια του | Ανδρέας Κολλιαράκης

Μας απορρίψανε τα αφεντικά, ο έρωτας, κάποιοι αναίσθητοι συγγενείς
Απορρίψαμε κι εμείς με τη σειρά μας, τις εξουσίες, την καταπίεση κι ό,τι μας πούλησε η κοινωνία τους ως δεδομένο
Βιώσαμε την αλληλεγγύη
Τώρα την αϋπνία μας, τη σιγοντάρει ο θάνατος
Με το βλέμμα καρφωμένο έξω από το παράθυρο
Τα πρώτα βήματα για μπροστά, γίνανε μέσα μας
Δεν  απορρίψαμε ποτέ τη ζωή
Κι ας έγιναν βήματα πίσω
Διεκδικούμε μια ανθρώπινη επαφή
Με κάθε τρόπο
Να νοιώσουμε κάτι, πέρα από κενό
Να μοιραστούμε, αμοιβαία και ελεύθερα
Τα σπλάχνα μας ουρλιάζουν:
Επανάσταση!Επανάσταση!Επανάσταση...

Artwork:Blue Circus -Marc Chagall

Επόμενη στάση | Ανδρέας Κολλιαράκης

Τόσο νερό σε αέρια μορφή
Απόψε δεν διψάνε τα αστέρια
Χαζεύω τις σκιές που επιστρέφουν με τη νύχτα
Μοιράζομαι εικόνες
Οι μέσα μου σιωπές ματώνουν τις λέξεις μου
Σκεπασμένος πάντα με την ίδια κουβέρτα
Φωνές πεθαμένων γλυστράν από τα ηχεία στο δωμάτιο
Λίγα σκουπίδια και σκόνη
Οι γάτες αφήνουν σημάδια της παρουσίας τους
Πόσο μικρός νοιώθω απόψε;
Πότε γεννήθηκα ξανά;
Τρώω επιτέλους κι αλλάζει το χρώμα μου
Τα χέρια μου γίνονται λίγο πιό κόκκινα
Τόσα τσιγάρα σβησμένα στο τασάκι
Τόσες αδιάφορες αναπνοές
Να σου πω τι πεθύμησα;
Μια αυθόρμητη αγκαλιά
Ένα φιλί
Να γύρω το κεφάλι μου στα πόδια σου
Να ανακατέψεις λίγο τα μαλλιά μου
Δεν ζητιανεύω χάδια πιά
Λίγη ζωή
Αυτό ποθώ
Βαρέθηκα να συζώ με φαντάσματα
Χτες είδα πάλι τον νεκρό μου γάτο στην καρέκλα
Τον είδαν και τα άλλα γατιά
Τον μύρισαν
Να μη σου πω τι βλέπω στο μέσα δωμάτιο
Τα μεσημέρια ετοιμάζω τον καφέ της
Κάπως θα μου δείξει πως τον ξέχασα
Δεν έχω πάει στο νέο της σπίτι
Αφού την βλέπω ακόμα εδώ
Κάτω από τα μαξιλάρια του καναπέ βρίσκω τους μόνιμα χαμένους αναπτήρες της
Να σου πω τι άλλο μου λείπει;
Το φαΐ
Χωρίς νερό έμαθα τόσους μήνες
Άσε με να βάλω το κεφάλι μου στα πόδια σου
Πότε δεν ξέχασα το άρωμα σου επίσης
Στο τέλος του μήνα γιορτάζω όπως πάντα τα πρώτα μου γενέθλια
Τα δεύτερα είναι την άνοιξη/Αυτά που ξέρουν όλοι
Άσε με να βάλω τη γλώσσα μου στα πόδια σου
Κι ας μη μιλήσουμε άλλο για σήμερα
Κι ας μη μιλήσουμε για τίποτα για μέρες
Ας μοιραστούμε ένα τσιγάρο/Θα βγούμε έξω όπως θες
Μη μείνει ο καπνός στο σαλόνι
Από παιδί αγαπούσα τα βιβλία
Έβγαλα κι εγώ ένα τελικά
Μα οι λέξεις δύσκολα μένουν στο χαρτί
Και τα ονόματα μικρές καρφίτσες στο κεφάλι μας
Μικρές πληγές
Ας τα ξεχάσουμε κι αυτά
Τόσα ξεχασμένα ονόματα μετράει η ιστορία
Η μόνη σημαία που αγάπησα κόκκινη από το αίμα συντρόφων
Συνήθισε το βλέμμα μου το σκοτάδι
Θα κοιμηθώ με το πρώτο φως ξανά
Αρκεί σε βλέπω να χαμογελάς
Θα γίνει ο κόσμος δικός μας
Είναι υπόσχεση

Άτιτλα | Ανδρέας Κολλιαράκης

[...]
Μέσα στο βλέμμα μου φωλιάζουν γεγονότα
Σε μια φθαρτή ροή εισπνέω μουσικές
Στάζουν οι φράσεις μου σαν μεθυσμένα χνώτα
Χωρίς νερό σε τσιμεντένιες αλυκές
Πίσω απ' τη  σκέψη μου φωλιάζει η ουτοπία
Σε μια μικρή ζωή με τραύματα ανοιχτά
Στάζουν οι φράσεις μου μια μεθυσμένη ουσία
Χωρίς νερό φορώντας σάρκινα ριχτά


[...]
Και στη ζωή μου να 'ρχεσαι όποτε θέλεις
Σαν να βρισκόμαστε τυχαία στη γωνία
Κάθε μου μέρα μια βραχνή πολυφωνία
Όσα καλά κι αν σου συμβούν να μεταφέρεις


[...]
Αυτόν το χρόνο, πιό μισός, πιό κυνικός, πιό ευάλωτος
Αισιοδοξώ, με τα φτερά ξεριζωμένα από την πλάτη μου
Ακόμα πιό μόνος
Με τραβάει ο λήθαργος
Αισιοδοξώ, γιατί δεν έχω τι άλλο να κάνω
Οι στάχτες που γεμίζουν το τασάκι, χαμένα μεροκάματα και χαμένες αγκαλιές
Ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου
Στάχτες και χαμένες ευκαιρίες
Κι ο χρόνος που έρχεται;


[...]
Θέλω να γίνω αυτού του κόσμου η σιωπή
Θέλω να γίνω μετανάστης στα όνειρα σου
Κι όσα με κράτησαν καιρό από κοντά σου
Να μην υπήρχαν, να ήταν άλλη η τροπή
Θέλω να γίνω αυτού του κόσμου η αλλαγή
Θέλω να γίνω ενσαρκωμένη ουτοπία
Να αφεθώ μέσα σε άγνωστα τοπία
Να ήταν κι αλλιώς όλα τα πράγματα στη Γη
Θέλω να γίνω μια ερμαφρόδιτη αγκαλιά
Θέλω να γίνω όσα δεν έγινε να χτίσω
Να γκρεμιστώ κι απ' την αρχή να με γνωρίσω
Και να κερδίσω όσα στερήθηκα φιλιά