Το ελεύθερο | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Άφησε με

Να αγγίξω το πρόσωπο σου

Αυτά τα χέρια

Κάποτε

Θα λιώσουν

Θα γίνουν ένα με το χώμα

Άφησε με

Να σου μιλάω

Να σου τραγουδάω

Αυτή η φωνή

Κάποτε

Θα αλλοιωθεί

Και θα σβήσει

Φαντάσου

Τον ουρανό

Χωρίς τα χρώματα του ήλιου

Την ώρα της Ανατολής

Την ώρα της Δύσης

Κι αυτός

Κάποτε

Θα σβήσει

Κι όμως

Ο ουρανός

Του δίνει το ελεύθερο

Για φιλιά και χάδια

Για έρωτα

Ρουφηξιές | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Βγήκα προχθές
με ένα τσιγάρο στο χέρι
περπάτησα σε δρόμους
και διαδρόμους
μπροστά από πινακίδες
¨Απαγορεύεται αυστηρώς¨
στάθηκα στο κέντρο
και επιδεικτικά
τράβηξα δυο - τρεις 
ξεγυρισμένες ρουφηξιές
απ΄αυτόν τον διάβολο
και καθώς ξεφυσούσα 
από τα χείλη μου
ένιωσα να σκορπίζω στον αέρα
την πικρία απ΄τα σωθικά μου

και ξέρεις ποια είναι 
η ειρωνεία;

Σιχαίνομαι το κάπνισμα.

Απλά έτσι.

Να την σπάσω στο 
αναθεματισμένο σύμπαν
που συνωμοτεί όποτε του καπνίσει.

Έμμεσος τρόπος ζωής | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Τουλάχιστον 

πρόλαβα να ζήσω με έναν τρόπο ζωής

άμεσο

σταγόνες βροχής στα μαλλιά

κι ας τσατιζόμουν 

καθαρός αέρας να χτυπά το πρόσωπο

ήξερα πως είναι το ηλιοβασίλεμα 

η ανατολή του ηλίου

το πορτοκαλί φεγγάρι
πριν σηκωθεί ψηλά και μοιάζει με λάμπα

Τώρα θα γνωρίσουμε άνθρωπο

να βλέπει πραγματικά με τα μάτια του

και θα τον περάσουμε για τρελό

Θα τύχει να μας μιλήσει κανένας

από αυτούς τους τελευταίους επιζώντες 

και δεν θα ξέρουμε πως να αντιδράσουμε

τι πατάω;

ποιο κουμπί;

κατέβασα την εφαρμογή

τώρα πια έχω ζωή 

καλώς σας βρήκα! 

                                                                         

Εκείνο το χαμόγελο και τα μάτια | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Είχε ένα χαμόγελο

που σε έκανε να πιστεύεις

πως υπάρχει Θεός

πως η γη γυρίζει

και δεν είναι επίπεδη

πως υπάρχει βαρύτητα

και πως ο νόμος της έλξης ισχύει

Πως η διάθεση στον άνθρωπο

είναι απλά καιρός

σήμερα βρέχει 

αύριο λάμπει ο τόπος

σήμερα είσαι χάλια

αύριο πετάς από την χαρά σου

Πως είσαι πολλά περισσότερα 

από όσα σου δείχνει και 

σου επιτρέπει το σώμα σου

Πως αν θέλεις μπορείς 

να κινήσεις πλανήτες

πόσο μάλλον να κατακτήσεις

αυτό που αγαπάς 

Πως πρέπει να ζεις

κάθε στιγμή 

με όλες σου τις αισθήσεις 

γιατί το ταξίδι σου εδώ

έχει ημερομηνία λήξης 

Είχε και κάτι μάτια 

που σε κάρφωναν βαθιά

στην ψυχή 

τόσο πολύ που σε έκανε

να πιστεύεις πως έχεις 

Πως να αγαπάς

σημαίνει να ζεις 

και να γίνεσαι μεγαλύτερος 

με την έννοια της ευτυχίας και της σοφίας

Πως να μοιράζεσαι 

σημαίνει να έχεις περισσότερα

Πως να εμπνέεις 

σημαίνει να δίνεις ζωή

σε όλους εκείνους 

που ξέχασαν ότι έχουν 

Μόνο να ‘βλεπες αυτό το χαμόγελο

κι αυτά τα μάτια 

να ντρεπόσουν που

ακόμη δεν κατάλαβες το νόημα

που ακόμη δεν βρήκες 

την απάντηση

                                              

Κυριακή | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Αγαπώ την Κυριακή 
Η μόνη μέρα που κοιμάσαι 
μέχρι αργά δίπλα μου
Κι εγώ ξυπνάω επίτηδες λίγα λεπτά πιο νωρίς
από σένα
Για να προλάβω να σε χαζέψω λίγο
Έχεις αφήσει τα γένια σου 
Τα ξυρίζεις πάντα το βράδυ
Να είσαι έτοιμος για τις δουλειές της Δευτέρας 
Κάνεις μια περίεργη γκριμάτσα 
Το κάτω χείλος σου σκεπάζει ελαφρώς το πάνω
Θα ήθελα να σου δώσω ένα φιλί έτσι που τα κάνεις
Χωρίς να το καταλαβαίνεις 
Κάθε Κυριακή μένω με αυτή τη λαχτάρα
Δεν το κάνω τελικά
Προτιμώ να μην σε ξυπνήσω 
Ποιός ξέρει άραγε τι να ονειρεύεσαι 
Και παίρνεις αυτούς τους γλυκούς και αστείους μορφασμούς
Σε βλέπω και γελάω
Από χαρά που είσαι δίπλα μου
Και κοιμάσαι 
Κι αυτό ίσως να σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τα όνειρα σου
κοντά στα δικά μου
Έχεις περάσει το αριστερό σου χέρι 
Στην μεριά μου 
Το κοιτάζω 
Το εξερευνώ 
Οι άκρες των δακτύλων σου 
Έχουν κάνει -σχεδόν-μικρές πληγές από τις χορδές 
της κιθάρας
Η Κυριακή ίσως να είναι η μόνη μέρα
που θα μπορούσες να τα ξεκουράσεις 
Να τα αφήσεις να ανασάνουν
Να ανασάνεις κι εσύ
Να ανασάνω κι εγώ
Κι όμως πάλι επιλέγεις να γράφεις
Ενώ πίνουμε καφέ
Εγώ κάνω τον δικό σου 
Κι εσύ τον δικό μου 
Είσαι ο μόνος άνθρωπος 
Που απολαμβάνω τις στιγμές σιωπής μεταξύ μας
Είναι σαν να λέμε περισσότερα από όσα 
θα μπορούσαμε να πούμε με λέξεις 
Τα μάτια σου που κοιτάνε βαθιά στα δικά μου
Ακόμα δεν μπορώ να μην τα ντρέπομαι 
Δεν μπορώ να κρατήσω το βλέμμα μου για πολύ όταν
συνταντώ τις κόρες σου 
Ενώ ξέρω πως εκείνη τη στιγμή με βλέπουν και μου φωνάζουν αγάπες
Ηλεκτρίζομαι και γυρίζω κάπου άσχετα αλλού τα μάτια
Και σκάω ένα χαμόγελο
Και εσύ πάντα ξέρεις ότι αυτό είναι σημάδι πως
άκουσα πολύ καλά τι μου είπες
Και ξάφνου πετάς ένα χάδι στην πλάτη ή στην παλάμη μου 
'Η άλλες φορές μου δίνεις ένα ακανόνιστο φιλί
ανάμεσα στα χείλη και στο μάγουλο
Και πως μ'αρέσει που τα γένια σου γρατζουνούν το δέρμα μου
Σημαίνει πως είσαι δίπλα μου
Και είναι Κυριακή

Το τέλος του κόσμου | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Κάποτε σου λέγανε
"Υπέγραψε εδώ"
και νόμιζες πως κάτι κάνεις

Σήμερα μπορείς κι απ'το σπίτι
Φορώντας σώβρακο
ή με το χέρι στη μύτη

"Όροι συμμετοχής"
"Πολιτική απορήττου"
κάνεις πως διαβάζεις

Κι μ'ένα σου "κλικ"
μέσα σε μια στιγμή
έρχεται το τέλος του κόσμου

Κατά παραγγελία
και σε τιμή ευκαιρίας
έρχεται το τέλος του κόσμου 

Τώρα πια | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Τώρα πια 

Σ'ευχαριστώ 

που ήρθες εκείνη τη μέρα 

Και σε είδα μια φορά 

άντε και δεύτερη 

Κι ας μην σε είδα 

ποτέ ξανά από τότε 

Και ίσως να μην σε ξαναδώ 

Αλλά τουλάχιστον 

χάρη σ' εσένα 

Τώρα πια 

Βλέπω 

  

Στον ίδιο δρόμο | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Κι όλο μπαίνω στον ίδιο δρόμο

Ακόμη κι αν ξέρω

Πως θα μου βγει σε κακό

Παρόλα αυτά προχωράω

Κι αν κάτι πάει στραβά

Θα ψάξω διέξοδο

Στην επόμενη έξοδο

Κι όμως πάντα καταλήγω εδώ

Όσες φορές κι αν φύγω

Όσες φορές κι αν πω πως έμαθα

Τα μούτρα μου έφαγα

Και δεν υπάρχει ξανά επιστροφή

Έλα όμως που ο θύτης ή και το θύμα

Πάντα γυρίσουν στον τόπο του εγκλήματος

Ενώ ξέρουν το λάθος και το σωστό

Όλο θα γίνεται αυτό που έγινε πρώτα

Γιατί είναι να μην γίνει η αρχή

Και τότε δεν υπάρχει τέλος

Περίεργα πλάσματα έπλασε ο Θεός

Δυστυχώς ή ευτυχώς

Είμαι ένα από όλους

Και μιας μιλάμε για δρόμους

Που οδηγούν σε αδιέξοδους

Τότε ίσως κάτι δεν πάει καλά με την κατασκευή τους

Ή εμείς ήμασταν εξαρχής κακοί οδηγοί.

Ο εφιάλτης | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Και μέχρι να σε φτάσω

θα έχουν περάσει μήνες

για να αγγίξω ξανά το πρόσωπο σου

να δω και πάλι τα μάτια σου

κι όσο σε πλησιάζω

τόσο ο δρόμος να μακραίνει

και να σου φωνάζω

και να σου κάνω σινιάλο

να με δεις που έρχομαι

κι εσύ όλο να μην μ' ακούς

όλο να μην με βλέπεις

και στο τέλος να μην ξεχωρίζω

την πραγματικότητα

από τον ύπνο

ήταν όνειρο αυτό που ζούσαμε μέχρι πριν

ή εφιάλτης το τώρα;

Μακριά από σένα | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Σκέψου ότι

σε λίγο καιρό 

θα υπάρχει ένας άνθρωπος 

στην άλλη άκρη του κόσμου 

που θα σ' αγαπά τόσο

που η αγάπη του για εσένα θα 

πετάξει και θα ανατιναχτεί

χιλιάδες πόδια

πάνω και μακριά

από εσένα

και ίσως τότε να μην έχει πια

σημασία η μια ώρα που καθυστέρησα 

κάποτε 

και ίσως και να ξεχάσω τα λόγια σου:

"Δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ"

Κι ας είναι  αυτός ο λόγος 

για τον οποίο η αγάπη μου για εσένα

θα εχει σκορπιστεί και εξαφανιστεί 

χιλιάδες πόδια 

πάνω και μακριά 

από εσένα.

Το αγόρι από την Καλλιθέα | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Σε είδα μόνο μια φορά

και δεν με φώναξες με τ'όνομα

αλλά με κάτι πιο αντιπροσωπευτικό

για τα μάτια σου

Κι από τότε καίγομαι

να σ'ακούω να μιλάς για τα ερωτικά σου

τα κοινωνικά και τα πολιτικά σου

Και να πιστεύω πως αν σ'είχα γνωρίσει

στα παλιά

ίσως τώρα να μιλούσες έτσι και για μένα

ίσως και να'χα κατακτήσει ένα μέρος στην

καρδιά σου

Και το βράδυ όταν πιάνεις την κιθάρα

να περνούσε κι εμένα τ'όνομα μου 

στα χαρτιά σου

και να΄'χα κι εγώ το δικό μου τραγούδι

στα δικά σου

Σε είχα μόνο μια φορά 

και δεν με φώναξες με τ'όνομα 

αλλά με κάτι πιο όμορφο

κάτι δικό σου

Για δυο λεπτά

και αυτό ήταν αρκετό

για να με φέρει στο καλοκαίρι

Ήμασταν παιδιά 

και με πήρες στην Καλλιθέα σου

κι από την ταράτσα σου 

αγναντεύαμε την φωτισμένη Αθήνα

Και μου μιλούσες για τ'όνειρο

που τώρα κάνεις πραγματικότητα

και τον έρωτα

τους έρωτες που τώρα ζουν μονάχα σε δίσκους

Κι εγώ

Ήμουν ένα Σαββατόβραδο

σε μια μικρή πόλη

που έτυχε για λίγο να σταθείς

και είχα ένα όνομα

δικό σου

Πόσο κακό ειναι; | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Πόσο κακό είναι 

να θέλω να σ' αγκαλιάσω 

να σε γεμίσω 

με αγάπη 

να μοιραστούμε 

τον πόνο 

να πάρεις 

κουράγιο 

να δώσεις 

κουράγιο 

να γιάνεις 

για λίγο 

μια πληγή 

δυο πληγές 

πόσο κακό είναι;

Cut-off | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Για πρώτη

και μοναδική φορά

υπάκουσα στην ευχή σου

και με μεγάλη μου λύπη

έσπευσα να την υλοποιήσω

και τώρα ξεριζώνω μια - μια

τις ρίζες μου

που με αγάπη και κόπο 

είχαν γερά βλαστήσει 

Ώστε να μπορείς έτσι

να φυτέψεις κάτι

ίσως πιο όμορφο

ίσως και πιο άσχημο

αρκεί να μην μοιράζεσαι 

την ίδια γη μαζί μου.

Για πρώτη 

και μοναδική φορά 

υπάκουσα στην ευχή σου

που με τόση αγανάκτηση βγήκε 

από μέσα σου

"Μακάρι να μην ήσουν εδώ"

Και με μεγάλη μου λύπη

ίσως και χαρά

έσπευσα να την υλοποιήσω.

       

Να 'μουν καράβι | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Μακάρι να ήμουν
ένα από εκείνα τα καράβια
Που βρίσκεις μια φορά
Στο λιμάνι
κι έπειτα δεν τα ξαναβλέπεις ποτέ
Να ταξίδευα συνέχεια
Να μην έμενα ποτέ
Να κοίταζα τον ήλιο
Να κοίταζα μόνο μπροστά
Να μην προλάβαινα
να δεθώ με κανέναν
και κανείς να μην προλάβαινε
να δεθεί μαζί μου
Να είχα λόγους να φεύγω
Μόνο να φεύγω
Γιατί τώρα που είμαι λιμάνι
Καράβια έρχονται
και φεύγουν
και μετά δεν τα ξαναβλέπεις ποτέ

        

Κενό | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Στέρεψαν

οι λέξεις μέσα μου

Όπως και τα αισθήματα μου

για κάθε άνθρωπο

Απ'τα τραγούδια μου

ακούγεται πια μονάχα

θόρυβος, καμία μελωδία

Όλα σου τα χάρισα

Δεν κράτησα τίποτα για μένα

Δεν κράτησα τίποτα για κανέναν.

          

Aντίστροφα | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Να δω τον κόσμο προσπαθώ
με άλλα μάτια
Γιατί αυτά που είχα εξ αρχής βλέπουν μονάχα μια εικόνα
Ενώ ξέρω ότι είναι θέμα χρόνου να πάρω τα δυο μου χέρια και να σπάσω τις παρωπίδες
Ψάχνω καινούργια ώθηση να κινήσει το κορμί μου
Ενώ ξέρω ότι η αλυσίδα που βλέπω πλέον στα πόδια μου και με απελπίζει, είναι στ' αλήθεια
μια τόσο λεπτή κλωστή που κάνοντας έστω ένα βήμα, εύκολα λύνεται
Ψάχνω καινούργια μουσική να γεμίσει την καρδιά μου
Ενώ ξέρω ότι αν κλείσω τα αυτιά μου στον θόρυβο θα μπορέσω να τραγουδήσω ξανά
Ψάχνω τρόπο όλα τα "αύριο" που έγιναν "χθες" να τα κάνω "σήμερα"
Σήμερα να πεθάνω
Σήμερα να ξαναγεννηθώ
Γιατί ο χρόνος περνάει
Και εγώ
Ας ελπίσουμε
ότι τον ζω αντίστροφα
Από τον θάνατο μου
Να φτάσω στην ζωή.

Ανοιχτές αγκάλες | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Συγγνώμη που άργησα,
μονομαχούσα με κάτι εφιάλτες
χτες βράδυ

Όσο για το ύφος μου, να με συγχωρείς
Καθώς ερχόμουν
πάλευα να πνίξω ένα όνειρο
και κάτι επιθυμίες

Να μπορέσω όταν φτάσω,
να δεχτώ την πραγματικότητα
με ανοιχτές αγκάλες

Δεν γίνεται | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Όσες στρώσεις μπογιάς
και να ρίξεις πάνω σε ξύλο σκαλισμένο
ποτέ δεν θα καταφέρεις να αφανίσεις
τα χαραγμένα του σχέδια

Έτσι και η ψυχή σου,
που με τόση λεπτομέρεια και αγάπη
σκάλισα πάνω στην δική μου
δεν θα σβήσει ποτέ

Κι ας λεν πως γίνεται
Κι ας λες πως γίνεται

Μετέωρο | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Εκείνη τη νύχτα
και όλα τα παρακλάδια της
την κράτησα μυστικό

Και το επόμενο πρωί
έκανες πως δεν ξέρεις
μήτε κι εγώ

Κι έτσι προχώρησαν οι μέρες
στα τυφλά
κι εσύ έβγαλες τα μάτια σου
προσπαθώντας να βρεις το φως σου

για ένα άγγιγμα
που άφησα μετέωρο

Ένα συναίσθημα πιο δυνατό και πιο μεγάλο απ'τον έρωτα | Ιφιγένεια Σταμπουλή

Θυμήθηκες πάλι τον παλιό σου έρωτα. Εκείνον τον μεγάλο, για τον οποίο μου είχες μιλήσει και ήταν σαν να σείεται ολάκερη η γη κάτω απ'τα πόδια σου, ενώ εγώ ένιωθα την καρδιά μου να θρυμματίζεται σε χιλιάδες μικρά και αιχμηρά κομμάτια. Για άλλη μια φορά. Καθώς στέκω παρατηρητής σε όλες τις περιπτώσεις του έρωτα σου για διάφορα άλλα πρόσωπα. Και δεν μιλώ.
Έτσι και τώρα. Δεν μίλησα, ούτε θα μιλήσω. Απλά με ένα μικρό και θαμπό χαμόγελο, προσπάθησα να κρύψω και να βάλω ένα εμπόδιο στον χείμαρρο που ήταν έτοιμος να ξεσπάσει και να διαλύσει το σύμπαν.

Καμιά φορά σκέφτομαι: "ας διαλυθεί αυτό το αναθεματισμένο το σύμπαν επιτέλους!"
Να δούμε τι θα γίνει. Ας δούμε.
Απ'το να σέρνομαι σαν καταδικασμένη σκιά, πίσω απ'τα βήματα σου, ελπίζοντας πως κάποτε θα στραφούν προς το μέρος μου.
Απ'το να στέκομαι σαν νεκρό σώμα, πίσω από μια λεπτή γραμμή που χωρίζει την ζωή με το τίποτα.
Ας μου γυρίσει το μυαλό και ότι όριο βάζω στον εαυτό μου, να το διαλύσω.
Όπως επιλέγω καθημερινά να διαλύω τις μυριάδες συναισθημάτων και λέξεων, μέσα στο καυτό νερό της σιωπής, λες και είναι απλά αναβράζοντα δισκία για τον πονοκέφαλο.

Μέρες, έρχονται
Μέρες φεύγουν

Μήνες φτάνουν και
μήνες αποχωρούν

Και έτσι χτίστηκαν χρόνια, μέσα στα οποία, θα χαρακτήριζα ως "αχαριστία" το γεγονός ότι με τίποτα δεν νιώθω πλήρη χαρά και ευφορία, παρά μόνο με εσένα να υπάρχεις στην ζωή μου.
Χτίστηκαν χρόνια, μέσα στα οποία σκηνοθέτησα όλα τα πιθανά σενάρια μεταξύ μας και σαν παράσταση που συνεχώς αναβάλλεται, σε περιμένω να έρθεις και παίξεις τον ρόλο σου. Έτσι όπως εγώ, ένας τρελός σκηνοθέτης, τον φαντάστηκα και τον έπλασα.

Κατάλαβα και παραδέχτηκα
ότι είμαι δειλή

Δειλή, γιατί αφήνω να σ'ακουμπούν χέρια, τα οποία δεν σε αγαπούν και δεν σε αισθάνονται.
Δειλή, που σε αφήνω να αναπολείς έναν έρωτα που μόνο έρωτας δεν ήταν, από την στιγμή που χάθηκε και δεν επέστρεψε ποτέ, ενώ θα μπορούσα να σου δείξω πως είναι να νιώθεις και να φλέγεσαι από ένα συναίσθημα πιο δυνατό και πιο μεγάλο απ'τον έρωτα. Από ένα συναίσθημα, που καμιά λέξη στον κόσμο δεν είναι ικανή και δεν έχει την δύναμη να το εκφράσει.

Αυτό το συναίσθημα με κυριεύει.
Και με αυτό το συναίσθημα πορεύομαι στην ζωή.
Και όλες οι τροχιές μου γυρίζουν γύρω από εσένα,
με μάτια κλειστά προς τις γύρω φιγούρες και χείλη σφραγισμένα , εγώ. 

Εγώ,
που διαλύομαι και συναρμολογούμαι
πάλι από την αρχή.