Αληθινός κινηματογράφος | Αλέξανδρος Κοάν και Φώντας Φ.

Δρόμος χωρίς φανάρια επτά εκατομμύρια μίλια μακριά

Στα κιγκλιδώματα φορτηγατζήδες κατουρούν ντυμένοι αποκριάτικα 

Λέτε δε θα γίνω καλός πατέρας; Γιατί;

Κλείνω τα μάτια μου και εμφανίζω αυγά και αρκουδάκια για τα παιδιά.

Κάντε το κι εσείς άμα μπορείτε!

Σπουργίτια συζητούν τη θεωρία της σχετικότητας καθώς υπολογίζουν την απόσταση

Που χει να καλύψει η κουτσουλιά μέχρι να πέσει κάτω

Να προσγειωθεί σα φρέσκο αυγό στο πρωινό ενός ζωγράφου. 

Αχ! Από μακριά ο κόσμος μου μοιάζει απαίσιος

Μα έπειτα από λίγο βρίσκω κουράγιο κι αυτοπεποίθηση 

Και βλέπω πως ο κόσμος είμαι εγώ! εσύ! αυτός! 

ή μάλλον, εγώ, εγώ, εγώ!

και κάτι άλλοι μαλάκες γύρω μου που ουρλιάζουν και γαμιούνται και κραυγάζουνε

κι ο κώλος τους έχει πάρει φωτιά

και τα πάντα γύρω γύρω γύρω τους γυρνάνε γυρνάνε γυρνάνε παιχνιδιάρικα

μοναχικά κι ωραία

Όλοι αυτοί θα κάνουν παιδιά, ενώ η Ν. θα πεθάνει από ν. όπως τόσες σαν κι αυτή.

Δε θα αναπαραχθεί γιατί φοβάται το ιστορικό καρκίνου και σχιζοφρένειας.

«ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ», εντάξει συμφωνώ.

Θα τους δώσω

μια ταυτότητα

πολύτεκνου

να αυνανίζονται

κοιτάζοντας τη.

Κι έπειτα ας χύσουν μέσα σ’ ένα μπουκάλι υδροκυάνιο 

Με το οποίο θα ποτίσουνε τα δέντρα που φυτέψανε μέχρι να ξεραθούνε

Κι ο κύκλος που τους κρατάει ζωντανούς να γεμίσει με γωνίες

Έτσι ώστε να πάρουν φόρα όλοι τους, να βρουν μια, και να ορμήσουνε να καρφωθούνε

Κι αντίο για πάντα

όχι με έναν λυγμό

μα μ’ ένα “ΔΕΝ ΠΡΟΟΡΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟ”

Μη φας την τούρτα αυτή, έχει σαπίσει

Και καμιά φορά ο κόσμος μπορεί να ναι γλυκός χωρίς τη σοκολάτα

Ναι, αλλά (θα πεις)

Για όσους έχουν ζάχαρο η γλύκα μπορεί να ‘ναι μοιραία

-μα και αυτοί μπορούν να είναι μοιραίοι, σωστά;

Μια τύπισσα με διαβήτη
έκανε μπροστά μου κόλπα με την τράπουλα
μετά ανακάλυψα πως δεν υπήρχε τράπουλα,
διαβήτης, ούτε καν τύπισσα.
υπήρχαν μονάχα τα κόλπα!

Την ερωτεύτηκα αμέσως.

Μα το κοινό κατάλαβε ότι τους δούλευε
την πέρασε ένα χέρι μαρμελάδα και φτερά
και την έδιωξε. –ε κάπως έτσι τελειώνουν συνήθως οι ιστορίες μου-

(κι έμενα κάποτε κάποιος μου χε πει

Πως όλα σ’ αυτόν τον κόσμο έχουν το δρομολόγιο τους

Κι εγώ του πα να μπει στο λεωφορείο του,

Να πάει στα τσακίδια και να μ’ αφήσει ήσυχο

-σόρρυ αν έγινα κακός, μ’ αλήθεια το χα ανάγκη.)

Καταλήγω εντέλει
πως αν ήμουν φυτό,
θα ήμουν νεκροκεφαλή
αν ήμουν ζώο, θα ήμουν εκτυπωτής
αν ήμουν άνθρωπος
ΔΕΝ θα ήμουν μαχαιροπίρουνο. Ξεκίνησα το ξύδι: α) με τύψεις β) με τις χειρότερες προθέσεις. Στη μέση του ήμουν: α) με τύψεις β) με τις καλύτερες προθέσεις

Τώρα δε μου ‘χει μείνει τίποτα, ούτε ξύδι.

ΨΕΜΜΑ #2744756207= ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥΣ Ο ΕΝΑΣ ΔΩΡΟ

Επενδύστε οπουδήποτε, οτιδήποτε!

Εγώ καρδιά μου δε μετράω τα τσιγάρα μου
και το ότι χάνω συνεχώς
δε σημαίνει πως είναι τα χαρτιά σημαδεμένα
μα πως ποτέ δεν έμαθα να παίζω
ή κι ότι μετά από ένα σημείο απλά συνέχιζα ψυχαναγκαστικά
ενώ στην πραγματικότητα βαριόμουν το παιχνίδι

Κόψε!

Κόβω!

(Όλα είναι στημένα!)

(Όλοι θα προσληφθούμε σε μια εταιρία που φτιάχνει 2D video games)

(Όλοι τότε θα έχουμε μισθούς που θα φτάνουν για 3D ζωές)

(Όλοι θα ‘χουμε την τιμή να μας κοιτάξει κάποτε μια κοπέλα που γουστάρει 3D video games)

(και θα παίζουμε μαζί της arkanoid ως τα μεσάνυχτα)

Κόβω! (το υπόσχομαι)

Ψαλιδοτεχνίσματα και χαρτοχειροτεχνίες

αγγελάκια κι ανθρωπάκια από φύλλα τετραδίων

όλα μαζί αγκαλιασμένα δίχως κανένα βάθος,

καμία προοπτική για το παρόν ή για το μέλλον,

κι όμως μοιάζουν χαρούμενα και καλούλικα

καθώς ένα προς ένα τα ράβω μεταξύ τους

με τελικό μοναδικό σκοπό

να τα ξαναχωρίσω

και να τα βάλω σε διαφορετικές σακούλες σκουπιδιών

να τα πετάξω.

«Πού είναι το περίεργο στο να…»
«Πού είναι το περίεργο στο ναι…»
«Γιατί είναι κακό το…»

Δεν είναι ούτε κακό ούτε περίεργο
Μόνο μην μάθετε στη γάτα μου να μετράει θερμίδες
κι εγώ υπόσχομαι να μη μάθω στο σκυλί σας πόσα δέντρα έχει μέσα κάθε σύννεφο (έχει 11)

(μα μόνο τρία ανθίζουν)

Αααχ!

Κάκτοι τρυπούν τον πισινό μου

Γκρέιπφρουτ πέφτουν στο κεφάλι μου

Μπανανόφλουδες στο διάβα μου (πατώ, γλιστρώ και πέφτω)

Ένα μήλο την ημέρα (όχι, δε σε χρειάζομαι γιατρέ)

Και κάαααθε καρυδιάς καρύδι μου ζητά νερό
λες και το δικαιούται (το πιο πολύ που δικαιούται είναι δυο σφαίρες)

Αλλά εδώ δεν είναι σπαγγέτι γουέστερν, συνάδερφε
κι ας είναι τα μυαλά μας μπλεγμένα σα μακαρόνια
εξακολουθούν να λείπουν:
α) οι γυναίκες –μα φυσικά-
β) τα όπλα, τα άλογα
γ) οι πολύ, πολύ κακοί

Εδώ είναι ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
η ταινία αρχίζει μονάχα όταν χαλάσει το μηχάνημα –κυρίες είναι πιο βαρετό απ’ ότι ακούγεται-

Το ποπ-κορν το ταΐζω στις σκέψεις ότι οι σκέψεις που κάνω δεν είναι όλες δικές μου
το ίντι-ποπ δε το ταΐζω πουθενά. Οι πρωταγωνιστές θα πεθάνουν; like i care

Όλοι οι σκελετοί που αγάπησα, όπως έφτυναν εμένα, θα φτύσουν στους τάφους που θάψατε τα πορτοκάλια που “περίσσευαν” για να μείνει σταθερή η τιμή τους. Είμαι αιωνίως αισιόδοξος…

…πως κάτι κατάλαβαν τελικά αυτά τα παιδιά ε;

Και που κατάλαβαν, ε τι κατάλαβαν στην τελική;
τόσοι κήποι γεμάτοι φρούτα, λουλούδια και λαχανικά
και τίποτα δε μπορέσαν να μυρίσουν, να γευτούνε,
χαμένα σε μονοπάτια που χιλιοπερπατήσανε,
σκοντάφτουν στις ίδιες πέτρες,
πατάνε στα ίδια σκατά με τα ίδια φτηνά σανδάλια
που σκιστήκανε και δε μπαλώσανε ποτέ,
αράζουν και καπνίζουνε κάτω απ’ τις ίδιες γνωστές σκιές
τους καίει ο ίδιος ήλιος,
και κάθε φορά που μπουμπουνά και πέφτει η βροχή
μένουν χωρίς κανένα κάλυμμα, βρέχονται, γίνονται μούσκεμα
και χαζογελάνε.

Κατά

λαβαν

ότι και

εμείς 

απλά 

ίσως

κάνανε

λίγο

παραπά

νω σεξ

Εγώ τους συμπαθώ/περίπου/σα το ρούτερ μου

κανά δυο/ από αυτούς/ σαν μπλε/ πλαστικό ψαλίδι

σα γάτα/ σαν καριέρα 9πμ-9μμ-900ε/ σα γερμανό έμπορο ναρκωτικών/

σαν κουνέλι με αρχαιοελληνικό όνομα/

σαν οπιούχο γραμμένο με λάθος ορθογραφία/

σαν… θέλετε τίποτα άλλο;

Είμαστε ντάξει;

Μια πρόταση για το σεξ μετά τις συναυλίες (σε ανοιχτό χώρο) | Φώντας Φ.

Θα χρειαστεί να σας έχει γυρίσει και λίγο το μάτι, δεν είναι δύσκολο
ελάχιστες μέρες δεν κάνουν το ποτήρι να ξεχειλίσει.
κοιτάξτε γύρω σας, σκεφτείτε πως θα είναι η επόμενη μέρα, οι επόμενες μέρες
σκεφτείτε την αντίφαση
μεθύστε
ξέρετε,
τόσο ώστε να βράσετε
αλλά να μην εξατμιστείτε.
Βρείτε έπειτα ένα αγόρι να σας αρέσει, δεν είναι δύσκολο ούτε αυτό.
Mην πιστεύετε τις φήμες
-ένα 80% του πληθυσμού “βλέπεται” (αλίμονο στους υπόλοιπους)-
-συνήθως στο σεξ τα χαλάνε-
τραβήχτε τον απ’ το χέρι, «Έλα!» πείτε του επιτακτικά, μην δεχτείτε το «Όχι» σαν απάντηση.
boys are stupid.
τραβήξτε τον ως την σκηνή σας, βεβαίως και θα έχετε στήσει σκηνή,
πετάχτε τον μέσα, πετάχτε τον κάτω, πετάχτε τον γενικά
σκαρφαλώστε πάνω του, φιληστε τον παθιασμένα,
όχι τόσο παθιασμένα, ψυχραιμία!
έπειτα
*αν είστε τυχεροί, γιατί
πολλά άσχημα συμβαίνουν*
είναι η σειρά του
να σας καβαλήσει αυτός
και μια εξαίσια ευκαιρία
να σφίξετε τα δάχτυλα σας, να μπήξετε τα νύχια σας, αλλά κυρίως
να χαϊδέψετε
τις πλάτες του.
Θυμηθείτε: Υπάρχουν πολλά άσχημα πράγματα στον κόσμο, συμπεριφορές, φρύδια, τρόποι να κερδίσεις έναν πόλεμο, φιόγκοι, κορμιά, αποχρώσεις του κόκκινου, βιβλία, τρόποι να κοιτάζεις ένα τραπέζι, κυβερνήσεις, εισιτήρια, χείλη, βυζιά, κώλοι…

Μα ούτε μία άσχημη πλάτη σ’ ολόκληρο τον πλανήτη.
απίστευτο!
απολαύστε το όσο κρατήσει.

Σα φαντάσματα, σα κρεμασμένοι, σαν
«ώχου μωρέ κι εσύ τώρα!»

Έπειτα προσπαθήστε να μην σκεφτείτε
πως θα είναι η επόμενη μέρα,
οι επόμενες μέρες.

ξεχάστε την αντίφαση

Κοιμηθείτε.
δεν είναι πέρφεκτ
αλλά τουλάχιστον είναι.

Μικρό ποίημα για την έλλειψη ηρεμιστικών | Φώντας Φ.

Έλα να φύγουμε απ’ εδώ

ξέρω έναν άλλο κόσμο, μαγικό

εκεί κανείς δε μιλά για την ανάγκη

«Να είναι σφαίρες οι στίχοι μας!»

γιατί δεν έχουν πυροβόλα, ούτε σφαίρες

και με λίγο τύχη ούτε στίχους

το κακό δε το χωρίζουν με φράχτες απ’ το χειρότερο, το καλό

το αφήνουν ελεύθερο να πλησιάσει το κακό

και έχουν μονάχα κουβάδες χάπια για τη ναυτία

όταν κάτι πηγαίνει προς το καλύτερο. Στους

κήπους

φυτρώνουν ηρεμιστικά

κι έτσι μια χούφτα μόνο απ’ τους εκεί κατοίκους μιλά τη γλώσσα μας

αφού ελάχιστες λέξεις έμειναν κοινές. Ξέρω λίγες.

Και θα στις ψιθυρίσω

πλάι στα καλαμάκια του φραπέ που έχουν καρφωμένα στο χώμα οι κήποι τους

Στημένα από αμαρτωλά μερμήγκια που περιμένουν

στωικά να σταυρώσουν τον Ιησού τους.

Εγώ θα σε πάω εκεί

κι εσύ θα μου εξηγήσεις

αν είναι καλύτερος ή χειρότερος ο έρωτας χωρίς ρολόγια

Και κάτι πάνω της | Φώντας Φ.

Φυτεύω παλάμες και χέρια 
στον κήπο μου 
για να χω κάποιον να μου γνέφει «Αντίο!» το πρωί. 

Υπάρχει κάτι 
που ενώνει τους λαούς του κόσμου; 
Η συνήθεια να αποφεύγεις τη μετακίνηση με ταξί. 

Μια οποιαδήποτε προοπτική  
θα μας έσωζε απ’ την κατάθλιψη. 
Η προοπτική μιας κηδείας με δημόσια δαπάνη; 

Πόσα θα γίνονταν ρε παιδί μου,  
αν σταματούσαμε να πίνουμε καφέδες έξω! 
Μα τι θα έκαναν τότε όσοι δουλεύουν σε καφετέριες; 

Σε συνέντευξη για δουλειά 
αν ρωτήσουν «Γιατί να σε προσλάβω;» 
απαντήστε «Τράβα ψόφα ρε καραγκιόζη!» 

Οι τριγύρω άνθρωποι μιλάνε για τον εαυτό τους στη διαπασών, 
απ’ την κόκα πίνω μόνο το ντεπόν και πετάω τα υπόλοιπα. 
Και κάτι πάνω της με ηρεμεί. 

Εκείνη προσπαθεί να ρουφήξει τη ζωή όπως η ηλεκτρική σκούπα τη σκόνη. 
εγώ είμαι περισσότερο η σκόνη. με ξεκολλάνε με ένα βρεγμένο πανί απ' το αγαπημένο μου έπιπλο
επειδή περιμένουν επισκέπτες.

Σκέφτομαι πως «Θα μπορούσα να πεθάνω»,
μα αμέσως το πνίγω  στο «Θα μπορούσα να ζήσω;» 
Και κάτι πάνω της με ηρεμεί. 

Δοκίμιο πάνω στη φύση των φαντασμάτων | Απόσπασμα | Φώντας Φ.

«Και τότε τι κάνεις με τους Ισλαμιστές;» τον ρώταγα επικριτικά, που πίστευα ακόμα πως υπήρχε τρόπος αλληλεπίδρασης με τους Θεούς. Αυτός θύμωνε λίγο με τον τόνο μου, μα απαντούσε «Πρέπει να καταλάβεις νεαρέ Διονύση…» έλεγε, «…πως δεν έχουμε έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να υποφέρουμε και να αφήσουμε στους επόμενους έναν κόσμο που απλά θα υποφέρουν λιγότερο, ώστε με τη σειρά τους να προσπαθήσουν να υποφέρουν ακόμα λιγότερο οι επόμενοι από αυτούς και έτσι να συνεχίζεται μια ιστορία των ανθρώπων όπου εκατομμύρια από δαύτους θα γίνονται κάρβουνο για να δουλεύει ένα τρένο που εν’ τέλει δεν πάει πουθενά. Πρόοδος; Ποια πρόοδος; Και το πιο μακρινό ταξίδι στο διάστημα δεν αξίζει όσο μία ευτυχισμένη και πλήρης ανθρώπινη ζωή…»

[...]

Τα πράγματα που έμαθα από εκείνο το Φάντασμα συνοψίζονται στα εξής: Τα Φαντάσματα συνήθως μετά από ένα διάστημα, παύουν να είναι φαντάσματα και πεθαίνουν, ακολουθώντας τη φυσιολογική πορεία των υπόλοιπων ανθρώπων. Πάρα πολλοί νεκροί που επιλέγουν να γίνουν Φαντάσματα το κάνουν έχοντας στο νου τους να περιτριγυρίσουν για λίγο τον πλανήτη στη νέα τους μορφή κι έπειτα να πεθάνουν. Οι περισσότεροι όντως πράττουν έτσι. Αυτή η αίσθηση του προσωρινού, οδηγεί πολλούς να κάνουν πράγματα αλλόκοτα. Οι ιστορίες με Φαντάσματα που γνωρίζουμε έχουν να κάνουν κυρίως με Φαντάσματα που είχαν αποφασίσει να πεθάνουν και ήθελαν να διασκεδάσουν λιγάκι παρά με κακά πνεύματα. Ελάχιστα Φαντάσματα είναι κακά απ’ τη φύση τους κι εγώ προσωπικά δεν γνώρισα ούτε ένα.

[...]

Στα Γιάννενα όμως έμαθα πως το Φάντασμα που ήθελα να δω ζούσε πλέον στην Αθήνα. Κρίμα. Φήμες έλεγαν πως ήταν το μόνο που μπορούσε να απαντήσει στα ερωτήματα που είχα κουβαλήσει ως εκεί. Μαζί μου είχα επίσης ένα βιβλίο για την Καμπάλα που έχασα στο ΚΤΕΛ καθώς ερχόμουν, για τον τυχερό που το ανακάλυψε, για τον τυχερό που το διαβάζει, εύχομαι καλή ανάγνωση αλλά γνωρίζω καλά πως τίποτα δε θα καταφέρει χωρίς τις σημειώσεις που έχω σπίτι μου.

Τι έμαθα για τα Φαντάσματα στα Γιάννενα:

Α) Οι περισσότερες πόλεις της ελληνικής επαρχίας έχουν να δουν νέα φαντάσματα απ’ την δεκαετίας των 70ς-80ς.

Β) Κυκλοφορεί η φήμη πως υπάρχει τρόπος να μετατρέψεις ένα Φάντασμα ξανά σε άνθρωπο, είναι ότι πιο κοντά σε ανάσταση μπορεί να προσφέρει η μαγεία. Εγώ δεν έχω τέτοιες δυνάμεις όμως.

Γ) Το κράτος δεν κυνηγάει τα φαντάσματα, αλλά  έχει οργανώσει κινηματογραφικά συνεργεία που βιντεοσκοπούν τις στιγμές που υποφέρουν από τους πόνους και την τρέλα και πουλάνε τα φιλμ σε πλούσιους που τους αρέσει να βλέπουν πλάσματα να υποφέρουν. Οι τιμές είναι πολύ υψηλές. 2-3% του ελληνικού ΑΕΠ προέρχεται από εκεί. Γι’ αυτό και όσοι κάτοικοι, φτωχοί και όχι, γνωρίζουν τι συμβαίνει δεν διαμαρτύρονται.

[...]

 

Τα Φαντάσματα όταν πρόκειται να πεθάνουν κλαίνε. Όχι δυνατά. Προσπαθούν να μην ενοχλήσουν όσους κοιμούνται, όχι από ενδιαφέρον αλλά επειδή έτσι τα συμφέρει κι εκείνα. Να για παράδειγμα τώρα είμαι πιο ήσυχος από ποτέ διότι στο σπίτι όλοι κοιμούνται. Τα Φαντάσματα όταν πρόκειται να πεθάνουν κουκουλώνονται με το πάπλωμα τους κι αφήνουν το ρεύμα να τρέξει μες το κεφάλι τους και να κάψει ότι έχει απομείνει. Κοιτάνε τριγύρω φοβισμένα μήπως κάποια σκιά κινείται εναντίον τους. Τα Φαντάσματα τρέμουν, το αυτί τους έχει πάντα μέσα του ένα βουητό σταλμένο απ’ την Κόλαση.

«Μακάρι να μην ξανασυμβεί αυτό Θεέ μου» λένε τα Φαντάσματα όταν πρόκειται να πεθάνουν. Κι ο Θεός στο τέλος τους κάνει τη χάρη.

 

Διαβάστε ολόκληρο το δοκίμιο με ένα κλικ εδώ

Άτιτλο | Γωγώ Λιανού - Φώντας Φ.

Και τα ταξίδια του γυρισμού,

κρύβουν πάντα το άγνωστο

όσο γνώριμος κι αν είναι ο δρόμος.

Οι επιβάτες του τραίνου δεν ανταλλάσουν ποτέ όνομα,

όσο κι αν ανταλλάζουν ζωές και ιδέες.

Κοιτούν καμιά φορά απ’ το παράθυρο κάπως αφηρημένα

παριστάνοντας τους νυσταγμένους.

Κάνοντας πράξη οτιδήποτε τους απαλλάσσει απ’ τη διαδικασία

της κουβέντας.

Στα ταξίδια του γυρισμού,

είναι όλοι κουρασμένοι

-δικαιολογημένα-.

Δεν αντιδρούν, δεν φωνάζουν.

Μονάχα ένας απατηλός εκνευρισμός

ανάμεσα στις θέσεις και τους διαδρόμους.

Και τρέχουν ύστερα στην αγκαλιά των αγαπημένων τους.

Ξεχνώντας τον εκνευρισμό, τη νύστα, την κούραση.

Τα ταξίδια του γυρισμού,

δεν είναι τίποτε άλλο από έναν θάλαμο αναμονής.

***

υπέροχο στον κόσμο

είναι να γυρίζεις 

κι όχι να πηγαίνεις κάπου. 

έχεις αφετηρία, έχεις προορισμό

κι οι δουλειές σου έχουν τελειώσει.

αν όλα πήγανε άσχημα δεν πειράζει

μπορείς πάντα να γείρεις το κεφάλι στο πλάι

να πιείς μια καλή μπύρα 

να πεις «Itwasnotmeanttobe» 

και έπειτα να το ξεχάσεις.

αν όλα πήγανε καλά, θαυμάσια! 

έχεις χρόνο να προσευχηθείς

για τις ατελείωτες συμφορές που πρόκειται να ‘ρθουν.

Και στις δύο περιπτώσεις

καλό θα ήταν να αγοράσεις έναν φακό

γιατί στα ταξίδια της επιστροφής συνηθίζεται να προτιμάται το βραδινό δρομολόγιο

και ένα μονάχα τετράδιο

διότι είναι η περίοδος

που οι κατσαρίδες μεταναστεύουν

απ’ την πεζογραφία στην ποίηση.

ο γυρισμός

είναι η περίοδος της ελευθερίας από την υποχρέωση να έχεις στόχους, σχέδιο, 

σκέψεις, να ξέρεις τι θες να κάνεις με τη ζωή σου.

όταν πηγαίνεις κάπου, συνήθως

πηγαίνεις ερωτευμένος, αλλά

ο γυρισμός είναι πάντα ασεξουαλικός

η καλύτερη παρέα στα ταξίδια του γυρισμού, δεν είναι γκόμενες

αλλά γύφτοι, χασικλήδες, φορείς του HIV

φασίστες, πρεζάκια, γέροι με γυαλιά ηλίου, ρώσοι

«Εσείς που πάτε;»

«Εσείς που πάτε;» 

«Πώς περάσατε;»

«Πώς περάσατε;»

Ο γυρισμός συνοπτικά

είναι η μοναδική περίοδος

που δεν υπάρχει τίποτα

και δεν χρειάζεται να υπάρχει τίποτα 

πάρα ποτάμια με αλκοόλ να διασχίζουν

και να ποτίζουν, όλα τα νεκροταφεία του κόσμου,

ο γυρισμός συνοπτικά

είναι ένα μικρό διάλλειμα απ’ τον θάνατο

και τον έρωτα.