Τετάρτη μεσημέρι | Γιολίνα Σταμούλη

πίνω σκέτο καφέ και ποτίζω τη νεκρή γλάστρα
από το απέναντι διαμέρισμα ακούγεται κάποιος να εξασκείται στην κιθάρα
η άνοιξη τρυπώνει διστακτικά από τη μπαλκονόπορτα της κουζίνας

-όχι ρε Μιμή γαμώτο!
η πορτοκαλιά γάτα βολτάρει πάνω σε
στοίβες ατέλειωτα ποιήματα
τσαλαπατάει και γρατζουνάει
το χρονικό ενός έρωτα
-θαύμα ο έρωτας, ε; της κάνω
-μόνο ο ανεκπλήρωτος, νιαουρίζει

τα πιο αληθινά λόγια δεν ειπώθηκαν ποτέ
τα πιο πολύτιμα φιλιά ξοδεύτηκαν σε κατώφλια
οι πιο καυλωμένοι εραστές πέθαναν μια Τετάρτη μεσημέρι μετά από έναν αμοιβαίο οργασμό
και η Ελπίδα ξεχάστηκε να περιμένει στη στάση το λεωφορείο μια μέρα απεργίας

θα σε έχω ξεχάσει μέχρι να τελειώσω τον καφέ μου

Κάτι φωτεινό | Γιολίνα Σταμούλη

ασθενικά λουλούδια

σε μαύρο πλαίσιο

χαώδη καλώδια

και ηλεκτρικοί άνθρωποι

ένα δωμάτιο

μουχλιασμένο από ερωτικά υγρά

και ρυάκια γλυκόλογων

ψιθυριστά φιλιά

 

καρφωμένα στους τοίχους

έκθεμα λαγνείας αγνώστου καλλιτέχνη

πλάτες παλάμες μωσαϊκό από

νεκρή φωσφορίζουσα σάρκα

στο άυλο πάτωμα

βλέμματα κρεμασμένα

απ' το ταβάνι

πολυέλαιοι άγρυπνων ματιών

ένα χέρι τρέχει στα μαλλιά μου

στο λαιμό μου

πνίγει

την πρώτη μου ανάσα

στο πρόσωπό μου

μουτζουρώνει 

τη θύμηση

μια θάλασσα

η κρύα ελευθερία καθηλωτική

ένας ορίζοντας ιπτάμενος

ένας ήλιος ανήλεος και η

σκιά

σκιές

κάθοδος

δε φαίνομαι

τίποτα από εμένα δε φαίνεται

εξαϋλωμένη 

υπάρχω μόνο 

στα όνειρα του τελευταίου ζωντανού θεατή

κάτι τέτοιες νύχτες

θέλω κάθε κύτταρό μου να μπορούσε να αποσυντεθεί μόνο για να ξαναζήσω

άλλη

άγνωστη

ξένη