Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σαν σήμερα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σαν σήμερα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2022

Το τραγούδι που απεχθανόταν ο Μάνος Χατζιδάκις ... κι όμως κέρδισε το Όσκαρ

Με αφορμή τη γέννηση του σπουδαίου Έλληνα συνθέτη, θυμόμαστε σήμερα ένα ενδιαφέρον περιστατικό από τη ζωή του.

Στις 17 Απριλίου 1960 ο Μάνος Χατζιδάκις κερδίζει το Όσκαρ με ένα τραγούδι που ο ίδιος δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά .. και μάλιστα απεχθανόταν.



 O Μάνος Χατζιδάκις βραβεύεται με το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το τραγούδι Τα Παιδιά του Πειραιά, που ακουγόταν στην ταινία "Ποτέ την Κυριακή" του Ζυλ Ντασέν.

Τα Παιδιά του Πειραιά είναι ελληνικό τραγούδι, απο τα πιο χαρακτηρηστικά και αγαπημένα του κόσμου σε σύνθεση Μάνου Χατζηδάκι.  Η πρώτη ερμηνεία του έγινε από την Μελίνα Μερκούρη για τις ανάγκες της ταινίας “Ποτέ την Κυριακή” σε σκηνοθεσία του Γάλλου σκηνοθέτη Ζυλ Ντασσέν με πρωταγωνίστρια την Μελίνα Μερκούρη. Το τραγούδι κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το 1960, το πρώτο βραβείο τραγουδιού που δινότανε σε ξενόγλωσσο τραγούδι και το οποίο ο Μάνος Χατζηδάκις δεν παρέλαβε κατά την απονομή καθότι απαξίωσε την ακαδημία των Όσκαρ με την απουσία του. Το τραγούδι προωθήθηκε για πρώτη φορά μέσα από την ταινία τον Οκτώβριο του 1960 από την United Artists Records. Το τραγούδι αυτό έχει ερμηνευθεί από πάρα πολλούς καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο και έχει κερδίσει αρκετές διακρίσεις παγκοσμίως.

Τα παιδιά του Πειραιά γράφτηκαν από τον Μάνο Χατζιδάκι, με την βοήθεια του Γ. Ζαμπέτα. Στην αυθεντική ελληνική τους έκδοση οι στίχοι του τραγουδιού γράφτηκαν και αυτοί από τον Μάνο Χατζιδάκι μέσα σε ένα αυτοκίνητο που τον πήγαινε στο στούντιο να ηχογραφήσει τα τραγούδια για την ταινία και παρουσιάστηκαν για την ταινία Ποτέ την Κυριακή από την Μελίνα Μερκούρη. Οι στίχοι στα ελληνικά (όσο και η γερμανική, ιταλική και γαλλική μετάφρασή τους) αναφέρονται στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα της ταινίας, την Ίλια. Η Ίλια είναι μια ευτυχισμένη γυναίκα που απολαμβάνει τις χαρές της ζωής, των κατοίκων και της πόλης που ζει, του Πειραιά. Κερδίζει τα λεφτά της σαν εκδιδόμενη γυναίκα, αλλά κάποια μέρα συναντά έναν άνδρα ο οποίος είναι πλήρης και αυτός με τις χαρές της ζωής όπως και αυτή.

Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν έχανε ευκαιρία να απαξιώσει το τραγούδι αυτό. Είχε αρνητική άποψη για αυτό το τραγούδι και η ίδια η Μελίνα Μερκούρη όταν το έλεγε σε κάποιον απλώς γελούσε γιατί το τραγούδι είχε σημειώσει τεράστια επιτυχία.




Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2021

Σαν Σήμερα γεννιέται η Εντίθ Πιάφ


Σαν σήμερα 19 Δεκεμβρίου γεννήθηκε η σπουδαία Γαλλίδα ερμηνεύτρια Εντίθ Πιάφ. 

Το "σπουργιτάκι" όπως την αποκάλεσε ο πρώτος άνθρωπος που την εμπιστεύτηκε γεννήθηκε κάτω από μια λάμπα υγραερίου περνώντας μια πολυτάραχη ζωή - η οποία επιβεβαιώνει σχεδόν μεταφυσικά ότι κάποια πλάσματα δεν είναι από εδώ.

Η Εντίθ γεννήθηκε από πατέρα ακροβάτη και μητέρα λυρική τραγουδίστρια. Σε πολλή μικρή ηλικία τυφλώθηκε- όμως θεραπεύτηκε ενώ αναγκάστηκε να ζήσει με τι δύο γιαγιάδες της καθώς η μητέρα της την εγκατέλειψε.

Σημαδιακή υπήρξε η γνωριμία της με τον Μαρσέλ Ντυπόν με τον οποίο απέκτησε ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο πέθανε αλλά και με τον Λουι Λεπλέ που μαγεύτηκε από τη φωνή της και της έδωσε την ευκαιρία να τραγουδάει στο καμπαρέ του.

Περνάει μια ζωή γεμάτη αναταραχές, ζωή με αγκαθια και ροδοπέταλα, ή όπως έγραψε η ίδια "Ζωή σαν τριαντάφυλλο". Στα 23 της έχει ήδη ξεχωρίσει , ο μέντοράς της Λεπλέ δολοφονείται και εκείνη φεύγει στην επαρχία. 

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και τη γερμανική κατοχή, δίνει συναυλίες για αιχμαλώτους πολέμου. Εισάγει πλαστές άδειες εργασίας στα κέντρα κράτησης αιχμαλώτων και βοηθάει πολλούς Γάλλους φαντάρους να δραπετεύσουν. 

Ερωτεύεται τον Υβ Μοντάν και έπειτα τον μποξέρ Μερσελ Σερντάν. Ο μποξέρ πεθαίνει και εκείνη εθίζεται στη μορφίνη. Η Εντίθ έχει αρχίσει να βιώνει μια θύελλα. 

Συνεχίζει να αγαπιέται παγκοσμίως, τραγουδά στην Αμερική, ακολούθησαν κι άλλες σχέσεις, η Εντίθ άρχισε να καταπεφτει λόγω του εθισμού της. 

Από το "Milord" μέχρι το "Je ne regrette rien" υπήρξε ένας άνθρωπος που μέσα στην τραγικότητα της ζωής του βρήκε φως, μέσα στην απόρριψη που βίωσε στην παιδική της ηλικίας αναζητούσε επίμονα την ανθρώπινη σύνδεση , μα σίγουρα δεν μετάνιωνε για τίποτα απ' όσα είχε ζήσει και είχε κάνει.




Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2021

«Αν δεν ‘ρθήτε νικηταί, να μην έρθετε ποτέ» | Γράφει ο Τάσος Μαλεσίαδας



 «Αν δεν ‘ρθήτε νικηταί, να μην έρθετε ποτέ»

Δεν έχει υπάρξει Έλληνας που να μην έχει ακούσει και τραγουδήσει το αφάνταστα υπέροχο τραγούδι «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά», της Σοφίας Βέμπο. Κάθε άλλη της ανάμνηση μπορεί να χαθεί, να σβήσει, μα αυτό το τραγούδι θα υπάρχει όσο υπάρχει και ένας Έλληνας πάνω στη γη.

Οι στίχοι του πολεμικού τραγουδιού γράφτηκαν πάνω στη μουσική από τη «Ζεχρά», το γνωστότερο τραγούδι της εκείνη την περίοδο, ένα από τα ωραιότερά της τραγούδια, γενικά.

Όταν ζήτησε από τον Μίμη Τραϊφόρο να της γράψει ένα πολεμικό τραγούδι εκείνος αποσύρθηκε και όταν επανήλθε, της έδωσε το χαρτί με τους στίχους.

Η Σοφία Βέμπο σάστισε. Ο τελευταίος στίχος ήταν σαν να τον έλεγε η αρχαία Σπαρτιάτισσα στον γιο της, δίνοντάς του την ασπίδα του ανά χείρας.

«Αν δεν ‘ρθήτε νικηταί, να μην έρθετε ποτέ», έγραψε ο Τραϊφόρος και μέσα σε έναν στίχο σαν ηλεκτρισμός διαπέρασαν 3.000 χρόνια ελληνικής ιστορίας, αλτρουισμού, καθήκοντος και αγάπης για την Πατρίδα.

Η Σοφία Βέμπο το βρήκε σκληρό. Δεν ήθελε να φορτίσει περισσότερο την ψυχική κατάσταση πολιτών και στρατευμένων. Τού ζήτησε να το αλλάξει.

Λίγα λεπτά μετά ο Τραϊφόρος επέστρεψε. Η Βέμπο διάβασε πάλι το τραγούδι. Και χαμογέλασε. Το χαρτί έγραφε:

«Μέσ’ στους δρόμους τριγυρνάνε

οι μανάδες και κοιτάνε

ν’ αντικρίσουνε,

τα παιδιά τους π’ ορκιστήκαν

στο σταθμό όταν χωριστήκαν

να νικήσουνε.


Μα για `κείνους που `χουν φύγει

και η δόξα τους τυλίγει,

ας χαιρόμαστε,

και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,

κάθε πόνο της ας κάψει,

κι ας ευχόμαστε:


Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,

παιδιά στη γλυκιά Παναγιά

προσευχόμαστε όλες να `ρθετε ξανά.


Λέω σ’ όσες αγαπούνε

και για κάποιον ξενυχτούνε

και στενάζουνε,

πως η πίκρα κι η τρεμούλα

σε μια τίμια Ελληνοπούλα,

δεν ταιριάζουνε.


Ελληνίδες του Ζαλόγγου

και της πόλης και του λόγγου

και Πλακιώτισσες,

όσο κι αν πικρά πονούμε

υπερήφανα ας πούμε

σαν Σουλιώτισσες.


Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,

παιδιά στη γλυκιά Παναγιά

προσευχόμαστε όλες να `ρθετε ξανά.


Με της νίκης τα κλαδιά,

σας προσμένουμε παιδιά»



Και όσα χρόνια και αν περάσουν, και όσες γενιές Ελλήνων κι αν διαβούν πάνω σε αυτή τη γη, πάντα το τραγούδι θα μάς συγκινεί το ίδιο και θα μάς γεμίζει τα μάτια δάκρυα και την καρδιά αγάπη.

Τρίτη 5 Μαΐου 2020

Το "γατάκι" του Καρλ Μάρξ - Ένα ιδιαίτερο σουρρεαλιστικό ποίημα με αφορμή τα γενέθλια του "πρωτεργάτη" του Κομμουνισμού

Ο Καρλ Μαρξ γεννιέται σαν σήμερα.

Ο Καρλ Μαρξ (Karl Marx) γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1818 στην πόλη Τριρ (Τρέβηροι στην εξελληνισμένη ονομασία της) της Πρωσικής Ρηνανίας. Ήταν το δεύτερο από τα επτά παιδιά του νομικού Χέρσελ Μορντεκάι (1777-1838), γόνου οικογενείας ραβίνων και της ολλανδοεβραίας Χενριέτα Πρέσμπουργκ (1788 – 1863).

Mε αφορμή τη γεννήση του παρουσιάζουμε ένα ιδιαίτερο σουρρεαλιστικό ποίημα για το αιδοίο του Κάρλ Μάρξ, γραμμένο από τη συγγραφέα Χάνα Μπλακ και δημοσιευμένο στην Online ανθολογία της με τίτλο "Open Office Anthology". Το ποιήμα διαβάστηκε σε σόου με τίτλο «Insurrectionary Desire» [«Εξεγερτική Επιθυμία»] στο Peckham art space των ΗΠΑ.



To αιδοίο του Καρλ Μαρξ


ας φανταστούμε το αιδοίο του Καρλ Μαρξ
συμπιεσμένο σε μία καρέκλα της Βρετανικής βιβλιοθήκης
προστατευμένο από βαρύ πανωφόρι ριγμένο πάνω στα πόδια
Και κάτω από αυτό ένα λινό παντελόνι
και ακόμα πιο κάτω σκέτα λευκά εσώρουχα
τα χείλη του αιδοίου ελαφρώς ανοικτά, σαν στόμα έτοιμο να μιλήσει
μουλιασμένο, αλλά όχι ακριβώς υγρό
εκείνη η ελαφριά έξαψη προκληθείσα από ένα καίριο χωρίο
της Λογικής του Χέγκελ – μήπως άραγε, σκέπτεται ο Μαρξ
η διαλεκτική κίνηση της ιστορίας μπορεί
να εννοηθεί ως η εκδιπλούμενη αυτο-κατάλυση
της ολότητας στην οποία είναι εμμενής; Το αιδοίο του Μαρξ
αθέλητα αντιδρά, η λέξη αιδοίο υπονοεί μία ολότητα
αποτελούμενη από χείλη, κλειτορίδα και ούτω καθεξής, θα ήταν λάθος
να περιγραφεί ως τρύπα, όπως ο κομμουνισμός δεν είναι
απλά και μόνο μία κριτική της οδύνης αλλά η πραγματική κίνηση
που καταλύει το υφιστάμενο καθεστώς πραγμάτων – το βαθύ
ροζ του εσωτερικού του αιδοίου του Μαρξ δεν είναι ακριβώς
κόκκινο, το αιδοίο δεν είναι ακόμη λιπασμένο
για να δεχτεί την είσοδο της προλεταριακής επανάστασης
μία παράταξη συμβουλεύει διέγερση της κλειτορίδας
ενώ μία άλλη περιγράφει μια τέτοια πράξη ως ενδεικτική παράταξης εμπροσθοφυλακής
ναι, θα ήταν καλύτερα το αιδοίο του Μαρξ να υγρανθεί
από μόνο του, χωρίς επιπλέον κίνητρα, με
τη βαθειά μουσκεμένη υγρότητα που είναι η υγρότητα της πραγματικής
επιθυμίας, η αλάθητη υγρότητα του πόθου,
η υγρότητα μιας απαραίτητης αγάπης