Στερητικό | Βασιλική Δραγούνη

Αδιαίρετο στο λίγο
Ανυπολόγιστο στο πολύ
Αόρατο στο σκοτάδι
Αδιαπέραστο στη σιωπή

Αξεδιάλυτο στο τώρα
Αντίστροφο στη ροή
Απροσδιόριστο στη γεύση
Άπιαστο στην αφή

Αναπότρεπτο στο φόβο
Ανεξήγητο στη λογική
Ανεξερεύνητο στο μέλλον
Ασαφές στη στιγμή

Αμετάβλητο στο χρόνο
Ανεξιχνίαστο στην ψυχή
Αναπόδραστο στη μνήμη
Ανεκπλήρωτο στη ζωή.

Εν Κρυπτώ | Βασιλική Δραγούνη

Είπες πως θα γινόσουν μυστηριώδης.
Θα εκπαίδευες τα δωμάτια να σε κρύβουν, 
τους καθρέφτες να μην βλέπουν
να συνωμοτείς με τις σκιές του τοίχου.

Θα χρησιμοποιούσες το φως για παραπλάνηση,
τη σιωπή για καταβύθιση στα έγκατα του εαυτού σου.
Θα μάθαινες να αναπνέεις χωρίς να δυσφορείς,
θα κρατούσες την κραυγή μες στο λαιμό σου.

Θα ανταποκρινόσουν στοιχειωδώς
με τη μεταμφιεσμένη φωνή της σκόπιμης υπεκφυγής. 
Θα τελειοποιούσες την εμφάνισή σου 
φορώντας την κανονικότητα ως μεταμφίεση.

Ποιος θα σε αναγνώριζε έτσι,
τόσο νεκρό και επεξεργασμένο;
Ποιος θα πυροδοτούσε τις δυνάμεις του μυαλού του
για να ξεθάψει τα απηρχαιωμένα μυστικά σου;

Προαίσθημα | Βασιλική Δραγούνη

Το πρωί μας αφηγείται τόσο όμορφα ψέματα

χαϊδεύει τα αναστατωμένα μας μαλλιά και αναστενάζει

κι εμείς ξυπνάμε και πίνουμε για ακόμη μια φορά

μια γουλιά από την κούπα των καταπιεσμένων δυνατοτήτων.

Κι έπειτα θα ακολουθήσει η σειρήνα του μεσημεριού

σημαίνοντας την εγκατάλειψη του εαυτού από χαμένες ευκαιρίες

που εξαφανίστηκαν σαν άστατοι εραστές και αδίστακτα

μας εγκατέλειψαν στο χείλος της μέρας.

Θα πρέπει να υποστούμε την οργή της αλήθειας

-αμείλικτη οικοδέσποινα, μας κουνά το δάκτυλο

σαν διευθύντρια παρθεναγωγείου, μας πιάνει από το αυτί

και μας πηγαίνει ολοταχώς στο μάθημα.

Μετά το σούρουπο, πάνω στο δελεαστικό μας μαξιλάρι

προσφέρουμε τους εαυτούς μας σε σκοτεινά όνειρα

μια τελευταία προσπάθεια διάσωσής μας

από τα θλιβερά απομεινάρια της μέρας.