Το βουνό. | Nuwanda

Υπάρχουν άνθρωποι
που κυνηγούν
την αιωνιότητα
την ευτυχία 
την εκδίκηση
υπάρχουν άνθρωποι
που πολεμούν
μα εγώ
απλά αφήνομαι
ανάμεσα στην αιωνιότητα
και σ' ένα στερνό
συνθηματικό σου βλέμμα
πάντα θα επιλέγω
με μια καυστική ατάκα
-για να ακούσω
το όμορφο γέλιο σου-
να πέφτω από χίλιους γκρεμούς
για να τσακίζομαι στα κόκκαλα της πλάτης σου
να σκίζουνε τη σάρκα μου γυαλιά
για ένα από τα ξακουστά σου χάδια
να καίγομαι από άσβηστη φωτιά
μόνο για να σε ακούω να ανασαίνεις.
Υπάρχουν άνθρωποι
που φοβούνται το θάνατο
μα εμένα
ούτε ο θάνατος
κι ούτε και όλοι οι άνθρωποι
με συγκινούν
αφού ανεβαίνουμε μαζί το βουνό
αφού παλεύουμε μαζί τις αρκούδες
κοιτάζουμε μαζί το φεγγαράκι
πώς άραγε γυρνάς
καμιά φορά και με αντικρίζεις
λες και δεν ξέρεις
πως δεν πολεμώ
πως δε φοβάμαι
γιατί μπορώ και γλυκά σε αγγίζω
και ξαφνικά
με αγγίζεις κι εσύ
τα πάντα εκρήγνυνται
με αγγίζεις κι εσύ
όμορφα που 'ναι
με αγγίζεις κι εσύ
τι πιο ωραίο στον κόσμο
με αγγίζεις και είσαι εσύ το βουνό
που από πίσω σου προβάλλει ο ήλιος
είσαι εσύ η κορυφή η χιονισμένη
τα ρυάκια που χαράζουν τη στεγνή τη γη
είσαι εσύ τα πανύψηλα δέντρα
το πυκνό γρασίδι και
οι λύκοι με τα μάτια που γυαλίζουν
Μόνο με ένα φιλί
διψασμένο και αχόρταγο
από δυο σταλιές τιποτένια ανθρωπάκια
γίνεσαι εσύ το θεόρατο ηφαίστειο
κι εγώ η λάβα η πορφυρή
που ρέει στα σωθικά σου
γίνομαι εγώ η ατέλειωτη θάλασσα
κι εσύ ο μαύρος ουρανός
με τους κομήτες και τα πεφταστέρια.
Γινόμαστε ο χρόνος
και η απουσία του χρόνου
η αγία δικαιοσύνη και
η φριχτή αδικία
το φως το πανίσχυρο
το άγριο σκοτάδι
και στο ημίφως αυτό της ανατολής
που τόσο σ' αρέσει
δεν υπάρχει τίποτα
που να μην έχουμε κατακτήσει
δεν υπάρχει τίποτα 
που να μη μας ανήκει
τίποτα που να μπορούσε
να μας κάνει περισσότερους
τα πάντα είναι έρωτας
κι εμείς είμαστε τα πάντα.
Υπάρχουν άνθρωποι
που μας κυνηγούν
που μας πονάνε
που θέλουνε να μας εκδικηθούν.
Αγκάλιασέ με
φίλα με κι άλλο
κι άλλο κι άλλο
ξέρεις πως δε με συγκινούνε πια
οι άνθρωποι.

Mihály Zichy

Κομπαρσικόπημα (το πραξικόπημα του κομπάρσου). | Nuwanda

Αφότου σε γνώρισα συμπέρανα ότι
αυτοί που είναι καλοί ηθοποιοί όλη μέρα,
κάθε μέρα
επί σκηνής δείχνουν χαμένοι και μικροί.
Τρεις ατάκες είχες όλες κι όλες στη ζωή μου.
Τη μία την άφησες να φύγει
καπνίζοντας με μανία,
κοιτώντας με προσήλωση τον τοίχο.
Την ξέχασες και πέρασε η σειρά σου.
Την άλλη την ξόδεψες σε μια φιλοσοφία για τον κόσμο,
βεβιασμένη και επιφανειακή,
που παρ' όλα αυτά με έκανε να κλάψω.
Η τρίτη ήταν η χειρότερη,
γιατί την είχες πιο πολύ απ' όλες προβάρει
και την είχες χαρίσει απερίσκεπτα
δεξιά κι αριστερά
οπότε δεν την πίστεψα και δεν την ξανασκέφτηκα.
Όμως για μένα είσαι πρωταγωνιστής,
κι εγώ, σαν καθώς πρέπει κομπάρσος,
χαμογελώ χωρίς να μιλάω.
Γνωρίζω, παραδόξως, καλύτερα από σένα,
πως τη μάχη εναντίον σου πάντα θα τη χάνω.
Σε χειροκροτώ λοιπόν δυνατά,
για όσο υποκλίνεσαι,
και σε λατρεύω κρυφά.
Αν και τα μάτια μου, σαν τα μάτια οποιουδήποτε κομπάρσου, προδίδουν
ότι η αυλαία θα πέσει
την ίδια στιγμή
και για τους δυο μας.