Το «Ανδρόγυνο» της Βίκυς Αδάμου και της Χριστίνας Σαμπανίκου φεύγει από το Vault και έρχεται στον χώρο σας, αφού δώσει έξι τελευταίες παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, μέχρι 1 Νοεμβρίου.
Αν θέλετε να σας επισκεφθεί το "Ανδρόγυνο" επικοινωνήστε στο ladtheatrecompany@gmail.com για περισσότερες πληροφορίες.
Η μαύρη κωμωδία, που έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής από κριτικούς και κοινό, σε παραγωγή της Life After Death Theatre Company μιλάει για την πατριαρχία και την έμφυλη βία, σατιρίζοντας τα στερεότυπα μίας συντηρητικής κοινωνίας.
«Ανδρόγυνο» και δενδροφύτεση
Πώς μπορεί μία θεατρική παράσταση να μας βοηθήσει να γίνουμε πιο «πράσινοι»;
Καθ’ όλη τη διάρκεια των παραστάσεων μία «περίεργη κυρία» (Χριστίνα Σαμπανίκου) πουλούσε χαρτομάντιλα στους θεατές, λίγο πριν την έναρξη της παράστασης. Τα έσοδα της πώλησης χαρτομάντηλων, που συγκεντρωνονται εδώ και 3 χρόνια, θα δοθούν για τη δεύτερη συμμετοχή* σε δενδροφύτευση της Life After Death Theatre Company. Το «Ανδρόγυνο» μαζί με την Let's do it Greece και τον Σύλλογο Εθελοντών Δασοπροστασίας Αργυρούπολης και τον Δήμο Ελληνικού - Αργυρούπολης συμμετέχει στην δεντροφύτευση που θα γίνει στις 4 Δεκεμβρίου στον Υμηττό.
Θα σας κρατάμε ενήμερ@ για πιθανή αλλαγή ημερομηνίας.
*Η «Λήθη» ήταν η πρώτη παράσταση, που με τη βοήθεια του Billis Vosinas Grigoriadis και της ομάδας του, φτιάχτηκε ένα μικρό δασάκι στο Ολυμπιακό Χωριό).
Λίγα λόγια για το έργο
Σύσσωμη η Επιστημονική Κοινότητα, επί σκηνής, με τη βοήθεια δύο Στερεοτύπων, αποκαλύπτει στους θεατές τα αποτελέσματα ερευνών και μελέτης επί σειρά ετών πάνω στο Αρσενικό και το Θηλυκό και τη μεταξύ τους σχέση και επιχειρεί με τη βοήθεια του κοινού, το οποίο συμμετέχει ενεργά, να δώσει απαντήσεις πάνω σε θεμελιώδη ερωτήματα: Τι ορίζεται ως Ανδρόγυνο; Είναι ο Γάμος μια κοινωνική απειλή; Μπορούν δύο ψυχές να μονιάσουν κάτω από την ίδια στέγη; Σπάνε τα στερεότυπα και αν ναι, τι ήχο κάνουν; Μαρτυρίες ζευγαριών που έχουν απασχολήσει τους ειδικούς με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά στους θεατές σε μια προσπάθεια κατανόησης πριν προλάβουν να καταβροχθίσουν ο ένας τον άλλο. Στην πορεία της εξέλιξης της, η παράσταση έχει αναπτυχθεί και εμπλουτιστεί με την οπτική του φύλου μέσα και από την επιστημονική υποστήριξη και βιωματική συνεργασία με την Συμμαχία των Φύλων- Gender Alliance Initiative.
Μία από τις μεγαλύτερες θεατρικές παραγωγές της χρονιάς, «Το Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή που έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Παλλάς, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, θα προβληθεί διαδικτυακά για δύο μοναδικές παραστάσεις, το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου στις 20:30 και την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου στις 19:00, μέσω της πλατφόρμας του VIVA.gr.
Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κρατούν η Μαρία Καβογιάννη και η Μαρία Κίτσου. Μαζί τους ένας εικοσαμελής θίασος σημαντικών ηθοποιών μπαίνει στη δίνη της νέας, πρωτότυπης μουσικής του Μίνου Μάτσα, φέρνοντας επί σκηνής τους ήχους και τις εικόνες μιας ολόκληρης εποχής.
«Σε μια περίοδο που το ζωντανό θέατρο δεν επιτρέπεται, η θεατρική πράξη βρίσκει νέους τρόπους να προσεγγίσει το κοινό και να προσφέρει στην ψυχή και στο πνεύμα μας, μέχρι να επιστρέψει στον φυσικό της χώρο». Με την σκέψη αυτή και εν αναμονή της επαναλειτουργίας των θεάτρων, οι "Θεατρικές Σκηνές" δίνουν την δυνατότητα στο κοινό όλης της χώρας, αλλά και στους Έλληνες του εξωτερικού να παρακολουθήσουν την παράσταση που ανέβηκε για 15 μόνο ημέρες και σημείωσε μεγάλη επιτυχία με καθημερινά sold-out.
Με καταγραφή υψηλής ανάλυσης σε πραγματικό χρόνο παράστασης, με χρήση πολλαπλών καμερών και με ειδικά διαμορφωμένη τηλεσκηνοθεσία υπό την καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, οι Θεατρικές Σκηνές επιχειρούν να μεταφέρουν την μαγεία του θεάτρου κατευθείαν από την σκηνή, στην ασφάλεια του σπιτιού μας.
Το μυθιστόρημα- σταθμός του Ταχτσή, από τα πλέον αγαπημένα του ελληνικού κοινού διαχρονικά, που στο παρελθόν έγινε σίριαλ από τον Γιάννη Δαλιανίδη και αποτέλεσε υλικό για πολύ επιτυχημένες παραστάσεις σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και Θανάση Παπαγεωργίου, είναι μια κατάθεση μνήμης όπου μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων περνάει ολόκληρη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Όχι με διάθεση διδακτική, αλλά μ᾽ ένα σπάνιο χιούμορ που αναδεικνύει καίρια όλα εκείνα για τα οποία αξίζει να παλεύει κανείς στη ζωή.
Τη διασκευή υπογράφουν οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και Νίκος Μανουσάκης, τη μουσική ο Μίνως Μάτσας, τα σκηνικά επιμελείται ο Πάρις Μέξης, τους φωτισμούς ο Αλέκος Γιάνναρος, τα κοστούμια η Βασιλική Σύρμα και την κίνηση η Κική Μπάκα.
«Η Βασίλισσα της Ομορφιάς» του Μάρτιν ΜακΝτόνα από την Ομάδα Νάμα, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, μετά από μια σειρά καθημερινών sold out παραστάσεων στο Επί Κολωνώ, επιστρέφει τη φετινή σεζόν, αυτή τη φορά στο Σύγχρονο Θέατρο.
«Η Βασίλισσα της Ομορφιάς» (Beauty Queen of Leenane), ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας σύγχρονης δραματουργίας του Ιρλανδού συγγραφέα Μάρτιν ΜακΝτόνα, που ανέβηκε πέρυσι με εξαιρετική επιτυχία στο θέατρο Επί Κολωνώ από το δημιουργικό επιτελείο της Ομάδας Νάμα (Ελένη Σκότη, Γιώργος Χατζηνικολάου), θα συνεχίσει φέτος τις παραστάσεις της στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου.
Μια τραγωδία για την ανθρώπινη μοναξιά, με μαύρο, διαβρωτικό χιούμορ, με έντονο σασπένς και μεγάλες ανατροπές. Μια βαθιά τομή στη σύγχρονη ζωή, μια ανατομία των σχέσεων με επιθετικό και βίαιο τρόπο αλλά και βαθιές ανθρώπινες ρωγμές, ένα έργο ωμού ρεαλισμού αντίστοιχο του in yer face theatre που αναπτύχθηκε στη Μεγάλη Βρετανία τη δεκαετία του ‘90.
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ιρλανδίας στις αρχές της δεκαετίας του ’90 δύο γυναίκες ζουν μόνες τους: η ηλικιωμένη αυταρχική Μαγκ Φόλαν και η 40χρονη κόρη της Μωρήν, η οποία την φροντίζει. Η σχέση τους είναι μια σχέση αγάπης και μίσους, που κάνει τη συμβίωσή τους σχεδόν αφόρητη σε έναν ανελέητο αλληλοσπαραγμό. Τη ζωή τους θα ανατρέψει η εμφάνιση του Πάτο Ντούλυ, ενός άνδρα που επιστρέφει για λίγο στην πόλη του και έχει πάντα στο μυαλό του, είκοσι χρόνια τώρα, την Μωρήν ως τη βασίλισσα της ομορφιάς της μικρής τους πόλης. Είναι ουσιαστικά η τελευταία ευκαιρία της Μωρήν να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
Η παράσταση της Ομάδας Νάμα αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την αξία του αριστουργήματος τού Μάρτιν ΜακΝτόνα που θέτει θεμελιώδη ζητήματα με την έντονη, ασυμβίβαστη και εξαιρετικά γοητευτική γραφή του.
Για την ασφαλή διεξαγωγή των παραστάσεων θα τηρηθούν σχολαστικά όλα τα απαραίτητα υγειονομικά πρωτόκολλα που θα διασφαλίζουν τόσο τους θεατές όσο και τους εργαζόμενους του θεάτρου. Τα μέτρα προστασίας θα ανακοινωθούν αναλυτικά μέσα από την ιστοσελίδα μας www.sychronotheatro.gr. Πληροφορίες: στο ταμείο του θεάτρου, τηλ.: 2103464380
Το Εθνικό Θέατρο και αυτή την εβδομάδα προσκαλεί το κοινό να συντονιστεί στην «ψηφιακή» του σκηνή για να παρακολουθήσει τρία διαχρονικά έργα, τρεις εμβληματικές παραστάσεις, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού «Μένουμε σπίτι» με τον Πολιτισμό.
Το πρόγραμμα για την τρέχουσα εβδομάδα διαμορφώνεται ως εξής:
* «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου» της Άλκης Ζέη, ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά παιδικά μυθιστορήματα. Παρουσιάστηκε με τεράστια επιτυχία για δυο χρονιές στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Παρασκευή 8/5, από τις 12:00 το μεσημέρι, έως την ίδια ώρα του Σαββάτου, 9 Μαΐου.
* «Τίμων ο Αθηναίος» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ένα έργο-πρόκληση για τον πλούτο, το χρέος, τη φιλία, την κολακεία, τη γενναιοδωρία, την αχαριστία, διαχρονικό και πάντοτε ενοχλητικό. Παρουσιάστηκε στο Θέατρο Rex Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Σάββατο 9/5, από τις 13:00 το μεσημέρι, έως την ίδια ώρα της Κυριακής, 10 Μαΐου.
* «Ο Θείος Βάνιας», το κλασικό αριστούργημα του 'Αντον Τσέχωφ. Ενα έργο βαθιά ποιητικό, τρυφερό και ανθρώπινο, όπου η ζωή σχοινοβατεί ανάμεσα στα δράμα και την κωμωδία. Παρουσιάστηκε στην Κεντρική Σκηνή, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Κυριακή 10/5, από τις 14:00 το μεσημέρι, έως και την ίδια ώρα της Δευτέρας, 11 Μαΐου.
Οι παραπάνω παραστάσεις θα προβληθούν στο www.n-t.gr.
Οι «Όρνιθες» του Νίκου Καραθάνου, που ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη και στο Σαντιάγο, θα προβληθούν στην αρχική τους εκδοχή (από την παράσταση του 2016 στην Επίδαυρο) στο ψηφιακό κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση την Κυριακή του Πάσχα (στις 21:00). Η εκδοχή της Επιδαύρου παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε streaming και θα είναι διαθέσιμη με αγγλικούς και ελληνικούς υπότιτλους, έως την Κυριακή 26 Απριλίου στις 21:00.
Το Ίδρυμα Ωνάση προσθέτει κάθε εβδομάδα σημαντικές στιγμές από το πλούσιο πρόγραμμά του σε Ελλάδα και Αμερική στο ψηφιακό κανάλι του στο YouTube. Το κανάλι έχει προσελκύσει λάτρεις των τεχνών από 54 χώρες, από τη Βραζιλία έως τη Νότια Αφρική, από τη Νέα Ζηλανδία έως την Ουρουγουάη, από τον Καναδά έως το Βιετνάμ, σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, καθώς αποτελεί ένα εργαστήριο ιδεών, εικόνων, παραστάσεων, εκπαιδευτικών προγραμμάτων, σε συνεχή ροή και ανανέωση.
Η παράσταση του Νίκου Καραθάνου, που αφηγείται την ιστορία δύο φίλων, του Πεισθέταιρου και του Ευελπίδη, οι οποίοι αναζητούν μια νέα πολιτεία και τη βρίσκουν στη χώρα των πουλιών, τη Νεφελοκοκκυγία, έχει ταξιδέψει από την Επίδαυρο, τον Αύγουστο το 2016, έως την Αθήνα και τη Στέγη και από το St. Ann's Warehouse του Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, το 2018, έως το φεστιβάλ Santiago A Mil στο Σαντιάγο της Χιλής το 2020.
Είναι η ελληνική παραγωγή που ανακηρύχτηκε από το Vulture του New York Magazine μία από τις δέκα καλύτερες του 2018, ενώ έλαβε και άλλες αποθεωτικές κριτικές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού: «Θέαμα και ήχος που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στη Νέα Υόρκη» (New York Times), «Ένα εορταστικό, σαρωτικό καρναβάλι των αισθήσεων» (Vulture), «Τόσο φρέσκια, τόσο καίρια και τόσο επίκαιρη, σαν να γράφτηκε σήμερα» (Theater Pizzazz), «Τόσο ελληνικό που γίνεται καθολικό» (Exeunt Magazine).
Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Νίκος Καραθάνος, δήλωνε το 2016 πως αυτό που τον συγκινεί στους «Όρνιθες» είναι ο πόθος τους για μια άλλη ζωή και έστελνε συλλυπητήρια στον φόβο. Αυτή είναι μια ακόμα στιγμή που το μήνυμα των Ορνίθων αξίζει να ακουστεί.
Μια παράσταση που δοκιμάζει να δει τον Αριστοφάνη με καθαρό βλέμμα, με στόχο να ακουστεί και να αγαπηθεί από την αρχή ο λόγος του Αττικού κωμωδού. Ο Νίκος Καραθάνος και ο θίασός του «που θέλει να πετάξει πέφτοντας», αναζητούν, τολμούν και αναμετριούνται με «μια ευτυχία άπιαστη, τόσο μεγάλη που δεν μπορείς να την πεις και δεν μπορείς να την πιστέψεις». Οι «Όρνιθες» είναι η ανάγκη του ανθρώπου να πετάξει, να δημιουργήσει ένα νέο κόσμο, να έρθει σε επαφή με την αληθινή του επιθυμία.
1) ΑΦΤΕΡΛΩΒ
Το φιλί σου ήταν καυτό
σαν σε κοιτώ την καρδιά μου καίει ακόμα
στα όνειρά μου σε κρατώ
να τραγουδάς πόσο με θέλεις.
Μπορεί το soundtrack "ηλιαχτίδα" που έφτιαξε με πολύ αγάπη η Melentini να είναι εκείνο που μας σηματοδοτεί την Άνοιξη και το Καλοκαίρι, η ταινία Άφτερλωβ όμως είναι αυτή που θα μας κρατήσει συντροφιά μιλώντας μας για τον έρωτα και τον χωρισμό με ένα μοναδικό τρόπο. Με λίγα λόγια ο Νίκος, ένας άφραγκος μουσικός αποφασίζει να κάνει διακοπές στο σπίτι του φίλου του στα Βόρεια Προάστια και να προσέχει τον σκύλο του όσο εκείνος θα λείπει. Ο Νίκος καλεί την Σοφία, την πρώην κοπέλα του για διακοπές εκεί και τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο Νίκος αποφασίζει να τους κλειδώσει στο στούντιο και να μην ανοίξει μέχρι να μάθει τους πραγματικούς λόγους που χώρισαν.Μια μετα-ερωτική σύγχρονη και συνάμα ποιητική ιστορία, σκηνοθετημένη από τον Στέργιο Πάσχο με τους Χάρη Φραγκούλη και Ηρώ Μπέζου που δεν θα μπορούσε παρά να ονομάζεται ΑΦΤΕΡ-ΛΩΒ.
Δείτε εδώ :
2) Είμαι ένας άλλος
Μία παράσταση για την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του ποιητή Αρθούρου Ρεμπώ, που υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του συμβολισμού με το παράδοξο ότι εγκατέλειψε τη λογοτεχνία στα εικοσιένα του.
Το "Είμαι ένας άλλος" ουσιαστικά αποτέλεί την μεταφορά του έργου του θεατρικού συγγραφέα Μίκαελ Αζάρ σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη και με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Στάνκογλου, που εμπνέεται από τον Αρθούρο Ρεμπώ. Πρόκειται για ένα έργο που πλημμυρίζει από τη δύναμη του πνεύματος του Ρεμπώ, έναν άνθρωπο που θέλησε να ζήσει απαλλαγμένος από τον φόβο, αλλά και τις δεσμεύσεις των άλλων, έναν άνθρωπο που ήθελε να είναι ελεύθερος και αντιλαμβανόταν πως για να βελτιωθεί ο κόσμος, όφειλε πρώτα ο καθένας να αλλάξει τον ίδιο του τον εαυτό. Το έργο δεν είναι αυτοβιογραφικό αλλά διαπνέεται από την αγάπη και το θαυμασμό ενός θεατρικού συγγραφέα για το φαινόμενο που υπήρξε ο Ρεμπώ και διατρέχει όλη τη ζωή του γάλλου ποιητή από την παιδική του ηλικία ως τα τελευταία χρόνια της σύντομης ζωής του στη Χαράρ της Αιθιοπίας.
3) Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων
Πρόκειται για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Γκολντόνι μαζί με την "Λοκαντιέρα" που μας δίνουν επακριβώς τι σημαίνει Κομέντια Ντελ Άρτε. Γκολντόνι λοιπόν και όπως γράφει και ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος που πρωταγωνιστεί στην παράσταση, το να αναπαράξουμε ένα έργο ενός Ιταλού ιδιοφυή συγγραφέα ως φόρο τιμής στην γείτονα Ιταλία που έχει πληγεί σε μεγάλο βαθμό από τον κορωνοϊό είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε.
Ο Τρουφαλδίνο υπηρετεί δύο αφέντες, οι οποίοι δεν γνωρίζουν ο ένας για τον άλλο. Ο πολυμήχανος και ευφυής υπηρέτης έχει βρει την "χρυσή φόρμουλα" για να τους διατάζει, ενώ τα θαλασσώνει και να πληρώνεται και από τους δύο κοροϊδεύοντάς τους. Τι συμβαίνει όμως όταν ο Τρουφαλδίνο ερωτεύεται;
Ένα θεατρικό έργο σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ και σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Χαραμπόπουλο, Φαίη Ξυλά, Γιώργο Χρυσοστόμου και Αλέξανδρο Μυλωνά για το πάθος, την ευτυχία, την ηθική παρακμή και την αγωνία για επιβίωση.
Νέος Διαγωνισμός!Το Pause κληρώνει 5 διπλές προσκλήσεις για την παράσταση "Όλιβερ Τουίστ" στις 7 Μαρτίου στις 14:30 το μεσημέρι στο "Θέατρον" του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος" για τους αναγνώστες του.
Λίγα λόγια για το έργο:
"Ο Όλιβερ Τουίστ είναι ο ήρωας-σύμβολο που καταφέρνει να διατηρήσει την καλοσύνη και την ηθική του μέσα σε ένα ζοφερό και άδικο κόσμο. Ο Ντίκενς, μέσα από αυτό το έργο, στηλιτεύει τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στην εποχή του στην Αγγλία, όπου η ανθρώπινη ζωή έχει μικρή αξία και οι πολλοί ζουν σε απόλυτη φτώχεια, σε μία κοινωνία μεγάλων αντιθέσεων. Το έργο είναι επίκαιρο και στις μέρες μας, όπου παιδιά ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και στερούνται βασικών αναγκών. Ο Ντίκενς καταλήγει με μία νότα ελπίδας και αισιοδοξίας, υποστηρίζοντας πως το καλό μπορεί να θριαμβεύσει και πως η αθωότητα, η αλήθεια και η αγνότητα, αρετές που ανάγονται στην ουσία της παιδικότητας, μπορούν να διασωθούν ακόμα και μέσα σε ένα περιβάλλον ανέχειας και κοινωνικών ανισοτήτων."
Η Θεατρική Ομάδα Ανδρομέδα διοργανώνει τις Τετάρτες 22 και 29 Ιανουαρίου και την Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου, στον Πολυχώρο Vault, μετά το τέλος της παράστασης, ανοιχτές συζητήσεις με το κοινό, διάρκειας μιας ώρας.
“Κατανόησέ με ή σε Καταβροχθίζω”
Μαρτυρίες παιδιών απ’ όλον τον κόσμο για την κακοποίησή τους και την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους
Επιλογή, τελική μορφή κειμένων και σκηνοθεσία:
Κοραή Δαμάτη
... “Στο μέλλον θα πρέπει να λογοδοτήσουμε στα παιδιά μας όχι τόσο για τις άσχημες πράξεις των κακών ανθρώπων, όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών”...
Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ
Το έργο βασίζεται σε μαρτυρίες παιδιών απ’ όλον τον κόσμο, στοιχεία από έγκυρους οργανισμούς, γραπτά σημαντικών ανθρώπων για το παιδί, ιστορικά ντοκουμέντα των τελευταίων εβδομήντα ετών, μαζί με αναφορές σε στατιστικές, συγκρίσεις και έρευνες πάνω στον γενικό όρο κακοποίηση του παιδιού, αλλά και στις άπειρες υποδιαιρέσεις του.
ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ
Στις 22 Ιανουαρίου θα συμμετάσχουν:
· Ο Γιώργος Μόσχος, νομικός, πρώην Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού
και
· Ο Τάκης Τζαμαργιάς, σκηνοθέτης, ΕΕΠ (Ειδικό Επιστημονικό Προσωπικό) στο Παιδαγωγικό Τμήμα του ΕΚΠΑ
Στις 29 Ιανουαρίου θα συμμετάσχουν:
· Ο Ηρακλής Μοσκώφ, Εθνικός Εισηγητής για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων, επικεφαλής του Γραφείου για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων του Υπουργείου Εξωτερικών
· Η Μαριάννα Χρήστου, Σύμβουλος και Εκπαιδεύτρια στον Ε.Μ.Α (Εθνικός Μηχανισμός Αναφοράς) για την Προστασία των Θυμάτων Εμπορίας Ανθρώπων
· Η Ζωή Καφείβα, Στέλεχος της συντονιστικής ομάδας του Ε.Μ.Α (Εθνικού Μηχανισμού Αναφοράς/ Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης)
· Η Κίρκη Πατσιαντά, δικηγόρος, Δ.Ν., με ειδίκευση στην προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού
Στις 6 Φεβρουαρίου θα συμμετάσχουν:
· Ο Πάνος Χριστοδούλου, Διευθυντής του Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού, συγγραφέας
και
· Ο Κωστής Παπαϊωάννου, εκπαιδευτικός, πρώην Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
Τις συζητήσεις θα συντονίζουν τα μέλη της Θεατρικής Ομάδας Ανδρομέδα.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Επιλογή, τελική μορφή κειμένων και σκηνοθεσία: Κοραής Δαμάτης
Κούκλες-μάσκες: Ελένη Σουμή
Μουσική: Χρήστος Κότσι
Επιμέλεια σκηνικού χώρου και κοστουμιών: Παύλος Ιωάννου
Οι ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΣΚΗΝΕΣ παρουσιάζουν στο Θέατρο Αλκυονίς τη διάσημη νουβέλα της Τζέιν Όστεν «Περηφάνια και προκατάληψη» σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη. Μία από τις πιο δυνατές ερωτικές ιστορίες όλων των εποχών παίρνει σάρκα και οστά για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή, σε πρωτότυπη διασκευή της ίδιας με τον Άρη Ασπρούλη. Στο ρόλο της Ελίζαμπεθ Μπέννετ η Ευγενία Δημητροπούλου. Μίστερ Ντάρσυ ο Δημήτρης Μοθωναίος. Πρωταγωνιστούν Αγησίλαος Μικελάτος, Ελεάννα Καυκαλά και ο Κώστας Φαλελάκης. Πρεμιέρα στις 14 Φεβρουαρίου 2020, τη νύχτα των ερωτευμένων.
Η πλοκή
Η ανεξάρτητη Ελίζαμπεθ και η αθώα Τζέιν, οι μεγαλύτερες κόρες της οικογένειας Μπένετ, προσπαθούν να ανακαλύψουν την ευτυχία και τον έρωτα μέσα στους κοσμικούς κύκλους της επαρχιακής Αγγλίας. Όταν στην μικρή τους πόλη φτάνουν για διακοπές δύο νεαροί και πλούσιοι αριστοκράτες, ο υπερόπτης κύριος Ντάρσυ και ο δανδής φίλος του, κύριος Μπίνγκλεϋ, η μικρή κοινωνία της περιοχής αναστατώνεται και ανάμεσα στις οικογένειες που έχουν ανύπαντρες κόρες αναπτύσσεται έντονος ανταγωνισμός για το ποιες θα κερδίσουν τους δυο περιζήτητους γαμπρούς.
Ο περήφανος χαρακτήρας των ηρώων και οι κοινωνικές τους προκαταλήψεις, θα προκαλέσουν μια σειρά από παρεξηγήσεις, ματαιώσεις, αστείες και συγκινητικές στιγμές, πείσμα, μίσος, θυμό και απογοήτευση. Μέχρι τη στιγμή που η περηφάνια της μιας πλευράς και η προκατάληψη της άλλης υποχωρήσουν, μπροστά στον αληθινό, τον μεγάλο, τον ατόφιο έρωτα που γεννιέται όταν οι άνθρωποι συμφιλιωθούν με τον εαυτό τους και μπορούν να παραδεχτούν τα αληθινά τους συναισθήματα.
Λίγα λόγια για το έργο
Το «Περηφάνια και Προκατάληψη» γράφτηκε το 1797 από την Τζέιν Όστεν σε ηλικία μόλις 22 ετών και παρόλα αυτά αποτελεί το δεύτερο σε σειρά δημοσίευσης έργο της, μετά το «Λογική και Ευαισθησία». Είναι το διασημότερο και επιδραστικότερο μυθιστόρημα της σπουδαίας βρετανίδας συγγραφέως, ωστόσο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1813, δηλαδή 16 χρόνια μετά τη συγγραφή του, καθώς δεχόταν συνεχώς την απόρριψη των εκδοτικών οίκων της εποχής. Ο πρώτος τίτλος -και πολύ προφητικός για την ίδια τη συγγραφέα και τις απορρίψεις που υφίστατο- ήταν «Πρώτες Εντυπώσεις».
Πέρα από κάθε ανάλυση, το «Περηφάνεια και Προκατάληψη» αποτελεί κυρίως μια σπουδή της μοίρας της γυναίκας σε μια κοινωνία όπως αυτή του 18ου αιώνα, οπού ήταν αδύνατο να αντιμετωπιστεί κοινωνικά με ίσους όρους, δηλαδή ως άνθρωπος με κρίση, απόψεις και επιλογές, χαρακτηριστικά που αποδίδονταν αποκλειστικά στους άντρες. Χαρακτηριστικότερο όλων το γεγονός ότι η ίδια η συγγραφέας αναγκαζόταν να υπογράφει τα περισσότερα από τα μυθιστορήματά της με αντρικό ψευδώνυμο για να βρίσκουν εκδοτικό αποδέκτη.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση - Σκηνοθεσία - Κίνηση: Ιόλη Ανδρεάδη
Πρωτότυπη διασκευή για το θέατρο: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης
Για ομαδικές κρατήσεις επικοινωνήστε στο 210-3639343 (εσωτ. 2)
Λίγα λόγια για την Ιόλη Ανδρεάδη
Η Ιόλη Ανδρεάδη γεννήθηκε στην Κυψέλη. Σπούδασε σκηνοθεσία στη RADA και στο King’s College London, στο οποίο ολοκλήρωσε το 2014 τη διδακτορική της διατριβή γύρω από το Θέατρο και την Τελετουργία, ως υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση. Έζησε 7 χρόνια στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, σπουδάζοντας και δουλεύοντας πάνω στο θέατρο ως υπότροφος των ιδρυμάτων FULBRIGHT FOUNDATION GREECE, Ίδρυμα Ωνάση / Onassis Foundation, Stavros Niarchos Foundation και J. F. COSTOPOULOS FOUNDATION. Είναι απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στην Πολιτιστική Πολιτική στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει σκηνοθετήσει 30 παραγωγές σε Αθήνα, Λονδίνο, Εδιμβούργο, Βερολίνο, Ρώμη και Νέα Υόρκη. Έχει υπάρξει ιδρυτικό μέλος της διεθνούς πλατφόρμας σκηνοθετών «World Wide Lab», η οποία δημιουργήθηκε στο Watermill Center του Bob Wilson το 2011 και της οποίας διετέλεσε Καλλιτεχνική Διευθύντρια το 2013 και το 2015. Έκτοτε, η Ιόλη εργάζεται εντατικά στην Ελλάδα. Στη χώρα μας, τα τελευταία 5 χρόνια, έχει παρουσιάσει τις εξής 12 παραστάσεις: «Αρτώ – Βαν Γκογκ / avec un pistolet» στο Θέατρο Σημείο το 2015, «Οικογένεια Τσέντσι» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης τη σεζόν 2015-2016, «Διακόσιες δέκα χιλιάδες οκάδες βαμβακιού – μια παράσταση στο Αρχείο» στο Πολιτιστικό Ίδρυμα του Ομίλου Πειραιώς το 2016, «Young Lear» στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2016, «Φονικό στην Εκκλησιά» στο Φεστιβάλ Φιλίππων το 2016, «Το βασίλειο της γης» στο Olvio τη σεζόν 2016 – 2017, «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και στο Bob Festival (Φεστιβάλ Αθηνών) το 2017, «Ένας άνθρωπος επιστρέφει στην πατρίδα του πιστεύοντας ότι θα τον σκοτώσουν και τον σκοτώνουν» στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης τη σεζόν 2017 – 2018, «Ο Μισάνθρωπος» στο Σύγχρονο Θέατρο την άνοιξη του 2018, «Ίων» στο Φεστιβάλ Φιλίππων, στο θέατρο Άλφα, σε περιοδεία στην Ελλάδα, στη Βόρεια Κλιτύ της Ακρόπολης και στο ΤΗΕ ΤΑΝΚ theatre στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, τη διετία 2017-2019, «Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού» στον προαύλιο χώρο του Ασύλου Ανιάτων και στο University of Roehampton στο Λονδίνο το 2019 και «Πόλεμος και Ειρήνη» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά τη σεζόν 2019 - 2020. Το ίδιο διάστημα δίδαξε Αρχαίο Δράμα και Devised Theater στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, όπου πραγματοποίησε και σεμινάρια θεάτρου για άτομα σε απεξάρτηση και συμμετείχε στο «Caravan Project» μέσω του οποίου ταξίδεψε σε ακριτικές περιοχές της Ελλάδας για να διδάξει δημιουργική γραφή. Έχει διδάξει στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Δήλος. Είναι επίσης πιστοποιημένη Yoga Teacher και διδάσκει Acting Yoga.
Ο Ross Daly και η Κέλλυ Θωμά θα εμφανιστούν στο θέατρο Ροές για δυο μόνο βραδιές, την Πέμπτη 26 και Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου παρουσιάζοντας καινούργιες και παλιές συνθέσεις τους. Η μουσική τους, που ανήκει στο είδος που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ως «σύγχρονη τροπική μουσική», στηρίζεται στη συσσωρευμένη γνώση πανάρχαιων και διαχρονικών παραδόσεων από διάφορα μέρη του κόσμου, επεξεργασμένη με μια σημερινή και δημιουργική αισθητική.
Στις δυο αυτές βραδιές θα τους "επισκεφτούν" και θα συμπράξουν εκτάκτως μαζί τους φίλοι και συνάδελφοι από το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος.
Διαμάντια στην Ομίχλη. «Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό» Τζακ Κέρουακ (μτφ.: Λεωνίδας Παπαδόπουλος)
΄Οχι δεν έχω μπερδέψει τον τίτλο. Αυτός είναι. Δυο διαμάντια, ή οι δυο ηθοποιοί. Το ίδιο κάνει. H Ράνια Σχίζα, παλιά μας γνώριμη από την τηλεόραση, κι ο Νίκος Παντελίδης. Ανέβηκαν στον πρώτο όροφο, στη μικρή φιλόξενη σκηνή του Vault. Και έλαμψαν για 90 λεπτά.
Χωρίς ανάσα. Δεν πήραμε γιατί δεν μας άφησαν. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν τόσο όμορφο. Ο πολυσυλλεκτικός Λεωνίδας Παπαδόπουλος έχει κάνει ΚΑΙ τη φρέσκια μετάφραση. Το έργο ρέει. Είναι γρήγορο, οι διάλογοι ζωντανοί.
Κι οι ατμόσφαιρες. Σπάνιες. Και η χημεία μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών σφιχτοδεμένη στο κείμενο από το πρώτο δευτερόλεπτο. Με αγγίγματα, βλέμματα, κινήσεις των χεριών, γλώσσα του σώματος, όλα απόρροια της εσωτερικευμένης σκηνοθεσίας. Με γκάμες φωνής ανάλογα με τη δραματικότητα ή την ελαφράδα, σε οκτάβες να ανεβοκατεβάζουν την αδρεναλίνη μας όσο χρειάζεται για την πρόσληψη της ουσίας του έργου.
Αυτού του έργου που θα μπορούσε ο Stephen Sachs, πληκτικά, και αποστειρωμένα τεχνικά, να είχε αναπτύξει το θέμα του απλά σε ένα δοκίμιο περί Τέχνης. Γιατί είναι και τέτοιο, το θεατρικό έργο που παρακολουθήσαμε. Αλλά θα έβγαινε στείρο, αναληθές. Δεν θα έπειθε και κυρίως δεν θα κέντριζε πολλούς παρά μονάχα τους επαϊοντες. Τις αυθεντίες.
Η αυθεντία στην Τέχνη, τι είναι άραγε; Πώς κατακτιέται; Η Τέχνη είναι για τους πολλούς, αυτούς που δεν έχουν ειδικές γνώσεις; Ναι, απαντάει ο Sachs, γιατί η Τέχνη νιώθεται, μπαίνει στο σώμα σου και μπαίνεις εσύ, ο καλλιτέχνης, στο σώμα του έργου. Γίνεσαι το αίμα του. Το δακτυλικό του αποτύπωμα. Ο καλλιτέχνης δίνει τη σφραγίδα του εαυτού του. Αυτή είναι η αλήθεια του.
Δεν είναι οι εκτιμητές, οι κριτικοί, οι γκαλερί και τα μουσεία. Είναι η Αρετή. Στον κάθε άνθρωπο, γνώστη ή όχι, φιλότεχνο ή μη, ενυπάρχει η τέχνη, όπως μπορεί μόνο εκείνη να κεντρίσει μια μπαργούμαν και να την κάνει να κλάψει ή να καταλάβει ένα έργο τέχνης με την ίδια προσληπτική ικανότητα με αυτή ενός εκτιμητή με πολυετή εμπειρία. Η Αρετή, ύψιστο αγαθό στον άνθρωπο, δεν διδάσκεται.
Οι δυο χαρακτήρες, με τα δικά τους αδιέξοδα ο καθένας, πλέκουν ένα γαϊτανάκι. Οι προσωπικές τους ιστορίες περιστρέφονται στο νήμα της πλοκής γοργά, πάντως αδιόρατα. Ο εκτιμητής Λάιονελ,από στυγνός επαγγελματίας που παρουσιάζεται αρχικά, ξετυλίγει τον προσωπικό θησαυρό της ψυχής ενός καλλιτέχνη, ενός εραστή της τέχνης. Η απολυμένη, σχεδόν άστεγη stalker μπαργούμαν, Μωντ, αποδεικνύεται φάρος ηθικής παρόλη την περιθωριακή ζωή της, μια μάνα άξια και ένας ακέραιος άνθρωπος. Τα προσωπικά τους τραύματα θα αποκαλυφθούν για λίγο, θα ξεδιπλωθούν αύτανδρα μπροστά μας.
Σε πέντε όλα κι όλα τετραγωνικά σχεδόν της σκηνής, στο φιλόξενο και απολύτως προσβάσιμο σε όλους χώρο του Vault Theatre Plus μας ανοίγεται ένας ολόκληρος κόσμος, ένα σύμπαν Τέχνης και ζωής, άρρηκτα συνδεδεμένο. Η καλλιτεχνική δημιουργία και η αυθεντία, η αλήθεια και η αληθοφάνεια, η ικανότητα και το απλό χάρισμα. Αυτό που δεν έχει να κάνει με σπουδές, ή με μόρφωση. Είναι θέμα εσωτερικής παιδείας.
Είναι ικανό να σε κάνει να απαρνηθείς τα χρήματα για να παράξεις ένα έργο τέχνης. ΄Οπως ο Πόλλοκ έκανε στους πίνακές του. ΄Η όπως ο σκηνοθέτης Λεωνίδας Παπαδόπουλος, που οδήγησε τους δυο εξαιρετικούς ηθοποιούς του να βγάλουν τέτοια αποστάγματα καλλιτεχνικής δεξιότητας που να μην είναι εκείνοι. Να είναι οι ρόλοι, οι χαρακτήρες. Και να είναι αληθινοί. Η αλήθεια είναι το ΄Εργο Τέχνης. Το Αριστούργημα.
Πώς αλλιώς κρατιούνται οι θεατές ζεστοί και ενθουσιώδεις 90 λεπτά; Χωρίς διάλειμμα; Μέχρι το τελικό χειροκρότημα και τις τρεις αυλαίες του; Μα με την ικανότητα να περάσουν την αλήθεια στο κοινό. Μια αλήθεια που δεν έχει να κάνει ούτε με εμπορικές αξίες ούτε με καλλιτεχνικούς κύκλους ούτε με κίβδηλες ιστορίες καταξίωσης. ΄Εχει να κάνει με τσαλάκωμα εαυτού. Με βαθύ εσωτερικό ταξίδι. Με συναπάντημα με τα πιο κρυφά κομμάτια αυτομαστιγώματος και ενοχής.
Τι εννοώ με όλα αυτά; ΄Οτι ο σκηνοθέτης μπορεί να είναι περήφανος με το παρατεταμένο χειροκρότημα. Γιατί δεν πρόδωσε την αλήθεια που τον οδηγούσε στην ιχνηλάτηση της παράστασης. Γιατί δεν μεταχειρίστηκε φτηνές συνταγές και τρικ για να κρατήσει το ενδιαφέρον. Γιατί ταυτίστηκε με την ουσία του μύθου του έργου και για μια ακόμη φορά, υπηρέτησε την Τέχνη. Με υψηλό αίσθημα Αλήθειας. Με Αρετή.
Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει πλήρως, και είναι απολύτως απτό και αυθεντικό. ΄Οχι ντεμέκ. ΄Οχι φτιαχτό για να αρέσει. Απολύτως αληθινό. ΄Οπως τα φύλλα έξω απ΄το τροχόσπιτο της Μωντ, που για τις ανάγκες του σκηνικού ήρθαν μαζεμένα ένα-ένα απ΄το Χορτιάτη. ΄Οπως τα διαμάντια στην ομίχλη, που τα είδαμε να ξεχωρίζουν και να αναδύονται χάρη στη σκηνοθετική του αρτιότητα.
Οι λέξεις κεντιούνται στα στόματα των πρωταγωνιστών και τα συναισθήματα πάλλονται ως το τελικό δάκρυ. Το σκηνικό γεμάτο χρώματα με τον πίνακα προεξάρχοντα και τους τοίχους μαύρους. ΄Ιδια όπως η αντίληψη στη ζωγραφική πως το λευκό είναι η απουσία των χρωμάτων και το μαύρο, κλείνει μέσα του όλα τα χρώματα. Γι΄αυτό κι όπως μαθαίνουμε ο Πόλλοκ στο τέλος της ζωής του ζωγράφιζε μόνο με μαύρο χρώμα. Τα πάντα είναι θέμα οπτικής. Επίπεδης ή βαθύτερης αντίληψης.
Οι μουσικές, τα μουσικά τοπία της Λιάνας Τζερεφού και τα δυο διάσημα τραγούδια της παράστασης ντύνουν όμορφα την πλοκή και σηματοδοτούν την ατμόσφαιρα της εποχής και τη στόφα των ηρώων.
Κέρδισα πολλά κι έφυγα πλούσια απ΄την παράσταση. Μπορεί να μην έμαθα αν ήταν αυθεντικός ο πίνακας, αλλά σιγουρεύτηκα για την ομορφιά της ζωής όταν αυτή κυλάει μέσα στην αυθεντικότητα. Στην ακεραιότητα. Και είμαι σίγουρη γι΄αυτό.
Το πιστεύω τόσο δυνατά όσο η Μωντ. Aπό το Μπέικερσφιλντ ως την Αθήνα. Και είμαι βεβαία για την αλήθεια της όσο αληθινό είναι ένα απ΄τα φύλλα που πήρα μαζί μου φεύγοντας.
O Λεωνίδας Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας Γιώργου Κιμούλη. Αριστούχος απόφοιτος του προπτυχιακού και μεταπτυχιακού προγράμματος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διδάκτωρ του τμήματος Κλασικών Σπουδών του Kingʼs College University of London. Αντικείμενο της έρευνας, η οποία πραγματοποιήθηκε με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση και του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, τα “Ταξίδια στη Θάλασσα στην Αρχαία Ελληνική Τραγωδία” και υπεύθυνη καθηγήτρια την Edith Hall. Συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, ως ηθοποιός, με το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ, τα ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και Κοζάνης. Συνεργάστηκε με τους σκηνοθέτες: Ρ. Στούρουα, Ν. Μιλιβόγιεβιτς, Σ. Ουνκόβσκι, Μ. Κακογιάννη, Κ. Καζάκο, Ν. Νικολάου, Π. Μιχαηλίδη, Ν. Κοντούρη.
Έχει αναλάβει τη δραματουργική επεξεργασία σε παραστάσεις αρχαίου δράματος (Αγαμέμνων, Beton 7, Σκηνοθεσία Πέρης Μιχαηλίδης, 2012 – Αγαμέμνων, ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, Σκηνοθεσία Νικαίτη Κοντούρη, 2013 - Πέρσες, ΚΘΒΕ, Σκηνοθεσία Νικαίτη Κοντούρη, 2014). Παράλληλα ασχολείται με τη μετάφραση και τη διασκευή διηγημάτων για το θέατρο.
Από το 2008 μέχρι το 2017 ήταν μέλος της ελληνικής ερευνητικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Δικτύου Έρευνας και Τεκμηρίωσης των Παραστάσεων του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ομάδας Γέφυρα με την οποία έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: Άθαφτοι Νεκροί, βασισμένη στο θεατρικό έργο του Irwin Shaw Θάψτε τους νεκρούς, Μικρασία, μια παράσταση μνήμης στις αλησμόνητες πατρίδες (σε συμπαραγωγή με το ΚΘΒΕ), το Χορεύοντας στην Ομίχλη της Amanda Wittington και τον Μικρό Έγιολφ του Henrik Ibsen. Σκηνοθέτησε επίσης το Τέλος του παιχνιδιού του Samuel Becket στο Θέατρο Τζένη Καρέζη με τον Κώστα Καζάκο, το Κοντραμπάσο του Patrick Suskind στο Ιλίσια-Βολανάκης, το κουβανέζικο έργο La Cocinera του Eduado Machado, τον μονόλογο Σοφία του Ignacio Garcia May στην Οικία Κατακουζηνού και σε επιλεγμένους χώρους σε όλην την Ελλάδα. Και το έργο της Γλυκερίας Μπασδέκη Donna Abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου.
Την περίοδο 2019-2020 σκηνοθετεί Τo Κτίριο της Πένυς Φυλακτάκη και τα Σημάδια στην Ομίχλη του Stephen Sachs.
Δίδαξε Ιστορία Θεάτρου στο Τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου και Ανάλυση Παράστασης στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Την περίοδο 2016-2018 συμμετείχε ως δραματολόγος στο Project Ιστορίας «Συνέβη στην Ελλάδα» που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου. Συνεργάζεται επίσης ως θεατρολόγος με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά στο Φεστιβάλ Νεοελληνικού Έργου με τίτλο «Η δυναμική του ελληνικού λόγου στο θέατρο» (2017-2020) ενώ παράλληλα συμμετέχει στην τριμελή ερευνητική ομάδα με θέμα «Το φιλμ νουάρ στην Ελλάδα» με ακαδημαϊκή υπεύθυνη την αναπληρώτρια καθηγήτρια Εύα Στεφανή (2019-2020).
Από το 2018 διδάσκει ως εντεταλμένος διδάσκων το μάθημα της Σκηνοθεσίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
.jpg)
