ΦΟΥ | Παναγιώτης Μπενέας

Σε έναν σταθμό υπεραστικών παθών 
τα χείλη σου αντί 
να επιβιβαστούν στο στερεότυπο βαγόνι του αντίο 
ή να γνέψουν έστω μιαν αποχαιρετιστήρια σιωπή 
«Κράτα τον εσύ» μού είπαν 
«ίσως και να μη σε ξαναδώ».  

Χρήσιμος αν μη τι άλλο αναπτήρας. 
Χθες το βράδυ, αργά που συνέβη  
διακοπή μνήμης στη γειτονιά,    
άναψα μ’ αυτόν την κέρινη μορφή σου 
για να πάω απ’ τ’ ανόρεχτο σαλόνι έως 
το υπνοδωμάτιο. Εκεί, τα πήρε ο ύπνος. 
«Μ’ ενοχλείς!» γρύλισε σβήνοντάς σε.

Ποιητική συλλογή: Ιαματικές Πληγές (Εκδόσεις Το Σκαθάρι)

Επίστρεφε | Παναγιώτης Μπενέας

Φεγγαράκι μου λαμπρό

χαθήκαμε 

πολλά τα βράδια που δεν φάνηκες 

ακόμη σ' ενθυμούμαι 

έτσι που ισχνό ανέτελλες 

στης μάνας μου την αοιδό χροιά 

εξάπλωνες ηδέως 

το χαρίεν λίκνισμά σου 

σ' όλες τις ανήσυχες γωνιές 

της γλαρωμένης ακοής μου 

σκέπαζες με θαλπερά ονείρατα 

τον λεπτοκαμωμένο ύπνο μου 

κι ακοίμητο απαρασάλευτο επαγρυπνούσες 

στης αναπνοής μου το αρμονικό στερέωμα 

ναι ναι, 

και στο σχολείο πήγα 

και γράμματα έμαθα 

έμαθα 

να κλαίω ολογράφως να ρωτώ 

σε ρωτώ 

πού έδυ σου το θάμβος 

και μείναν ανανούριστες 

στα βρόχια της βροχής πιασμένες 

οι ενήλικες νυχτιές μου 

οι μόνες οι ατέρμονες. 

Από την ποιητική συλλογή "Ιαματικές πληγές" εκδόσεις Σκαθάρι

Όσο μια βόλτα | Παναγιώτης Μπενέας

Πόσοι δρόμοι που δεν θα τους περπατήσουμε μαζί.

Θησείο.

Αγώνες προς λύπην μου διοργανώνει ο παραλογισμός;
Και δε μου λες
από πότε θεωρείται άθλημα το σε ψάχνω
και πολυθρύλητος εγώ πρωταθλητής;

Στην Ασωμάτων
τελετή αφής αγίας μνήμης.
Στο Σώμα 
τελετή μνήμης της αφής.
Ένα κερί που άναψα για όσα σβήσαν.

Πριν το Γκάζι
στέψη της ανυπαρξίας σου νικήτριας.
Λύπη χρυσή κατόρθωσα
που δεν σε βρήκα.
Άλλοτε τα χέρια σου μετάλλιο τριγύρω
στον λαιμό μου τώρα τριγύρω

τάφοι.

Πόσο εγγύς του Θησείου ο Κεραμεικός.
Πόσο λίγο διαρκείς εν τέλει, αυταπάτη.