Χλοοτάπητας | Γεωργία Τρούλη

Υπήρξε μια φριχτή διαπίστωση της απουσίας

Κι ο χρόνος μεγάλωσε

Κι έφυγαν οι δυο τρεις στιγμές 

Δεν ακολούθησαν ούτε βήμα-

Ούτε προορισμό είχαν.

Κι η ανάμνηση μένει στιλπνή

Εκείνη

Οι στιγμές

Που τα χέρια της δένουν τον λαιμό του

Κι εκείνος να μοιάζει με κορμό εκατόχρονου δέντρου

Που ποτέ δεν τού ‘λαχε να δει καφενείο στη σκιά του

Ν’ ακούει συζητήσεις άλυτων θεμάτων

Από ανθρώπους που ζουν στο μεταίχμιο μας κρίσιμης αναπνοής

Μικρή συμπύκνωση στα χείλη της που δεν ένιωσε ποτέ αρκετά 

Τις σχισμές των δικών του 

Η περισσοδάκτυλη | Γεωργία Τρούλη

Λοιπόν κύριε ασπόνδυλε, θέλω  να επενδύσω όλες μου τις καταθέσεις στην έρευνα για κάποιο ζώο. Για την ζέβρα. Ναι, ξέρω χιλιοειπωμένα όλα. ’Ομως με εξιτάρει η κορμοστασιά, η ταχύτητα, το φυσικό τους περιβάλλον, η διχρωμία τους, αυτό το δίπολο.

Το τόσο συζευκτικό, διαχωρισμένο, παλιοκαιρισμένο, το τόσο χρωματικά ανυπόφορο και μη υπαρκτό, τόσο απαραίτητο και τόσο ηλιθιωδώς συμβολικό, η ευγένεια του ίππου.

Θα κάνουμε μια έρευνα για το ποιες ζώνες υπερτερούν, ποιες ρίγες. Πώς δεν μπερδεύονται και δεν ανακατεύονται τα χρώματα όταν γεννιούνται, όταν βρέχει, όταν ιδρώνουν, όταν πηδιούνται. Είναι τόσο κανονιστική η ζωή τους; Τόσο ακραία, τόσο ζυγιασμένη ή τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες οι αποφάσεις τους; Πώς βλέπουν εαυτό σε αντανάκλαση..Είναι γκρι;

Θα προτιμούσαν μονοχρωμία; Με την οπ αρτ νιώθουν οικεία; Θεωρούν ότι εμπνέουν;               

Εξαντλείται η σχάση και η σύνθεσή τους; Θυμίζουν πλακόστρωτο, σκάκι ή σύστημα  λειτουργικό; Επιμένουν σε διαχωρισμό όταν κάνουν σχέσεις; Ανακατεύουν συναίσθημα;

Ναι λοιπόν, θα δώσω τα χρήματα όλα .Να μάθω πώς να σκορπάω για ένα γούστο που θα μου λύσει την ύπαρξη.

Αχ, κύριε ασπόνδυλε, μην γελάτε και μην εκνευρίζεστε. Άλλαξα γνώμη. Θα χαρίσω σε εσάς τα χρήματα. Να αγοράσετε κέλυφος ευτυχίας. Σας λείπει .Θα χαρώ πολύ, αλήθεια .Εγώ έμαθα να μεταμορφώνομαι. Η φυσική επιλογή μού επιβάλλει να γίνω η επιθυμία μου.

Θα γίνω για κάποια χρόνια τετράποδο, θα έχω  δίστηλο δέρμα. Θα εφεύρω τρόπους να μαδάω, να τρίβομαι πάνω στα φυτά και να αλλάζω χρώμα. Θα ξέρω σε ποιους ποταμούς και σε ποια βροχή θα βουτάω. Θα ακυρώσω σταδιακά το μονόχρωμο της διχρωμίας . Θα ζευγαρώσω τόσες φορές με αρσενικές ζέβρες και θα γεννήσω τόσες φορές το όλο χρώμα και το μη .Στο τέλος θα πετύχω την απόχρωση, την μετάλλαξη την διαστρωμάτωση. Θα αποκτήσει ροή η εικόνα.

Θα ξαναγυρίσω άνθρωπος αφού πρώτα θα  έχω δώσει στις ύαινες το τελευταίο μου γέννημα. Τυχερές  ήταν. Κατάπιαν τέσσερις αποχρώσεις. Ούτε ο ήλιος δεν καταπίνει έτσι μονοκόμματα  χρώμα νύχτας πριν το ξημέρωμα. Γιατί, ποιος θα τα βάλει με την φύση για να λύσει  διλήμματα μιας ύπαρξης και ένα καπρίτσιο;

Θα έρθω να σας δω. Θα είστε ευτυχισμένος, ασφαλής, θα έχετε βγάλει οστά, αλλά θα παραμένετε ασπόνδυλος. Τα παιδιά σας θα παίζουν στην αυλή με λούτρινα σε σχήμα ζέβρας και χρώμα τόξου συνταγματικού.

 Πληθώρα  το χώμα και οι αποφάσεις.

Εκείνη την στιγμή θα ακούτε στις ειδήσεις  για ένα σπάνιο είδος ζέβρας, περισσότερο συγγενικό στο άλογο. Έχει τέσσερα χρώματα τα οποία αλλάζουν με την διάθεση και ζει κυρίως στην Ευρώπη. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι ύαινες δεν είναι ποτέ στην ουσία πεινασμένες.

Θα σας χαμογελάσω. Θα φύγω με καλπασμό. Δεν θα με αναγνωρίσετε                                                                                                                                                                                                    

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

Ακριβώς την στιγμή που υπάρχουμε | Γεωργία Τρούλη

Σε αυτήν την καμπύλη του χρόνου θα συναντηθούμε

Δυο μικρές περιπτώσεις αγωνίας

Σε μια ιστορία που περιέχουμε και δεν μας περιέχει

Κι έπειτα η μουσική, το θάμβος, η φαντασίωση, η προσμονή , η ματαίωση

Ακριβώς την στιγμή που τα μάτια μας θα κοιτάξουν

Ούτε αλλήθωρα, ούτε ονειροπόλα το ένα το άλλο

Τότε θα είμαστε σε θέση να τα βγάλουμε

Να τα τοποθετήσουμε στο στόμα

Και μετά πάλι στην θέση τους.

Οι κούκλες | Γεωργία Τρούλη

Δεμένοι ζητιάνοι στην πεταλούδα

Η αυτοκτονία

Το κόκκινο να περγράφει το κόκκινο

Το πράσινο την συμπλήρωση

Η μάσκα την παραμόρφωση

Παγκάκι γαλάζιο με αναμονή

Στο γέρικο ζευγάρι με δύο

Κορδόνι ολόκληρο κόμπους

Για να δένεσαι

Ολάνθιστοι οι δρόμοι

Ενδιάμεσα δέντρα περίπολος

Μακραίνει η συγχώρεση

Η σχέση

Ο δρόμος

Πάντα η μυρωδιά του χρόνου μένει

Στα δάχτυλα

Η γυναίκα μένει μόνη να περιμένει

Πάλι θα γευτεί μονόφθαλμη το νερό

Πώς φαίνεται η κόκκινη καρδιά

Στο χιόνι πάνω

Δεμένη ίνες αίμα

Και τα δενδρύλια ξερνάνε

Ρόδινο πράσινο μπλε

Μαύρο και εικόνα

Ανάνηψη ονείρου

Η μάσκα παραμορφώνει την διαδρομή

Κόκκινο μέσα σε κόκκινο

Πώς το παγκάκι μένει άδειο

Περιμένει η φημισμένη γυναίκα

Περιμένει να προχωρούν οι αναμονές και τα χιόνια

Και ο αυτισμός της κατάρρευσης

Θηλυκώνει εσύ

Να πιστεύεις ένοχα πως κάποτε

Η ήπειρος

Η λευκή έκλειψη του χιονιού

Θα βαθουλώνει η σφαίρα μέχρι

Να βρεθούν δύο κιμονό

Κρεμασμένα

Και φαντασμένα

Σε ταπετσαρία εικόνας

Ερημιά-κρύο διωγμός

Φορέσανε ύφασμα κούκλας

Φορέσανε ύφασμα κούκλας

Μια συνοδεία αέρα

Και καταρκύλησαν

Μαζί δίχως φωνή

Σε ένα ανάκλιντρο χιόνι

Και πιάστηκαν το ξημέρωμα

Κρεμασμένοι από την κόκκινη αλυσίδα

Σώμα με σώμα

Στην προεξοχή ενός δέντρου

Σε πλάτωμα ύψους

Που μοιάζει

Με λικνισμένο χειροφίλημα

Χέρι γυναίκας

Που

Εχει γεράσει προ πολλού

Εκεί στην υπερήπειρο Ροδινία

Μιας και είναι τόσο έτοιμη

Να κρατήσει

Τους δεμένους περιπλανώμενους

Στον έρωτα

Την στιγμή που πεθαίνει η μπάλα

Όλος χιόνι δέρμα

Κόκκινο σώμα

Λερωμένο

Από  ανάγκη

Οι μαριονέτες

Κινούνται από δύο χέρια που αφηγούνται

Ιστορία

It’s all about love

Κάθε αφήγηση συμβαίνει | Γεωργία Τρούλη

Δεν ταλαιπωρήθηκαν αφορμές και λέξεις

Έκρυψαν μάρμαρο σε χαρτί

Μαύρο σε ελάχιστο

Ελάχιστο σε άσπρο

Επιφάνεια που κάποτε καθρέφτης

ξεδιπλώθηκε δύο μέτρα

Ηλικία διαδρομή και ανάμνηση

Γεμίζουν οι χώροι κενό

Καταρρέει το σχήμα

Όταν αποκτά

Ένα κυβικό εκατοστό συναίσθημα

Γλιστράει το μελάνι στα χέρια κλεψύδρα

Κι όμως

Ξαναγίνεται χρόνος

Ενέργεια που συμπαθεί

Το πίσω από

Το μέσα σε

Το λίγο σε πολύ

Κ ανάστροφα

Όπως το μάτι το ένα που τις νύχτες το αφήνω στο πατάρι

Επιτακτικά  συμμορφώνω σημεία που με διαλύουν

Θα διπλώσω την κοιλιά

Την ήβη

Την εικόνα στα δύο

Δεν θα συναντηθούν δύο κομμάτια στον ίδιο διάδρομο

Δεν θα ορίσουν ούτε θα οριστούν

Κάθε αφήγηση συμβαίνει τη στιγμή που κόβω το χαρτί

Με δόντια

Με νύχια

Με μάτια

Δυο ρέλια αυτοκινητόδρομο γεννά το κάθε πείσμα

Και βλέπω το πρίσμα σαν λίθο που μόλις έβγαλα από την θάλασσα

Δεν ξεγελιέμαι

Απατώ εμένα με εμένα

 Όταν ξεμυτίζει

από τις ίνες

συγχώρεση

Χωράω- δηλαδή- μαζί

και  πολλαπλασιάζω-

κοπάδια

τα βράδια

ενώ στο πατάρι το ένα μάτι ξαγρυπνά

το άλλο αποτυπώνει

Τον κάθε αμφιβληστροειδή τον χρειάζεσαι για να ζυγιάζεις

καλά το ανάστροφο.

Σειριακή αυτοκρατορία | Γεωργία Τρούλη

Η συμπύκνωση
Η συμπύκνωση
Η πύκνωση
Πυρακτωμένη και  διαμπερής
Το σημείο τήξης
Το σημείο δράσης
Το σημείο Μηδέν
Το Άπειρο σημείο
Το σημάδι που αφήνει
Πυρακτωμένο ασημένιο
Χάλκινη φλέβα
Πρόσθετο χέρι
Από κρυοπηξία χαμένο προ πολλού
Και κομμένο από τον λαιμό
Κάποτε το σημάδι στο μέτωπο
Στην κοιλιά
Και κυρίως η τήξη στα γενετικά υγρά

Οι μεσοποτάμιοι κήποι –τα έργα
Κάποια άδειασαν από
Λουλούδια
Ιστορία
Αλφάβητο
Ήρθαν στέρεψαν
Για αιώνες
Η εποχή των παγετώνων
Είχε κάνει εμφάνιση
Εντυπωσιακή
Η Συριακή αυτοκρατορία
Του ενός κυττάρου
Έγινε Σειριακή
Σχεδόν σιαμαία
Αναζήτηση
Ο-1
Σχεδόν σιαμαία
Από εκεί κι έπειτα
Ανά ζεύγη

Υψηλός Αιματοκρίτης | Γεωργία Τρούλη

Το στόμα του πατέρα μου μπορεί να μας καταπιεί όλους.

Έχει μυθική καταγωγή

Όταν γελά, νευριάζει ή ειρωνεύεται παίρνει πάντα το ίδιο σχήμα

Νομίζω το κληρονόμησα.

Το χέρι της μητέρας μου μπορεί να μας πνίξει κύτταρο κύτταρο

Έχει ευκαρυωτική καταγωγή

Όταν ακούει μουσική το δωμάτιο γίνεται υγρό και αιωρείται

Νομίζω την κληρονόμησα

Τα μάτια του αδερφού μου αλλά κυρίως τα αυτιά μπορούν να φτιάξουν

από σάπια υλικά- παιχνίδια. Έπειτα τα χαρίζει χωρίς περιτύλιγμα.

Νομίζω με μιμήθηκε.

-Όταν κάνει πολύ θόρυβο καταλαβαίνεις πως κάποιος του στέρησε χρόνο

Και αφή-

Το σώμα του γιου μου έχει πάντα έναν τονισμό μεγαλύτερο.

Όλα τα μέλη τα συνθέτει απότομα και με ένταση . Το κεφάλι του ένα συνεχές καρουζέλ.

Όταν με κοιτάει στα μάτια καταλαβαίνω τι θα πει μεγάλο νιώσιμο σε μικρό εμβαδό.

Νομίζω κάπως του μεταγγίστηκε

Η κόρη μου αφήνεται εύκολα σε έναν ύπνο που μοιάζει ατάραχο

Όταν μου ζητάει μελάνη, διαρκώς ξέρω πως η ροή της είναι οικεία

Νομίζω την αγαπάμε μαζί.

Ξέρω- θα κληρονομήσει μυρωδιά και σκληρότητα

Όταν συναντιόμαστε όλοι μαζί στο διάδρομο ή σε κάποιο στικάκι φωτογραφιών

Ξέρουμε ο ένας για τον άλλον τα πάντα

Όταν τρώμε, εγώ κρύβομαι κάτω από το τραπέζι και τους δένω όλους

Με μακαρόνια. Περίτεχνα χωρίς τίποτα

να καταλάβουν .Όταν σηκώνονται διαλύεται το πλέγμα, το πατάνε, λένε "μάλλον κάποιος

Θα έφαγε άτσαλα"

Δεν με ενοχλεί γιατί ό,τι έχει σημασία παράγεται σαν μια διαρκής ροή σημασίας

Δεν αιχμαλωτίζεται

Έπειτα με φιλούν ένας- ένας

Φεύγουν και μου λένε περιπαικτικά

"Ξέρουμε τι καπνό φουμάρεις"

Κι εγώ τους απαντώ

"Ξέρω καλά τι σόι είστε"

Φεύγουν ήρεμοι

Τους κληρονομώ κάθε μέρα

Τους στέλνω μια ευχή από τα σωθικά μου

Επιστρέφουν μετά από χρόνια

Mulholland drive | Γεωργία Τρούλη

Η μουσική δεν επιτρέπει την στάση

Η μουσική δεν επιτρέπει την στάση

Sunset το κόκκινο εφαρμογή με το κίτρινο

Τον ύπνο

Θα λείπει κάποια κοπέλα

Μπροκάρ ύφασμα σκεπάζει την διάσειση

Το ριγέ δημιουργεί τρίγωνα

Η τρίχα κοκαλώνει όταν στην άκρη στάζει αίμα

Η προφητεία έρχεται μέσα από δίχτυ κουνουπιέρας

Κόκκινα χείλη και ατάκες για επόμενη ηθοποιία

Η επαναφορά της μνήμης Το γαλάζιο Ο καπνός

Μια παραίσθηση Η κλαίουσα του Λος Άντζελες

Λιποθυμία-μια εποχή του ΄50 στέκεται στο πλατό

Το μπλε ελεκτρίκ κλειδί με δυσκολία ανοίγει

Το alter ego Με δυσκολία αλλάξαμε μαλλιά

Μπλε ελεκτρίκ περούκα –Silencio

Mε δυσκολία από δώδεκα πηγαίνουμε στο δεκαεφτά

Χωρίς καμιά μεσολάβηση και μεσοτοιχία

Αντανάκλαση γίνομαι από ένα εσένα εγώ σε έναν

Εσύ δρόμο

Οι ταυτότητες μπαίνουν η μία μέσα στην άλλη

Ένας δρόμος κλειδωμένος στην κορυφή –

Απλή ηθοποιία η διαφυγή

Η μετατόπιση του σημείου και κυρίως του ρυθμού

Το μπλε ελεκτρίκ σκηνοθετεί χώρο – οι μικροσκοπικοί φόβοι

Γιγαντώνονται και ο άστεγος ζητιάνος κρατά πάντα την απαίτηση

κλειδωμένη

Με την ευστοχία του cowboy στις απαντήσεις και με δέρμα

Αλμπίνου

Στριφογυρισμένες ερωτήσεις

Το θηλυκό μέσα στο θηλυκό γίνεται  αρσενικό στερητικό

Και ευπροσήγορο στον οργασμό

Η μουσική πεθαίνει στην σκηνή

Με πανί και χείλη ζουμερά κατακόκκινα

Το διάφανο μάτι που εύκολα δακρύζει

Καθόλου δεν θέλει να δει την ανάστροφη δομή της ιστορίας

Κάτω κίτρινη λωρίδα τρίχας

Μεγάλη μετακόμιση από το 12 στο 17

Από εκεί και μέχρι σε αυτό το σημείο .----.

Holy mountain (jodorowsky) | Γεωργία Τρούλη

Πολλά ομοιώματα.Σταύρωση
Υπαίτιος της καταστροφής ο πολλάπλασιαστής εαυτός
Ο αρχετυπικός πίθηκος
Κάθε μάτι μπαίνει δώρο σε χέρι γυναίκας
Αλλεπάλληλα μοτίβα. Εννέα δυνατά χαρακτηριστικά της σήψης
Εργοστάσιο ύπνου και παραγωγής παιδιών
Οι απαντήσεις καθορίζονται από την υγρότητα του αιδοίου
Ο καθένας μπορεί να επιλέξει το προσωπείο που του χρειάζεται
Αλλαγή εμφάνισης και μια υπογραφή που ποτέ δεν μοιάζει
Με άλλη. Αυτός εκτελέστηκε
Παραγωγή όπλων.Απαρχή η αλατιέρα του Τσελίνι
Μαύρα φλαμίνγκο
Ο ερωτισμός δεν χρειάζεται παραλήπτη.Ούτε η αποκτήνωση
Η εκπυρσοκρότηση μιας σκέψης αρκεί
Εργοστάσιο τέχνης. Συμπεριφορά υλικών και θηλών.
Ο,τιδήποτε παράγεται προσομειώνεται καταναλώνεται
Δράση σε όλα. Το ζωντανό ως αντικείμενο

Πίσω από κάθε παιχνίδι κρύβεται μια αυστηρή αμφίεση

Η εξόφληση του κενού γίνεται σε κενό σε οργασμό και σε έλλειμμα
Η σήψη. Ο παράλυτος σε ύψος Ιησούς Μπετς
Τα βατράχια τα βαμμένα με αίμα.Τα χρώματα της σάρκας
Η αποκαθήλωση.Δύο ρουθούνια γεμισμένα οξυγόνο
Το χρυσό ατσάλινο φύλλο συκής Οι πολλοί εσταυρωμένοι-ομοιώματα
Δέντρων γυμνών. Ο ήχος των Αβορίγινων
Το δάκρυ που στάζει μάτι και την κάνει εξώφθαλμη κόρη
Ειδική για πορνεία.Να κουβαλάς ένα πρόπλασμα ανθρώπου πάνω στο σώμα
Εξύμνηση γύμνιας.-Ομοίωμα Τρώει ομοίωμα.-Tο αίμα το μπλέ το κίτρινο το μαύρο το κόκκινο σχεδόν
Solemn oath
Η κάθαρση έπειτα.

Λώρα Πάλμερ | Γεωργία Τρούλη

Στην κορυφή δύο δίδυμων κορυφών

Στην κόψη του δρόμου

Η Λώρα πάλμερ ποτέ δεν διάβασε

Το ημερολόγιό της

Ούτε καν το έγραψε

Ηταν τόσο απασχολημένη

Να φτιάχνει μια καλύβα

Από ξύλο συμήδας στο δάσος

Και να την στολίζει με φαναράκια εύθραυστα

Από άγρια τριαντάφυλλα

Κολασμένη να βάζει έναν δίσκο στο πικ απ

Για να ακούγεται το γύρισμα της βελόνας

Στην ίδια εμμονή

Στο ίδιο όνειρο εφιάλτη

Πλαίσιο πλαισιωμένο από πλαίσιο

Μέσα σε πλαίσιο

Όλο σε πολυκαιρισμένη μπρονζέ κορνίζα

Στο προσκεφάλι της εφηβικής τραπεζαρίας

Όλο διάτρηση

Εικόνα μέσα στην ίδια εικόνα

Και στο σημείο φυγής μια ελάχιστη πόρτα

Αρχίζει το όνειρο

Ο Μπομπ καλά κρυμμένος

Πίσω από την συρταριέρα

Ο καλύτερος εραστής μιας άλλης υπόσχεσης

Συνένοχος

Αντανάκλαση

Ασελγής

Και τέρας

Καταφύγιο το μόνο

Ένα ελάφι ακούγεται στην σιωπή

Των φυλλωμάτων

Κάπου θα υπονοείται η λίμνη

Ω, ναι πρέπει κάπου να στάζει υγρασία

Κανένα αρχέτυπο ποτέ δεν ξεχνιέται

Είναι πάντα ο φόβος

Η αμαρτία

Η αγκαλιά και το σχήμα

Το αρχέτυπο του κάθε κόσμου

Το κάθε εναρκτήριο λάκτισμα

Για να χτίζεις

Με φύλλα σημύδας την ψευδάισθηση

 Έλα

Φωτιά περπατάω μαζί σου

Και φλέγομαι

Συνεχίζει να στολίζει με άγρια τριαντάφυλλα

Την ασφάλεια

Η βελόνα στον  δίσκο προκαλεί

Διατρήσεις που λέγονται

Απαγορεύσεις

Αιμομικτικές και θρασύτατες

Φωτιά Περπατάω μαζί σου

Και με πονάει το δέρμα μου

Όταν δέχομαι το ίδιο κύτταρο να επαναλαμβάνει την διαστροφή

Εκεί μεγαλώνουν τα άγρια τριανταφυλλα

Θα σε βρω

Εαυτέ αναποδογυρισμένε

Αφού ξεκοιλιάσω τον εαυτό μου σε δύο

Εκεί ομορφιά θα σε κάνω να γονατίσεις

Γυμνή στα γόνατα μου στο ύψος

Θα ραγίσουν οι μνήμες

Από το βάθος της αποκάλυψης

Όλη η ομορφιά επιτάσσει ένας τραγουδοποιός

Να πεθάνει

Αν διαμελιστεί στην άφιξη

Και στην άνευ όρων παράδοση του κορμιού

Γεμάτη ροδοπέταλα η μνήμη η λίμνη

Το όνομα σου δεν είναι elisa, Λώρα

Είσαι το μικρό κοριτσάκι

Στην κορυφή μιας τούφας μαλλιών

Ενός τέρατος που έχει δίδυμο κίνδυνο

Τον εαυτό του

Φωτιά περπάτάω μαζί σου

Έτσι όπως ο ανεμιστήρας οροφής

Γυρνά μοιάζει με έλικα με ζωγραφισμένο

Ελικόπτερο στο ταβάνι

Κάνει κύκλους γύρω από εσένα

Δώσε μου το πρασινόχρωμο δαχτυλίδι

Έχει το χρωμα λίμνης που πρέπει

Να επινοηθεί

Ομορφιάς που πρέπει να πεθάνει

Όλε ς οι ιστορίες ενώνονται με μια

Κόκκινη κλωστή

Που στάζει αίμα

Η βερνίκι χρώμα κόκκινο

Η φλέβα από πάθος άντρα

Στην γωνία του λαιμού

Κι εδώ ξεκινά η αφήγηση

Πλαίσιο μέσα σε πλαίσιο

Και γύρω κορνίζα μπρονζέ

Πολυκαιρισμένη

Λευκή υπέροχη

Το πρωί αγκάλιαζα τα χέρια

Με δαγκωματιές στα ακροδάχτιλα

Θέλοντας να ξυπνήσω

Τον ήλιο

Που κρύβουν

Πριν εισχωρήσουν

Στο βαθύ μετρημένο

Κενό

Των ποδιών μου

Flatland- κατανάλωση και μεταβλητές διαστάσεις | Γεωργία Τρούλη

Κυρίως έρχεται η τελεία

Όμορφη

Στρογγυλή

Αποφασισμένη

Ακολουθεί το ερωτηματικό

Η παρένθεση

Η επίφασηΗ άνω και η κάτω στίξη

Η ανάγκη για συνέχεια

Η αποσιώπηση

Έρχεται θριαμβευτικά η ευχή

Να υποτάξει

Να προστάξει

Να διακυνδυνεύσει

Προστακτική ευκτική

Και με ένταση

Μας απομένει ένας υπερσυντέλικος χρόνος

Και τίποτα δεν χάθηκε όπως

Θα έπρεπε

Έπειτα παρουσιάζεται το Α

Πάντα κουρασμένο

Και ασυναγώνιστο

Ασυγκράτητο

Να επιβάλλει

Άφεση άφεση

Και ένα Ωμέγα

Να θυμίζει υπερΩκεάνιο-

Ανάμεσα σε δύο ηπείρους

Ανάμεσα σε θάλασσα αα ωω

Σαν κύματα

Της μειωμένης συνείδησης

Και επιφώνηση έρωτα

(στις τρεις του ήλιου)

ένας ποταμός ήρθε και μου ψιθύρισε

πως σημασία έχει μόνο η μεσαία ροή

αυτό που πάλλεται

που περιέχει

οι δυο άκρες καμία αξία

Όλα ξεκινάνε νερό –όλα καταλήγουν θάλασσα

Με πολλή αφαλάτωση

Το ενδιάμεσο δέρμα –λείο σαν χέλι

Και το άλλο αφυδατωμένο σαν πιράνχας

Τρώει λέξεις που δεν υπήρξαν ποτέ

Και ροκανίζουν την μέσα σημασία στα μάγουλα

Ερχεται το γήρας των λέξεων

Σε μια ήπειρο που δεν ανακαλύφθηκε σωστά

Και από την αρχή με Τόνο

Έρχεται ο τόνος σε έννοιες που ξεψυχάνε

Εάν τις βγάζεις από την γυάλα

Και εάν τον τοποθετήσεις λάθος αλλάζει

Όλη η ιστορία του σύμπαντος

Μερικές σημασίες δεν τονίζονται από φόβο

Για την ψυχή αφίσα

Το βήτα φαίνεται ακούραστο

Λατινολάγνα ζωή

Τα γάμμα αν και με συνειρμούς

Ποτέ δεν το συναντά κανείς ξαπλωμένο

Και τίποτα δεν διακορεύει το οβάλ

Που υπόσχεται-Τίποτα

Στο δέλτα της ήβης μια Διηάνειρα

Μια λερναία Ύδρα σε πόλεμο

Και με 24 κεφάλια σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς

Εεεε;

Zαχαρωμένη ζεματισμένη αίσθηση νεότητας

Ζωή και κάθε αποτύπωμα πεθαίνει

Στο προηγούμενο χωνευτήρι συνύπαρξης

Έπειτα

Έρχεται κυρίως ο ήλιος

Περί βροχής και άνθισης ο λόγος –ώμος

Σκοτεινό Αμαζόνιο Δάσος –όμως

Και ένα

Ο όλοκληρο όλο θέληση

Θέλω Θέλω Ο Θέλλο

Κανείς δεν άκουσε τον ήχο δύο σπαθιών

Που δεν ακόνισαν καλά την μύτη

Το στόμιο

Και την δερμάτινη θήκη της Ιστορίας

Τόσοι νεκροί στις λέξεις

Τραγωδία η ζωή

Ασυγχώρητη ανάγκη για όνειρα καλοκαιρινής οπτασίας

Ιππόλυτε,

Που έιναι οι δύο άκρες του γιώτα σου

Ενώ αρχίζει με γάμμα και όλη η καθετότητα

Σε μια στρογγυλάδα οφείλεται

Και κυρίως οφείλει;

Κυρίως έρχεται το Κάππα

Κατεπείγον

Κατηφες

Κατηφορικό

Κατακρεουργημένο

Καταστροφικό

Και όλο αποφασισμένες γραμμές

Δυνατότητα να εμπεριέχουν το οβάλ

Ανάλογα με τον γραφικό χαρακτήρα

Λαμπυρίζει η αποδοχή της συνέχειας

Σε μια αναλφάβητο εποχή της ποίησης

Η μέτρηση σε ένα οβάλ περιβάλλον

Γεννά άλλα κριτήρια

Κάθε πείραμα και μια αστεία υπόθεση

Για πειραματισμό

Το πιλοτικό πλάνο το αφήνω προοικονομία

Για το Π πριν την ρόη

Και κάθε κυκλικότητα του τετραγώνου

Μην –καμία άρνηση απαγόρευση

Όλα επιτρέπονται και γι’ αυτό γωνίες

Και γωνιώδεις αποφάσεις σε όλα

Τα στρογγυλά της απόφασης

Και για το δέλτα δεν είπα πως μόνο

Αδυναμία δεν δύναται

Ξύρισμα κόντρα στις λέξεις οι σημασίες

Μια εποχή ξεγειτονεύει τις λέξεις από

Κάθε συναίσθημα-Ξουτ!

Ξεμπροστιάζει το κενό

Το κάθε κενό επιτρέπει το άδειο

Το κενό ξετυλίγεται ξέπνοο

Οοοο οβάλ οβάλ όμορφο

Πίσω το Π τόσες αράδες

Πτύελα και συνέχεια

Ροή μόνο σε κίνηση μπροστά

Διαγώνια Υπόσχεση

Για τι έρχεται υπόσχεση

Για το Ύψιλον

Και για το Υψηλόν

Σιαμαία θα ξυπνήσω με έναν εαυτό

Που γνωρίζω ελάχιστα

Σσσσσσσσσσσσσσς

Τρελή πορεία στο Ταυ

Το τελετουργικό μιας αναστάτωσης

Τώρα που πλησιάζει το τέλος των λέξεων

Υπόσχεση για το Υψιλον και για το Υψηλόν

Μιας αλφαβήτου σχεδόν μεσοποτάμιας

-Ο ποταμός ήρθε και μου είπε για τις εκβολές

Και τίποτα δεν υπόσχεται συνέχεια-

Αρα στο φι φωτιά φεγγοβολάει

Φοβισμένα φαντασμένα

Φαντασμαγορικά φασματοσκοπικά

Φτιασιδωμένα ποιήματα

Έλλειψης φαντασίας και φλόγας

Χωρίς πισωγύρισμα αυτή η σελίδα

Ψιθυριστά ψεκάζω σιωπή  στα σεντόνια

Που λέγονται σελίδες

Με αγωνία

Ψαχουλέυουν τα σημεία εγγύτητα

Ω θέλω Υπερ Ω κυάνιο

Μετά ο άνθρωπος στίξη

Μια ψυχή όλο στίξη

Εξαντλήσαμε τα γράμματα και τις λέξεις

Με ανακόυφιση για την λιτότητα

Και την επιμονή με απόστροφο ‘’

Της συνέχειας

Όμως όχι –

Φθάσαμε στην πραγματική διάσταση

Μιας flatland

Κατανάλωσης

Μεταβλητές διαστάσεις

Χρώμα απροσδιόριστο

Κατάδειξη και καταδίκη

Κυρίως έρχεται

Ο άνθρωπος με το κεφάλι Ο τέλειο

Τελεία τεράστια

Για να μην ακούει πλάθει τα κόμματα

Σε ωτοασπίδες /μεταβλητές διαστάσεις

Μεταβλακώδεις διαθέσεις, Ω!

Αυτιά όλο παρένθεση

Λαιμός ανύπαρκτος -όλο λίπος

Σώμα πολλα θαυμαστικά

Για βυζιά το Ωμέγα

Άνω τελεία ο αφαλός

Αγκύλη το ηβικό οστό

Και από πάνω μια ψυχή

Όλο δέρμα

Και μια επιθυμία χωρίς

καθόλου ψυχή

για χέρια πάλι δύο θαυμαστικά

με πολλά διαλυτικά

για δάχτυλα

(τα δαχτυλίδια πάλι χωρίς να αφήνουν σημάδι)

φοβερή συμπύκνωση δύο πόδια σε ένα

Ένα πόδι βουτηγμένο σε ένα τόνο τσιμέντο

Από ερωτηματικά που δεν περπατάνε

Ποτέ

Και τα παπούτσια μια συνένωση =

Ω ! Α! Ω!

Ανάλογα με το άρωμα η συνουσία γίνεται

Και με τον εαυτό αφ’εαυτού

Και ούτω καθεξής

Έάν επιθυμείτε-πριν εισέλθετε βεβαιωθείτε

Δεν χρειάζεται ο άλλος

Ο καθρέφτης ο απαγορευμένος καρπός

Το κίνητρο το όνειρο

Ο καθείς και η σημαιούλα του μια σημαιούλα

Όλο δέρμα

Σωβινιστικού χρώματος εγώ μου

Εγώ σου εγώ του

Μην ματαιοπονείτε

Η κατανάλωση της λέξης έγινε από τα σημεία

Και η κατανάλωση των σημείων στίξης

Λάθους και έρωτα  έγινε από λέξεις

Που δεν γειτόνευαν με την σημασία τους

Και από στόματα που ροή  ποταμού

Ποτέ δεν άγγιξε την υπερώα τον κάλυκα

Την γλώσσα με σύνθεση

Μου είπε κάποτε η εκβολή

‘Μην σε νοιάζει το φουσκωτό του νερού

Η αποτέλεσμα ζωή έχει σημασία’

Και δεν συμφώνησα με τον ξερόχορτο ήχο της

Ούτε με την μαρμάρινη λογοαδιάρροιά της

Κάθε υπόθεση ένα λάθος δυνητικό

Ω Α

Ιω Βάκχε ευοί

Δεν έχει η γλώσσα κυκλικό ταμπεραμέντο

Λάθος μετρήσεις γίνονται πάντα

Ένα περιβάλλον οβάλ μπορεί να φέρει ποίηση

Άλλα οι γωνίες που κρύβει ίσως περισσότερη

Φυσική ροή για την ροή και τις λέξεις

Το τετράδιο έρχεται όχι κυρίως

Έρχεται τελευταίως

Ανω Τ

Και είναι ένα ολόκληρο δέντρο πετσοκομμένο

Πράσινο και καφέ –κορμός σκέψη

Που μοιάζει λευκό σαν κρυσταλλική ζάχαρη

Ναφθαλίνη ή βόμβα μιας υπερηπείρου

Που ποτέ παγωμένοι ως τότε δεν υπήρξαμε

Κάτοικοι

Αληθινοί και εκδιωγμένοι από τον χρόνο

Ένας επίτοπος

Μιας ιθαγένειας που λέγεται ¨Ανθρωπος

(ξεκινάει από Α

και ευτυχώς σε Ω δεν καταλήγει)

Κυρίως έρχεται το τέλος

Και ένας ποταμός

Στο μέσο του

Γεννιέται μια θάλασσα

Σε σχήμα  οβάλ

Και με βάθος κανένα

Ωω!

Τώρα έρχεται η τελεία.

Η οδύσσεια του διαστήματος - i rest my case | Γεωργία Τρούλη

Θα μπορούσε ο πρωτάνθρωπος να συνοψίσει ιστορία σε μια Οδύσσεια.
Ανάμεσα-
σε άνθρωπο και μη άνθρωπο- Σαν χαλάζι το διαστημόπλοιο στο κενό. Η
έλλειψη βαρύτητας δίνει ορισμό. Καμπύλη και κομψότητα.
Ταυτοποίηση ομιλητή -Μαγνητικό πεδίο με βλέψεις για άπειρο
-Γιατί το πεπερασμένο απαιτεί το άπειρο σαν κάτι που του οφείλεται-
Η πιο μίνιμαλ εκδοχή του πολύπλοκου. Το μπλε ελεκτρίκ από άλλες ταινίες
Δίπλα στον Δϊα- η γαλάζια σελήνη melancholia / kokoska κ.ο.κ.
Δεν δέχεται ζωτικότητα στην επιφάνεια. Μόνο ένας κρατήρας κρακοβία
Μια δέσμη χρωμάτων και ενεργειών -Αποσύνδεση ανώτερων λειτουργιών και
εγκεφάλου
Αφήνουν το ελάχιστο ίχνος σε μια ιστορία που μόνο υποθέτει
'Dazie Νταίζη'
Έγινα τρελός για την αγάπη σου, χάνω το μυαλό μου- 'Ντέιβ το νιώθω'
Απλώνεται ο γαλαξίας σαν έκζεμα πάνω σε δέρμα.
Όλα τα χρώματα υπάρχουν, διαμελίζεται η αποστολή. Οι άνθρωποι σε νάρκη.
Σχήμα μούμιας. Κόρη ματιού.Πώς μπορεί να χωρέσει αυτό που δεν έχει τέλος:
Η χερσαία απόφαση της μουσικής. Για ό,τι ψηλότερο, έντονο, δυνατό
Ψυχρό- θερμό κ.ο.κ.
Αφουγκράζεσαι την έρημο της τρέλας, τον ίλιγγο της μοναξιάς, το ελάχιστο
Στην διαπλάτυνση, το νευρωνικό κύκλωμα. Πυρετώδης μάζα
Ήρθες εδώ για να βρεις τα συμπληρωματικά χρώματα μιας απουσίας
Πώς να στερεώσεις την γνώση στο χάος, στην αλλαγή σκηνικού, στην ταχύτητα
που έχουν τα υλικά να αλλάζουν διάσταση; Είσαι μέσα στο στόμα κάθε
μεταβλητής.
Συμπιεσμένος χρόνος και σχοινοβάτης στο παρανοικό. Τι υπάρχει αν δεν υπάρχει
η ανάγκη να υπάρχει;'Η έστω η επινόηση;
Βρέθηκες στον υπερχώρο της αναζήτησης χωρίς σκοπό και με όλη την διαστρέβλωση
Να νιώσεις χρόνο, σπασμωδικά μουσική και αναπαράσταση εικόνων γεμάτη οντότητα.
Και θεατρικό σκηνικό.
Το φαγητό πράσινο, κίτρινο , καφέ. Το υγρό το ίδιο. Το υπέρυθρο, το ελάχιστα βιωμένο
Αναδίπλωση χώρου και φθάνουμε στην προγονική αμαρτία μιας Εύας και ενός Αδάμ
Γεμάτοι τρίχες και προγναθισμό να ανακαλύπτουν όχι τον καρπό αλλά συνεχώς τον τρόπο
εξόντωσης και προόδου.
Ξαναβρίσκεσαι στο zero gravity, σημείο ένα. εμβρυικό και τεράστιο

Mετατόπιση χρόνου | Γεωργία Τρούλη

Κάποια παιδιά παίζουν με συρματοπλέγματα
Τα εσώρουχα με συρματόσκοινα
Κάποια πουλιά με καλώδια ηλεκτρικά
Οι εραστές με ελατήρια
Έτσι δημιουργείται το σχήμα

Κάποιοι με τις πλάκες στα λατομεία
Άλλοι μαζεύουν βότσαλα
Κάποιοι πετάνε πέτρες
Άλλοι μετράνε χαλίκια
Κάποιοι γλύπτες γλείφουν το μάρμαρο
Έτσι δίνεται μορφή

Κάποιοι κοιτάζουν τα δέντρα
Ενώ μελετούν τους κορμούς
Αυτοί παίζουν χαρτοπόλεμο
Άλλοι γράφουν βιβλία
Έτσι ξεγελούν την ύπαρξη
Και την ζωή κάποιοι την θαυμάζουν
Άλλοι την ζουν από απόσταση
Κάποιοι χλευάζουν την ύλη
Άλλοι την διαλεκτική
Κάποιοι αγαπούν
Κι έτσι κάτι νιώθουν
Και λύνουν ένα σημείο ύπαρξης

Κάποιοι τοποθετούν ψηφία
Ενώ φτιάχνουν γραμματοσειρές
Άλλοι υπολογίζουν κέρματα
Κάποιοι είναι τρελοί
Και κάποιοι βγαίνουν βαθιά κερδισμένοι
Άλλοι βαθιά νυχτωμένοι
Κι έτσι το σχήμα υπάρχει

Τα παιδιά πλέκουν μαλλιά
Άλλοι τις κλιματσίδες των δέντρων
Οι έταιροι κομποσκοίνια
Κάποιοι λωρίδες δρόμου
Κι άλλοι συνομιλίες
Έτσι αναποδογυρίζουν ευχές και φτιάχνουν συζήτηση

Κάποιος χρόνος δημιουργεί τον άλλον
Ο μεσόκαινος φτάνει στον ολόκαινο
Φτιάχνει ανθρωπόκενο
Έτσι δικαιολογείται το γέμισμα των καιρών
Και της γεώ ηλικίας
Η ύλη επιδρά στον ήχο
Αυτός στο κύμα
Και αυτό στην σκέψη
Και αυτή στο πνεύμα
Και αυτό στη δράση
Και στη μη
‘Ετσι έρχεται κάποτε η αντίδραση
Αλλά δεν καταχωρείται η φύση σε περιπτώσεις χωρίς συνέχεια
Η ιστορία φτάνει στο τέλος της
Και φτου κι από την αρχή
Πορεία στα μισά μιας διαδρομής
Που λέγεται άνθρωπος
Μισή συνείδηση
Δεν δείχνουμε
Και ξανά κι από την αρχή
Η συνεύρεση
Τα χαλίκια
Το μάρμαρο
Το σώμα
Το στρώμα
Το ελατήριο
Το σύρμα
Η πέτρα
Το πλέγμα
Η ύλη
Η ηλικία
Η δράση
Η ακύρωση
Το παιχνίδι
Ο χρόνος
Η μετατόπιση