Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2020

Νυχτερινή άβυσσος | Τζόνη Τζανάρη

Η ώρα είναι δώδεκα και τριάντα τέσσερα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα.
Βρίσκομαι στην κουζίνα για να πιω ένα ποτήρι νερό. Για μια στιγμή ρίχνω μια γρήγορη ματιά στον ουρανό, έξω από το παράθυρο.
Την ώρα εκείνη μια δύναμη με τραβά προς τα έξω. Βγαίνω στη βεράντα. Ο ουρανός αν και συννεφιασμένος είναι αρκετά φωτεινός, ακμαίος. Έχει μια όψη βιασύνης, δίχως όμως να χάνει την γοητεία του. Την επομένη, το δελτίο καιρού είχε μεταδώσει "καταιγίδες". Τα σύννεφα έρρεαν με ταχύτητα, όμως, διατηρούσε αποφασιστικά την ηρεμία του. Ήταν σίγουρος. Ήταν έργο μεγάλης δουλειάς και πείρα αέναου κόπου. Όλα ήταν προμελετημένα και ρυθμισμένα. Η αιτία και το αποτέλεσμα φαινόταν προδιαγεγραμμένα στην πορεία του ουρανού. Η βούλησή του σταθερή και ο σκοπός του καθορισμένος και άκαμπτος. 
Στη θέασή του σάστισα. Το μεγαλείο του συναρπαστικό- ξανά. Ένιωσα ξαφνικά μια δύναμη εξυψωτική. Μια εξυψωτική έλξη συνοδευόμενη ταυτόχρονα από περιφρόνηση, μια πηγή έμπνευσης και θάρρους. Έβλεπα μπροστά μου εικόνες. Εικόνες με εμένα νικητή, επιτυχημένο, χαρούμενο. Ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης για τη μοναδικότητα της κάθε στιγμής ανάβλυζε από μέσα μου και μια προσμονή για το νέο. Έπειτα, ήρθε για λίγο η περιφρόνηση- για τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες, αλλά και τις ταπεινές επιτυχίες. Η επίγευσή της όμως, ήταν τέτοια, που άνοιγε την όρεξη για ακόμη μεγαλύτερο αγώνα. Στο τέλος, με δύναμη ήρθε η σιγουριά- για όλα όσα επιθυμούσα κι όσα σκόπευα να κάνω.
Ο ουρανός ήταν ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης της ψυχής και του υποσυνείδητού μου.
Κοιτάζοντάς τον επίμονα, μου είπε: «Μέχρι τώρα έχεις δώσει σπουδαίες μάχες και έχει βγει νικητής. Όμως πολλά, ακόμα μεγαλύτερα έρχονται. Είσαι αρκετά δυνατός να αντέξεις; να αντέξεις όλες τις νέες-μεγαλύτερες μάχες που έχεις να δώσεις;» Για μια στιγμή σκέφτηκα. Η πρώτη μου συναισθηματική αντίδραση ήταν η ντροπή. Βρισκόμουν γυμνός μπροστά στον κριτή-ουρανό που όλα τα γνωρίζει και όλα τα διαβάζει. Δεν μπορώ να πω κανένα ψέμα. Ρεμβάζω για λίγα δευτερόλεπτα και ηρεμώ. Αισθάνομαι την εσωτερική μου δύναμη. Χαμογελώ αισιόδοξα. «Φυσικά, του είπα. Είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω το άγνωστο, κάθε περιπέτεια που μου επιφυλάσσει, κάθε εμπόδιο. Είμαι έτοιμος να ελιχθώ και να πάρω το σχήμα που θα χρειαστεί ώστε να ταιριάξω με το εμπόδιο που θα στηθεί μπροστά μου κάθε στιγμή».
Στο πρόσωπο του Ουρανού εκείνη την ώρα σχηματίστηκε ένα διακριτικό χαμόγελο. «Το ήξερα, μου είπε, πως μπορείς. Είναι στο χέρι σου να θέσεις τα όρια και να τα υπερβείς. Εσύ θα πεις την κάθε στιγμή πού θα φτάσεις. Γι' αυτό, μη φοβηθείς ποτέ στο δρόμο σου. Ό,τι κι αν συμβεί εσύ έχεις τη δύναμη να το καθορίσεις- να του δώσεις τελική μορφή. Είσαι ελεύθερος. Αυτή είναι η δύναμή σου. Να δίνεις στα πράγματα τη μορφή που εσύ θες».
Ο λόγος αυτός ήχησε καταλυτικά στη σκέψη μου.
Ήξερα πώς να συνεχίσω το δρόμο μου και ήμουν κατάλληλα εμπνευσμένος για να το πράξω.



                                                


                                                                                        

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2020

ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΙΣΤ ǀ Το διάσημο διαχρονικό έργο του Ντίκενς μέχρι και την Κυριακή των Βαΐων στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»!


Κάρολος Ντίκενς
ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΙΣΤ

Η παράσταση που συγκίνησε και γοήτευσε μικρούς και μεγάλους
συνεχίζεται μέχρι και την Κυριακή των Βαΐων
στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»





Η υπερπαραγωγή του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού «ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΙΣΤ» του Καρόλου Ντίκενς σε απόδοση, θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη και έναν 20μελή θίασο εξαιρετικών ηθοποιών, συνεχίζεται με τεράστια επιτυχία στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Το κλασσικό και διαχρονικό έργο του Ντίκενς με το νεαρό Όλιβερ, που έχει εμπνεύσει άπειρες κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές, ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι σε μία υπερπαραγωγή για μικρούς και μεγάλους με την οξυδερκή και φρέσκια σκηνοθετική ματιά της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, πλούσια κοστούμια και σκηνικά από τη Μαρία Φιλίππου, πρωτότυπη μουσική του Γιάννη Οικονόμου και χορογραφίες από τη Χριστίνα Φωτεινάκη.

Ο Όλιβερ Τουίστ είναι ο ήρωας-σύμβολο που καταφέρνει να διατηρήσει την καλοσύνη και την ηθική του μέσα σε ένα ζοφερό και άδικο κόσμο. Ο Ντίκενς, μέσα από αυτό το έργο, στηλιτεύει τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στην εποχή του στην Αγγλία, όπου η ανθρώπινη ζωή έχει μικρή αξία και οι πολλοί ζουν σε απόλυτη φτώχεια, σε μία κοινωνία μεγάλων αντιθέσεων. Το έργο είναι επίκαιρο και στις μέρες μας, όπου παιδιά ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και στερούνται βασικών αναγκών. Ο Ντίκενς καταλήγει με μία νότα ελπίδας και αισιοδοξίας, υποστηρίζοντας πως το καλό μπορεί να θριαμβεύσει και πως η αθωότητα, η αλήθεια και η αγνότητα, αρετές που ανάγονται στην ουσία της παιδικότητας, μπορούν να διασωθούν ακόμα και μέσα σε ένα περιβάλλον ανέχειας και κοινωνικών ανισοτήτων.

Λίγα λόγια για το έργο

-«Τι είπες;», έκανε μην μπορώντας να πιστέψει στα αυτιά του.
-«Σας παρακαλώ κύριε», επανέλαβε ο Όλιβερ, «θέλω λίγο ακόμα φαγητό.  Πεινάω!»

Μεταφερόμαστε στην Αγγλία του 19ου αιώνα. Ο Όλιβερ Τουίστ γεννιέται σε ένα φτωχοκομείο της αγγλικής επαρχίας, ενώ η μητέρα του πεθαίνει στη γέννα. Το βρέφος καταλήγει σε ένα ορφανοτροφείο. Εκεί, ο παιδονόμος αναλαμβάνει να του δώσει ένα όνομα, που το διαλέγει για κάθε ορφανό με αλφαβητική σειρά. Ο Όλιβερ είναι ένα παιδί χλωμό και αδύνατο, πάντα δειλό και τρομαγμένο. Μια μέρα διαπράττει το «τρομερό αμάρτημα» να ζητήσει λίγο παραπάνω φαγητό. Ο διευθυντής του ιδρύματος κ. Μπαμπλ εξαγριώνεται με το θρασύ αίτημά του, τον τιμωρεί με απομόνωση και έπειτα με διωγμό από το ορφανοτροφείο. Ο Όλιβερ, χωρίς πλέον στέγη και μόνος, πιάνει δουλειά στον κύριο που τον «πούλησε» ο κ. Μπαμπλ. Η αμοιβή του είναι ένα πολύ μικρό πιάτο φαγητό και ένας ύπνος σε μια γωνιά, στη βρώμικη σοφίτα του σπιτιού. Μην αντέχοντας άλλο να ζει κάτω από αυτές τις άθλιες συνθήκες, αποφασίζει να δραπετεύσει, περπατώντας μέχρι το Λονδίνο. Εκεί, η ευκαιρία για ένα νέο σπιτικό θα δοθεί στον μικρό Όλιβερ από μια συμμορία πορτοφολάδων. Στο νέο του σπίτι, θα γνωρίσει τον αρχηγό της συμμορίας (Φάγκιν), τον κακοποιό Μπίλ Σάικς, την εκρηκτική Νάνσυ και τον πονηρό Ατσίδα. Η ελπίδα όμως απλώνει το χέρι στον Όλιβερ και φέρνει στο διάβα του την κυρία Μπέντγουικ και τον κύριο Μπράουνλοου, δύο υπέροχους ανθρώπους, που παρά τις δυσκολίες της ζωής έχουν καταφέρει να κρατήσουν αλώβητη την ανθρωπιά τους. Ο Όλιβερ ακροβατεί ανάμεσα σε δύο κόσμους που κλονίζουν την παιδικότητα του και την ηθική του ακεραιότητα. Μια πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο φως και στο σκοτάδι, ξεκινάει.

 
Λίγα λόγια για τον Ντίκενς

Ο Τσαρλς Ντίκενς γεννήθηκε το 1812 στην Αγγλία και πέθανε σε ηλικία 58 ετών. Παιδί ακόμη αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο και να εργαστεί σε εργοστάσιο, γιατί ο πατέρας του φυλακίστηκε λόγω χρεών. Παρά την απουσία επίσημης εκπαίδευσης, εργάστηκε για 20 χρόνια ως επιστολογράφος και συντάκτης εβδομαδιαίων εκδόσεων, πρωτοπορώντας στο εκδοτικό σύστημα της λογοτεχνίας της Αγγλίας. Έγραψε εκατοντάδες διηγήματα, μυθιστορήματα και νουβέλες κι έδινε συχνά διαλέξεις. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες συνεπαίρνοντας εκατομμύρια αναγνώστες και θεατές σε όλο τον κόσμο. Σκηνοθέτες και κινηματογραφιστές εμπνέονται από τις σελίδες του «φωτισμένου» αυτού συγγραφέα και επικοινωνούν το έργο του μέσα από θεατρικές παραστάσεις και ταινίες. Σήμερα, σχεδόν δύο αιώνες μετά, ο Ντίκενς, από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών, συνεχίζει ακάθεκτος γεμίζοντας αγάπη τις καρδιές μικρών και μεγάλων γιατί όπως έχει πει κι ο ίδιος: «Μια καρδιά που αγαπά είναι η μόνη αληθινή σοφία».


Σημείωμα σκηνοθέτη

Καταπιάνομαι και φέτος, για δεύτερη συνεχή χρονιά, με κείμενο του αγαπημένου Ντίκενς. Ενός συγγραφέα, έντονα θεατρικού, που ξέρει να εμπνέει και να δημιουργεί εικόνες όσο λίγοι στο είδος του. Αυτό το όραμα κληθήκαμε να υπηρετήσουμε και με τους συντελεστές της παράστασης «ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΙΣΤ». Το ατμοσφαιρικό Λονδίνο του 19ου αιώνα, με όλους τους ήχους και τις μυρωδιές του, μας αποκαλύπτεται στη σκηνή του «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Είμαστε όλοι πολύ ενθουσιασμένοι τόσο για τη συνεργασία μας, όσο και για το έργο με το οποίο καταπιανόμαστε. Ο «ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΙΣΤ» κατατάσσεται στα κλασικά έργα και όχι αναίτια, αφού στοχεύει κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη. Σκληρό έργο σε πολλά σημεία, βαθιά συγκινητικό σε άλλα, πολύ κωμικό επίσης και με έντονο σασπένς! Όπως είναι και η ίδια η ζωή, που μέσα από τα καλά και τα κακά της, μας ξεδιπλώνει τη μαγεία της και μας φέρνει κάθε φορά ένα βήμα πιο κοντά στην Αγάπη και στην Αγκαλιά. Μια Αγκαλιά που μας ψιθυρίζει γλυκά «Κράτα γερά. Όλα θα πάνε καλά.». Μια Αγκαλιά που, όπως κι ο μικρός Όλιβερ, όλοι βαθιά μέσα μας επιζητούμε.

Κωνσταντίνα Νικολαϊδη

Κάρολος Ντίκενς
ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΙΣΤ

Η θεατρική διασκευή του έργου «Όλιβερ Τουίστ» βασίστηκε στη μετάφραση της Φωτεινής Μεγαλούδη και πραγματοποιήθηκε κατόπιν της ευγενικής παραχώρησης των Εκδόσεων Πατάκη, από τις οποίες κυκλοφορεί το βιβλίο.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Φωτεινή Μεγαλούδη

Διασκευή/Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη

Σκηνικά/Κοστούμια/Σχεδιασμός προβολής ορφανοτροφείου: Μαρία Φιλίππου

Πρωτότυπη μουσική:
Γιάννης Οικονόμου

Στίχοι τραγουδιών: Μαγδαληνή Παλιούρα/Κωνσταντίνα Νικολαΐδη

Χορογραφίες/Κινησιολογία: Χριστίνα Φωτεινάκη

Φωτισμοί: Αργύρης Θέος

Video art:
Ερατώ Τζαβάρα

Make-up artist/Special effects: Ράνια Γιαννάκη

Επιμέλεια μαγικών:
Μάγος Oscar (www.magicwand.gr)

Artwork: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς

Πρωταγωνιστούν:

Ρένος Χαραλαμπίδης, Τάσος Κωστής, Κωνσταντίνος Κάππας, Μαρία Αντουλινάκη

Όλιβερ Τουίστ ο Διονύσης Πιφέας

Μαζί τους οι: Τατιάνα Μελίδου, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Ρίνος Τζάνης

Επίσης, παίζουν με αλφαβητική σειρά:
Αντώνης Βαρθαλίτης, Ρεβέκκα Γιαννάκη, Παναγιώτης Δελαβίνιας, Βαγγέλης Ζάπας, Γιώργος Ιωσηφίδης, Θανάσης Καφενταράκης, Μάριος Μακρόπουλος, Λίνος Μάνεσης, Αθανάσιος Μυλωνόπουλος, Χρήστος Σωνάκης, Κωνσταντίνος Τσουμπάρης, Μαρία Μελίτα Ψυχογυιοπούλου

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Κάθε Σάββατο στις 14:30 & Κυριακή στις 11:30

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
·         Κανονικά εισιτήρια: €15, €13, €11 (θεωρείο)
·         Ισχύουν ειδικές τιμές για Α.Μ.Ε.Α., φοιτητές, νέους & ανέργους
·         Ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις (από 20 άτομα και πάνω) & οικογενειακά εισιτήρια (4 ατόμων)

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
·         Στα ταμεία του θεάτρου, Πειραιώς 254, Ταύρος
·         Στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://tickets.theatron254.gr/
·         Τηλεφωνικά, στο 212 254 0300

Εικά-ζω | Τα Μάνταλα των Οριζόντων | Γεώργιος Ξένος | Μαρίνα Καρτελιά

Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά.



Τα Μάνταλα των Οριζόντων




Γεώργιος Ξένος


Το σώμα γέρνει, βαρύ. Τα βήματα σέρνονται μα δε χάνονται. Μετρούν τα μάνταλα της ζωής και τα ανοίγουν με την Τέχνη.

΄Οταν τον είδα να χορεύει ένα τόσο βαρύ ζεμπέκικο, που στην αιχμή του απέπνεε τόση ελευθερία, μου φάνηκε τόσο κόντρα εικόνα σε σχέση με τους πίνακές του, τα έργα του. Κι ύστερα κατάλαβα ότι ήταν απόλυτα συντονισμένο. Τονικά, ουσιαστικά και στο ρεύμα που ο ίδιος έπλασε.

Γιατί απλά, τα μάνταλα των οριζόντων έσπασε τόσα χρόνια με τη ζωγραφική του. Αυτό ήταν η κατακλείδα, και ο πυρήνας όλων όσων είδα στην επίσκεψή μου στο ατελιέ. Τα μάνταλα ήταν βαριά, και εκείνος επιζητούσε να τα σπάσει. Να τα ακυρώσει. Να ελευθερώσει τον αέρα που πνιγόταν στις ανελεύθερες πρακτικές μιας κοινωνίας. Κι αυτό το κατόρθωσε μέσα απ΄την Τέχνη.





Κατάλαβα γιατί υπήρχε μόνο το μαύρο, τουλάχιστον μέχρι πολύ πρόσφατα. Γιατί το μαύρο περιέχει όλα τα άλλα χρώματα. Κατάλαβα ότι απουσίαζε ο ορίζοντας. Γιατί ο Γεώργιος Ξένος ήθελε η Τέχνη να μην ορίζει τίποτε. Να είναι ελεύθερη να πετάξει. Για τον σεμνό καλλιτέχνη ο δρόμος είναι ένας και το όριο ο ουρανός. Αυτό της πρέπει της ζωγραφικής, της γλυπτικής, της κάθε εικαστικής τέχνης. Να αφήνεται να δράσει ελεύθερη. Να αφήνεται να ερμηνευτεί, να γίνει κτήμα των ματιών του θεατή, όχι αξιολόγηση των "επαϊόντων"
.





Γι΄αυτό οι διερχόμενοι είχαν μόνο περίγραμμα. Γιατί όλο το υπόλοιπο είναι άυλο. ΄Η είναι η ύλη του καθενός, ανάλογα με το πώς το αντιλαμβάνεται ο ίδιος στη διέλευσή του από δω. ΄Η από όπου. Αόριστο, ατελές ίσως, αλλά και ατέλειωτο. Η συνοχή του είναι ο αέρας που περικλείεται στο περίγραμμα. Αυτός ο αέρας που αφήνεται να κυκλοφορήσει ελεύθερα και να μπορεί να δώσει ανάσα, πνοή, στη ζωή, στο έργο, στο σημάδι που θα αφεθεί όταν το φθαρτό σώμα θα εγκαταλείψει την κοσμική μορφή.




Κι ακόμα γιατί, αυτό που μετράει είναι το αποτύπωμά τους στο χώρο. Η κοσμική ταυτόητα, η περσόνα, λίγο ενδιαφέρει. Ενδιαφέρει το στίγμα τους στο γήινο περιβάλλον ή στο υπέρκοσμο και πώς η παρουσία τους σφραγίζει τα πράγματα, τους ανθρώπους, τη ζωή την ίδια. 



Το ατελιέ είναι κι αυτό καθαυτό ένα έργο τέχνης. Είναι φτιαγμένο, χτισμένο, με πέτρα παλιά της περιοχής και τούβλο, μαζεμένο με φροντίδα από τους εργάτες. Το φως είναι μελετημένο να το λούζει όλη τη μέρα, πολλές φορές η τόση φωτεινότη καταλήγει να το πονάει.




Στέκομαι στη μαρμάρινη είσοδο που λειτουργεί σαν πρόναος, σαν γκαλερί. Προείκασμα του τι θα ακολουθήσει, μα είναι ήδη πολύ. Η Χριστίνα αναλαμβάνει να με γυρίσει παντού, δεν λέω ξεναγήσει γιατί θα την αδικούσε η λέξη. Μου εξηγεί το κάθε τι, που δίνει τις εικαστικές ερμηνείες γι΄αυτά που βλέπω και μου θυμίζει από πού προέρχονται, πότε περίπου έγιναν, πότε εκτέθηκαν. Διαφυλάττει, το βλέπω τώρα, με πολύ προσωπικό μόχθο και εξαιρετική αφοσίωση, τον χρόνο απερίσπαστο για τον Γεώργιο Ξένο, για να είναι εκείνος ελεύθερος να ασχολείται αποκλειστικά με την Τέχνη. ΄Ολα οι υπόλοιπες πρακτικές διαδικασίες, περνάνε απ΄τα χέρια της, στα διαλείμματα απ΄τη συγγραφή των δικών της ποιημάτων, για τις εκθέσεις και εκδηλώσεις που ο Ξένος μετέχει.

Σκέφτομαι το επώνυμό του, προσπαθώ να καταλάβω τον συμβολισμό, μια και ένιωσα ότι από την πρώτη γνωριμία ακόμα, στη Σαλονίκη κυριολεξία δεν υπάρχει. Τουλάχιστον όχι όσον αφορά όποιον συναντά το έργο του. Και τον ίδιο. Η οικειότητα, σε επίπεδο ενσυναίσθησης, που εκπέμπεται στα μάτια του θεατή, είναι εκπληκτική. Και συμβαίνει, τον τυλίγει, από το πρώτο λεπτό. Συνδέεται με τα έργα ο θεατής με τον πιο απλό, απαράμιλλο τρόπο.



Η ελευθερία των έργων του νομίζω το κάνει πρωτίστως αυτό. ΄Υστερα η φλόγα. Τρίτη η τόλμη. To ατελιέ εκτείνεται σε τρείς ορόφους. Στον τρίτο το σπίτι, γεμάτο θαλπωρή, ζεστασιά, απλότητα, φιλοξενία. Η αύρα όπως παντού, παρούσα.














Και τα σύμβολα. Αέναη συνομιλία της αρχαίας με τη σύγχρονη τέχνη, των αρχετύπων και των σύγχρονων ευρημάτων προκειμένου να δεθούν και να επικοινωνηθούν νοήματα. Τα φίδια, τα χέρια, τα αντικείμενα. ΄Ολα μοχλοί, δίαυλοι επικοινωνίας ιδεών και αρχών που διατρέχουν όλο του το έργο και την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεσή του. Και οι διττές ερμηνείες συνυπάρχουν και αυτόνομες και αλληλένδετες. Δεν υπάρχει περιορισμός, κανόνας κοινωνικός ή κανονικός. Υπάρχει ελευθερία, όχι αναγκαστικότητα. Πολλώ δε μάλλον κανονικότητα.





To αγαπημένο μου, η φλόγα η ίδια, της μαύρης παπαρούνας, η ορμή της σεξουαλικότητας, κατά την ερμηνεία και τα μάτια μου.
΄Ομως πόσο αυτό δένει με το "Μαύρο", ποίημα της Χριστίνας Ντούβρη-Ξένου από τη "Συμφωνία Κολάσεων":





Μαύρο

Κόψε την παπαρούνα
που είναι δίπλα σου
και κοίταξε το μαύρο
ίσως εκεί βρεις τα μάτια μου 
γεμάτα παραισθήσεις
μην τα κλείσεις
με τυλίγει το κόκκινο
Επικίνδυνος αέρας ο σημερινός  



Αφήνω τελευταία, κατά σειράν "εμφανίσεως" στα ήδη αποσβολωμένα μου μάτια, κι όχι κατά σειρά σπουδαιότητας αυτή την αποκάλυψη. Οι τέχνες και οι εκφάνσεις τους συνυπάρχουν ισότιμα, με εσωτερική δημοκρατία η μια αγκαλιασμένη με την άλλη, όχι καπελωμένη, στο έργο του Γεώργιου Ξένου. Ζωγραφική και μουσική σύνθεση από τον ίδιο.... ΄Αρρηκτα δεμένα στέκουν προς αλληλοσυμπλήρωση.








Και ιδού. Χρώμα. Σε φωτιά. Σε ανάταση. Σε άναρχη διάταξη. ΄Οπως του πρέπει να γιορταστεί.
Ο πίνακας, όχι τυχαία, στέκεται πάνω απ΄το γραφείο του.





Και η άλλη όψη. Η μη κρυφή. Εκείνη που απαντά. Που συνομιλεί με τη ζωγραφική. Που αφήνεται να αποκαλυφθεί. Η μουσική γυμνή απέναντι στη ζωγραφική. Τίποτε να φοβηθεί, τίποτε να προσθέσει.





Το τέλος του κομματιού, η αρχή και το άπαν. Η φιλία. Τα δεσίματα. Οι ευτυχείς συνυπάρξεις. Οι συνάφειες δυνατότερες από συγγένειες. Και η αυθεντικότητα που δεν έχει ανάγκη την ούτως ή άλλως υπαρκτή, ταπεινή αυθεντία.

Θα τα πάρω μαζί μου σπίτι, αγκαλιασμένη, φροντισμένη, αναπαυμένη στην αγκαλιά της Τέχνης όταν γίνεται ζωή, κι αργότερα θα συνοψίσω αυτό που έζησα διαβάζοντας την Κραυγή της Χριστίνας Ντούβρη-Ξένου, τελευταίο αλλά όχι έσχατο ποίημα στη Συμφωνία Κολάσεων, των εκδόσεων του Σάμη Γαβριηλίδη, μια Παρασκευή απ΄αυτές που θα ζήσουμε πια χωρίς τη φυσική του παρουσία να μας χαϊδεύει:

                                                                                                                


Κραυγή

Υπάρχω και δεν υπάρχω
δεν υπάρχω και υπάρχω
στις επικίνδυνες σιωπές
στις ανάσες του πεύκου
στην καταιγίδα της θάλασσας 
στις σχισμές των βράχων                                           
στο χαώδες του ουρανού
στα κελιά της κόλασης
στο μηδέν της φυλακής
στο εφιαλτικό μωβ
στην απόγνωση του κίτρινου
στην κραυγή
Δεν υπάρχω και υπάρχω
υπάρχω και δεν υπάρχω
στα ισορροπημένα σύνολα 
στην ευκολία του ωραίου
στην τετράγωνη ευτυχία
στο κατώφλι του παράδεισου
στο προγραμματισμένο βλέμμα
στη χωρίς έκρηξη συνύπαρξη
στις ανώδυνες σκιές
στη χωρίς πορτοκαλί δύση του ήλιου
στον πολλαπλασιασμό 
στο αίνιγμα που αδυνατώ να λύσω.




Ο Γιώργος Ξένος, και η Χριστίνα, θα ταξιδέψουν για το έργο του στην Αμερική το Μάιο ώς τις 15 Ιουνίου. Μετά από πρόσκληση του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, θα παρουσιαστούν σε βίντεο όλες οι εκθέσεις του στα αρχαιολογικά μουσεία με θεματική τη "συνύπαρξη της αρχαίας με τη σύγχρονη Τέχνη και το μεταξύ τους διάλογο σε ανάλογες εκδηλώσεις σε τρεις πόλεις: Βοστώνη, Νέα Υόρκη και Ουάσινγκτον.






Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2020

Παιδική χαρά | Βαγγέλης Μάγειρος

Κι αν χάσαμε σε στημένο παιχνίδι,
Και πέσαμε και χτυπήσαμε γόνατα και κεφάλι.
Κι αν κάποιοι έκρυψαν το χαρτί,
Που έγραφε τους κανόνες.
Κι αν είπαν στ' άλλα παιδιά,
Να παίξουν άτιμα,
Εμάς δε μας πειράζει.
Γιατί μάθαμε,
Να γιατρεύουμε εύκολα τα τραύματα.
Γιατί φτιάξαμε, 
Τους δικούς μας κανόνες.
Γιατί είδαμε,
Με ποια παιδιά θα παίζουμε πλάι πλάι.


Λόγω έρωτα | Έλλη Πράντζου



Μακάρι να μπορούσα να ελέγξω το μυαλό μου
έτσι που να το κάνω ακόμη πιο ανεξέλεγκτο
μπρος στις επιταγές του κόσμου.

Μακάρι να μπορούσα να συνυπάρξω με τις σκέψεις μου
για περισσότερο απ' όσο ως τώρα έχω αντέξει
μπας κι η λαχτάρα μου γίνει κάποτε ζωή
κι όχι η ζωή λαχτάρα.

Μια μέρα θα υποτάξω όλα μου τα παράγωγα
κάτω απ' την έννοια "θέλω"
κι ίσως μπορέσω το χάος μου να κάνω πια
την πιο καυλωμένη πραγματικότητα
που πόθησα ποτέ μου.

Για να γίνω έτσι εγώ.
Επιτέλους εγώ.
Πιο εγώ κι από εμένα την ίδια.

Τότε μπροστά σου τα μάτια μου, ζωή
δε θα τα χαμηλώνω υπάκουα και τυφλά
σαν βλέμματα δαρμένα από φόβους.

Τότε μπροστά σου τα μάτια μου, ζωή
θα τα υψώνω σαν ερωτευμένος μαινόμενος
μολυσμένος από ύβρη πως όλα τα μπορεί.

Λόγω πάθους.
Λόγω λάθους.
Λόγω χάους.
Λόγω έρωτα.



Φωτογραφία Έλλη Πράντζου