Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018

Κάτι Φεύγει | Κάλλια Βαβουλιώτη


κάτι Φεύγει
ένα μικρό ρούχο 
ή ένα μανταλάκι

ή ένα μικρό μυαλό 
σε κάτι χώρες ξένες


Δισκοκριτική: Our Eyes Should Meet- Moonshine Effect | Τάσος Ζαννής


Moonshine Effect - Our Eyes Should Meet


Δεν ξέρω για ποιο λόγο αλλά όταν μου έστελνε η Κάλλια «σου έχω κάτι πολύ ενδιαφέρον», ήξερα ότι θα ακούσω κάτι που το είχα ανάγκη, είχα ένα προαίσθημα δηλαδή ότι θα με ηρεμούσε, θα απέβαλε κάπως την συσσωρευμένη υπερένταση αυτών των ημερών. Όπερ και εγένετο.
Τα τελευταία χρόνια ψάχνομαι αρκετά στις νέες κυκλοφορίες, προσπαθώ να γνωρίσω όσο το δυνατόν περισσότερους καλλιτέχνες και όμορφες μουσικές. Δεν υπάρχει μέρα που να μην ψάξω για κάτι καινούριο. Βέβαια, κυκλοφορούν εκεί έξω τόσες πολλές μαγευτικές μουσικές που, σε συνδυασμό και με τη θητεία μου στο ναυτικό, χάνομαι κάπου, και καταλήγω να τις μαθαίνω αργοπορημένα.

Η περίπτωση των Moonshine Effect, πάντως, δεν άργησε τόσο πολύ να μπει στο ραντάρ μου. Χάρη πάντα στην Κάλλια και την πρότασή της να γράψω δύο λόγια για το Αθηναϊκό πρότζεκτ και το νέο τους άλμπουμ, Our Eyes Should Meet.

Moonshine Effect, λοιπόν. Indie pop/folk με lo-fi και νέο-ψυχεδελικά στοιχεία στη μουσική τους. Δημιουργήθηκαν στην Αθήνα το 2015, και πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τον ενδιαφέρον και πολύ όμορφο τίτλο ‘Our Eyes Should Meet’. Σε δική τους ανεξάρτητη παραγωγή (Moonshine Effect Recordings) – και με διανομή από την B-otherside Records, οι Moonshine Effect μας συστήνονται με dreamy μελωδίες που μοσχοβολούν μνήμες, υπέροχες εμμονές και παραδεισένιο λυρισμό.

Το έβαλα να το ακούσω στη σκοπιά και στο αμάξι, αλλά εκεί που με άγγιξε περισσότερο ήταν στην ταράτσα του σπιτιού, παρέα με την πάντα απαραίτητη μαυροδάφνη. Πάντα εκεί, προς το ξημέρωμα, να δένει ιδανικά με τις αργόσυρτες και γλυκές κιθάρες, να χάνομαι και να παραδίνομαι στο αμετάφραστο της σκέψης.

Υπέροχα ακούσματα όλα τους, το καθένα ξεχωριστά, σε ταξιδεύουν σε μέρη μακρινά κι εξωτικά, σε νανουρίζουν, σε κάνουν να νοσταλγείς για πράγματα που (δεν) έχεις ζήσει. Αν ξεχώρισα κάποιο, θα έλεγα το Just before dawn (ίσως λόγω και του τίτλου, μιας και ταίριαζε με το σκηνικό). Αυτές οι αισθαντικές κιθάρες και τα αιθέρια και γοητευτικά τα vocals της Jacqueline Chermille, κάτι μου έκαναν βαθιά μέσα μου.


Αν σας αρέσουν οι Mazzy Star, οι Calexico, η Marissa Nadler, οι Madrugada, η Paula Frazer, οι Belle & Sebastian, οι Burning Hearts, οι Camera Obscura (προσωπικά λατρεμένοι μου και από τα πρώτα ονόματα που γνώρισα στη διεθνή indie pop σκηνή), οι Yo La Tengo, οι Cigarettes After Sex και οι Stereolab, τότε πρώτον, είστε στον σωστό δρόμο, και δεύτερον, θα λατρέψετε τη δουλειά των Moonshine Effect.

(Τα παραπάνω ονόματα αναφέρονται στο Facebook Info της μπάντας)
Εδώ ολόκληρο το πρώτο τους άλμπουμ:



Τα μέλη αποτελούνται από τους:
Pinto de Lima : Bass
Nikos Darilas : Percussion
Theodoros Dremetsikas : Keys, Drum Edit
Kostas Lamda : Keys
Johnny Dell’Orso : Guitars
Jacqueline Chermille : Vocals
Μπορείτε να τους βρείτε επίσης:
Επίσημο σάιτ: https://www.moonshineeffect.com/

Άδειες Κυριακές | Σταύρος Σταύρου


Κι έρχονται κάτι Κυριακές Θεέ μου
που είναι τα χέρια μου τρικάταρτα
κι έχουν οι ώμοι μου πανιά.
Κάτι Κυριακές που μοιάζει ο κόσμος 
τόσο όμορφα άδειος από ανθρώπους 
που νιώθω πως από στιγμή σε στιγμή
θα σαλπάρω 
μέσ' τον καπνό του τσιγάρου μου.



Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Κάποιες γυναίκες, ωραίες | Μαριλένα Κολλάρου

Υπάρχουν κοπέλες
που τις αγαπούν
για τη λυτή αστομοσιά
και τα κυρτά φρύδια.
Υπάρχουν γυναίκες με καμπύλες στην ψυχή
και μακριά καλλίγραμμα όνειρα,
σκαλισμένα σε φυλλάδες
ανδρικών συνειδήσεων,
με Times New Roman, δωδεκάρα.
Τα ονόματα τους με bold,
στοιχισμένα πότε αριστερά
πότε στο κέντρο.

Υπάρχουν γυναίκες με συνηθισμένα ονόματα
κι άλλες με σπάνια. Τις τραγουδούν,
τις κλαδεύουν
είναι μέρες της εβδομάδας
μήνες του χρόνου.

Υπάρχουν γυναίκες που αγαπήθηκαν,
κρατήθηκαν βράδυ παρά βράδυ
κι εξημερώθηκαν
δίχως να χάσουν σπιθαμή αγριάδας
και μέτριου αναστήματος.

Αγαπήθηκαν, ασυναίσθητα
ασυνείδητα
ασύνδετα
αξιοζήλευτα
απλοϊκά.
Κάτι περισσότερο από εμένα φορούσαν στις ψυχές τους,
στα νωχελικά βράδια
και στα άτσαλα ηλιοβασιλέματα ανάμεσα
στις χαράδρες των δοντιών τους.
Περισσότερο λατρεύτηκαν.

Τις ξέρω ποιες είναι,
χαζεύω τις δετές ανάσες τους
καθώς σχίζουν τους πεζόδρομους.
Κι είναι ωραίες,
αξιαγάπητες
αποπνέουν εμπιστοσύνη.

Είναι κάποιες γυναίκες, ωραίες
και καταλήγεις
ότι δίκαια αδελφάκι μου
ποτέ δεν θα αγαπηθώ.



Eνδοσκέψεις | Δημήτρης Αθανασέλος



Κι εμείς φορούσαμε το φόβο για να μας προστατέψει από το κρύο.
Δεν είχαμε καταλάβει πως κρυώναμε από τα μέσα μας και όχι από έξω.
Άσε που έμπαζε χρόνο με το χρόνο, καιρό με τον καιρό όλο και περισσότερο
ο βοριάς. Καταντήσαμε επαίτες, ζητιάνοι ικετεύοντας για την ικανοποίηση
του φόβου. Δεν πρέπει όμως να ντρέπεσαι πια, γυμνός έχεις περισσότερα να δώσεις.
Αυτή είναι η ώρα που μπορείς και φοράς κι εσύ φωτοστέφανο. Αυτή είναι η ώρα
που πετάς τις μάσκες και μ'αντικρύζεις γυμνό. Αυτή είναι η ώρα που κλαις για τις
στιγμές που πήγαν χαμένες, για τα ηλιοβασιλέματα που δε πρόλαβες να δεις,
για τις ανείπωτες χαρές που δεν ένιωσες, για τη δυσκολία σου να καταλάβεις
το είναι μου και το είναι σου.
Δεν πειράζει, υπάρχει χρόνος αγάπη μου.



Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Μακριά σου| Πράξια Αρέστη

Δεν είναι ωραία μακριά σου

Ποιον προσπαθώ να πείσω ότι η ζωή μου είναι ωραία; Εμένα, εσένα ή τον κόσμο; Ποιον προσπαθούν όλοι να πείσουν ποστάρωντας τη μία φωτογραφία μετά την άλλη μέσα στην τρελή χαρά.

Μα εμένα δε θα με δεις σχεδόν ποτέ να γελάω. Γιατί όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να με πεισώ.

Δεν περνάω καλά χωρίς εσένα. Τίποτα δεν είναι ωραίο μακριά σου. Τίποτα που δε σε περιέχει δεν αντέχεται για πολύ.

Με άφησες όμως να ζω μόνη κι αυτή είναι η μόνη αλήθεια, που όσα δάκρυα και να πιω δε χωνεύεται. Αν εσύ μπορείς να ζεις χωρίς εμένα πρέπει με καποιο τρόπο να μπορέσω κι εγώ. Αν εσύ μπορείς να δίνεσαι και να νιώθεις καλά πρέπει, γιατί έτσι ρε διάολε, να μπορέσω κι εγώ. Πώς; Πες μου πώς!

Μου λένε ότι κουβαλώ ένα σκοτάδι μέσα μου. Δεν ξέρουν πώς μέσα μου είμαι γεμάτη από την απουσία σου.




Μου λένε ότι έχω μια λάμψη στο στόμα μου. Δεν ξέρουν πώς τα χείλη μου γελάνε γιατί σε ακουμπάνε.


Δεν θέλω να κρύβομαι πια. Δεν είναι ωραία όταν δε μ' αγγίζουν τα δικά σου χέρια. Δεν είναι ωραία που, διάολε, μου είπες ότι ποτέ δε θα ήμαστε μαζί. Δεν είναι ωραία που δε ρωτάς ποτέ αν ζω ή αν πέθανα, τι κάνω και πώς περνώ. Δεν είναι ωραία που θα 'ρθουν τόσα χρόνια κι εμείς θα 'χουμε ζήσει τόσες λίγες στιγμές.


Δεν είναι ωραία που ακόμη σ' αγαπώ, να πάρει! Ομως χωρίς αυτή την αγάπη η ζωή μου θα ήταν ανούσια.