Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Μαρία Κάλλας, από το Εγκόλπιο Αϋπνίας | Χαριτίνη Ξύδη

Mαρία,

έχεις να επιλέξεις ανάμεσα
στα πνιγμένα κορίτσια και τα ρόδινα
ακρογιάλια του Παπαδιαμάντη.
Γι’ αυτό σφίγγεις τις γροθιές σου
μέχρι να γίνουν δύο μικρά μεθυσμένα ζώα.

Σφραγίζεις όλα τα πηγάδια.

Στην επιστροφή
βρίσκεις το σπίτι σου χωρίς τοίχους.
Στο κέντρο του κάθεται μια αράχνη·
μέσα στους ταφτάδες και στα πέπλα
που υφαίνει χορεύει ζαλισμένος
ο Άγιος Πεταλούδα του Σαχτούρη.

Φυσικά το φεγγάρι είναι μια πιθανότητα.

Στην καλύτερη περίπτωση
το δράμα της ουτοπίας που κληρονόμησες
υποκαθιστά το παράδοξο μιας ημιτελούς
αγιογραφίας κατά την αποκαθήλωση.

Πάλι λοξά ο Πουτσίνι
κι ο πολύχρωμος μικρόκοσμος των εντόμων
να γλιστρά στο ασώματο των ονομάτων.

Τέλος και παίγνιο πληρωμένα άπειρες φορές.

Ώσπου μια θαυμάσια νύχτα
θα σωθείς από ένα λεπιδόπτερο
ή δεν θα περιμένεις καν να γεράσεις.
Κι όταν θα έχουν εξαφανιστεί όλοι
-τεθνεώτες και ζώντες-
θα πιεις το δηλητήριο αυτής της ερημιάς

και θα πεθάνεις.



Μαρία Κάλλας, από το Εγκόλπιο Αϋπνίας (υπό έκδοση)

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

#WeRemember | Διεθνής Ημέρα Μνήμης Ολοκαυτώματος





Θυμόμαστε #weremember

΄Ολο το μήνα, στο Pause., τιμάμε τη μνήμη. Τιμάμε την Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Με φωτογραφίες, δημοσιεύσεις, εκδηλώσεις και οτιδήποτε σχετικό με την αποτύπωση του στις Τέχνες και στον κόσμο ολόκληρο.

΄Οπως σημειώνει και η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών, το 2019, ο αντισημιτισμός, το μίσος και η ξενοφοβία έφθασαν στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα μας ενθαρρύνει να προβούμε σε μια μικρή ενέργεια που θα έχει μεγάλο αντίκτυπο:
Ανεβάστε την φωτογραφία σας με το #WeRemember, ή μοιραστείτε τις δικές μας δημοσιεύσεις με το #WeRemember.

Κάνουμε την αρχή με τις σκουντουφλόπετρες που υπάρχουν σε όλο το Βερολίνο. Πάνω στον μπρούντζο, μπροστά στο σπίτι που κάποτε έμεναν, αναγράφονται ονόματα Εβραίων που απελάθηκαν και στη συνέχεια θανατώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Για να μην ξεχάσουμε ποτέ.

#WeRemember

Φωτογραφία: Μαρίνα Καρτελιά.

#WeRemember | Διεθνής Ημέρα Ολοκαυτώματος | Μια βοσκοπούλα αγάπησα (Σεφαραδίτικο) Yasmin Levy



Επιμέλεια : Μαρίνα Καρτελιά.







Θυμόμαστε #weremember
΄Ολο το μήνα, στο Pause., τιμάμε τη μνήμη. Τιμάμε την Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Με φωτογραφίες, δημοσιεύσεις, εκδηλώσεις και οτιδήποτε σχετικό με την αποτύπωση του στις Τέχνες και στον κόσμο ολόκληρο.
΄Οπως σημειώνει και η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών /,το 2019, ο αντισημιτισμός, το μίσος και η ξενοφοβία έφθασαν στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα μας ενθαρρύνει να προβούμε σε μια μικρή ενέργεια που θα έχει μεγάλο αντίκτυπο:
Ανεβάστε την φωτογραφία σας με το #WeRemember, ή μοιραστείτε τις δικές μας δημοσιεύσεις με το #WeRemember.
Μεσημέρι Κυριακής με το γνωστό Σεφαραδίτικο τραγούδι της μουσικής παράδοσης των ισπανικής καταγωγής Εβραίων της Θεσσαλονίκης που μας ειναι γνωστό με τους ελληνικούς στίχους ως «Μια βοσκοπούλα αγάπησα».
Εδώ από την υπέροχη Yasmin Levy, στη Θεσσαλονίκη
Για να μην ξεχάσουμε ποτέ.
#WeRemember
Επιμέλεια : Μαρίνα Καρτελιά

Kυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Νίκου Κατράκη "Προκρούστης"





«Προκρούστης» Διηγήματα  του Νίκου Κατράκη

«Τις νύχτες ξυπνάει το τέρας. Ξυπνάει γιατί διψάει για αίμα. Και τότε βγαίνουν κάτι περίεργα πλάσματα να το εμποδίσουν. Να του κλείσουν τον δρόμο. Και μόλις τα καταφέρουν επιστρέφουν και πάλι στον κόσμο τους εκεί που δεν υπάρχει χώρος ούτε χρόνος. Εκεί που μπορεί να συναντιούνται χωρίς τύψεις και ντροπές. Μια λευκή γάτα με μπλε μάτια παγερή και άφθαρτη που αναστατώνει τις ζωές αυτών που την αγαπούν, αλλά περισσότερο αυτών που την αντιπαθούν. Ένας γενναίος πολεμιστής που ο Προκρούστης τον ακρωτηρίασε, μία μαύρη σαύρα που σκούζει για τον άδικο χαμό της, 2 'Αννες -μία μικρή και μία μεγάλη- που θάψανε με τα χέρια τους τον ίδιο άντρα, μία μεγάλη ηθοποιός που μοιράστηκε σε δύο εραστές, κάτι βατράχια που συνομιλούν στο βάλτο με έναν κοινό θνητό, ένας άνθρωπος που δεν πρόλαβε να μετανιώσει για το κακό που έκανε.

Αυτοί... και κάποιοι ακόμα. Γιατί δεν χρειάζεται να τους πούμε όλους τώρα... γιατί δεν χρειάζεται οι πάντες να ξέρουν τα πάντα!»



Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ η συλλογή διηγημάτων «Προκρούστης» από τον συγγραφέα και δημοσιογράφο-σκηνοθέτη Νίκο Κατράκη. Ο συγγραφέας των διηγημάτων αυτών καταφέρνει να στήσει 15 διαφορετικές ιστορίες με ήρωες βγαλμένους από την ζωή αλλά ταυτόχρονα τόσο αντισυμβατικούς που κινούνται μεταξύ ρεαλισμού και μεταφυσικού. Η τιμωρία και η κάθαρση είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν στις περισσότερες ιστορίες του βιβλίου. Ο συγγραφέας με δημοσιογραφική ακρίβεια στην περιγραφή αλλά και σκηνοθετική ευρηματικότητα δημιουργεί ανατροπές που κρατούν καθηλωμένο τον αναγνώστη μέχρι την τελευταία λέξη. Ταυτόχρονα παρατηρούμε το ξεχωριστό ύφος του που κινείται μεταξύ πεζού και ποιητικού λόγου κρατώντας μέτρο και ρυθμό από την αρχή μέχρι το τέλος.

Μια ιστορία είναι αυτοβιογραφική και αφορά στη σχέση του συγγραφέα με την γάτα του(Μου λείπεις) ενώ υπάρχει και ένα διήγημα που βασίζεται σε πραγματικό γεγονός που συνέβη στο εξωτερικό(Αγγελούδι).





 O Νίκος Κατράκης γεννήθηκε στο Σύδνεϋ Αυστραλίας και μεγάλωσε στην Ελλάδα.  Σπούδασε Δημοσιογραφία, Σκη­νο­θεσία και Υποκριτική στην Ελλά­δα και το εξωτερικό. Είναι μέλος της Ένω­σης Συντακτών Ημερήσιων Εφη­με­ρίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), της Ένω­σης Ελλήνων Σεναριογράφων (ΕΣΕ) και του Σωματείου Ελλήνων Ηθο­ποι­ών (ΣΕΗ). 
Έχει εργασθεί για πολ­λά χρόνια ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες πε­ριο­δικά και τηλεο­πτικές εκπο­μπές. Σενάριά του έχουν προβληθεί στην Ελληνική τηλεόραση και έχει κά­νει τηλεοπτικές και θεατρικές συμ­­μετοχές ως ηθοποιός. Έχει γρά­ψει, διασκευάσει και σκηνοθετήσει αρκετά θεατρικά έργα σε Αθηναϊκά θέατρα. 
Υπήρξε αθλητής του στίβου.  Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως σκη­νοθέτης.





#WeRemember | Διεθνής Ημέρα Ολοκαυτώματος | Το Μουσείο Τοπογραφίας του Τρόμου και Ο Τραγουδιστής του ΄Αουσβιτς

Επιμέλεια : Μαρίνα Καρτελιά.





Θυμόμαστε #weremember
΄Ολο το μήνα, στο Pause., τιμάμε τη μνήμη. Τιμάμε την Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Με φωτογραφίες, δημοσιεύσεις, εκδηλώσεις και οτιδήποτε σχετικό με την αποτύπωση του στις Τέχνες και στον κόσμο ολόκληρο.

Ανεβάστε την φωτογραφία σας με το #WeRemember, ή μοιραστείτε τις δικές μας δημοσιεύσεις με το #WeRemember.

Η έκθεση στον μέσα χώρο είναι τεράστια. Είναι οργανωμένη ανά χώρα, γιατί το Κακό εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη κι ο Θάνατος τις σημάδεψε μία-μία. Το νούμερο για την Ελλάδα ασύλληπτο. Τεράστιο. Αμείλικτο. Στη φωτογραφία, απαγχονισμός στο Σύνταγμα, απέλαση στα Ιωάννινα, και το φρικτό "Μαύρο Σάββατο" της Πλατείας Ελευθερίας, στη Θεσσαλονίκη.

Στον προαύλιο χώρο, με μορφή ευρημάτων ανασκαφής, τα μπουντρούμια, προκαταρκτικός χώρος τρόμου και μαρτυρίου.

Ο διευθυντής του Μουσείου είναι απόγονος Σαλονικάι, Εβραίου Σαλονικιού, του Εστρόγκο Ναχάμα λυρικού τραγουδιστή, αρχικάντορα που μεγάλωσε στο Βερολίνο και επέζησε του Ολοκαυτώματος. Η ιστορία του, που αγνοήθηκε στη μεταπολεμική Θεσσαλονίκη, περιέχεται στο βιβλίο που έγραψε η Katerina Oikonomakou​ με τίτλο "Ο τραγουδιστής του ΄Αουσβιτς".

Μουσείο Τοπογραφίας του Τρόμου, Βερολίνο.

Για να μην ξεχάσουμε ποτέ. #NeverForget.




Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Ο συγγραφέας Θάνος Κουλουβάκης απαντά σε 10+1 ερωτήσεις | Έλλη Πράντζου



Ο Θάνος Κουλουβάκης είναι ένα παιδί νέο -κι ευτυχώς που ισχύει κάτι τέτοιο- γεμάτο ανησυχίες, συναισθήματα, προβληματισμούς, γόνιμη μελαγχολία, σκέψεις, ιδέες, όνειρα. Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί πως το να προλογίζεις έναν συγγραφέα αποκαλώντας τον "νέο παιδί" ίσως και να ακούγεται κάπως υποτιμητικό. Κάποιος με τη στερεοτυπική ματιά του αποστειρωμένου καθωσπρεπισμού που για τα μάτια του κόσμου προσπαθεί να ακολουθήσει το πρωτόκολλο του "σεις" και του "σας" όταν η ουσία των πραγμάτων βρίσκεται αλλού.
Ο Θάνος είναι νέο παιδί κι αυτό στο μυαλό όσων έχουμε επιλέξει να μην τα παρατάμε, όσων έχουμε διαλέξει να ελπίζουμε ακόμη, είναι μια ανάσα πολλά υποσχόμενη για ένα αύριο λιγότερο γκρίζο ώσπου να αγγίξουμε επιτέλους εμείς οι άνθρωποι την πλήρη πολυχρωμία των ψυχών μας μέσα από την άβυσσο των συναισθημάτων μας.
Ο Θάνος είναι ένα νέο παιδί -όχι παιδάκι- που έχει πολλά να μας πει μέσα από τα γραπτά του. Με αφορμή, λοιπόν, την ποιητική του συλλογή "Ώρα κοινής φασαρίας" από τις εκδόσεις Οσελότος κάναμε μια πολύ όμορφη κι ενδιαφέρουσα γραπτή συζήτηση την οποία θα απολαύσετε παρακάτω. Ο ίδιος μάλιστα στην τελευταία ερώτηση μιλάει από τη δική του οπτική γι' αυτό το παιδί που κρύβει ή έκρυβε μέσα του.
Θάνο, σε ευχαριστώ πολύ.

1. Πες μου κάποια πράγματα που αποτελούν για σένα προβληματισμό, αφορμή για σκέψη και κατ' επέκταση έμπνευση.
Θα μπορούσα να πω ότι η ίδια η ζωή αποτελεί πηγή έμπνευσης, σκέψης και προβληματισμού· η ζωή και ό,τι αυτή εμπεριέχει. Μέσα σε αυτά εντάσσω και το θάνατο, ο οποίος αποτελεί επίσης σημαντική πηγή έμπνευσης για εμένα. Μου αρέσει να φλερτάρω με το θάνατο· με την ιδέα του θανάτου, της επερχόμενης και αναπόφευκτης έλευσης του. Μου αρέσει να δοκιμάζω - ενίοτε - τον εαυτό μου. Να τον υποβάλλω - θα μπορούσα να πω - σε σκοτεινές σκέψεις διότι αισθάνομαι ότι μέσα τους ξαναγεννιέμαι.
Εν τούτοις, αγαπώ μερικώς τη ζωή. Φέρει υπέροχα συναισθήματα, τα οποία είναι αναντικατάστατα. Λατρεύω τον έρωτα και την μελαγχολία. Συνεπώς, με εμπνέει ιδιαίτερα ο έρωτας - ιδίως όταν είναι μελαγχολικός.
2. Τι σε πληγώνει πιο πολύ;
Με πληγώνουν - κυρίως - οι άνθρωποι. Με απογοητεύει το γεγονός ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για την εικόνα (που οι υπόλοιποι άνθρωποι χτίζουν για αυτούς), παρά για την ουσία τους. Με πληγώνει η αδιαφορία και με στεναχωρεί η αβάσιμη κριτική.

3. Και τι σου δίνει κίνητρο και δύναμη;
Δύναμη μου δίνει η αγάπη και κατ’ επέκταση όλοι οι άνθρωποι που μου την παρέχουν απλόχερα. Κίνητρο μου δίνει η δική μου αγάπη για τα αντικείμενα με τα οποία καταπιάνομαι και με παθιάζουν, αλλά και οι άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν πραγματικά σε εμένα.
4. Πώς θα περιέγραφες την ποιητική σου συλλογή με τίτλο "Ώρα κοινής φασαρίας" αν σου ζητούσα να το κάνεις με συναισθήματα.
Θα έλεγα ότι διέπεται από μία ιδιαίτερη μελαγχολία. Όμως, θα ήταν ατόπημα να επικεντρωθώ μονάχα εκεί. Αν και τα ποιήματα της Φασαρίας μου τα έγραψα σε μία πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου, όπου με βασάνιζαν πολλά συναισθήματα και σκέψεις, αισθάνομαι ότι από μέσα τους αναδύεται μία συναισθηματική - ψυχική ανάταση. Στο τέλος της ανάγνωσης τους θεωρώ ότι επέρχεται η λύτρωση.
5. Αν σε ρωτούσε κανείς γιατί γράφεις και τι σημαίνει να είσαι ποιητής σε μια εποχή σαν τη δική μας τι θα απαντούσες;
Για μένα η γραφή είναι απελευθέρωση· κάτι πολύ διαφορετικό από μια απλή αποτύπωση συναισθημάτων και σκέψεων. Γράφω διαρκώς - σε καθημερινή βάση - διότι μέσα από τα γραπτά μου ανακαλύπτω κρυμμένες πτυχές του εαυτού μου. Μέσω της γραφής αισθάνομαι ότι εξελίσσομαι, όχι μόνο ως συγγραφέας αλλά και ως άνθρωπος.
Τώρα, αναφορικά με την ποίηση, αυτή δεν αγαπιέται ιδιαιτέρως στην εποχή μας. Όσες και όσοι την αγαπούν, εν τούτοις, την αγαπούν με πάθος. Αυτοί οι άνθρωποι επιδιώκω να βρίσκονται γύρω μου· άνθρωποι που λατρεύουν την τέχνη εν γένει. Το να είσαι ποιητής στην εποχή που ζούμε, κατά τη γνώμη μου, είναι μια κραυγή· μια κραυγή προς στις κοινωνικές επιταγές, τις εσωτερικές αναζητήσεις (που υποτιμώνται λες και είναι ανούσιες), τη ζωή που στερούμαστε.
6. Τι άλλο να περιμένουμε από σένα στο μέλλον;
Ετοιμάζω μια συλλογή με διηγήματα και ποιήματα. Η σκέψη αυτού του συνδυασμού με εξιτάρει. Σκέφτομαι στην αρχή κάθε διηγήματος να υπάρχει ένα ποίημα μου που θα προμηνύει - σε ένα βαθμό - το περιεχόμενο του. Όμως δεν θα ήθελα να αποκαλύψω τον τίτλο ακόμα…
7. Τι θα έλεγες σε εκείνους τους νέους ανθρώπους -όπως εσύ- οι οποίοι νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν μέσω της συγγραφής κι επιθυμούν να εκδώσουν βιβλίο; Ποιες οι δυσκολίες;
Έχω ενθαρρύνει πολλούς ανθρώπους να ξεκινήσουν να γράφουν ή να συνεχίσουν να γράφουν. Θεωρώ ότι όλες και όλοι μας χρειαζόμαστε υποστήριξη και κουράγιο σε οτιδήποτε κάνουμε· διότι ενίοτε βρισκόμαστε σε τέλμα και μια ενθαρυντική κουβέντα ενδεχομένως μας βγάλει από αυτό. Όσον αφορά τον χώρο των εκδόσεων, όλοι και
όλες όσοι έχουμε εμπλακεί σε αυτόν έχουμε εντοπίσει τα προβλήματα που τον περιβάλλουν. Ωστόσο, προσωπικά δεν χάνω την αισιοδοξία μου και προσπαθώ να τη μεταδίδω· καθώς υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι που σέβονται τη δουλειά και την προσπάθεια μας. Επομένως, θα πρότεινα σε οποιονδήποτε άνθρωπο επιθυμεί να εκδώσει βιβλίο να το προσπαθήσει, εφόσον - βέβαια - αγαπά πραγματικά αυτό που κάνει (και δεν σκέφτεται μονάχα το κέρδος) και έχει τη διάθεση και το χρόνο να το κυνηγήσει.
8. Άνθρωποι του χώρου που σε έχουν εμπνεύσει;
Πολλοί και πολλές… Αγαπώ την Κατερίνα Γώγου, τον Κώστα Καρυωτάκη, τον Νίκο Καββαδία, τον Μανόλη Αναγνωστάκη, την Βιρτζίνια Γουλφ, τον Τσαρλς Μπουκόφσκι, τον Σαρλ Μπωντλαίρ, τον Αρθούρο Ρεμπώ…Μα δεν συνεχίζω, διότι η λίστα είναι πραγματικά τεράστια.
9. Μου άρεσε πολύ η ερώτηση που μου είχες κάνει εσύ σε αντίστοιχη συνέντευξη που είχα την τιμή να σου δώσω οπότε θα μου επιτρέψεις να την ανταποδώσω: κάποιο τραγούδι ή κάποιοι στίχοι που θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν κάτι από εσένα;
Λατρεύω τον Παύλο Παυλίδη. Οι στίχοι του με εκφράζουν απίστευτα· μιλούν μέσα στην ψυχή μου.
Θα έλεγα ότι οι στίχοι που αισθάνομαι ότι με γεμίζουν περισσότερο είναι από το τραγούδι του “Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη” και πιο συγκεκριμένα οι παρακάτω…

“Ποιος θα τα βάλει με τη θλίψη όσο αντιστέκεσαι νικάει, σ' όποιον τη ρίχνει από το θρόνο εσένα λέει θέλω μόνο.”
10. Γράφεις και σε άλλες μορφές πέραν της ποίησης; Κι αν ναι πού μπορούμε να σε βρούμε (sites, blogs κλπ);
Βεβαίως. Πέραν από τα διηγήματα που γράφω αυτό το διάστημα, αρθρογραφώ σε μια ιστοσελίδα (www.offlinepost.gr) και διατηρώ το προσωπικό μου blog (rottenpoetsociety.blogspot.gr).
+1. Ο Θάνος Κουλουβάκης τι έλεγε ότι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει τότε που ήταν παιδί; (Ή μήπως όσοι ασχολούμαστε με τα καλλιτεχνικά κουβαλάμε ακόμη ένα παιδί μέσα μας;)
Για να πω την αλήθεια, άλλαζα πολύ συχνά γνώμη σχετικά με αυτό το θέμα όταν ήμουν παιδί. Έτσι - όπως καταλαβαίνεις - “πέρασα” από αρκετά επαγγέλματα. Θεωρώ, ωστόσο, ότι τα περισσότερα από αυτά τα διάλεγα ευκαιριακά διότι η κοινωνία τα θεωρεί σημαντικά· κι εγώ - σαν παιδί - απλώς τα αναπαρήγαγα επειδή τα άκουγα συχνά.
Τώρα, δεν ξέρω αν ακόμα κρύβω ένα παιδί μέσα μου. Δεν το πιστεύω, ωστόσο. Ξέρεις, μάλλον το παιδί που έκρυβα μού το σκότωσαν - όταν ακόμα ήμουν παιδί ηλικιακά - οι κοινωνικές επιβολές και τώρα προσπαθώ να το αναστήσω.

                                                  Εξώφυλλο Βιβλίου:

https://www.ocelotos.gr/ωρα_κοινης_φασαριας

Γρηγόριος Ξενόπουλος: 68 χρόνια απ' το θάνατό του | Νινέτα Πλυτά







Σαν σήμερα, πριν 68 χρόνια (14 Ιανουαρίου 1951), πέθανε ένας μεγάλος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός και μεταφραστής, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. Φοιτητής στο Φυσικομαθηματικό της Αθήνας, δεν πήρε ποτέ πτυχίο καθώς τον κέρδισε η συγγραφή. Ο πρώτος μεγάλος συγγραφέας που ήταν ταυτόχρονα και επαγγελματίας δημοσιογράφος. Έγραφε στο περιοδικό "Η Διάπλασις των Παίδων" μέχρι τα 80 του, διατηρώντας το νεανικό του πνεύμα μέσα απ' τη στήλη "Αθηναϊκές επιστολές" απ' όπου απαντούσε σε γράμματα παιδιών με λογοτεχνικές ανησυχίες. Εισηγητής στην Ελλάδα του είδους του μυθιστορήματος σε συνέχειες (στον Τύπο), για το οποίο επικρίθηκε αρκετά αλλά και το οποίο υπερασπιζόταν σθεναρά στον πρόλογο αρκετών έργων του. Κατηγορήθηκε για τις απλές τεχνικές του, που τον καθιστούσαν όμως προσιτό όχι μόνο σε λογίους αλλά και σε λαϊκούς ανθρώπους. Φεμινιστής σε μια εποχή που αυτό ήταν σπάνιο. Μεγάλη ήταν και η συμβολή του στη μετάβαση της λογοτεχνίας από την επαρχιακή στην αστική ηθογραφία. Τέλος, ήταν ο πρώτος που διέκρινε το ταλέντο του τότε άγνωστου στην Ελλάδα Κ.Π.Καβάφη, τον οποίο παρουσίασε στο ελληνικό κοινό το 1903 με το κείμενο του "Ένας ποιητής" (http://www.kavafis.gr/kavafology/articles/content.asp?id=1).


(Πολύ κατατοπιστική και ευχάριστη, όπως τα μυθιστορήματά του, είναι και η αυτοβιογραφία του Ξενόπουλου με τίτλο "Η ζωή μου σαν μυθιστόρημα". Την άποψή μου για το βιβλίο αυτό θα βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο: https://bit.ly/2Ru8y5W  πηγή: Πάστα Φλώρα)

Πολύ | Αναστασία Κοζίμπα


Έκλεισα τα μάτια για μια στιγμή_
Ένα χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο μου, τώρα γνώριζα• πως όλα αυτά που τρομάζω κρύβουν ένα κομμάτι απ’ το αύριο .Έσφιγγα τα μάτια μου τόσο δυνατά και αρνιόμουν καθετί λιγότερο σε συναίσθημα.
-Αν ανοίξεις τα μάτια ,θα χαθεί η μαγεία!
-Για ποια μαγεία μιλάς άραγε; Δεν είναι στα δικά μου μάτια ,είναι στα δικά της_
Άτομα που πίστευες πως δε θα μπορούσαν ποτέ, τώρα μπορούν! Κατεβάζεις τα χέρια σου και νιώθεις αδύναμος να αντιδράσεις, δε θέλεις να αντιδράσεις. Νιώθεις οικεία • κάθε φορά που φοβάσαι, πιστεύεις στο εμείς. Εμείς ε; Φαίνεται αστείο τι νόημα του δίνεις αυτή την φορά. Το « εμείς» φέρει γαλάζιο χρώμα και λευκό , μυρωδιά από βουνό και θάλασσα και γεύση από γλυκό του κουταλιού.
-χαμογελάς πάλι ;
- τα μάτια μου χαμογελάνε!
Τώρα ξέρω πως θέλω να είσαι εσύ, όχι το πάντα• έπαψα άλλωστε να αναζητώ την φθήνια του πάντα. Θέλω να είσαι το «όσο»! Το «όσο» με κάνεις να αισθάνομαι την ανάγκη να δημιουργώ, να γεύομαι το τώρα και να ζητάω απ’ τ αύριο ποιότητα και ουσία. Για όσο μπορώ να προσφέρω ηρεμία και σεβασμό στο «εμείς». Για όσο καταλαβαίνεις την σιωπή μου χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω. Για όσο δίνω απάντηση στην ερώτηση που ακόμα δεν έχεις κάνει!
-Και με το παρελθόν μας; Τι γίνεται με το παρελθόν μας;
- Το παρελθόν μας, μάς έφερε εδώ. Το παρελθόν με έκανε αυτό που είμαι τώρα και με τόση ασφάλεια αγκαλιάζεις ακόμα κι αν δε σου αρέσει. Μη το φοβάσαι! Μη μας φοβάσαι!
Για όσο λοιπόν χαμογελάνε τα μάτια σου, άφησε με να δημιουργήσω μαζί σου κοινές αναμνήσεις , κοινές εικόνες από ταξίδια – μουσικές – φωτογραφίες – ανθρώπους- συζητήσεις.
-Γιατί εμένα;
-Γιατί εσύ μπόρεσες χωρίς να προσπαθήσεις. Γιατί βλέπω εμένα μέσα από εσένα. Γιατί μου δίδαξες πως δε πρέπει να είμαι απόλυτη σε τίποτα και ότι όλα ανατρέπονται σε μια στιγμή. Γιατί είσαι εσύ και είμαστε εμείς.
- Και αν τελειώσει;
-Αν τελειώσει θα ξέρουμε πως έκρυβε υγεία το κάθε κοινό μας λεπτό και αυτό από μόνο του είναι υπέροχο. Άσε τους άλλους να πιστεύουν στην προσωρινότητα του μαζί και στο λίγο.
Κλείσε τα μάτια.Και μη μιλάς απόψε και κάθε απόψε.
Τώρα πια ξέρουμε!



#WeRemember | Διεθνής Ημέρα Ολοκαυτώματος | Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης


Της Μαρίνας Καρτελιά.

Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης.



Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Reference/Presentation, 2011




Το πιο συγκινητικό είναι οι ιστορίες. Όπως αυτή της Βικτωρίας Μπενοζίλιο, της κ. Γκατένιο, που ακούγονται στο τέλος της έκθεσης από τους ίδιους. Το χρωστούσα. Στο Μωϋσή και την Αριάδνη, τους ήρωες στο  "10 ώρες δυτικά". Στο μνημείο στο ΑΠΘ. Στους Εβραίους αντάρτες της Θεσσαλονίκης.

Στη Θεσσαλονίκη η πόρτα του μουσείου ήταν σιδερένια. Βαριά. Γκρι αμείλικτο ήταν το μέταλλο. Σχεδόν ένιωσα τη γεύση του στη γλώσσα. Μύριζε χώμα, σίδερο και βροχή σαν του πρωινού εκείνου. Στο πόμολο είχε καθίσει η υγρασία της πόλης.

΄Επρεπε να είσαι ξεκούραστος για να σπρώξεις να μπεις. Να μην είσαι εξαντλημένος. Να μην πεινάς. Να μην έχεις περπατήσει πολύ. Να μην έχεις βασανιστεί. Να μην έρχεσαι από στρατόπεδο συγκέντρωσης. Να μην έχεις υποστεί διαπόμπευση στην πλατεία. Να μην είσαι κουρεμένος γουλί. Κυρίως να μη φοράς κίτρινο αστέρι.

΄Ολη η συνείδηση του μουσείου ήταν η πόρτα του. Κοπίασα. Αλλά την ώρα που έκανα τη σκέψη, βρήκα τη δύναμη. Την άνοιξα και μπήκα. ΄Ημουν έτοιμη ν΄ακούσω. Και να δω.

Εν αρχή ήταν το μηχάνημα κοπής υφασμάτων. Στις όμορφες εποχές που έντυναν τους Σαλονικιούς και τις Σαλονικιές με τα καλύτερα υφάσματα. Ύστερα τους υποχρέωσε ο κατακτητής να κόβουν κίτρινα αστέρια για το πέτο..... (Αργότερα διάβασα στο Ντεπό του Σκαμπαρδώνη σχετικό διήγημα, με τίτλο "Πρέσα").


Η εμπορική διασπορά και η δραστηριότητα σε οργασμό, όπως απλωνόταν ανά περιοχή στην πόλη.
Η κοινωνία και οι άνθρωποί της, με ρόλο στην ευμάρεια της πόλης.
Κυρίως ήταν εκείνη η νεαρή μητέρα που απαλά, στα γίντις, μιλούσε κι εγώ κατάλαβα από τον τόνο της φωνής της, τι έλεγε στο κοριτσάκι της... Της εξηγούσε ακριβώς και χωρίς ωραιοποιήσεις, τι είχε συμβεί. Τι έβλεπε. Τι να θυμάται και να παρατηρεί με σεβασμό. Και το κορίτσι σώπασε και φάνηκε η αλήθεια και η μνήμη στα μάτια του.
Να δείτε.  Και να μην ξεχάσετε ποτέ. Αγίου Μηνά 11 - Θεσσαλονίκη.