Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

#WEREMEMBER 2020 - Δεν θ΄αρνηθώ, δεν θα ξεχάσω το Ολοκαύτωμα | Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος | Μαρίνα Καρτελιά.

Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά.

#weremember 2020 - Δεν θ΄αρνηθώ, δεν θα ξεχάσω το Ολοκαύτωμα.

΄Ολο το μήνα, ο Σελιδοδείκτης συμμετέχει στη μνήμη με κορύφωση τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος στις 27/1, με εκδηλώσεις, άρθρα, αποσπάσματα λογοτεχνικών έργων, και την αποτύπωση του Ολοκαυτώματος  στις Τέχνες και στην κοινωνία.




Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων
 μαρτύρων και ηρώων του
Ολοκαυτώματος.






Δέκα μέρες μας χωρίζουν από τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Ας θυμηθούμε ότι και στη χώρα μας είναι θεσμοθετημένη με το Νόμο 3218 η Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος.

Ο σχετικός νόμος ψηφίστηκε επί Προεδρίας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α/12/27-1-2004.


Φέτος είναι επιτέλους η ώρα να μάθουμε όσα δεν ξέρουμε. Και να ρωτήσουμε. Και ν΄αναρωτηθούμε.


Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2020

#WEREMEMBER 2020 | Δεν θ΄αρνηθώ, δεν θα ξεχάσω το Ολοκαύτωμα | Ο Τατουατζής του ΄Αουσβιτς Λάλε Σόκολοβ.


#weremember 2020 - Δεν θ΄αρνηθώ, δεν θα ξεχάσω το Ολοκαύτωμα.





΄Ολο το μήνα, ο Σελιδοδείκτης συμμετέχει στη μνήμη με κορύφωση τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος στις 27/1, με εκδηλώσεις, άρθρα, αποσπάσματα λογοτεχνικών έργων, και την αποτύπωση του Ολοκαυτώματος  στις Τέχνες και στην κοινωνία.


Eπιμέλεια: Μαρίνα Καρτελιά.


Ο Τατουατζής του ΄Αουσβιτς.
taarootsofazqqwiicc1


Κοιτάζοντας κανείς τις μαύρες φωτογραφίες από το ναζιστικό κολαστήριο, υπάρχουν πράγματα που έρχονται και επανέρχονται στα μάτια μας.
Όπως η ριγέ στολή, τα ξυρισμένα κεφάλια αλλά και αυτός ο πράσινος αριθμός στον πήχη του χεριού που αποστερούσε τον τρόφιμο από την πραγματική του ταυτότητα.
Μόλις εμφανιζόταν στο χέρι αυτό το μελάνι της ντροπής, σταματούσες να είσαι άνθρωπος και μετατρεπόσουν σε ένα νούμερο για τους δεσμοφύλακες, ένα νούμερο που ήταν ευκολότερο να υποβληθεί σε όλη αυτή τη φρίκη. Και ήταν μάλιστα τυχεροί όσοι πρόφταιναν να αποκτήσουν το τατουάζ με τον αύξοντα αριθμό, καθώς σήμαινε πως είχαν μόλις γλιτώσει τον θάλαμο αερίων.
Περισσότεροι από 1 εκατ. άνθρωποι στάλθηκαν στο κολαστήριο του Άουσβιτς μεταξύ 1940-1945, οι τρόφιμοι ωστόσο που είχαν επιφορτιστεί με τη δερματοστιξία του αριθμού μετριόταν στα δάχτυλα του ενός χεριού.


AP_853614401147
Ένας από αυτούς ήταν ο Lale Sokolov, ο οποίος έφυγε από τον κόσμο το 2006, όχι βέβαια προτού μοιραστεί την απίστευτη ιστορία του με τη συγγραφέα Heather Morris, η οποία την περιέγραψε στο βιβλίο «The Tattooist of Auschwitz». Έτσι ήταν εξάλλου γνωστός ο Sokolov, ως «τατουατζής του Άουσβιτς», ήδη από την εποχή που κατέφτασε στο διαβόητο στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1942, σε ηλικία 26 ετών, ως εβραίος της Σλοβακίας.
Στην αρχή τον έστειλαν να φτιάχνει νέα συγκροτήματα κοιτώνων, κόλλησε όμως τύφο και δεν μπορούσε πια να δουλέψει. Από τον βέβαιο θάνατο τον έσωσε ένας συγκρατούμενός του, κάποιος Pepan, τατουατζής κι αυτός, ο οποίος τον πήρε υπό την προστασία του κάνοντάς τον βοηθό του.
Μια μέρα όμως ο Pepan εξαφανίστηκε και όλοι ήξεραν τι του είχε συμβεί, αφήνοντας έτσι τον Lale τον μόνο τατουατζή του Άουσβιτς. Έτσι πέρασε ο Σλοβάκος τα επόμενα δύο χρόνια, χαράσσοντας νούμερα σε τρομοκρατημένους ανθρώπους όλων των ηλικιών που κατέφταναν μαζικά με τα τρένα στο κολαστήριο.

Παρά τη φρίκη με την οποία ερχόταν καθημερινά σε επαφή, ο Lale κατάφερε κάπως να γνωρίσει την πραγματική αγάπη πίσω από τις περιφράξεις, ένα κορίτσι που έτρεμε όταν του χάραζε τον αριθμό στον πήχη, την Gita του (Gisela Furman). Την οποία έμελλε να ξαναβρεί εντελώς τυχαία μετά την απελευθέρωση στην Μπρατισλάβα, σε νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Την παντρεύτηκε αμέσως και οι δυο τους μετακόμισαν όσο πιο μακριά μπορούσαν, περνώντας την υπόλοιπη ζωή τους στην Αυστραλία.
Εκεί έφτιαξε τη δική του επιχείρηση και απέκτησε τελικά και έναν γιο. Και παρά το γεγονός ότι η γυναίκα του επέστρεψε κάποιες φορές στην Ευρώπη, ο Lale είχε ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του. Δεν μίλησε μάλιστα ποτέ για τη «δουλειά» του στο Άουσβιτς, καθώς πέρασε όλη του τη ζωή νιώθοντας τύψεις, πιστεύοντας πως βοήθησε τους ναζί στη γενοκτονία. Τύψεις ένιωθε και για τα «προνόμια» που απολάμβανε στο κολαστήριο, όπως τις μεγαλύτερες μερίδες φαγητού και τον ύπνο σε δικό του δωμάτιο. Ένιωθε κάπως συνεργάτης των ναζί και θεωρούσε πως λίγοι θα καταλάβαιναν τον δικό του Γολγοθά.
AP_08013006045
Μόνο όταν έφυγε η Gita από τη ζωή το 2003 αποφάσισε να τα πει όλα, κι αυτό μία φορά, στη συγγραφέα Heather Morris…

Πηγή:newsbeast


Π

Βγαίνουμε | Το Παλιό Καφενείο-Τα Γλυκά Της Φωφώς, γεύση από παραμύθι!




Αγαπάμε τις ατμοσφαιρικές εξορμήσεις οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, πόσο μάλλον όταν στους προορισμούς μας γνωρίζουμε εξίσου ατμοσφαιρικά και ταξιδιάρικα στέκια. Σήμερα, λοιπόν, θα σε πάμε μια εκδρομή στον παραμυθένιο Παλαιό Παντελεήμονα για να σου συστήσουμε την ήδη ξακουστή Φωφώ με τα περιζήτητα γλυκά της!

Ο πρόλογος μας οδηγεί φυσικά στο Παλιό Καφενείο-Τα γλυκά της Φωφώς, όπου εκτός από έναν ζεστό και φιλόξενο χώρο συναντήσαμε πολύ φιλόξενες καρδιές και πολύ ζεστά χαμόγελα. Από τότε που μπήκε στη ζωή μας κάθε φορά που επισκεπτόμαστε τον Παλαιό Παντελεήμονα δίνουμε το “παρών” συνεπέστατα και χωρίς απουσίες. Το στέκι μας, λοιπόν, άλλαξε στέγαση εδώ και περίπου δύο μήνες για να μεταφερθεί τελικά σε ένα κουκλίστικο πέτρινο αρχοντικό με αυλή και απίστευτη θέα. Το μαγαζί έχει τις ρίζες του πίσω στο 1995 όταν ξεκίνησε την πορεία του χωρίς καν ρεύμα βασιζόμενο στη χρήση γεννητριών. Ήταν από τα πρώτα μαγαζιά στην πλατεία του χωριού κι είχε τη μορφή καφέ/ουζερί μέχρι να γεμίσει με τους πειρασμούς της Φωφώς και να μετατραπεί στον γλυκό παράδεισο που γνωρίζουμε σήμερα.




Με το που περνάς το κατώφλι του μεταφέρεσαι κατευθείαν σε ένα σύμπαν παράλληλο όπου ζωντανεύει κάθε παιδικό παραμύθι. Ένας άλλος κόσμος μακριά από τις σκοτούρες της καθημερινότητας και πολύ κοντά στην αίσθηση που έχεις όταν βλέπεις ένα πάρα πολύ όμορφο όνειρο, είναι εκεί και σε περιμένει χειμώνα-καλοκαίρι δίνοντάς σου την ευκαιρία να ξεφύγεις ακόμη περισσότερο από όσα φορτώνουν την ρουτίνα σου με άγχος.




Η χειμωνιάτικη εκδοχή του αποτελεί μια κατάσταση που ομολογουμένως πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να αποδώσει με λόγια ακόμη κι αν χειρίζεται άριστα τις λέξεις. Η πέτρα, το ξύλο, το τζάκι, τα παράθυρα που ταξιδεύουν το μάτι ως τον ορίζοντα, η βιτρίνα καθώς μπαίνεις με όλα τα συναισθηματικά φορτισμένα ρετρό αντικείμενα που διέσχισαν τον χρόνο μέχρι σήμερα για να σου κάνουν παρέα όσο πίνεις το ζεστό σου ρόφημα κι αναπολείς, οι ανοιχτόκαρδοι άνθρωποι που σε κρατάνε θερμό περισσότερο κι από τη φωτιά στο τζάκι αποτελούν μόνο μερικά από τα συστατικά της αβίαστης επιτυχίας του. Δεν είναι τυχαίο που ο κόσμος το επιλέγει απροκάλυπτα ξανά και ξανά γεμίζοντας τα τραπέζια του με πρόσωπα χαρούμενα.




Εμείς είχαμε την τύχη να το πετύχουμε και στη χριστουγεννιάτικη μορφή του όπου όλα τα παραπάνω απογειώνονται με αντίστοιχους στολισμούς σαν βγαλμένους από τις ιστορίες που έλεγαν οι γιαγιάδες παλιά μπροστά σε τζάκια και στολισμένα έλατα. Αν αποφασίσεις να μοιραστείς κι εσύ μαζί μας αυτήν την εμπειρία θα δεις πώς είναι να νιώθεις στο πετσί σου, που λένε, τι θα πει Χριστούγεννα. Θα νομίζεις ότι πρόκειται από στιγμή σε στιγμή να ακούσεις κάποιο χαρακτηριστικό τρίξιμο που θα σε φέρει αντιμέτωπο με τα ξωτικά του Άι Βασίλη ενώ ο ίδιος μοιράζει τα δώρα στο υπόλοιπο χωριό πριν κάνει την τελευταία παραδοσιακή στάση του για γάλα και γλυκό, που αλλού, φυσικά στη Φωφώ! Τα γραφικά δρομάκια μάλιστα που οδηγούν στο μαγαζί ήταν κι εκείνα στολισμένα με φωτάκια κάνοντάς σε να νιώθεις πως πρωταγωνιστείς σε κάποιο παιδικό όνειρο ή σε ρομαντική κομεντί με σίγουρο happy end.



Η αυλή του με την άκρως νοσταλγική θέα που κάνει το μάτι να αγναντεύει και να χάνεται είναι ό,τι πρέπει για τις πιο ζεστές μέρες του χρόνου γιατί το στέκι της Φωφώς ανοίγει την αγκαλιά του πάντα προσαρμόζοντας τις ανάγκες της κάθε εποχής στις δικές μας ανάγκες ξεπερνώντας τελικά τις προσδοκίες μας. Μας αρέσει πολύ κι η καλλιτεχνική χαρούμενη πινελιά με τις ζωγραφισμένες τενεκεδένιες γλάστρες οι οποίες μετατράπηκαν σε εικαστική νότα γεμάτη λουλούδια και χρώματα γεμίζοντάς μας χαμόγελα και θετική ενέργεια. Κάθε λεπτομέρεια στο στέκι μας όπως βλέπεις μετράει.


 


Για το τέλος, όμως, σου έχουμε κρατήσει το καλύτερο κομμάτι. Αυτό που σίγουρα θα σε κολάσει και θα σε κάνει να ξεχάσεις τα πάντα στη θέα του μα πιο πολύ στη γεύση του. Φυσικά δε θα μπορούσαμε να εννοούμε τίποτε λιγότερο από τις λιχουδιές της Φωφώς τις οποίες ήρθε η ώρα να γευτείς κι εσύ αν θέλεις να μπορείς να λες ότι έχεις πάρει μια αληθινή γεύση από παραμύθι τελικά και να το εννοείς κυριολεκτικά. Μια πανδαισία γεύσεων σε περιμένει, από γλυκές “αμαρτίες” όπως πατσαβουρόπιτα, λεμονότουρτα, εκμέκ, σοκολατόπιτα, καρυδόπιτα, μυρμηγκάτο, κανταΐφι με παγωτό και ρεβανί με παγωτό μέχρι πεντανόστιμα σπιτικά λικέρ, υποβρύχιο, αλμυρές πίτες σαν αυτές που μόνο η γιαγιά σου θα μπορούσε ίσως να συναγωνιστεί αλλά και μεζεδάκια για όποιους μερακλήδες επιλέξουν τσιπουράκι ως συνέχεια ή σβήσιμο στη μέρα τους.




Φυσικά μπορείς να πάρεις και σε πακέτο γλυκά ή πίτες και να είσαι σίγουρος πως θα το κάνεις γιατί φεύγοντας από το χωριό θα ξέρεις ότι δε θα μπορέσεις αλλού να βρεις κάτι παρόμοιο ώσπου να επιστρέψεις. Πάρε και κάτι παραπάνω για τους δικούς σου ανθρώπους που δεν είχαν ακόμη την ευκαιρία να επισκεφτούν τη Φωφώ, θα το εκτιμήσουν δεόντως.




Εμείς, όμως, κλείνοντας θα πούμε ότι πέρα και πάνω από όλα είναι οι άνθρωποι κι οι ψυχή τους γι’ αυτό όσο όμορφο κι αν είναι ένα μέρος αν οι άνθρωποί του δεν είναι εξίσου όμορφοι ίσως και να μην έχει τόση σημασία. Το Παλιό Καφενείο-Τα Γλυκά της Φωφώς συνδυάζουν ατμόσφαιρα, ποιότητα κι ανθρωπιά στις ιδανικές δόσεις. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.




Πάρε μια γεύση (Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του μαγαζιού):

















Silver Screen | Corpus Christi/ Στο μπαρ Το Ναυάγιο | Πάνος Λιάκος

Γράφει ο Πάνος Λιάκος.

Corpus Christi 


Bartosz Bielenia in Boze Cialo (2019) 
Προχτές αργά. Μετά το σινεμά. Η συνηθισμένη τσάρκα από στέκι σε στέκι. Από το Γαλαξία στο Low Profile κι από εκεί με τη φαντασία μου στο μπαράκι της Αρλέτας. Έπρεπε επειγόντως εκείνο που είχα δει να το μοιραστώ με κάποιον άγιο. Ένα Teacher’s με πάγο πρώτα. Κι έπειτα η κατήχηση στον παππούλη που καθότανε στο διπλανό σκαμπό


Κάποιοι από αυτούς δεν μιλούν πολύ. Σε αφήνουν απλά να εξομολογηθείς εκείνο που έχεις μέσα σου. Κι εγώ παθαίνω απ’ το ποτό το αντίθετο από εκείνο που συμβαίνει στους πολλούς. Μόνο κόκκαλο δεν γίνομαι. Λύνεται η γλώσσα μου και πάει ροδάνι. Τί του είπα για τις υποψηφιότητες των Όσκαρ- μέσα στις οποίες ήταν και η πολωνική ταινία-, τί για τον πρωταγωνιστή του έργου Μπάρτοζ Μπιελένια που φαίνεται να έπεσε από άλλο πλανήτη, τί για την υψηλή δραματουργία που βλέπουμε σε αυτό το σενάριο του Ματέους Πάσεβιτζ και τον τρόπο που χρησιμοποιεί την τραγική ειρωνεία… 


Όποιος πραγματικά αγαπάει τους κολασμένους, δεν γίνεται να μη συνταραχθεί όσο βλέπει το Corpus Christi. Μας ξεκινάει τον ήρωα από ένα αναμορφωτήριο όπου και έρχεται σε επαφή με το λόγο του Θεού. Εκεί βλέπει τη μεγάλη ευκαιρία του να ξεφύγει από την άσωτη ζωή, να εξιλεωθεί. Ναι, παππούλη, νομίζω πως με αυτή την ιστορία θα δάκρυζε ο Πάπας Φραγκίσκος. Έλα, όμως, που λόγω ποινικού μητρώου ο ήρωας δεν θα μπορέσει να γίνει δεκτός σε καμία ιερατική σχολή… Κι έτσι η Θεία Πρόνοια του τα φέρνει από άλλη μεριά. Ή μπορεί και η πένα του σεναριογράφου. Διότι σε επαρχία που καταφτάνει υποτίθεται για να εργαστεί, εν τέλει θα πάρει τη θέση του ιερέα.

 


Ο παππούλης μου ρίχνει μια λοξή ματιά και έπειτα λέει: αν θες ν’ αγιάσεις πρέπει ν’ αμαρτήσεις. Και παίρνω θάρρος και συνεχίζω να του λέω πώς αυτό το γράψιμο συνέπλευσε με το μοντάζ της ταινίας, πώς η διεύθυνση φωτογραφίας κατάφερε να μεταφέρει σε εμάς το αίσθημα του εγκλεισμού της επαρχιακής κωμόπολης και την εσωστρέφεια των κατοίκων της. Κάτι που θα προσπαθήσει ο ήρωας με τα κηρύγματά του να αλλάξει, θα προσπαθήσει δε να κάνει ξανά τους κατοίκους να ομονοήσουν αφού εκείνοι έχουν πληγεί και διχαστεί από ένα τραγικό δυστύχημα. Και είναι μάθημα σεναριακό- δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει, πάτερ μου, η συγγραφή- το πώς στοιχεία που εμφανίζονται στην πρώτη πράξη χρησιμοποιούνται σε όλη τη διάρκεια του φιλμ- ιδίως δε στον τρόπο που κηρύσσει ο νεαρός, στις μεθόδους που αλιεύει από την εμπειρία του στο αναμορφωτήριο.
 

Αχ, να μην του πω περισσότερα τώρα που τον βλέπω έτσι ψημένο να πάει να το δει και του χαλάσω την… αστυνομική τροπή της ιστορίας. Θέλοντας όμως το λόγο του πάνω στο ήθος των σύγχρονων ανθρώπων δεν μπόρεσα να μην επαινέσω το σενάριο του έργου που δείχνει πώς ο νεαρός αυτός αμαρτωλός- μετανοημένος- κατάφερε να ξεσκεπάσει την υποκρισία των ανθρώπων της κωμόπολης (από μπρος σταυροί και από πίσω οι κατάρες και η μή άφεση στις αμαρτίες των συνανθρώπων που μετατρέπει μεν και δε σε ζωντανούς νεκρούς), ενώ δεν δίστασε να ταπεινώσει με ένα τρόπο και τον άπληστο δήμαρχο. 
 

Ο άγιος με κοίταζε για ώρα πολλή μέσα στα μάτια. Ήπιε μια γουλιά από το κονιάκ του. Τελικά μου έπιασε το χέρι, άνοιξε το στόμα του και με παρέπεμψε ευθύς στα Κατά Ματθαίον πάθη: ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν.

Δεν σάλευα. Εκείνος πλήρωσε και το λογαριασμό. Φόρεσε το παλτό του, μού χτύπησε φιλικά την πλάτη και κούτσα-κούτσα αποχώρησε. Παρήγγειλα κι ένα δεύτερο. Κι έτσι έμεινα με τις σκέψεις, η μορφή αυτού του παιδιού- τα μάτια του που εκλιπαρούσαν- να γυρίζει μέσα στο μυαλό μου. Και να επαναλαμβάνω: ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος.


Για να δείτε πού παίζεται η ταινία πατήστε εδώ