Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

Θέλεις να μείνουμε σπίτι; | Μαριλένα Κολλάρου

Θέλεις να μείνουμε σπίτι;
Να αδράξουμε την μέρα;
Να αδράξω εγώ τον λαιμό σου
εσύ τα μαλλιά μου,
να κάτσουμε στο πίσω μπαλκόνι
κοιτώντας την Ακρόπολη.
Να μου λες ότι προτιμάς τον Λευκό Πύργο,
να σου λέω προτιμώ το Παρίσι
μα δεν έχω πάει,
μα τι πειράζει; Εάν πήγαινα,
θα το προτιμούσα.

Να μείνουμε σπίτι,
να τραβήξουμε τις κουρτίνες
να ανοίξουμε τα παράθυρα.
Φτιάχνεις καφέ; Εγώ δεν τον πετυχαίνω.
Βάλε και λίγο νερό,
βάλε και λίγη αγκαλιά,
είναι άβολος ο καναπές
δεν συνηθίζεται
έπειτα από τα χάδια.

Ας μείνουμε σπίτι.
Μην ανοίγεις τηλεόραση όχι,
μην ανοίγεις τον φούρνο,
ας φάμε κάτι πρόχειρο.
Μίλησε,
τι άλλαξε κατά τη διάρκεια της νύχτας;
Ωραία ημέρα σήμερα, ωραίος ήλιος.
Ωραίος καφές, ωραία τα μάτια σου.
Ήταν καφέ αρχικά,
όμως τώρα άλλαξαν
έγιναν το χρώμα των πρωινών στο σπίτι.

Female Artist Illustrated Intimate Scenes Of Love Making Couples

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Σελιδοδείκτης | Γνωριμία ζωής στη Σαλονίκη | Γεώργιος Ξένος | Lola Nikolaou Art Gallery


Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά.

Γνωριμία ζωής στη Σαλονίκη




΄Ενα απόγευμα με τον Γεώργιο Ξένο

Στη Lola Nikolaou Art Gallery




To προηγούμενο Σαββατοκύριακο ήταν συναρπαστικό. Μέσα στα τόσα που είχε να μου δείξει και να μου πει η αγαπημένη μου Σαλονίκη όμως, αυτό ήταν το πιο αναπάντεχο. Και από καιρό επιθυμητό, περίμενε αυτή την αγιασμένη ώρα.

΄Ενα απόλυτα λαμπερό βροχερό απόγευμα, περπάτησα στην Τσιμισκή ως το πανέμορφο κτίριο που στεγάζει την γκαλερί, στριμωγμένο διαμάντι ανάμεσα σε φωτεινά μαγαζιά και συμβατικές πολυκατοικίες. Να στέκεται εκεί, με την αρ ντεκό είσοδό του, και το ασανσέρ κλωβό που μ΄έκανε να νιώθω τουλάχιστον Λωρήν Μπακώλ. Σε ποια ταινία δεν είχε σημασία. Σημασία είχε ότι η ταινία αυτή γινόταν εκείνο το απόγευμα η ίδια η ζωή.






Και η ζωή μου επεφύλασσε αυτή τη γνωριμία,  επιτέλους, με την ευκαιρία της έκθεσης του Γεώργιου Ξένου, με τον ίδιο και με την αύρα του, που τυλίγει όποιον τον γνωρίζει, ίδια όπως και η τέχνη του. Μερικοί άνθρωποι καταφέρνουν σε τέτοιο σημείο να μετουσιώσουν τη ζωή σε τέχνη, να κάνουν την Τέχνη πρακτική ζωής, ώστε τελικά γίνονται οι ίδιοι Τέχνη. Αλλά μήπως δεν ήταν Τέχνη απ΄την ώρα που γεννήθηκαν;  Ναι, νομίζω ότι αυτός ο άνθρωπος έτσι είναι. Η ιδέα Γεώργιος Ξένος με ό,τι περικλείει που κανείς παρά ταύτα δεν μπορεί να κλείσει σε λέξεις.




Μπορεί να κοιτάζει τους πίνακες του. Κι ας μην ξέρει πολλά. Κι ας μην είναι εικαστικός. Κι ας μην έχει μελετήσει Ιστορία της Τέχνης. Αυτό είναι ουσία. Να μπορεί ο εικαστικός καλλιτέχνης να μιλάει στην ψυχή του ανθρώπου, όπως μίλησαν σε μένα τα έργα του Γεωργίου Ξένου.




Τα μοτίβα είναι πολύ συγκεκριμένα, αλλά και πολυποίκιλα. Τα φίδια, σύμβολα ευημερίας, γονιμότητας, δημιουργίας και έμπνευσης, τα λουλούδια του Ξένου, που αν τα κοιτάξεις προσεκτικά, μπορείς να διακρίνεις μέσα τους άλλες φόρμες, αλλά σχήματα, η φαντασία σου αφήνεται ελεύθερη στις λιτές γραμμές να επιλέξει το ερέθισμα που της πάει, να ταυτιστεί και να μαγευτεί. 









Λουλούδια, μέσα σ΄αυτό εγώ είδα το Waldbuhne, εσείς ίσως δείτε κάτι άλλο

Να μπει μες στο έργο. Ο Γεώργιος Ξένος το καταφέρνει αυτό. Καταφέρνει να κεντρίσει τις βαθύτερες στοιβάδες, σε αρπάζει απαλά και σε ένα βαθύ ταξίδι ενσυναίσθησης σε καθιστά κομμάτι του έργου. Κτήμα του, αλλά όχι ιδιοκτησία. Σε αφήνει, μονάδα αυθύπαρκτη να κυλήσεις, να πλεύσεις εντός του.  Να νιώσεις την αλήθειά του στον εσώτερό της πυρήνα.






Στα πιο πολλά έργα, το συναίσθημα σε φτάνει εκρηκτικό σαν ηφαίστειο. ΄Οπως τα χέρια, χέρια προσφύγων, χέρια κατατρεγμένων, ανελεύθερων, διαδηλωτών. Χέρια διαμαρτυρίας, ενωμένα αλλά όχι ενσωματωμένα. Τα πλήθη των χεριών δεν είναι όχλος. Είναι συνολική ιδεολογία, είναι πορεία ζωής.

Από εκθέσεις σαν κι αυτή, είναι σίγουρο ότι κανείς φεύγει πιο πλούσιος. Πιο πλήρης από ποτέ. Δηλαδή γεμάτος. Η φυσιογνωμία του Γεωργίου Ξένου, είναι λιτή όπως τα έργα του. Και η αύρα της αφοπλιστική με τον πιο ήρεμο τρόπο. 

Στο λινκ εδώ,   

                                    Ο Γεώργιος Ξένος μιλάει για τον Γεώργιο Ξένο.

μπορείτε να δείτε τον Γεώργιο Ξένο να μιλάει για τη ζωή του και για τον ίδιο, καλύτερα απ΄οτιδήποτε  θα μπορούσε να τον περιγράψει. Εκτός ίσως απ΄τη Χριστίνα Ντούβρη-Ξένου, τη σύντροφο της ζωής του, που ξέρει να βρει τις κατάλληλες λέξεις, που είναι διαφωτιστική για το έργο του και για όλους εμάς. Που είναι κι η ίδια καλλιτέχνης και ποιήτρια και μιλάει με πάθος για τα νοήματα και τα νήματα και τις συνάφειες των θεμάτων των έργων.


Γέωργιος Ξένος - Χρησμοί








 
Τα φίδια, κομμάτι της εικαστικής εγκατάστασης που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουστικής.




Η ευγνωμοσύνη, εσωτερικά, που νιώθει κανείς εγκαταλείποντας την έκθεση, έχοντας αφήσει ένα κομμάτι του, έχοντας μετουσιωθεί σε κάτι άλλο, πολύχρωμο, πολυδιάστατο, άγνωστο αλλά εν πολλώ αναμενόμενο για μια ζωή, είναι απροσμέτρητη.



Μην παραλείψετε να την επισκεφτείτε.  Θα κερδίσετε ένα μερίδιο ζωής.

Ως τις 6 Δεκεμβρίου 2019



Θεσσαλονίκη
Τσιμισκή 52 546 23
2310 240416




















“Κατανόησέ με ή σε Καταβροχθίζω” από τη θεατρική ομάδα Ανδρομέδα / Από την Τετάρτη 20 Νοεμβρίου στο VAULT

O Πολυχώρος Vault
παρουσιάζει
την
παράσταση
“Κατανόησέ με
ή σε Καταβροχθίζω”
από τη θεατρική ομάδα Ανδρομέδα



Μαρτυρίες παιδιών απ’ όλον τον κόσμο για την κακοποίησή τους και την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους

Επιλογή, τελική μορφή κειμένων και σκηνοθεσία:
Κοραή Δαμάτη

Από
την Τετάρτη 20 Νοεμβρίου
(Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού)
έως
την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου,
κάθε
Τετάρτη και Πέμπτη στις 9 μ. μ.


... “Στο μέλλον θα πρέπει να λογοδοτήσουμε στα παιδιά μας όχι τόσο για τις άσχημες πράξεις των κακών ανθρώπων, όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών”...
Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ
O Πολυχώρος Vault παρουσιάζει την παράσταση “Κατανόησέ με ή σε Καταβροχθίζω” από τη θεατρική ομάδα Ανδρομέδα. Μαρτυρίες παιδιών απ’ όλον τον κόσμο για την κακοποίησή τους και την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. Επιλογή, τελική μορφή κειμένων και σκηνοθεσία: Κοραή Δαμάτη. Από την Τετάρτη 20 Νοεμβρίου (Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού) έως την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9 μ. μ.

Το έργο βασίζεται σε μαρτυρίες παιδιών απ’ όλον τον κόσμο, στοιχεία από έγκυρους οργανισμούς, γραπτά σημαντικών ανθρώπων για το παιδί, ιστορικά ντοκουμέντα των τελευταίων εβδομήντα ετών, μαζί με αναφορές σε στατιστικές, συγκρίσεις και έρευνες πάνω στον γενικό όρο κακοποίηση του παιδιού, αλλά και στις άπειρες υποδιαιρέσεις του.


Μαρτυρίες παιδιών απ’ όλον τον κόσμο για την πολλαπλής μορφής κακοποίησή τους.

Παρόλο που, κατά γενική ομολογία, έχει βελτιωθεί το επίπεδο ζωής των παιδιών σε σχέση με το παρελθόν, υπάρχουν ακόμη εκατομμύρια παιδιά που ζούνε σε τραγικά άσχημες συνθήκες.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, 168 εκατομμύρια παιδιά –το ένα στα δέκα παγκοσμίως–, εργάζονται στους τομείς της γεωργίας, στις κατασκευές, τη βιοτεχνία και τη βαριά βιομηχανία, αμειβόμενα με ψίχουλα.
Παιδιά ζητιανεύουν όλη μέρα στους δρόμους προκειμένου να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για να ζήσουν.
Παιδιά πρόσφυγες αφήνουν μια εμπόλεμη ζώνη προσπαθώντας με δυσκολία να επιβιώσουν και να ενταχθούν σε ένα ξένο γι’ αυτά κοινωνικό σύνολο.
Παιδιά του τρίτου κόσμου πεθαίνουν καθημερινά από την ασιτία και από επιδημίες.
Παιδιά στρατολογούνται χωρίς τη θέλησή τους βιώνοντας καθημερινά απάνθρωπες καταστάσεις.
Παιδιά πέφτουν θύματα βίαιης και σκληρής μεταχείρισης είτε από τους ίδιους τους γονείς, είτε από συγγενείς, είτε από διάφορα εγκληματικά κυκλώματα.
Παιδιά δέχονται μορφές κακομεταχείρισης μέσα σε διάφορα ιδρύματα από τους υπαλλήλους που εργάζονται εκεί.
Παιδιά έχουν τιμωρηθεί με βάναυσο τρόπο, έχουν υποστεί ξυλοδαρμό, έχουν διωχθεί από το σπίτι, έχουν γίνει αποδέκτες απειλών και μόνιμου εκφοβισμού.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Επιλογή, τελική μορφή κειμένων και σκηνοθεσία: Κοραής Δαμάτης
Κούκλες-μάσκες: Ελένη Σουμή
Μουσική: Χρήστος Κότσι
Επιμέλεια σκηνικού χώρου και κοστουμιών: Παύλος Ιωάννου
Σχεδιασμός φωτισμών: Κοραής Δαμάτης

Παίρνουν μέρος αλφαβητικά οι ηθοποιοί: 
Φανή Γρύλλη
Αντώνης Καραθανασόπουλος
Ντίνα Κούκου
Δημήτρης Μακρής
Σοφία Ρούβα
Γιάννης Τριαντάκης
Αναστασία Τσούτση

Φωνές: Περικλής Μοσχολιδάκης
             Κοραής Δαμάτης

Παραγωγή: Θεατρική Ομάδα Ανδρομέδα

Έρευνα για την επιμέλεια κειμένων: Κοραής Δαμάτης
& Θεατρική Ομάδα Ανδρομέδα

Καλλιτεχνική επιμέλεια προγράμματος παράστασης: Δημήτρης Μακρής
Τυπογραφείο για την έκδοση του προγράμματος: Εκδόσεις ΚΨΜ

Φωτογραφίες παράστασης: Χρήστος Κοτσιρέας
Trailer παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας



*Ευχαριστούμε θερμά την μικρή Αθανασία Γκόγκα και τον μικρό Μαρίνο Παπαγεωργίου που μας χάρισαν τις φωνές τους για την ολοκλήρωση του ακουστικού υλικού της παράστασης.

*Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΝΔΕΙΚΝΥΤΑΙ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ.

*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ

INFO!

ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ ΜΕ Ή ΣΕ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΩ

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:

Από την Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2019 έως την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9 μ. μ.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 80' (χωρίς διάλειμμα)

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:


Γενική είσοδος: 13 ευρώ
Προπώληση viva : 10 ευρώ : https://www.viva.gr/tickets/venues/polyxoros-vault/
Φοιτητές / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ
Ατέλειες: 5 ευρώ
Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS

Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός
Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8' περίπου με τα πόδια)
Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889
(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 - 14:00 και 17:00 - 21:00)

Κρυστάλλινο ποτήρι | Βαγγέλης Μάγειρος

Χωράνε σε ποτήρι καμιά φορά τα δάκρυα.
Από 'κείνα τα παλιά,
Τα κρυστάλλινα,
Που τα κρύβαμε στο πιο ψηλό ντουλάπι.
Τα βγάζαμε μόνο για να σερβίρουμε,
Τον ψεύτη επισκέπτη.
Αυτόν που λαίμαργα,
Ξεδιψούσε από το δικό μας κλάμα.
Κερνούσε μόνος του γλυκό τον εαυτό του.
Και κάθε φορά που έφευγε,
Κοπανούσε δυνατά την πόρτα.


Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Ανω θεατρώμεν | Το Κτίριο | Μερόπειο ΄Ιδρυμα | Λεωνίδας Παπαδόπουλος

Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά.



ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ

"Ζω με βήμα αργό,
στέκομαι εδώ, γερνώ
πως σε μια στιγμή,
φεύγει η ζωή, γιατί"








Μια site-specific παράσταση σε ιστορικές κτιριακές εγκαταστάσεις

Πρώτη στάση στην Ελλάδα: 
Μερόπειον Ίδρυμα, 
Διονυσίου Αρεοπαγίτου 45


Για λίγες μόνο παραστάσεις το Νοέμβριο:

11, 12, 13, 19, 20, 21, 25, 26, 27 Νοεμβρίου 2019, ώρα 19:00




Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά):

Μαρία Βλάχου
Δώρα Θωμοπούλου
Γιώργος Καπινιάρης
Γιολάντα Μπαλαούρα


"Κατά γενικήν ομολογίαν τα κτίρια δεν είναι υποχρεωμένα να συμμετέχουν στις δραστηριότητες των ανθρώπων. Δεν το γράφει καν το καταστατικό".

Κι αυτό, που είναι ένα από τα μόττο της παράστασης, είναι εν μέρει σωστό. ΄Ομως αυτό το συγκεκριμένο Κτίριο, που έφτιαξε με φροντίδα ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος πάνω στο καταπληκτικό κείμενο της Πένυς Φυλακτάκη, είναι διαφορετικό.


Το κτίριο αυτό συμμετέχει, αλλάζει χρήσεις, νιώθει. Στο πέρασμα της Ιστορίας τη διηγείται, την αισθάνεται στο πετσί του και στα μέρη του. Πώς γίνεται αυτό; Με πολύ έξυπνα σκηνοθετικά ευρήματα, με μια κεντρική ιδέα-σύλληψη καταπληκτική. Και εμπνευσμένη σκηνοθεσία και κινησιολογία των εξαίρετων ηθοποιών, ντυμένη μουσικά με τα πεντάγραμμα και το τελικό τραγούδι της Λιάνας Τζερεφού, γνωστή και από παλαιότερες συνεργασίες της με το σκηνοθέτη, όπως η γλαφυρότατη Μικρασία.


Στην παράσταση χρησιμοποιείται τεχνολογία video mapping που επιμελήθηκε ο Αναστάσης Γιαννακάκης, το οποίο λειτουργεί και ως σκηνικό αλλά και ως ενισχυτικό στοιχείο του σεναρίου. Συμβάλλει στην υψηλή δραματουργία του έργου, που προσωποποιεί το Κτίριο και, κατά τον ρουν της Ιστορίας, το κάνει να μιλήσει και να διηγηθεί την προσωπική του διαδρομή. Κι αυτό γίνεται και σε πραγματικό χρόνο, μια και η κεντρική σύλληψη του έργου είναι να παρουσιαστεί η παράσταση σε διάφορα κτίρια, το καθένα απ΄τα οποία και η χρήση του αναφέρεται μέσα στη δράση του έργου και συμμετέχει στη διαμόρφωση της πλοκής.

«Το Κτίριο» αφηγείται τη ζωή του από την πρώτη μέρα που ένιωσε το μυστρί των ανθρώπων να το χτίζουν μέχρι σήμερα. Κεντρική Εμπορική Στοά, Αρχηγείο, καταυλισμός προσφύγων, Κεντρικό Τραπεζικό Ίδρυμα, Ασφάλεια, Πρώτο Δημόσιο Πανεπιστήμιο, είναι κάποια από τα ορόσημα της πορείας του. Μέσα στον γραμμικό χρόνο της παράστασης, οι θεατές βιώνουν τον πόλεμο και την ειρήνη, την καταστροφή και την ελπίδα, ατομικά στιγμιότυπα και συλλογικές μνήμες, όλα ιδωμένα από ένα ανθρώπινο δημιούργημα που η ευλογία της μακροζωίας του είναι ταυτόχρονα και η κατάρα του: «πόσες φορές μπορεί κανείς να ζήσει τα ίδια πράγματα ξανά από την αρχή;»  

Πρώτος σταθμός λοιπόν των παραστάσεων, το Μερόπειο ΄Ιδρυμα, στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου 45, που όπως έμαθα, η τελευταία του χρήση σήμερα είναι η φροντίδα ηλικιωμένων σε εθελοντική βάση και χρηματοδοτείται με μια μικρή επιχορήγηση από το Κράτος και στο μεγαλύτερο μέρος από δωρεές και προσφορές. Σ΄αυτόν λοιπόν τον φορτισμένο ενεργειακά χώρο, δίπλα στο ναό της Αγίας Σοφίας, αρχίζει τη διήγηση το Κτίριο. 

Προσωποποιημένο λέει την ιστορία του και σκιαγραφεί την προσωπική του διαδρομή. Οι τέσσερις ηθοποιοί - ρόλοι - κτίρια, έχουν μόνο όπλο την ερμηνευτική τους δεινότητα και το δυνατό κείμενο της Πένυς Φυλακτάκη που μας κρατάει συνεχώς σε εγρήγορση. Το θέμα και το περιεχόμενο είναι απλό, κι ενώ θα κινδύνευε να γίνει απλοϊκό, - ένα κτίριο που αφηγείται την ιστορία του και την Ιστορία της χώρας μας και των ανθρώπων της, τα πάθη τους, την πορεία τους, τα βάσανά και τα μαρτύρια ενός πολύπαθου λαού - εντούτοις, με τη λιτή, αλλά προσεγμένη σε ιδιαίτερες υπόγειες γραμμές σκηνοθεσία του Λεωνίδα Παπαδόπουλου, καταφέρνει με τις συγκλονιστικές ερμηνείες να μας κρατήσει το ενδιαφέρον. Να μας πάρει μαζί του στο μύθο. Και να μας διεγείρει πηγές συγκίνησης άγνωστες και σε μας τους ίδιους.

Αυτό μου συνέβη και στην προηγούμενη παράσταση σε σκηνοθεσία του ιδίου, τη Μικρασία. Η μουσική ήταν κι εκεί της Λιάνας Τζερεφού, εδώ έχει γραφτεί στο τέλος κι ένα τραγούδι σε στίχους του σκηνοθέτη Λεωνίδα Παπαδόπουλου, που λειτουργεί ως κατακλείδα. Με τα κτίρια έχω κάτι, νιώθω δεμένη πολλές φορές και η ιδέα που εδώ πραγματοποιήθηκε άψογα, ενός κτιρίου που μιλάει, μόνο συναρπαστική μπορούσε να είναι για μένα. Αλλά όπως διαπίστωσα, - όταν άνοιξαν τα φώτα κι έπεσε το τελικό χειροκρότημα - και για το υπόλοιπο ενθουσιασμένο κοινό.

Τούτο ίσως έχει τη ρίζα του στο γεγονός που συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο στο έργο: 
Το κτίριο συνδέεται κι αυτό με τους ανθρώπους, δύσκολα στην αρχή είναι η αλήθεια, απόλυτα παραδόμενο στη συνέχεια, από την ιδιοσυγκρασία τους αλλά και το ρόλο που έπαιξαν στην Ιστορία της Ελλάδας, μια κι όπως λέει το ίδιο "τα ελεεινά ανθρωπάκια που στην αρχή μίσησα κι ύστερα αγάπησα, μ΄έκαναν να ξαναγεννηθώ μέσα απ΄τις στάχτες μου". Για μένα προσωπικά, που πάντα ένιωθα και είχα την πεποίθηση πως τα κτίρια είναι οι άνθρωποί τους και αυτοί είναι η ψυχή τους και ο λόγος που ρημάζουν ή όχι, μια και το να ζουν εντός τους σημαίνει ζωή και για το ίδιο το κτίριο, η ιδέα πως αυτό ήταν μια βεβαιότητα κι όχι απλά ένα δικό μου συναίσθημα, με έκανε να δακρύσω.

Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές από όλους τους ηθοποιούς, φρέσκια και γάργαρη η Μαρία Βλάχου, έκπληξη η εσωτερικότατη Γιολάντα Μπαλαούρα και με δυνατές στιγμές. Και όλοι κινούνται στο χώρο με τέλεια αλληλεπίδραση και πλαστικότητα χάρη στην κινησιολογία της Εύης Κοντογιάννη που δίνει χώρο και χρόνο στο έργο και στο Κτίριο. Η κίνηση εδώ είναι μοχλός της πλοκής.

"Κατά γενικήν ομολογίαν" λοιπόν αυτό το έργο θα συναρπάσει κι εσάς. Η αλήθεια του θα σας αγγίξει βαθιά, σε δικά σας ανεξερεύνητα κομμάτια που μόνο η δυναμική ενός κτιρίου ξέρει να αναδεικνύει.

Γιατί σε τελική ανάλυση, όπως λέει το κτίριο 

"Γερές κατασκευές και ανθεκτικότητα: Δυο αρετές που εκτιμώ".

Μα μήπως κι οι άνθρωποι, εμείς, αυτές δεν εκτιμούμε όταν διαμορφώνουμε χαρακτήρα, όταν αλλάζουμε κι όταν επανεκτιμούμε το ποιοι είμαστε και τη θέση μας στον κόσμο; Η σκηνοθετική δεινότητα του Λεωνίδα Παπαδόπουλο, καταφέρνει να το αναδείξει κι αυτό.

"Σας εντυπωσίασα;"
Λέει ένα απ΄τα Κτίρια, δια στόματος του  λίγες ατάκες πριν το τέλος. Η απάντηση-προτροπή μου να μην το χάσετε- είναι ένα μεγάλο, βροντερό, βέβαιο και συγκινημένο: ΝΑΙ.

Και συνεχίζει με τη φράση ραχοκοκκαλιά του έργου:
"Το ΄ξερα. Θέλω να πω, πάντοτε εντυπωσιάζεστε από πράγματα σαν κι αυτό που κατά γενική ομολογίαν δεν είναι και τίποτε σπουδαίο, ανακατεύεις λέξεις κι αναμνήσεις κι έγινε".

Ο τρόπος όμως που γίνεται αυτό εδώ, με την μαγική μπαγκέτα του Λεωνίδα Παπαδόπουλου, είναι πραγματικά σπουδαίος.







«Το Κτίριο» εκπροσώπησε ως θεατρικό αναλόγιο την Ελλάδα στο 5ο Φόρουμ Σύγχρονης Δραματουργίας «Αφιέρωμα στα Βαλκάνια» του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθήνας και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (2014). Το 2015 ανέβηκε ως παράσταση στο Michael Pilch Studio στην Οξφόρδη από το Praxis Theatre Group σε σκηνοθεσία Αναστασία Ρεβή. Έχει μεταφραστεί στα Ισπανικά (μτφ. Δημήτρης Ψαρράς & Marta Miguélez Sánchez) και στα Αγγλικά (μτφ. Πένυ Φυλακτάκη, επιμ. David Connolly). Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δίγαμμα (2014) σε συλλεκτικά αντίτυπα τυπωμένα στο παραδοσιακό τυπογραφείο του Γρηγόρη Αλεξίου.







Το Κτίριο
Της Πένυς Φυλακτάκη


Μερόπειο ΄Ιδρυμα
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος

11, 12, 13, 19, 20, 21, 25, 26, 27 Νοεμβρίου 2019, 
ώρα 19:00
Εισητήριο: 10 ευρώ.

Οδός Άγνωστη | Έλλη Πράντζου



Στον αριθμό 32
κοντοστάθηκα τυχαία
αν και κάτι ένιωσα να με τραβάει
προς κάπου.
Οδός Άγνωστη,
να μη θυμάσαι ονόματα
μα να συγκρατείς περαστικούς.
Ξέρεις πώς είναι τα χα(ω)μένα μυαλά
σαν το δικό μου.
Ακολούθησε μια περίεργη
συμμετρία συναισθημάτων
σε κάθε ασυναίσθητο ρυθμικό βήμα
προς το πάγωμα του χρόνου.
Δεν είναι ωραίο
να σε προσπερνούν οι στιγμές.
Μα είναι αδύνατον φαντάζομαι
και να τις προσπεράσεις.
Ας προπορεύεται τουλάχιστον
η λαχτάρα σου
για να σε οδηγεί.


Φωτογραφία Έλλη Πράντζου