Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2021

«Αν δεν ‘ρθήτε νικηταί, να μην έρθετε ποτέ» | Γράφει ο Τάσος Μαλεσίαδας



 «Αν δεν ‘ρθήτε νικηταί, να μην έρθετε ποτέ»

Δεν έχει υπάρξει Έλληνας που να μην έχει ακούσει και τραγουδήσει το αφάνταστα υπέροχο τραγούδι «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά», της Σοφίας Βέμπο. Κάθε άλλη της ανάμνηση μπορεί να χαθεί, να σβήσει, μα αυτό το τραγούδι θα υπάρχει όσο υπάρχει και ένας Έλληνας πάνω στη γη.

Οι στίχοι του πολεμικού τραγουδιού γράφτηκαν πάνω στη μουσική από τη «Ζεχρά», το γνωστότερο τραγούδι της εκείνη την περίοδο, ένα από τα ωραιότερά της τραγούδια, γενικά.

Όταν ζήτησε από τον Μίμη Τραϊφόρο να της γράψει ένα πολεμικό τραγούδι εκείνος αποσύρθηκε και όταν επανήλθε, της έδωσε το χαρτί με τους στίχους.

Η Σοφία Βέμπο σάστισε. Ο τελευταίος στίχος ήταν σαν να τον έλεγε η αρχαία Σπαρτιάτισσα στον γιο της, δίνοντάς του την ασπίδα του ανά χείρας.

«Αν δεν ‘ρθήτε νικηταί, να μην έρθετε ποτέ», έγραψε ο Τραϊφόρος και μέσα σε έναν στίχο σαν ηλεκτρισμός διαπέρασαν 3.000 χρόνια ελληνικής ιστορίας, αλτρουισμού, καθήκοντος και αγάπης για την Πατρίδα.

Η Σοφία Βέμπο το βρήκε σκληρό. Δεν ήθελε να φορτίσει περισσότερο την ψυχική κατάσταση πολιτών και στρατευμένων. Τού ζήτησε να το αλλάξει.

Λίγα λεπτά μετά ο Τραϊφόρος επέστρεψε. Η Βέμπο διάβασε πάλι το τραγούδι. Και χαμογέλασε. Το χαρτί έγραφε:

«Μέσ’ στους δρόμους τριγυρνάνε

οι μανάδες και κοιτάνε

ν’ αντικρίσουνε,

τα παιδιά τους π’ ορκιστήκαν

στο σταθμό όταν χωριστήκαν

να νικήσουνε.


Μα για `κείνους που `χουν φύγει

και η δόξα τους τυλίγει,

ας χαιρόμαστε,

και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,

κάθε πόνο της ας κάψει,

κι ας ευχόμαστε:


Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,

παιδιά στη γλυκιά Παναγιά

προσευχόμαστε όλες να `ρθετε ξανά.


Λέω σ’ όσες αγαπούνε

και για κάποιον ξενυχτούνε

και στενάζουνε,

πως η πίκρα κι η τρεμούλα

σε μια τίμια Ελληνοπούλα,

δεν ταιριάζουνε.


Ελληνίδες του Ζαλόγγου

και της πόλης και του λόγγου

και Πλακιώτισσες,

όσο κι αν πικρά πονούμε

υπερήφανα ας πούμε

σαν Σουλιώτισσες.


Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,

παιδιά στη γλυκιά Παναγιά

προσευχόμαστε όλες να `ρθετε ξανά.


Με της νίκης τα κλαδιά,

σας προσμένουμε παιδιά»



Και όσα χρόνια και αν περάσουν, και όσες γενιές Ελλήνων κι αν διαβούν πάνω σε αυτή τη γη, πάντα το τραγούδι θα μάς συγκινεί το ίδιο και θα μάς γεμίζει τα μάτια δάκρυα και την καρδιά αγάπη.

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2021

O Κωνσταντίνος Πάτσιος στο Εικαστικό Ημερολόγιο της Νικολένας Καλαϊτζάκη


Επιμέλεια Συνέντευξης: Νικολένα Καλαϊτζάκη



Πότε και πώς προέκυψε η ενασχόληση σας με την Τέχνη, και πόσο νόημα δίνει στη ζωή σας ως σήμερα;

Η ενασχόληση μου με τα εικαστικά προέκυψε σε πολύ νεαρή ηλικία. Είχα από μικρός το μικρόβιο της εικαστικής έκφρασης. Αποφάσισα οριστικά να αφοσιωθώ στα δεκαεννιά μου, όταν βρέθηκα στο Poitiers της Γαλλίας με μια υποτροφία για να σπουδάσω Οικονομικά και Δίκαιο. Η επιβλητικότητα του τοπίου, αλλά και η ιστορία αιώνων που βάραινε πάνω από την πόλη, με έπεισαν ότι ο Ντοστογιέφσκι είχε περισσότερο δίκιο απ' όλους, όταν έγραφε ότι "η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο". Ήταν ζήτημα χρόνου μετά από αυτή την εμπειρία να δώσω εξετάσεις για την Σχολή Καλών Τεχνών. 

Ποια είναι η βασική θεματολογική κατεύθυνση των έργων σας, σε ποιο ρεύμα τα κατατάσσετε, και πόση αξία δίνετε στην τεχνική τους απόδοση;

Η δουλειά μου είναι ανθρωποκεντρική, δε νομίζω ότι ο καλλιτέχνης μπορεί να ξεφύγει από αυτή την αφήγηση. Το σώμα του καλλιτεχνικού έργου καθρεφτίζει την αντίληψη του καλλιτέχνη για τον άνθρωπο. Μέσα στη δουλειά μου συναντάς σπαράγματα και μνήμες από τη μεγάλη παράδοση της ζωγραφικής. Η πρόθεση μου είναι να συνθέσω, αλλά και να περιγράψω, έρωτες και μίση, την δική μου Τροία. Η τεχνική είναι το ρούχο όπου κατοικεί το έργο. Θυμάμαι έναν αξιομνημόνευτο δάσκαλο που μου παρομοίαζε τις περιπέτειες της φόρμας με εκείνες της Κοκκινοσκουφίτσας.

Μέσα από την Τέχνη σας επιθυμείτε να περάσετε "μηνύματα", σκέψεις και συναισθήματα στον θεατή ή απλώς μεταφέρετε στον καμβά την "αλήθεια" και την αισθητική σας, αποτυπώνοντας τα όσα σας εμπνέουν, σας απασχολούν και σας εκφράζουν;

Δεν είμαι φιλόλογος, φιλόσοφος, και σε καμία περίπτωση, δημοσιογράφος. Το εικαστικό έργο χειρίζεται τη γλώσσα της εικόνας που έχει τη δικιά της εντροπία. Ο  Wittgenstein στη διατριβή του "Τractatus Logico - Philosophicus" περιγράφει και διαχωρίζει αναλυτικά τη λειτουργία, τόσο της γλώσσας, όσο και της εικόνας, και κυρίως την αυτονομία και την ιδιαιτερότητα του κάθε μέσου. Εγώ χρησιμοποιώ την ιδιαίτερη γλώσσα των εικαστικών τεχνών και κυρίως της ζωγραφικής. Χρησιμοποιώ τον υπόγειο πλούτο των σημασιών και των συγκινήσεων που αναδύονται από το μπλέξιμο διαφόρων συμβόλων και χρωματικών επιφανειών. Πιο πολύ με ενδιαφέρουν τα ενδότερα του ανθρώπινου οικοδομήματος. Εκεί απευθύνομαι. 

Ποια είναι, κατά την κρίση σας, τα βασικά χαρακτηριστικά / "ποιότητες", που καθιστούν το έργο ενός εικαστικού καλλιτέχνη ξεχωριστό και τον περνούν στην αιωνιότητα;

Για το έπαθλο της αιωνιότητας δεν μπορώ να αποφανθώ, γνωρίζω μόνο ότι απονέμεται από τους νικητές της Ιστορίας. Τους νικητές του χρήματος, των πολέμων. Είμαι βέβαιος πως υπάρχουν αμέτρητες κρυφές, άγραφες ιστορίες, που μπορεί και να είναι και πιο σημαντικές από αυτή που αποτυπώθηκε στα σχολικά εγχειρίδια. Όσον αφορά στις ποιότητες εκείνες που καθιστούν το έργο ενός καλλιτέχνη ξεχωριστό, η απάντηση δεν είναι παρά απολύτως προσωπική. Κατ´ εμέ, σημαντικά είναι εκείνα τα έργα τέχνης που αγγίζουν συθέμελα την ύπαρξη μου, που αποτυπώνουν και διευκρινίζουν όλη την ασάφεια του γίγνεσθαι, που φωτίζουν όλες τις σκιές που κουβαλάμε!

Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να αναγνωρίζεται θετικά το έργο σας; Σας δίνει χαρά η ευρεία αποδοχή του; Είναι αυτό το ζητούμενο για τον κάθε σύγχρονο εικαστικό δημιουργό• η κινητήριος δύναμη για να συνεχίζει;

Ως κοινωνικά όντα, όλοι οι δημιουργοί αποσκοπούν στο διάλογο και την αποδοχή. Άλλωστε η εικαστική δημιουργία είναι μια κοινωνική δραστηριότητα, που περιλαμβάνει έναν πομπό και έναν δεκτη. Δεν μου αρέσει όμως η παραφθορά αυτής της σχέσης, δηλαδή η δημιουργία τέχνης υπό την μέγγενη της ανθρωπαρέσκειας. 

Υπάρχει "καλή" και "κακή" Τέχνη, και αντίστοιχα "καλός" και "κακός" εικαστικός; Η αξιολόγηση της Τέχνης και των εκπροσώπων της και η ταξινόμηση της σε "ποιοτικούς" και "μη" είναι, τελικά, "αντικειμενική" ή "υποκειμενική" υπόθεση που αφορά περισσότερο τα άτομα που εμπλέκονται σε αυτήν (καλλιτέχνες, γκαλερίστες, επιμελητές) παρά το φιλότεχνο κοινό;

Η κριτική ενυπάρχει στον νοησιαρχικό Δυτικό κόσμο εκ σπαργάνων. Δεν γίνεται να μην κρίνουμε και να μην κρινόμαστε. Αυτό που μας καταλογίζεται εν τέλει είναι η ποιότητα των κρίσεων μας, που αποκαλύπτει και την ποιότητα μας ως υποκειμένων. Καθένας μας έχει τη δική του δεοντολογία και ηθική και βάσει αυτών οριοθετεί τον κόσμο του. 

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο δικός σας ορισμός για την Τέχνη;

Η διαδικασία μεταμόρφωσης της ψυχικής ενέργειας σε οπτικό και ψυχαγωγικό γεγονός, με τη χρήση εικαστικών εργαλείων. 

Τι σημαίνει για εσάς το ατελιέ σας; Η έμπνευση συνηθίζει να σας χτυπάει την πόρτα με το φως του ήλιου, ή με το γλυκό σκοτάδι των αστεριών; 

Η έμπνευση είναι η χημεία που συνθέτει τα βασικά δίπολα της ζωής. Τον έρωτα με τον θάνατο. Τον Απόλλωνα με τον Διόνυσο. Τον ρομαντισμό με τον κλασικισμό. Γι’ αυτό και άλλοτε ανθεί στο πρωινό φως, άλλοτε αποκαλύπτεται στο βαθύτερο σκότος.

Ποιους εικαστικούς, διαχρονικούς ή και σύγχρονους, Έλληνες και ξένους, θαυμάζετε για το έργο τους;

Πολλούς, και θεωρώ πως έχω την ικανότητα ακόμα και σε ένα κακό έργο να διακρίνω τις όμορφες στιγμές του.

Σε μία μετάβαση στην σφαίρα της φαντασίας και του άπιαστου χωροχρόνου, σε ποια χώρα και σε ποια εποχή θα θέλατε να ζείτε - ως εικαστικός καλλιτέχνης πάλι - και με ποιους διάσημους καλλιτέχνες θα θέλατε να κάνετε "παρέα";

Κάθε καλλιτέχνης, εντός του, αλλά και στο έργο του, συνομιλεί με την ιστορία, με τα μνημειώδη έργα και τους καλλιτέχνες του παρελθόντος. Θα ήθελα να μπορώ να μετατοπίζομαι χρονικά σε όλες τις belles epoques που έζησε η ανθρωπότητα. Από τις διονυσιακές τελετές και τη Σχολή των Αθηνών, μέχρι την Μονμάρτη και το Μονπαρνάς στο ζενίθ του Μοντερνισμού. 

Πέρα από την Τέχνη, ποια άλλα "ιδανικά" σας δίνουν ζωή, χαρά και νόημα; 

Η οικογένεια μου, οι μαθητές μου, ο πολιτισμός της κάθε μικρής στιγμής και η ύψιστη τέχνη της καθημερινότητας. 

Πώς σας αρέσει να απολαμβάνετε τον ελεύθερο χρόνο σας; 

Εκτός από τη ζωγραφική, απολαμβάνω να ταξιδεύω και να προσπαθώ να αντιληφθώ τα μεγάλα, αλλά και τα πιο μικρά νοήματα της ζωής, όσο δηλαδή μπορούν να συμπυκνωθούν στα χρονικά και αντιληπτικά όρια μιας ανθρώπινης ύπαρξης. 


Μιλήστε μας για την νέα σας ατομική έκθεση που θα παρουσιαστεί στην γκαλερί Άλμα στο Κολωνάκι τον προσεχή Νοέμβριο με τίτλο: “Sic transit gloria artis”.

Η νέα μου δουλειά, υπό την επιμέλεια της Κάτιας Παπανδρεοπούλου, εμπνέεται από μια προτροπή του μεσαιωνικού τελετουργικού της ενθρόνισης του Ποντίφικα. Μπροστά στη ματαιότητα του εφήμερου, έδινε όρκο πίστης στο αιώνιο θείο. Η νέα μου δουλειά πραγματεύεται το τέλος της Τέχνης, ίσως και τη δολοφονία της. Προμηνύει όμως και την αναγέννηση της. 


***

Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Ξεκίνησε τις σπουδές του με Οικονομικά και Δίκαιο στο πανεπιστήμιο του Πειραιά και στο Grand ecole de commerce του Poitiers στη Γαλλία. Στη συνέχεια σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ζωγραφική με τον Γ.Ψυχοπαίδη, τον Μ.Σπηλιόπουλο, γλυπτική με τον Ν.Τρανό, και στο Rhode Island school of design, Providence, U.S.A. Έχει πραγματοποιήσει δεκαέξι ατομικές και συμμετείχε σε πληθώρα ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 


Ενδεικτικά αναφέρονται: 

Ατομικές εκθέσεις: "Τhe scrambled papers theory", επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη, Alma Gallery, Aθήνα, 2019, "The lost Parthenon", επιμέλεια: Λεώνη Γαβρία, gallery Melkart, Παρίσι, 2016, "Μedea", Positions art fair Berlin, Alma gallery, 2015, "The Twisted Odyssey", Underdog Gallery, Λονδίνο, Ιούνιος 2015 - Blender gallery Αθήνα, Απρίλιος 2015, "The Divine Comedy ", Fizz gallery, επιμέλεια: Αλέξιος Παπαζαχαρίας, Αθήνα, 2010, ReMap 2, "Sugar Mao", επιμέλεια: Μαρίνα Φωκίδη, Αθήνα, 2009, "The Artweek project", επιμέλεια: Anne Lildholdt Jensen, Αμπένρα Δανία, 2009, "Mr Cannibal", Fizz Gallery, 2008.


Ομαδικές εκθέσεις: "Canone Doppio", Palazzo Risso, Σικελία, 2020, "STROKE Artfair", Μόναχο, 2019, "Art Market Budapest", 2020, 2018, ''Δια'', επιμέλεια: Ελίνα και Ντόρα Θεοδωροπούλου, Βυζαντινό Μουσείo, Αθήνα 2014, "Statement made", "Art Athina", επιμέλεια: Άρτεμις Ποταμιάνου, Αθήνα, 2014, “The portrait of a museum”, Μουσείο Αβέρωφ, Μέτσοβο, 2008, "Contemporary Istanbul", γκαλερί Έκφραση, Κων/πολη, 2007, Goldener Centaur, Münchner Künstlerhaus Μόναχο, 2007, "FATA MORGANA", μουσείο Μπενάκη, επιμέλεια: Γ.Ψυχοπαίδης, Αθήνα, 2006.


*Η Νικολένα Καλαϊτζάκη είναι Ιστορικός της Τέχνης, Επιμελήτρια Εκθέσεων, ΜΑ Δημοσιογράφος και μέλος της AICA Ελλάδος https://nikolenakalaitzaki.wordpress.com


Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2021

«O Σάββας Γεωργιάδης στο Εικαστικό Ημερολόγιο της Νικολένας Καλαϊτζάκη»



Επιμέλεια Συνέντευξης: Νικολένα Καλαϊτζάκη






Πότε και πώς προέκυψε η ενασχόληση σας με την ζωγραφική και πόσο νόημα δίνει στην ζωή σας ως σήμερα;

Το μόνο που θυμάμαι είναι ένα σετ με λάδια και την χαρακτηριστική μυρωδιά της ψημένης σιέννας. Πρέπει να ήμουν 6-7 χρονών. Τότε ξεκίνησα να δουλεύω με λάδια. Πριν απ’ αυτό απλά ζωγράφιζα ασταμάτητα. Ελάχιστες είναι οι μέρες που δεν ζωγράφιζα. Είναι όλη μου η ζωή. Ακόμα και σήμερα, η έντονη μυρωδιά της ψημένης σιέννας μου θυμίζει αυτό το σημαντικό δώρο που μου έκαναν οι γονείς μου - είναι σαν να ήξεραν ότι δεν θέλω να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου - !

Ποια είναι η βασική θεματολογική κατεύθυνση των έργων σας;

Από το 2002, με απασχολεί ο άνθρωπος, ο περιφερειακός, ο πληθωρικός, αλλά και γυναίκες με έντονο ερωτισμό και όλον αυτό τον πλούτο που περιβάλλει την γυναικεία οντότητα...η μάνα, η ερωμένη, η σύντροφος...

Μέσα από την Τέχνη σας επιθυμείτε να περάσετε "μηνύματα" ή απλώς μεταφέρετε στον καμβά την "αλήθεια" σας, αποτυπώνοντας τα όσα σας εμπνέουν και σας εκφράζουν;

Η ζωγραφική, από μόνη της, είναι ένας κώδικας χρωμάτων και σχημάτων, τα οποία μεταφέρουν συναισθήματα, κρυφά μηνύματα, όπως και απλά μια «απολαυστική ραθυμία» στον θεατή. Η μόνη διαφορά με τον λόγο είναι ότι αντί για λέξεις έχουν τα παραπάνω. Η Τέχνη, για μένα, ενισχύει το συναίσθημα στον θεατή άρα τον κρατάει σε επαγρύπνηση!



Στις προσωπογραφίες σας εντυπωσιάζει η ψυχογραφική αυτοαναφορικότητα των εικονιζόμενων μορφών σε συνδυασμό με την εντασιακή και ζωηρή χρωματική τους παλέτα. Ποια είναι, αλήθεια, τα κυρίαρχα συναισθήματα της "καρδιάς" των προσώπων σας και ποια τα αγαπημένα σας χρώματα;

Το κάθε πρόσωπο έχει να πει την δική του ιστορία. Στο πρόσωπο, πάντα, αν το παρατηρήσεις, χαράζονται τα βιώματα των εικονιζόμενων, αλλά και οι διαθέσεις τους. Υπάρχει όμως, πολλές φορές, και η συγκεκαλυμμένη θλίψη. Άτομα που προσπαθούν να καλύψουν βιώματα που τους έχουν στιγματίσει το υπόλοιπο της ζωής τους! Και εκεί έρχεται, πιστεύω, το χρώμα, να ξεκαθαρίσει, να ενισχύσει καλύτερα αυτό που θέλω εγώ να πω μέσα από το έργο. Τα χρώματα μου είναι σαν τα παιδιά μου. Όταν ήμασταν μικροί ρωτούσαμε την μαμά μας: «ποιο παιδί αγαπάς περισσότερο;». Η απάντηση της είναι και η δική μου. Αναφορικά με το ποιο είναι το αγαπημένο μου χρώμα: «εάν κόψω ένα από τα δάχτυλα μου, ποιος θα πονέσει περισσότερο;».

Μάτια και χείλη, λέγεται πως είναι τα δύο περισσότερο απαιτητικά σημεία μιας ρεαλιστικής - τουλάχιστον - προσωπογραφίας. Πόση έμφαση δίνετε σε αυτά τα σημεία;

Τα μάτια, λένε, είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Ο κάθε άνθρωπος, με τα μάτια του, έχει δει τόσα πολλά, μα τόσα πολλά!


Τι σημαίνει σε ορισμένα γυναικεία χείλη το μουντζουρωμένο κραγιόν;

Δεν σημαίνει κάτι• τουλάχιστον δεν το κάνω επί τούτου. Ένας ζωγράφος κάποτε μου είπε ότι μοιάζουν με χιλιοφιλημένες• ίσως να είναι!

Πόσο σας απασχολεί η έννοια της "ομορφιάς" στις προσωπογραφίες σας;

Πόση ομορφιά θα υπάρχει σε ένα τασάκι γεμάτο από τσιγάρα! Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ομορφιά στην ζωγραφική είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Το καθετί που γίνεται έχει τον ρόλο του!



Ποιος θα μπορούσε να είναι ένας δικός σας ορισμός για την Τέχνη;

«Η Τέχνη είναι μια ευλογημένη Κατάρα».

Υπάρχει αλήθεια "καλή" και "κακή" ζωγραφική, και αντίστοιχα "καλός" και "κακός" ζωγράφος; Η αξιολόγηση της Τέχνης και των εκπροσώπων της και η ταξινόμηση της σε "ποιοτικούς" και "μη" είναι τελικά "αντικειμενική" ή "υποκειμενική" υπόθεση που αφορά περισσότερο τα άτομα που εμπλέκονται με αυτήν (καλλιτέχνες, γκαλερίστες, επιμελητές) παρά το φιλότεχνο κοινό;

Αυτή ίσως είναι η πιο ωραία ερώτηση, η οποία βέβαια θέλει πολλή ανάλυση. Υπάρχει ζωγραφική της Κυριακής, αλλά και ζωγραφική σαν τρόπος επικοινωνίας και έκφρασης. Γιατί αν η ζωγραφική γίνεται καθαρά σαν διακόσμηση τότε έχει και ημερομηνία λήξης. Μπορεί όμως ο καλλιτέχνης να δίνει την ψυχή του σε κάτι που έχει ημερομηνία λήξης; Ένα έργο τέχνης, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αντέχει στον χρόνο. Η Τέχνη δεν είναι μόδα. Είναι λόγος με εικόνες, οπότε, ναι, χωρίζεται σε ποιοτική και μη. Ο Βαν Γκονγκ, για παράδειγμα, ήταν ένας αδέξιος ζωγράφος• ζυγίζω την λέξη αδέξιος, αλλά ένας τεράστιος ζωγράφος.

Πέρα από την ζωγραφική, ποια άλλα "ιδανικά" σας δίνουν ζωή, χαρά και νόημα;

Μα η ίδια η ζωή, η οικογένεια μου, και ότι αυτό την περιβάλλει.


Ποιους εικαστικούς, διαχρονικούς ή και σύγχρονους, θαυμάζετε για το έργο τους;

Παλιά ξεχώριζα κάποιους, τώρα πια μου αρέσει και ο Ρόθκο, αλλά και ο Βερμέερ. Λατρεύω τον Ματίς, τρελαίνομαι να πηγαίνω στο μουσείο Πικάσο. Ο Μπρίγκελ, αλλά και ο Πιέρο Ντέ λα Φραντσέσκα, όπως και ο Βελάσκεθ...

Πώς σας αρέσει να περνάτε τον ελεύθερο χρόνο σας;

Καλή παρέα, μουσική και καλό φαγητό!




Σάββας Γεωργιάδης

Ο Σάββας Γεωργιάδης γεννήθηκε στην Λεμεσό το 1975. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με καθηγητή τον Δ.Μυταρά, απ’ όπου αποφοίτησε με Άριστα. Κατά την διάρκεια των σπουδών του (1995-2000) υπήρξε υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ).


Ατομικές εκθέσεις: 

1998 Δημοτική Βιβλιοθήκη «Κτίριο Πηλαβάκη», Λεμεσός, 2002 Memoria Personae, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών Μαριλένας Λιακοπούλου, 2005 Views of Truth, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών Μαριλένας Λιακοπούλου, 2006 Τζάμια-Κρύσταλλα Αίθουσα Τέχνης, Χανιά, Κρήτη, 2006 C.K.art gallery, Λευκωσία, 2008 Σχέδια, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών Μαριλένας Λιακοπούλου, 2011 Limited Edition, Γκαλερί Αποκάλυψη, Λευκωσία, 2012 City of Birth, Γκαλερί Ζαχαρίας, Λεμεσός, 2014 Αίθουσα Aναμονής, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών Μαριλένας Λιακοπούλου, 2016 Γυναίκες, Γκαλερί Εvripides, 2018 Πρόσωπα στην Κέα, Γκαλερί Marina Keas, 2021 Εν προόδω, Γκαλερί Evripides

Ομαδικές εκθέσεις:
1993 Επιλογή, Peter’s Gallery, Λεμεσός, 1995 Επιλογή, Peter’s Gallery, Λεμεσός, 2000 ΕΠΑΣΚΤ, Α΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής, Αθήνα, 2001 Ο Βυζάντιος και οι νέοι, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών Μαριλένας Λιακοπούλου, Τα Β΄ Λεμέσια, Δημοτική Πινακοθήκη, Λεμεσός, Γκαλερί Μορφή, Λεμεσός, 2002 «30x40», Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, 2003 Τα νέα Σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Δήμος Αθηναίων, Γκάζι, The rape of Europe, Luke and A Gallery, Λονδίνο, επιμέλεια: Μ. Ρογκάκος, Coup de Coeur, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, Μαριλένας Λιακοπούλου, επιμέλεια: E. Αλεξάκη, 2004 OdePindArt, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών Μαριλένας Λιακοπούλου, BP Portrait Award, Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων, Λονδίνο, Royal Albert Memorial Museum, Exeter, Αγγλία, Aberdeen Art Gallery Royal West of England Academy, Bristol, 2005 Ομοιότητες Περίπου, Εκδοχές ενός πορτρέτου του Αντώνη Μπενάκη, Μουσείο Μπενάκη, ART ATHINA 2005, 2006 Διασχίζοντας τα σύνορα, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη, επιμέλεια: Θ. Μουτσόπουλος, Ήταν κάποτε η Πηνελόπη Δέλτα, Κολλέγιο Αθηνών, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, 2007 Όψεις της μορφής - Σημάνσεις του τόπου, Συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου, Πινακοθήκη Χανίων, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Γενέθλιος Τόπος, Μουσείο Μπενάκη, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Σκιαγραφώντας τον Διονύσιο Σολωμό, Πινακοθήκη Μοσχανδρέου, Mεσολόγγι, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Σκιαγραφώντας τον Διονύσιο Σολωμό, SALA DEL CAMINO, Βενετία, Ιταλία, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, 2008 H Aίγινα των ζωγράφων, Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, 2009 Συνέβη στην Αθήνα, Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, 2010 Ο Ιωάννης Γεννάδιος και ο κόσμος του, Γεννάδιος Βιβλιοθήκη, Αθήνα, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Ανθρώπινα Μέτρα, Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη, Θεολογική Σχολή της Χάλκης, Πριγκηπόνησσα και Σησμανόγλειο Μέγαρο, Κωνσταντινούπολη Τεχνόπολης, Αθήνα, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Αποδομώντας τον Καμβά, Επινοώντας την Εικόνα, Συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου, Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, 2011 Η αλήθεια είναι πάντοτε παράλογος, Εικαστικό αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Χριστουγενιάτικες Ιστορίες, Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή, επιμέλεια:Ίρις Κρητικού, Σώματα-Τόποι, Συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου, Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, Βερολίνο, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, 2012 Εικόνες για μια Ελλάδα που διαρκεί, Golden Hall, επιμέλεια: Μάνος Στεφανίδης-Μαρία Ξανθάκου, 2013 Περιστατικά Δ, Συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου, Πινακοθήκη Κυκλάδων, Σύρος, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, 2015 Mόνο εσέ Ρωτόκριτε, Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, Θεσσαλονίκη, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Δρύος Ανάγνωσμα/Τέχνη στο Βαρέλι, Ζάππειο Μέγαρο, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Ο Παραμυθένιος κόσμος του Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν, Ιανός Άιθουσα Τέχνης, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Πλόες 21 «Νηπενθή & Εωθινά» Ίδρυμα Πέτρου και Μαρίκας Κυδωνιέως, Άνδρος, επιμέλεια: Αθηνά Σχοινά, “Colors of Greece” the muses at the Hambtons in New York, επιμέλεια: Ειρήνη Βανταράκη, Colours of Greece Ελληνικό Προξενείο Νέας Υόρκης, επιμέλεια: Ειρήνη Βανταράκη, 2016 Η περίπτωση Καποδίστρια, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, 2018 Άρωμα γυναίκας στην Ελληνική Ζωγραφική, Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, επιμέλεια: Λαμπρινή Καρακούρτη-Ορφανοπούλου, 2020 Εύζωνες, Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών, επιμέλεια: Ίρις Κρητικού.


Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, στο Μουσείο Μπενάκη, στο Μουσείο Βορρέ και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Κατά την περίοδο 2006-2007, πραγματοποίησε αντίγραφα για τις ανάγκες των γυρισμάτων της μεγάλου μήκους κινηματογραφικής ταινίας El Greco, του Γ. Σμαραγδή.


*Η Νικολένα Καλαϊτζάκη είναι Ιστορικός της Τέχνης, Επιμελήτρια Εκθέσεων, ΜΑ Δημοσιογράφος και μέλος της AICA Ελλάδος https://nikolenakalaitzaki.wordpress.com