Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Παρουσίαση του δίσκου "She is She" των ΠΙΚάΠ στο six d.o.g.s

ΠΙΚάΠ Live

Παρουσίαση Δίσκου “She is She”

Σάββατο 19 Ιανουαρίου στις 21:00

Είσοδος 6 ευρώ


Οι ΠΙΚάΠ ανεβαίνουν στη σκηνή του six d.o.g.s με αφορμή την κυκλοφορία της νέας τους δισκογραφικής δουλειάς, “She is she” σε παραγωγή Coti K.



BIO

Οι ΠΙΚάΠ είναι ένα εξαμελές ελληνόφωνο συγκρότημα από την Αθήνα. Έχουν καταφέρει να ξεχωρίσουν για το ιδιαίτερο πάντρεμα του alternative ήχου με τα ηλεκτρονικά στοιχεία, τις urban φωνητικές γραμμές και τις post rock κιθάρες με folk και ηλεκτρονικές επιρροές που σε ταξιδεύουν. Δημιουργήθηκαν το 2015 και μετά από μια σειρά εμφανίσεων σε διάφορους συναυλιακούς χώρους κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP το 2017. Το 2018 ηχογράφησαν το πρώτο τους LP στο Suono studio με παραγωγό τον Coti K.

Τα μέλη είναι:

Χρήστος Μπολώνας (φωνή)
Άλκης Μπλουκίδης (κιθάρα)
Γιώργος Μπλουκίδης (κιθάρα)
Φοίβος Βλάχος (κιθάρα)
Νίκος Γεωργεδάκης (μπάσο)
Φοίβος Άνθης (ντραμς)


FB page https://www.facebook.com/pikap.band/


You tube channel 

https://www.youtube.com/channel/UCatKD8bwxq1J-2FvfCaXQHw

Bandcamp https://pikap.bandcamp.com/releases

Χορηγοί Επικοινωνίας:

RISE, Pepper 96.6, avopolis, debop, ελculture, oneman, popaganda, PopCode, VICE Greece  

Περισσότερες πληροφορίες:

six d.o.g.s
Αβραμιώτου 6-8
Μοναστηράκι
Αθήνα
T: +30 210 3210510
W: http://sixdogs.gr

Πόρτα Ανοιχτή | Μαριλένα Κολλάρου

Σιχαίνομαι τη μυρωδιά
η οποία ακάλεστη μένει πίσω
ενώ πάνε ώρες που έφυγες,
αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα.

Γιατί άφησες ανοιχτή την πόρτα φεύγοντας;
Μήπως προκειμένου να γυρίσεις;
Γιατί φεύγει εκείνος
που προσδοκά να γυρίσει
κι έτσι απροκάλυπτα το δηλώνει
με μια ανοιχτή πόρτα
κι αργά βήματα στις σκάλες;

Γιατί φεύγει εκείνος
κι αφήνει πίσω το άρωμα του
στα δικά μου τα χέρια
στα μαλλιά τα δικά μου,
στα σεντόνια – στους τοίχους;

Τέλος, γιατί φεύγει
και γιατί γράφω ποίημα
εφόσον αδιαφορώ;
Πώς αδιαφορώ την ίδια στιγμή που νοιάζομαι
και πώς πάντοτε καταφέρνω και σιωπώ τα ουρλιαχτά;
Πώς καταφέρνω και δεν σπάω,
δεν κλαίω, δεν καίω
δεν καταδέχομαι ούτε ένα τσιγάρο να στρίψω;
Πώς καταφέρνω να συντάσσω ποιήματα
τις δυσκολότερες στιγμές
αντί για δάκρυα •
πώς καταφέρνεις και φεύγεις
αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα
δηλώνοντας τόσο απροκάλυπτα
ότι προτιμάς εδώ να μείνεις;


Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Στα μικροκύματα | Μικροδιηγήματα σε αναδημοσίευση από την έκδοση της Εφημερίδας Συντακτών | Κώστας Καβανόζης

Επιμέλεια : Μαρίνα Καρτελιά.









Εσπερινό



Ο Σωτήρης τριάντα τεσσάρων, φορτηγατζής χρόνια άνεργος. Ο Παναγιώτης σαράντα πέντε, φύλακας ανασφάλιστος σε μια μάντρα. Είχαν τελειώσει και οι δυο την πρώτη με δεκαεννιά, δευτέρα τώρα αρχή της χρονιάς, θα το ΄βγαζαν, έλεγαν, οπωσδήποτε το γυμνάσιο. 
            Ο καβγάς έγινε για το απουσιολόγιο. Δεκαεννιά με δεκαεννιά, αρπάχτηκαν ποιος θα το πάρει, σηκώνει ο Σωτήρης μια καρέκλα να τη φέρνει στο κεφάλι του Παναγιώτη, την κοπανάει με τη γροθιά του αυτός, πάει το δαχτυλάκι του το δεξί.
            Στο νοσοκομείο τού βάλανε νάρθηκα, αποσπαστικό κάταγμα. Ενημερώνει γυρίζοντας ότι δεν θα πάει το πρωί στη δουλειά λόγω ατυχήματος, δεν χρειάζεται να ξανάρθεις, του απαντάνε.ην ίδια σκέψη έκαναν και όσοι τις είδαν.
            Στο Σύλλογο την επομένη, μας είπανε ότι ήτανε λάθος τους και δεν θα το ξανακάνουν. Δώσανε και τα χέρια μπροστά μας, ο Παναγιώτης το αριστερό. Τους ρίξαμε τριήμερη αποβολή.



Το διήγημα περιέχεται στην έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών Μικροκύματα, υπό την αιγίδα της Εταιρείας Συγγραφέων (99+1 μικρο-διηγήματα μελών της Εταιρείας Συγγραφέων).
















Ο Κώστας Καβανόζης κατάγεται από το Τυχερό Έβρου. Γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1967 και ζει στην Ξάνθη. 

Κυκλοφορούν τα βιβλία του Τυχερό (μυθιστόρημα, Πατάκης 2017, βραχεία λίστα Βραβείου Μυθιστορήματος Αναγνώστη), Το χαρτόκουτο (μυθιστόρημα, Πατάκης 2015, βραχεία λίστα Βραβείου Μυθιστορήματος Αναγνώστη), Όλο το φως απ’ τα φεγγάρια (διηγήματα, Πατάκης, 2011, βραχεία λίστα Κρατικού Βραβείου Διηγήματος και Βραβείου Διηγήματος Διαβάζω), Του κόσμου ετούτου (μυθιστόρημα, Κέδρος, 2009) και Χοιρινό με λάχανο (νουβέλες, Κέδρος, 2004). 

Είναι φιλόλογος με μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφή, μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και διδάσκει στη Μέση Εκπαίδευση, σε σεμιναριακά μαθήματα του ΠΜΣ Δημιουργική Γραφή του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, όπως επίσης και στους διαδικτυακούς κύκλους μαθημάτων δημιουργικής γραφής της αλυσίδας πολιτισμού Ιανός. 

Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις, δημοσιεύονται κατά καιρούς σε εφημερίδες, περιοδικά και ηλεκτρονικές σελίδες, έχουν παιχτεί στο θέατρο και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα αλβανικά, τα γαλλικά και τα ουγγρικά. Το 2012 τιμήθηκε από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας (CNL) και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Ελλάδας (ΕΚΕΒΙ) με υποτροφία συγγραφής. 




Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

#WeRemember | Διεθνής Ημέρα Μνήμης Ολοκαυτώματος | Μνημείο Ολοκαυτώματος, Βερολίνο

Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά

#weremember

Μνημείο Ολοκαυτώματος, Βερολίνο








Τον Μάιο του 2005, κατά την 60η επέτειο της πτώσης της ναζιστικής κυριαρχίας και της λήξης του Παγκόσμιου Πολέμου, η πόλη του Βερολίνου αφιέρωσε το Μνημείο του Ολοκαυτώματος στην μνήμη των έξι εκατομμυρίων δολοφονημένων Εβραίων στη περίοδο του Πολέμου.


Η ιδέα του Μνημείου του Ολοκαυτώματος προτάθηκε το 1988 αλλά ο σχεδιασμός του μνημείου εγκρίθηκε το 1999. Επιλέχθηκε το πρωτοποριακό σχέδιο του Αμερικανού αρχιτέκτονα Peter Eisenman ως το καταλληλότερο. Το σχέδιο του Εisenman είναι αντισυμβατικό και δέχθηκε επευφημίες αλλά και κριτική. Το μνημείο καταλαμβάνει 19,000 τετραγωνικά μέτρα ενός χώρου πίσω από τη Πύλη του Βραδεμβουργου. Αποτελείται από 2.711 γκρίζους μονόλιθους που δε φέρουν καμία αναφορά σε ονόματα ή ημερομηνίες.





Οι μόνολιθοι στοιχίζονται σε κυματοειδή διάταξη. Ο καθένας έχει μοναδικές διαστάσεις και μέγεθος. Μερικοί φτύνουν στο ύψος του αστραγάλου ενώ άλλοι υψώνονται σα πύργοι πανω απο τους επισκέπτες. Η σκέψη του Εisenman ήταν να δημιουργήσει ένα αίσθημα ανισορροπίας και αποπροσανατολισμού παρ όλη τη συμπαγή κατασκευή. Και το πέτυχε, καθώς πραγματικά ο χώρος απορροφά τον επισκέπτη σε σιωπές και μνήμες.

Το συναίσθημα του αδιεξόδου είναι παρόν, καθώς δε βλέπεις από τη μια άκρη ως το τέρμα της άλλης. Το τέρμα δεν είναι ορατό και η αγωνία ώσπου να βγεις πέρα είναι πραγματική. 

Το χώρο συνοδεύει εξέχουσα λεπτομερής έκθεση που θα περιγραφεί χωριστά.

#WeRemember 



.

Καημός | Χριστόφορος Τριάντης

Γι’ αυτό λοιπόν, ήταν μια διαφορετική γυναίκα,  το καταλάβαινες απ’ τον τρόπο που σε αγκάλιαζε. Εκεί μες στην αγκαλιά της ένιωθες σαν να ‘βγαζε τον καημό της. Η αγαπητική της προσήλωση  ξεπερνούσε τη διαδικασία  της ερωτικής στιγμής και γινόταν ιστορία, δίχως επαναλήψεις και καθάρσεις. Δεν ήταν ένα φανερό γεγονός, ήταν μια μυστική πραγματικότητα. Η  αλήθεια τής καρδιάς της, σού δινόταν ακέρια, μυστηριακή θυσία, βγαλμένη απ’ τα άδυτα της ψυχής και του σώματος.

Μα εσύ φοβόσουν κάτι τέτοια αγκαλιάσματα, γιατί ήταν  σαν να σου λέγανε να βγάλεις κι εσύ την αλήθειά σου, τον δικό σου καημό,  να ενωθείς μαζί της,  να ξεχάσεις τον εαυτό σου,  να χάσεις την ελευθερία σου. Και είχες κι εσύ τον καημό σου, αλλά  είναι που υπολόγιζες τις δυνατότητες των καταστάσεων:  πού μπορούσες να φτάσεις γεωμετρικά και αριθμητικά,  πόσα μπορούσες να κερδίσεις και τι να χάσεις στο παζάρι των απολογισμών και των κοινοτοπιών.

Και απ’ την άλλη, πόσο θα κρατούσε όλο αυτό; Αργά ή γρήγορα θα τελείωνε (οριστικά και αμετάκλητα). Χάρη στην εκλογίκευση (των πάντων) υπολόγισα  ότι ήθελε να γίνουμε κάτι σαν συνένοχοι, να μοιραστούμε  τη φυλακή που θα τιτλοφορούνταν : «χαμένες ψευδαισθήσεις». Κι εκεί μέσα να ζούμε με σιωπηλές συμφωνίες και σακατεμένα σύμφωνα.  Όμως, οι στοχαστικές αυτές επισημάνσεις ήταν μια εγωιστική προσέγγιση που έσβησε τον πόθο. Τελικά από όλη αυτήν την ιστορία δεν έμεινε παρά η πικρή δήλωση: ότι  άξιζε να της «δώσω» τον καημό μου, να γεμίσω τις ηλίθιες μέρες και νύχτες μου, με αληθινά φιλιά.


Γεύση από σοκολάτα | Βαγγέλης Μάγειρος

Μ'αρέσει ξέρεις να κοιτάω,
Τις πολύτιμες στιγμές.
Αυτές που μοιάζουν να παγώνουν,
Κάπου ανάμεσα στο κυνηγητό του χρόνου.
Αυτές που βγάζουν μια κάποια μικρή,
Γλυκιά και τρυφερή αλήθεια.
Που παίζουν κρυφτό ανάμεσα,
Στα τσαλακωμένα τα σεντόνια.
Που ένα βράδυ παράνομο,
Τα έκανε να χάσουν το ρυθμό τους.
Αυτές που βρίσκουν τρόπο,
Να τρυπώσουν στη γεύση της σοκολάτας.
Και που σε έναν καθρέπτη παλιό,
Δυο μορφές θα κοιτούν στα μάτια.
Τελικά ναι.
Μ'αρέσουν αυτές οι στιγμές.
Γιατί βαριά θα τις κουβαλώ,
Όποτε θα μένω μόνος.