Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2019

Εκείνο που πρέπει επιτέλους να ζήσει είναι η ίδια η ζωή | Έλλη Πράντζου



Όταν κάποιες καταστάσεις ή κάποιες έννοιες ξεφεύγουν από το αρχικό τους νόημα και μας εγκλωβίζουν καταλήγοντας όπλα φανατισμού, συντηρητισμού, καταπίεσης και διαχωρισμού/διχασμού τότε δημιουργείται τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα.

Όταν η οικογένεια από ζεστή αγκαλιά μετατρέπεται σε σκληροπυρηνικό σύμβολο μιας αυθαίρετης κι επιβεβλημένης "κανονικότητας" -πολλές φορές ακραία πατριαρχικής- που μειώνει όποιον δε θέλει να την ακολουθήσει, γίνεται πρόβλημα.

Όταν η θρησκεία από δικαίωμα πίστης του καθενός μετατρέπεται σε απολυταρχικό κράτος εν κράτει και γεμίζει μέσω τεράστιου μέρους της εκκλησίας και των θρησκόληπτων τις ψυχές με μισαλλοδοξία και δογματισμό, είναι πρόβλημα.

Όταν η πατρίδα κι η εθνικότητα από τόπος γέννησης κι απλό χαρακτηριστικό μετατρέπονται σε βάση για επηρμένες κορόνες ρατσισμού κι εθνικής υπερηφάνιας που στρέφεται ενάντια σε καθετί διαφορετικό προκειμένου, λέει, να διατηρηθεί αλώβητη η "καθαρότητα" των πατριωτών από βρόμικο αίμα ή ανώμαλους, είναι πρόβλημα.

Κι όχι απλώς πρόβλημα. Παθογένεια ενός ολόκληρου συστήματος.

Όλα τα παραπάνω, λοιπόν, με αυτή τους τη μορφή, πρέπει να "πεθάνουν". Τονίζω, με αυτή τους τη μορφή. Γιατί κανείς μάλλον δε σκέφτηκε πως επιτρέποντας την επιβίωση όλης αυτής της κατάντιας πεθαίνουμε τελικά κάθε μέρα κι από λίγο οι άνθρωποι.

Μα όσο κι αν επιμένουμε να το ξεχνάμε πάνω απ'όλα είμαστε ακριβώς αυτό: άνθρωποι. Άνθρωποι με τα καλά μας, τα στραβά μας, τις διαφορετικότητές μας που στη μάζα μοιάζουν να χάνονται είτε λόγω φόβου είτε λόγω καταναγκαστικής προσαρμοστικότητας, με τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, τις ελπίδες και τις απογοητεύσεις μας, τις αδυναμίες μας και τις απίστευτες διαφορετικές δυνατότητές μας. Αν είναι να ζουν και να βασιλεύουν όλες εκείνες οι κατάντιες εννοιών -οι οποίες αυτούσιες δεν έχουν καν αυτά τα ηλίθια νοήματα που τους έχουν κάποιοι προσδώσει- και να πεθαίνουμε οι άνθρωποι από ασφυξία τότε μαντέψτε τι διαλέγω.

Δεν υπάρχει μόνο ένας θάνατος, βλέπεις. Θάνατος είναι κι η πάταξη της ατομικότητας, θάνατος είναι κι η έλλειψη σεβασμού στον διπλανό μας, θάνατος είναι ο φόβος, θάνατος είναι η αλλοτρίωση των ψυχών μας κι ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Ο καθένας επιλέγει τι θα ήθελε να επικρατήσει λοιπόν. Οι άνθρωποι ή τα δεσμά τους.

Μόνο αυτήν την οπτική θα μπορούσα να καταλάβω και στο πολυσυζητημένο πανό που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες χωρίς να σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνω επίσης το γιατί προκάλεσε αντιδράσεις ακόμη και στους υποστηρικτές της συγκεκριμένης ιδεολογικής κατεύθυνσης. Φυσικά κι ήταν παρεξηγήσιμος ο τρόπος έκφρασης, φυσικά κι από το ένα άκρο πάμε έτσι στο άλλο και δε θα έλεγα ότι μου αρέσει αυτό.

Ωστόσο -και δυστυχώς- καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου σε απόγνωση να θέλει όντως να διαολοστείλει όλα εκείνα που τον καταπιέζουν -ακόμη κι εμένα την ίδια όταν γίνομαι εμπόδιο σε όσα θα μπορούσαν να με πάνε μπροστά. Σίγουρα δε θα το έκανα σημαία μου κι όχι από σεμνοτυφία αλλά γιατί ξέρω ότι από εκείνους που θέλω να πολεμήσω ή από όσους θα ήθελα να κερδίσω θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ρητορική μίσους και να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου ή να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. 

Ωστόσο ζητώ συγγνώμη που έστω και με άλλον τρόπο έκφρασης θα επέλεγα να ζήσουμε οι άνθρωποι κι όχι τα κατασκευασμένα από κάποιους εγκληματικά καλούπια μας.

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

Το όνομά μου | Έλλη Πράντζου



Πώς θες να με ονομάσεις κόσμε; Δε σου 'κανα τη χάρη να σου μοιάσω και με μίσησες. Τώρα από τι θέλω να ξεφύγω; Από εκείνα που επιβάλλονται ή από εκείνα που φοβάμαι; Πώς θες να με ονομάσεις κόσμε; Το όνομά μου δεν το άγγιξε κανείς πραγματικά. Κάτι ιδιότητες άκουγα πάντα να κοτσάρουν στους ανθρώπους κι όλα παστρικά στις συνειδήσεις των βολεψάκηδων. Όπως και να με πεις η μαντεψιά σου θα 'ναι λάθος. Δεν περιγράφουν οι ταμπέλες την ψυχή. Αυτό που θα σε διαλύσει είναι το συναίσθημα των παρανοϊκών που κάποια στιγμή θ' αρπάξουν τη ζωή από τα κέρατα σαν καταραμένοι διάβολοι έκπτωτοι σε ξένους παραδείσους. Πώς θες να με ονομάσεις κόσμε; Πάρε αλλιώς τη στροφή της κατηφόρας σου και γύρνα στο μηδέν της ύπαρξής σου. Ύστερα μπορεί να ξαναμιλήσουμε για ονόματα και κάτι καρδιές-βόμβες που θεριεύουν στο στέρνο του υποκόσμου. Ξέρεις ίσως κάποτε αν δεν αυτοκαταστραφείς για το καλό των παιδιών σου να τις σκάσουμε στα χέρια σου εμείς, οι ανώνυμοι φτωχοδιάβολοι στον επίγειο χυδαίο παράδεισό σου. Πώς θες να με ονομάσεις κόσμε; Ό,τι και να πεις θα είναι λίγο. Κι αυτό θα σε φάει. Το λίγο σου.

Για τους μεγάλους... | Βαγγέλης Μάγειρος

Κοίτα πως τρέχουν τα παιδιά στον κόσμο μέσα.
Χάνονται μέσα σε μια ομίχλη,
Ονείρου και φαντασίας.
Καλπάζουν πάνω σε άλογα,
Συντροφιά με γενναίους ινδιάνους.
Πολεμάνε καουμπόηδες,
Που τη γη θέλουν να τους αρπάξουν.
Πετάνε με τα φτερά των οργισμένων δράκων,
Και με φωτιά γκρεμίζουν τα κάστρα των βασιλιάδων.
Γυαλίζουν πάνω τους οι πανοπλίες,
Που σκούριαζαν κλεισμένες στις παλιές ντουλάπες,
Και φτιάχνουν καινούργια σπαθιά,
Πάνω στα παλιά αμόνια.
Κοίτα πως χάνονται τα παιδιά στον κόσμο μέσα.
Τρέχουν να τον φτιάξουν απ'την αρχή,
Με τα μάτια τους δεμένα.


Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Θα Γίνω Ποίημα | Μαριλένα Κολλάρου

Θα τα παρατήσω όλα
και θα γίνω ποίημα.
Όχι από εκείνα στις φυλλάδες.
Από τα άλλα, στους τοίχους
ανάμεσα στα συνθήματα ομάδων
και τα ξεχασμένα "Θα σε αγαπώ για πάντα",
με την ελάχιστη χρέωση.
Θα γίνω ποίημα μια μέρα
καθώς θα πέφτει η νύχτα -
θα με σφυρίξει ένα κοτσύφι
σε ένα δέντρο
και το δέντρο στον άνεμο.
Θα εισβάλλω στην πόλη.
Θα περάσω από τις κατεβασμένες γρίλιες.
Θα κοιτάξω ένα ζευγάρι να κοιμάται αγκαλιασμένο,
αυτό θα πει να είσαι άνθρωπος;
Θα τα παρατήσω όλα
και θα γίνω ποίημα
από εκείνα που δεν γράφονται,
γιατί παραείναι περήφανα
για να υποταχθούν σε επαναφορτιζόμενες λέξεις.
Θα γυρνώ από τοίχο σε τοίχο
ρωτώντας:
Είδα κάποτε ένα ζευγάρι να κοιμάται αγκαλιασμένο•
αυτό θα πει να είσαι άνθρωπος;