Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2020

Βιβλιοκριτική | Αλκυόνη Παπαδάκη - Βαρκάρισσα της Χίμαιρας | Νινέτα Πλυτά

Την ιστορία μας διηγείται η Θεανώ, ένα κορίτσι μεγαλωμένο με μια ιδιότροπη μητέρα, που τον περισσότερο καιρό είναι χαμένη στον δικό της κόσμο, στον οποίο έχουν θέση μόνο ο αγαπημένος της γιος και ο γιατρός του χωριού. Μέσα από τα δικά της μάτια θα γνωρίσουμε τον Τζόνυ, τον αγαπημένο της αδελφό, τον Λιούλη, τον πατέρα της και όλους τους άλλους χαρακτήρες εκτός σπιτιού, που η είσοδός τους στο σπίτι θα φέρει τα πάνω κάτω στις, έτσι κι αλλιώς, ανύπαρκτες ισορροπίες.

Μια ιστορία για μια δυσλειτουργική οικογένεια, όπου η μόνη που τελικά μαθαίνει να επιβιώνει σ' αυτό τον κόσμο είναι η, πολλές φορές, κυνική Θεανώ. Και ένα μυστικό, ίσως κάπως προβλέψιμο, το οποίο όμως αποκαλύπτεται εκεί που δεν το περιμένεις, μπλέκοντας ακόμα περισσότερο τις ταλαιπωρημένες ζωές τους.

Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη που διαβάζω και ήταν αρκετά διαφορετικό από όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Αν ψάχνεις γρήγορη πλοκή, μυστήριο, σασπένς, δε θα το βρεις εδώ (υπάρχει ένα μυστικό που σκάει σαν βόμβα αλλά δεν είναι η πλοκή που έχει σημασία σ' αυτό το βιβλίο). Θα βρεις, όμως, μεγάλα μηνύματα για τη ζωή, τις ανθρώπινες σχέσεις, την αγάπη, δοσμένα μέσα από εικόνες που, τις περισσότερες φορές, έχουν σχέση με τη θάλασσα.

Ως προς τη δομή, υπάρχουν διακριτές ενότητες, όχι ακριβώς κεφάλαια, οι οποίες σε κάποιο σημείο μπερδεύονται. Όμως, η απουσία χρονικών προσδιορισμών σε συνδυασμό με τη φιλοσοφική διάθεση, δίνει στην ιστορία μια ονειρική διάσταση, όπου συνειδητοποιείς ότι δεν σε νοιάζουν πλέον οι λεπτομέρειες αλλά τα νοήματα. Και κυρίως τα συναισθήματα!

Κλείνοντας αυτό το βιβλίο ένιωσα ικανοποιημένη που το διάβασα, κι ας το βαριόμουν λίγο στην αρχή. Τόσα γνώριμα συναισθήματα και η γραφή τόσο τρυφερή. Η απουσία εκτενών περιγραφών και η στοίχιση των προτάσεων παραπέμπουν σε στροφές ποιημάτων. Το πρώτο βιβλίο που μου αποδεικνύει ότι δεν είναι πάντα η πλοκή το παν!

Αποσπάσματα που ξεχώρισα:
👉 Το 'χω αυτό το κουσουράκι από μικρή.  Όταν ρίχνουν κάποιον οι άλλοι κάτω εγώ τρέχω να του συμπαρασταθώ. Μη χάσω... Στο τέλος σηκώνεται αυτός και για ν' αποδείξει τη δύναμή του, ρίχνει κάτω εμένα.
Και τότε δεν έρχεται κανείς.
👉 Ο πόνος της έμοιαζε με κείνα τα βουβά τεράστια κύματα που ξεπηδούν από τα σπλάχνα του ωκεανού και δε φτάνουν ποτέ να ξεσπάσουν σε κάποιαν ακρογιαλιά.
👉 Εγώ τα είχα βρει μια χαρά με τη ζωή. Γίναμε κολλητάρια και τα περνούσαμε περίφημα. 
Πήγαινα ως εκεί που μ' έπαιρνε. Για να χαίρομαι. 
Κι αν είχα κέφι, προχωρούσα ως εκεί που δε μ' έπαιρνε. 
Για να μαθαίνω.

Υ.Γ. Απαραίτητος εξοπλισμός: μολύβι (κόντεψα να υπογραμμίσω όλο το βιβλίο).

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020

Ύφος | Χριστόφορος Τριάντης


Η ποίηση είναι ένα λάθος

με ανορθόγραφες λέξεις,

και χαμένες εγκλίσεις,

(έξω απ’ το παρόν).

Ό,τι θορυβεί δραστικά  

είναι κάτι.


Προελαύνουσα κυτταρική τάξη,

απλωμένη σε παρελθόν και μέλλον,

λαϊκότροπο ύφος

σε αριθμημένες σελίδες.

Και αποτυπώνονται

κι άλλοι χαρακτηρισμοί,

πλαισιωμένοι  από προσδιορισμούς

και γενικές υποκειμενικές,

και εσύ ακολουθείς

(ακανόνιστα)



τη συντακτική γεωμετρία.

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2020

Σελιδοδείκτης | Αναγγελία, Υπό έκδοση | Ο μεγάλος σκύλος | Βίκυ Τσελεπίδου

Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά.

 

Με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία περιμένουμε τα βιβλία που μάθαμε ότι αναμένονται στον πιο παράξενη βιβλιοφιλική περίοδο, όπως ο


Ο μεγάλος σκύλος

Φωτ. Τελευταίες διορθώσεις του βιβλίου
(από τον προσωπικό της λογαριασμό)


Της    ΒΙΚΥΣ ΤΣΕΛΕΠΙΔΟΥ

Μυθιστόρημα, Νεφέλη


Η ογδοντάχρονη κυρία Τζόουνς, καθώς βλέπει το τέλος της να πλησιάζει, συμφωνεί με μια εταιρεία κρυονικής να καταψύξει μετά θάνατον το κορμί της, ελπίζοντας ότι θα την ξυπνήσουν όταν βρεθεί το φάρμακο της ασθένειας από την οποία πέθανε.

Μαζί με τον αγαπημένο της σύζυγο μπαίνουν σε ένα πρόγραμμα σκληρής εξοικονόμησης απομυζώντας κι από το παραμικρό προκειμένου να μπορέσουν να πληρώσουν τα κόμιστρα της δεύτερης ζωής που επιθυμούν, αγγίζοντας συχνά τα όρια του παραλόγου.

Θα τα καταφέρουν άραγε να φτάσουν σε μια επόμενη ζωή; 

Στο μεταξύ κάποιος άλλος έχει ήδη φτάσει. Η Μάριον, ένα κορίτσι δεκαπέντε χρόνων που μετά τον θάνατό του καταψύχθηκε, ξυπνάει μέσα σε ένα κλειστοφοβικό κτίριο όπου διάφοροι άντρες, μιλώντας μια παράξενη γλώσσα, της απευθύνουν παράξενα ερωτήματα.


Πηγή: Φθινοπωρικό πεζογραφικό ψηφιδωτό, Μισέλ Φάις, ΕφΣυν






Η Βίκυ Τσελεπίδου γεννήθηκε το 1975. Σπούδασε Νομικά, Επικοινωνία και Δημιουργική Γραφή. Κυκλοφορούν τα βιβλία της  ΦιλελλήνωνΑλεπού, αλεπού, τι ώρα είναι; (μυθιστόρημα, Νεφέλη 2017, το οποίο έλαβε το Βραβείο Μυθιστορήματος της Ακαδημίας Αθηνών ) και Ελενίτ (διηγήματα, Νεφέλη 2014).

Το νέο της βιβλίο, Ο Μεγάλος Σκύλος, θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις Εκδόσεις Νεφέλη.