Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

Δώσε μου τον τίτλο αυτής της ιστορίας μας | Έλλη Πράντζου




Θα γράψω κάτι να σου μοιάζει, είπα κι αφέθηκα. Αφέθηκα όπως κάθε φορά που γίνονται τα βήματά μου έρμαια της σκέψης σου καθώς περπατάω σε ατέλειωτες διαδρομές με τις μουσικές μας στ' αυτιά μου να συνοδεύουν τις αναμνήσεις σαν soundtrack του ίδιου το έρωτα. Πότε σέρνω τα πόδια μου χορεύοντας πάνω στον χρόνο αργές μπαλάντες, δικές μας κι αυτές, πότε σχεδόν τρέχω με μανία προσπερνώντας μαζί με τους περαστικούς κι όσα μέσα μου ακόμη με τρώνε σε ρυθμούς τραγουδιών που μου βγάζουν την ψυχή μαζί με την κρυμμένη οργή της.

Μέχρι πού θα με ακολουθήσεις; Χορεύω στους ρυθμούς της κυκλοθυμίας μου εδώ και πολλά χρόνια. Δεν ξέρω πια αν εγώ διάλεξα εκείνη ή αν εκείνη με θεώρησε κάποτε εκλεκτή κι έβαλε μέσα μου όσα μπορεί ένας μόνιμα ερωτευμένος να νιώθει. Εξαντλούμαι κι εξαντλώ. Ο έρωτάς μου σπαράζει την ώρα που κατασπαράζει. Μέχρι πού θα με αντέξεις, για να σε δω. Πάλι τα ίδια, θα σκεφτείς.

Είπα ότι θα γράψω κάτι που να σου μοιάζει μα ξεχάστηκα. Με παρέσυρες σε δρόμους που δεν έχω ξαναδεί κι ας έχω περάσει χιλιάδες φορές από μπροστά τους, από πάνω τους. Για δες τώρα που χάθηκα και πώς φεύγουν από 'δω; Το ταμπελάκι στη γωνία λέει “οδός Παρελθόν”. Ναι, έχω σίγουρα ξαναπεράσει από εδώ αλλά γιατί μου φαίνεται σαν κάθε φορά να αλλάζουν όλα σε τούτη τη συνοικία; Συνέχεια πέφτω πάνω σου όμως, εσύ όσο κι αν αλλάζεις σε γνωρίζω πάντα από την αγάπη που έχεις στα μάτια.

Θέλω τόσο πολύ να σε πιάσω από το χέρι και να εξαφανιστούμε μα νομίζω ότι δεν ξέρω πού να σε πρωτοπάω πια. Φοβάσαι ή θέλεις πιο πολύ; Μόνο αυτό πες μου και θα βρω άκρη για σένα αν υπερισχύει το δεύτερο. Πες μου μόνο αυτό και δείξε μου όσα περισσότερα θέλεις.

Τώρα σκέφτομαι επιτέλους να αφεθώ και να γράψω κάτι που να σου μοιάζει. Περίμενέ με. Λέω να σε πάρω αγκαλιά και να σε αφήσω να μου ψιθυρίσεις τον τίτλο αυτής της ιστορίας μας.


Φωτογραφία: Ευτυχία Πασχαλίδου

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Κυριακή | Ιφιγένεια Σταμπουλή



Αγαπώ την Κυριακή 
Η μόνη μέρα που κοιμάσαι 
μέχρι αργά δίπλα μου
Κι εγώ ξυπνάω επίτηδες λίγα λεπτά πιο νωρίς
από σένα
Για να προλάβω να σε χαζέψω λίγο
Έχεις αφήσει τα γένια σου 
Τα ξυρίζεις πάντα το βράδυ
Να είσαι έτοιμος για τις δουλειές της Δευτέρας 
Κάνεις μια περίεργη γκριμάτσα 
Το κάτω χείλος σου σκεπάζει ελαφρώς το πάνω
Θα ήθελα να σου δώσω ένα φιλί έτσι που τα κάνεις
Χωρίς να το καταλαβαίνεις 
Κάθε Κυριακή μένω με αυτή τη λαχτάρα
Δεν το κάνω τελικά
Προτιμώ να μην σε ξυπνήσω 
Ποιός ξέρει άραγε τι να ονειρεύεσαι 
Και παίρνεις αυτούς τους γλυκούς και αστείους μορφασμούς
Σε βλέπω και γελάω
Από χαρά που είσαι δίπλα μου
Και κοιμάσαι 
Κι αυτό ίσως να σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τα όνειρα σου
κοντά στα δικά μου
Έχεις περάσει το αριστερό σου χέρι 
Στην μεριά μου 
Το κοιτάζω 
Το εξερευνώ 
Οι άκρες των δακτύλων σου 
Έχουν κάνει -σχεδόν-μικρές πληγές από τις χορδές 
της κιθάρας
Η Κυριακή ίσως να είναι η μόνη μέρα
που θα μπορούσες να τα ξεκουράσεις 
Να τα αφήσεις να ανασάνουν
Να ανασάνεις κι εσύ
Να ανασάνω κι εγώ
Κι όμως πάλι επιλέγεις να γράφεις
Ενώ πίνουμε καφέ
Εγώ κάνω τον δικό σου 
Κι εσύ τον δικό μου 
Είσαι ο μόνος άνθρωπος 
Που απολαμβάνω τις στιγμές σιωπής μεταξύ μας
Είναι σαν να λέμε περισσότερα από όσα 
θα μπορούσαμε να πούμε με λέξεις 
Τα μάτια σου που κοιτάνε βαθιά στα δικά μου
Ακόμα δεν μπορώ να μην τα ντρέπομαι 
Δεν μπορώ να κρατήσω το βλέμμα μου για πολύ όταν
συνταντώ τις κόρες σου 
Ενώ ξέρω πως εκείνη τη στιγμή με βλέπουν και μου φωνάζουν αγάπες
Ηλεκτρίζομαι και γυρίζω κάπου άσχετα αλλού τα μάτια
Και σκάω ένα χαμόγελο
Και εσύ πάντα ξέρεις ότι αυτό είναι σημάδι πως
άκουσα πολύ καλά τι μου είπες
Και ξάφνου πετάς ένα χάδι στην πλάτη ή στην παλάμη μου 
'Η άλλες φορές μου δίνεις ένα ακανόνιστο φιλί
ανάμεσα στα χείλη και στο μάγουλο
Και πως μ'αρέσει που τα γένια σου γρατζουνούν το δέρμα μου
Σημαίνει πως είσαι δίπλα μου
Και είναι Κυριακή



Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Η Νύχτα των Κρυστάλλων | Βαγγέλης Παπαμιχαήλ


Στις  9 προς 10/11/1938 δηλαδή πριν από ακριβώς 80 χρόνια  ήταν η "Νύχτα των Κρυστάλλων" που πήρε το όνομα της από τις σπασμένες τζαμαριες στα πάνω από 7.000 καταστήματα Εβραίων που καταστράφηκαν αυτό το βράδυ...
Επίσης καταστράφηκαν 1574 συναγωγές και Εβραϊκά κοιμητήρια...



Εβραίοι πολίτες δολοφονήθηκαν... Και πάνω από 30.000 συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (νταχάου - μπουχενβαλτ-ζαξενχαουζεν)...

Αυτή ήταν η "αρχή" του σχεδίου των ναζι που αφορούσε τον "αφανισμό" των Εβραίων...

Ο ακριβής αριθμός των Γερμανών Εβραίων που δολοφονήθηκαν δεν έχει προσδιοριστεί ακριβώς, αλλά υπολογίζεται περίπου στους 200 ανθρώπους  για τις δύο ημέρες που διήρκεσαν οι αναταραχές.

Ο περισσότερο αποδεκτός αριθμός  νεκρών κατά τη διάρκεια των ταραχών είναι 91 άτομα,αλλά υπολογίζοντας και τους θανάτους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο αριθμός ανεβαίνει περίπου στις  2.500 νεκρούς ,οπου μπορούν να αποδοθούν στο πογκρόμ της «Νύχτας των Κρυστάλλων».

Μαζί με αυτούς δολοφονήθηκαν και μερικοί γερμανοί πολίτες κατά τις ταραχές , καθώς τα μέλη και οι φίλοι των ναζί τους θεώρησαν Εβραίους.

Τα αντισημιτικά περιστατικά τις ίδιες ημέρες  στην Αυστρία δεν ήταν λιγότερο φρικτά, περισσότερες από τις 94 συναγωγές και τόποι προσευχής στη Βιέννης υπέστησαν ολική καταστροφή, και τα θύματα υπέστησαν κάθε είδους ταπεινώσεις και μαρτύρια από τους μέχρι τότε φίλους η γείτονες τούς...

Φυσικά όπως ήταν λογικό για κάποιους (ναζί) αυτό δεν μπορούσε να σταματήσει εκεί, έτσι μετά τον διωγμό και την καταστροφή αλλά και τις λεηλασίες το επίσημο κράτος τους υποχρέωσε να πληρώσουν πρόστιμο ενός δισεκατομμυρίου μάρκων προς τη ναζιστική κυβέρνηση για το θάνατο του Φομ Ρατ όπου με "πάτημα" την δική  του δολοφονία ξεκίνησε το διήμερο πογκρόμ,επίσης οι ναζί απαίτησαν να  καταβληθούν στο δημόσιο τα έξι εκατομμύρια μάρκα των ασφαλιστικών πληρωμών που δικαιούνταν η εβραϊκή κοινότητα εξαιτίας των καταστροφών...

Αμέσως  μετά τα τραγικά γεγονότα και συγκεκριμένα στις 12 Νοεμβρίου  ο αξιωματούχος των Ναζί Χέρμαν Γκέρινγκ συναντήθηκε με άλλα εξέχοντα  μέλη  των Ναζί, ώστε να οργανώσουν τα επόμενα βήματα τους μετά τις ταραχές, θέτοντας έτσι τη βάση για την επίσημη κρατική δράση που θα οδηγούσε στο Ολοκαύτωμα.

Ο Γκέρινγκ είχε δηλώσει σε εκείνη την συνάντηση:

«Έχω λάβει μια επιστολή κατ' εντολή του Φύρερ, η οποία απαιτεί την άμεση και οριστική διευθέτηση και επίλυση του εβραϊκού ζητήματος με οποιονδήποτε τρόπο... Δεν θα ήθελα να υπάρξουν οποιεσδήποτε αμφιβολίες, κύριοι, όσον αφορά στο σκοπό της σημερινής συνάντησης. Δεν συγκεντρωθήκαμε όλοι απλώς για να μιλήσουμε για μια ακόμη φορά, αλλά για να πάρουμε αποφάσεις και παρακαλώ όλες τις υπηρεσίες να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την εξάλειψη των Εβραίων από τη γερμανική οικονομία και για να τους κάνετε να υποκύψουν σε εμένα».

Η ημέρα αυτη αποτέλεσε την αρχή μιας νέας φάσης στις αντισημιτικές πρακτικές του ναζιστικού κόμματος και των κρατικών μηχανισμών, που οδήγησε τελικά στη μαζική δολοφονία της μεγάλης  πλειοψηφίας των Εβραίων που ζούσαν στη Γερμανία.

Εκείνη την εποχή λίγοι άνθρωποι το ήξεραν αλλά η "Νύχτα των κρυστάλλων" ήταν το πρώτο οργανωμένο βήμα των ναζί,για την μαζική εξόντωση 6 εκατομμυρίων Εβραίων όλης της Ευρώπης στο Ολοκαύτωμα...όπου ανάμεσα τους βρήκε και τραγικό θάνατο πάνω από το 90% και των Ελλήνων Εβραίων...

Όπως ακριβώς εσύ | Μαριλένα Κολλάρου

-Έλα μαμά...

Ερωτεύτηκα,
διαφέρουμε.
Τα ακούσματα του
δεν εμπεριέχουν την αισθητική μου.
Φοράει χαμηλοκάβαλα τζιν,
καπνίζει.
Δεν ξέρει να μαγειρεύει
ούτε τι είναι οικονομία.
Δεν είναι σαν τον μπαμπά.
Δεν ξέρω εάν το είπα για καλό.
Θυμώνει, θυμώνει
συχνότερα απ' όσο αντέχω.

Πριν μια εβδομάδα έκλαψα από τις φωνές του.
Είναι σαν τον μπαμπά,
σαν εσένα.
Με απεχθάνεται καταβάθος,
δεν βρίσκει κάτι να εκτιμήσει σε εμένα,
όπως ακριβώς εσύ.

Με έβρισε, με αμφισβήτησε, με μείωσε
δεν έφυγα
γιατί ήμουν συνηθισμένη,
είμαι
το ξέρεις.

Μην στεναχωριέσαι, όλα πέρασαν.
Οι ευθύνες δικάζουν εμένα
μετά την ενηλικίωση,
όμως η φωνή της συνήθειας
υπερβαίνει τη γαλήνη που ονειρεύομαι.
Όταν με μείωσε
ένιωσα ότι είχε δίκιο.
Επιβεβαιωθήκατε - είχατε δίκιο.
Όντως, υστερούσα
πάντοτε θα υστερώ
εκείνος, απλά το αναγνώρισε.

Με ατίμασε,
κι είναι μια απογοήτευση τόσο οικεία,
το δάκρυ τόσο γλυκό
σχεδόν μου έλειψε, σχεδόν το χρειαζόμουν.

- Έλα μαμά, ερωτεύτηκα.
Ήθελα απλά να ξέρεις
ότι οι καρποί που έσπειρες 
άνθισαν
ήρθε ο καιρός
να καταστρέψω τη ζωή μου.