Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Η αγάπη είναι γυναικεία υπόθεση | Μαρινέλλα, Ε. Βιτάλη, Γλυκερία | Ρεπορτάζ

Με την συναυλία να υποστηρίζει πως θα ξεκινήσει στις 21.00, βρεθήκαμε κάπου στις 20.15 στο αμφιθεάτρο Σίβηρης όπου ήδη τα 2/3 είχαν γεμίσει από κόσμο. Η προσέλευση μεγάλη, με αποτέλεσμα, ακόμη και τα σκαλοπάτια να έχουν αποκλειστεί από καθήμενους θεατές. Στις 21.10 που ξεκίνησε η συναυλία, ο κενός χώρος μεταξύ της σκηνής και τον πρώτων θέσεων γέμισε με κόσμο, που κάθησε κατα γης για να απολαύσει τη συναυλία ενώ πλευρικά υπήρχε εξίσου όρθιος κόσμος διψασμένος για διασκέδαση. Η πολυμελής ορχήστρα ξεκινά με δύο εισαγωγικά κομμάτια για να προετοιμάσει το έδαφος.

Ένα ασφυκτικά γεμάτο αμφιθέατρο Σίβηρης υποδέχεται με ένα ζεστό και δυνατό χειροκρότημα τις 3 μεγάλες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου, Γλυκερία, Ε. Βιτάλη και Μαρινέλλα. Χωρίς καμία καθυστέρηση, ξεκινούν να ζεσταίνουν παρέα τις φωνές τους ερμηνεύοντας και οι τρεις λίγα κομμάτια ενώ λίγο αργότερα η καθεμία θα αναλάβει παράλληλα το δικό της πρόγραμμα. Μέσα σε αυτά και το κομμάτι σταθμός που αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα για την πραγμάτωση της περιοδείας τους «η αγάπη είναι γυναικεία υπόθεση». Πρώτη αναλαμβάνει να μας διασκεδάσει η Γλυκερία, με δικά της κομμάτια από το έντεχνο και λαϊκό ρεπερτόριο. Ορισμένα παλιά κομμάτια ξεκίνησαν να ζεσταίνουν το κοινό, ενώ παράλληλα η Γλυκερία ερμήνευσε και το κομμάτι "Η νύχτα μυρίζει γιασεμί" από τον τελευταίο της δίσκο «Ακολούθησα ένα αστέρι». Ακολούθησε η μαγευτική Ελένη Βιτάλη με την χαρακτηριστική της μπάσσα χροία η οποία δεν δίστασε να επεκτείνει το ρεπερτόριο. Η Ε.Βιτάλη μας ταξίδεψε από τους πιο τσιγγάνικους ρυθμούς και τα ιδιώματα, με το τραγούδι "Ο Μπαλαμός", με πιο ροκ κομμάτια αλλά και με κλασικούς ρεμπέτικους αμανέδες. Τη σκυτάλη παίρνει η μεγαλύτερη της παρέας όπως δεν δίστασε να δηλώσει στο κοινό, Μαρινέλλα. Η Μαρινέλλα μας απέδειξε πως τα 79 της χρόνια δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με την απόδοση της. Μια φανταστική ενέργεια άγγιξε το κοινό με την εμφάνιση της στην σκηνή. Με χαρακτηριστική τσαχπινιά, μοίρασε φιλιά και έπαιξε με το κοινό, ενώ με την ενέργεια του κοινού πήρε δύναμη ακόμη και να χορέψει επι σκηνής. Το πρόγραμμα της περιείχε κάποια πιο βαριά κομμάτια όπως το «άνοιξε πέτρα» μέχρι και μία πιο λαϊκή εκδοχή του "δε ζηταω πολλά" του Κωστή Μαραβέγια. Τέλος, εμφανίστηκαν ξανά και οι 3 για να μας ερμηνεύσουν λίγα ακόμη κομμάτια και να κλείσουν όπως ακριβώς ξεκίνησαν, τραγουδώντας μας πως η αγάπη είναι γυναικεία υπόθεση.

Κλείνοντας οι τραγουδίστριες ευχαρίστησαν το κόσμο, ενώ η Μαρινέλλα χαίρετησε τα Αιγιοπελαγίτικα στο Ποσείδι Χαλκιδικης, στα οποία διαθέτει και ένα εξοχικό. Ο κόσμος στην αρχή ήταν ελαφρώς πεσμένος αν και πολύς, ενώ κατα την εμφάνιση της Ελένης Βιτάλη, τα αίματα άρχισαν να ανάβουν. Φυσικά η Μαρινέλλα κατάφερε να ξεσηκώσει το πλήθος με την ενέργεια και το σκέρτσο της σε τέτοιο βαθμό, όπου όλοι οι καθήμενοι μπροστά από την σκηνή σηκώθηκαν και ξεκίνησαν να χορεύουν μέχρι το τέλος του προγράμματος της. Το πρόγραμμα της κάθε τραγουδίστριας ήταν αριστοτεχνικά δουλεμένο, ενώ και οι τρεις τους είχαν κάποια θέματα συγχρονισμού σε ορισμένες στιγμές, λόγω των ωρών Αυστραλίας κατα τις οποίες κατέφθανε η Ε.Βιτάλη, όπως δεν δίστασε να δηλώσει χαριτολογώντας στο κοινό η Μαρινέλλα. Η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερως καλή, αν και κόπηκαν πολλά παραπάνω εισητήρια (ενώ υπήρχε ήδη προπώληση 3000 εισητηρίων), με αποτέλεσμα να υπάρχει και όρθιο κοινό .

Κείμενο, φωτογραφίες, εικονοληψία: Παστράκης Φώτιος











Τσίρκο γαλάζιων πτωμάτων | Κατερίνα Θεοδώρου


Είναι αστείο, με κάνει να γελάω το πως σαπίζουν τα λουλούδια και τα φρούτα στα χωράφια
όταν δεν βρέχει ή όταν ας πούμε δεν τα ποτίζουν γιατί έχουνε πεθάνει εδώ και μήνες.
Είναι αστείο, με κάνει να γελάω το πως οι μύγες πάνε πάνω στα μάτια των αλόγων που περιμένουν κάποιος να τ’ αφήσει, να τρέξουν και πάνω στα μάτια των νεκρών ανθρώπων που περιμένουν κάποιος να τα κλείσει.
Είναι αστείο το πως μαζεύονται τα σκουλήκια πάνω στις μολυσμένες πληγές των πτωμάτων που δεν πρόλαβαν να θαφτούνε,
το πόσο εύκολα σπάνε, σαν βρεγμένα ξύλα, τα κόκκαλα που βρίσκονται σε σήψη, των παιδιών που πνίγηκαν.
Είναι τόσο αστείο, τόσο αστείο το πως το νερό ξεπλένει τα πόδια μας απ’ τα αίματα των πουλιών που δεν θα ξαναπετάξουν,
το πως χορεύουν οι γυναίκες, ξυπόλυτες στη Σεβίλλη κάτω απ’ τον καυτό ήλιο και μετά γεννάνε νεκρά παιδιά.
Είναι τόσο αστείο το πως περπατάνε ανάποδα οι αράχνες πάνω στα σώματα των κρεμασμένων και
το πως κοιτάζονται μεταξύ τους οι ετοιμοθάνατοι τα ξημερώματα.
Με κάνει να γελάω, το πως κοιμούνται τα βράδυα οι φυλακισμένοι στο Ζαξενχάουζεν,
το πως μαζεύουνε τα φύλλα τα παιδιά απ’τα αμπέλια, στην Ανγκόλα της Αφρικής, για να φτιάξουνε μικρά φέρετρα για τις άρρωστες πεταλούδες.
Είναι ακόμη αστείο το πως πλένονται στο Νείλο τα ορφανά από πατέρα και από σκύλο και
το πως τρέμουν τα χέρια αυτών που μόλις έπνιξαν τις κόρες τους για να μην τις βρούν οι φασίστες του Φράνκο.
Είναι τόσο αστεία όλα αυτά, γιατί άραγε πια δεν γελάνε
τα ξεδοντιασμένα στόματα αυτών που απο καιρό, τη γη μέσα απ’ τα σπλάχνα την κοιτάνε

Βιβλιοπροτάσεις από 4 συγγραφείς του Pause.


Το καλοκαίρι θεωρείται από τους περισσότερους, η πιο ξέγνοιαστη εποχή του χρόνου και σίγουρα όχι άδικα . Είναι η εποχή που οι ρυθμοί εργασίας χαλαρώνουν  και οι περισσότεροι έστω και για μία εβδομάδα βρισκόμαστε σε κατάσταση ανάπαυλας.Έχοντας φτάσει (και ξεπεράσει) αισίως το 15Αύγουστο και με δεκατρίς γεμάτες μέρες καλοκαιριού να απομένουν - σαν παθιασμένοι άνθρωποι λοιπόν, για ό,τι διαγείρει την φαντασία και την σκέψη μας , σαν άλλοι ηδονολάτρες ρωτήσαμε αγαπημένους μας ποιητές και συγγραφείς να μας προτείνουν ένα βιβλίο για το καλοκαίρι ,προκειμένου να υποκύψουμε και εμείς στην μόνη ηδονή που παραμένει ατιμώρητη - το διάβασμα , που λέει και η Ζυράννα Ζατέλη. 


Ανδρέας Παπάζογλου, ποιητής


"Δεν θα σου πω μαλακίες. Μισώ το καλοκαίρι και ό,τι αυτή η καταραμένη εποχή εκπροσωπεί. Ως αντικαλοκαιρινό ανάγνωσμα λοιπόν, προτείνω ανεπιφύλακτα τα σκοτεινιασμένα στιχάκια του Tim Burton, έτσι όπως τα κυκλοφόρησε το 1997 στη συλλογή ιστοριών The Melancholy Death of Oyster Boy. Εδώ κυκλοφόρησε ως Ο Μελαγχολικός Θάνατος του Στρειδάκη και αποτελεί μία εξαίρετη ευκαιρία να θυμηθείς γιατί κάποτε αγάπησες τον Burton. Μικρά κι αραχνιασμένα  ποιηματάκια, ξεκούρδιστα στιχάκια και σκίτσα καρβουνιασμένα αφηγούνται τις ιστορίες παιδιών (;) περίεργων,  τρελών, ασθενικών, φοβικών, μανιακών και αφόρητα μακρινών απ' όλα πλην του τέλους τους. Άλλες γλυκές, άλλες φριχτές και άλλες μέχρι κι αστείες, οι ψυχοσωματικές Οδύσσειες των μικρών αυτών αντικατοπτρισμών μας, τρυπάνε και χαϊδεύουνε ταυτόχρονα. Αν περνάς τον Αύγουστο στο κρεβάτι σου με τον κλιματισμό στους 15 και παντζούρια κλειστά περιμένοντας τις βροχές του Νοέμβρη, βρες το και ξεκοκκάλισε το. Για τους υπόλοιπους, καλές βουτιές σάς εύχομαι, μα ο Στρειδάκης δεν πάει παραλία."



Θοδωρής Τσαπακίδης, συγγραφέας-μεταφραστής

 Το δικαίωμα στην τεμπελιά – Πωλ Λαφάργκ.
Μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς
Εκδόσεις Μεταίχμιο (Φεβρουάριος 2017)
Σελίδες: 96

"Σε έναν κόσμο όπου η οικονομίστικη ρητορική εμφανίζεται ως σοβαρή σκέψη και λογική, και, με την πανταχού παρουσία της, διαβρώνει τη γλώσσα, ένα βιβλίο τόσο παλιό όσο το «Δικαίωμα στην τεμπελιά» (1880) του Πολ Λαφάργκ φαντάζει σήμερα εξαιρετικά σύγχρονο και πρωτότυπο.
Το θέμα του είναι η διάθεση του χρόνου. Η πρωτοτυπία του βρίσκεται στο γεγονός πως αποστασιοποιείται από την κυρίαρχη αντίληψη περί του «δικαιώματος στην εργασία» (την οποία σχεδόν όλες οι προοδευτικές δυνάμεις (με ή χωρίς εισαγωγικά) υπερασπίζονται), για να θέσει στο κέντρο της συλλογιστικής του το δικαίωμα στην τεμπελιά.
Ο μαχητικός συγγραφέας εμπνέεται από τους φιλοσόφους της αρχαιότητας, και δη τους Έλληνες, που «δίδασκαν την περιφρόνηση για την εργασία, αυτόν τον εξευτελισμό του ελεύθερου ανθρώπου, ενώ οι ποιητές τραγουδούσαν την τεμπελιά, αυτό το δώρο των θεών»
Πολλά από όσα λέει θα μας εκπλήξουν καθώς πολλά από όσα θεωρούμε δεδομένα τα θέτει υπό αμφισβήτηση, και ασκεί κριτική, καταδεικνύοντας τη σχετικότητα και την ιστορικότητα των αντιλήψεών μας, και φανερώνει τα συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε η θρησκεία της εργασίας.
Εμπρός της γης οι τεμπέληδες, ενωθείτε!
"

Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη, συγγραφέας


"Το υπόλοιπο Αυγούστου θυμίζει απόγευμα Κυριακής και κρύβει μέσα του ψήγματα μελαγχολίας. Το βιβλίο που μου έρχεται στο μυαλό και το διάβασα πρόσφατα είναι "η ώρα του Αστεριού" της Κλαρίσε Λισπέκτορ. Ένα μικρό βιβλίο που όμως είναι μεστό και εμπνευσμένο. Η συγγραφέας στο τελευταίο της αυτό κείμενο, αφηγείται την ιστορία της εύθραυστης, σχεδόν ανύπαρκτης Μακκαμπέα, χωρίς ανάσα και με λέξεις-κραυγές. Ένα βιβλίο που μου επιφύλασσε την ωραιότερη ίσως εκδοχή του γιατί γράφει κάποιος: “Γράφω γιατί δεν έχω τίποτα να κάνω στον κόσμο: περίσσεψα και δεν υπάρχει τόπος για μένα στη γη των ανθρώπων. Γράφω γιατί είμαι ένας απελπισμένος και έχω κουραστεί, δεν αντέχω πλέον τη ρουτίνα του να είμαι εγώ και αν δεν υπήρχε το πάντα καινούργιο που είναι το γράψιμο, θα πέθαινα συμβολικά κάθε μέρα. Μα είμαι προετοιμασμένος να βγω διακριτικά από την πίσω πόρτα. Τα έχω δοκιμάσει σχεδόν όλα, ακόμα και το πάθος και την απόγνωσή του. Και τώρα θα ‘θελα μονάχα να έχω αυτό που θα είχα γίνει και δεν έγινα.”


Άγγελος Ήβος, ποιητής

"Ένα παλιό μικρό βιβλίο, με εξώφυλλο λεπτό, σαν από χαρτί εφημερίδας, άσπρο και πορτοκαλί το θυμάμαι, πάντα με τυραγνάει όταν το ψάχνω ανάμεσα στα ράφια με τα βιβλία μου που αγαπώ. Κρύβεται και χάνεται, μετά φανερώνεται ξαφνικά, ακριβώς όπως και «η μύτη» που ιστορούν οι σελίδες του: μια μύτη που βρέθηκε μέσα σε ένα καρβέλι ψωμί, μια μύτη που έφυγε από το πρόσωπο κάποιου κι άρχισε να σεργιανά μόνη της στην πόλη. Βρήκα παλιά, φοιτητής, τη Μύτη του Νικολάι Γκόγκολ, σε έναν πάγκο όπου η σκέψη πουλιόταν με το κιλό. Τι παράδοξο: είχε κρυφτεί τόσο καλά που δεν την ανακάλυψε ούτε η παρέα του Μπρετόν, όταν έψαχνε τους πρόγονους του σουρεαλισμού. Μα έτσι είναι: ένα αριστούργημα δεν χώνει τη μύτη του παντού και στον καθένα…"




Καλές βουτιές και καλές αναγνώσεις!


Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Έρωτας | Ντίνος Χριστιανόπουλος





Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια –
ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή.
Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα.
Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν,
φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριὰ σπασμῶν.
Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας,
ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Θέλει βουτιά ο έρωτας | Πράξια Αρέστη

Ο έρωτας, όπως και το ψάρι, στα ρηχά πεθαίνουν. 
Ο έρωτας καρδιά μου, στο ‘χω ξαναπεί, θέλει βουτιά στα βαθιά. Θέλει να παίρνεις μεγάλες ανάσες και να βουτάς στο βυθό αψηφώντας τους κινδύνους. Θέλει μπόλικο συναίσθημα, ρίσκο και αυθορμητισμό. 
Κανένας έρωτας δεν επιβίωσε ρίχνοντας μόνιμη άγκυρα σε ασφαλές λιμάνι. Καμιά ζωή δεν έγινε ευτυχισμένη, μένοντας στάσιμη και βάζοντας φραγμούς στο συναίσθημα. Η ζωή θέλει να είναι πλατιά κι ανοιχτή όπως και η θάλασσα. Θέλει να την εξερευνείς και να την νιώθεις στο πετσί σου. Να μην τη φοβάσαι αλλά και να μην την υποτιμάς. 
Η ζωή θέλει έρωτα γιατί ο έρωτας είναι η ίδια η ζωή. Είναι η ρίζα της αλλά και ο πιο νόστιμος καρπός της. Κι ο έρωτας ζει στα πιο βαθιά νερά. Εκεί που σε περιμένω για χρόνια, κουρασμένη και μόνη.
Και πες μου, μάτια μου, πώς θα συναντηθούμε, αν εγώ βουτάω συνεχώς στα βαθιά κι εσύ μένεις πάντα στην επιφάνεια; Δεν ξέρω ν’ αγαπώ στα ρηχά, δεν ξέρεις ν’ αγαπάς στα βαθιά, γι’ αυτό και οι ζωές μας ενώνονται για λίγο και χάνονται συνεχώς. 
Απλώνω το χέρι να σε πιάσω μα τα κύματα σε διώχνουν μακριά μου. Σηκώνω προς τα πάνω το βλέμμα να σε βρω, μα το φως του ήλιου με τυφλώνει. Και τα κύματα είναι ψηλά κι ο ήλιος δυνατός, πώς να τα νικήσω; Δε σε φτάνω.
Γι’ αυτό έλα να με βρεις πριν να ‘ναι αργά. Κάνε τη βουτιά και σώσε με, γιατί έχω αρχίσει να πνίγομαι…

Ηδονοβλεψία | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη


Σας έχω δει
που υποσχόσασταν αγάπη αιώνια,
θα ήταν θαρρείς ψηλά σε φράχτη,
χορεύατε πάνω στις ανυμπόριες του μέλλοντος που ξέρατε πως θα ρθουν

Σας έχω δει
που τρέχατε γελαστοί
και ξεγλυστρούσατε τη συνήθεια του θανάτου
Κλέβατε λίγα λεπτά - μονάχα λίγα λεπτά - ακόμα για το ατέρμονο κρυφτό σας

Σας έχω δει
που γυρνούσατε κατάκοποι από τους τσακωμούς που οι προσδοκίες σας  μούλιαζαν για ώρα
Μήπως και σαπίσουν νωρίτερα
Μήπως και δεν επαληθευθούν και καταλήξετε εις άτοπον "φυγή"

Σας έχω δει
που η απογοήτευση έγινε βδέλλα στην ψυχή και πώς να φύγει
Πώς να φύγει η φύση μας
Πώς να αποφύγουμε την πτώση μας όταν αυτή ήταν η μόνη φωτεινή από την αρχή

Μας έχω δει°
καθώς ώντας σκυφτοί, μοιάζουμε όλοι

Ανοιχτή πρόσκληση ενδιαφέροντος | Διεθνές Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος

Ανοιχτή πρόσκληση ενδιαφέροντος 

για συμμετοχή στο Διεθνές Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος στην Αθήνα και στους Δελφούς, 

με Έλληνες και Kινέζους μαθητές, ηθοποιούς και σπουδαστές.

 
Το Κέντρο Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου Πανεπιστημίου ( ΚΕΔΡΑ, blog: dramacentre.wordpress.com) και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης {ΙΜΚ) απευθύνουν πρόσκληση συμμετοχής για το Διεθνές Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος που θα διεξαχθεί από τις 26 Αυγούστου μέχρι και τις 15 Σεπτεμβρίου 2017. Το εργαστήριο αυτό αποτελεί την καταληκτική φάση του Προγράμματος που το ΙΜΚ και το ΚΕΔΡΑ υλοποιούν με την οικονομική ενίσχυση της Περιφέρειας Στερεάς αναπτύσσοντας εδώ και ένα χρόνο στην Ελλάδα και στο εξωτερικό μια σημαντική δέσμη δράσεων με αντικείμενο την καλλιτεχνική και εκπαιδευτική ερμηνεία και παρουσίαση του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος (site: www.kedra.gr). Θέμα του Διεθνούς Εργαστηρίου θα είναι η δραματοποίηση μιας σύνθεσης επιλεγμένων χωρίων από τον τραγικό κύκλο του Οιδίποδα (Οιδίπους Τύραννος, Αντιγόνη, Οιδίπους επί Κολωνώ). Οι εντατικές πρόβες του εργαστηρίου, που θα διευθύνει ο σκηνοθέτης και καθηγητής Γιάγκος Ανδρεάδης με εκλεκτή ομάδα συντελεστών ( Φάνης Καφούσιας, Αλίκη Μαρκαντωνάτου, Πέπη Ρηγοπούλου, Γιάννης Τράντας κ.ά.) θα διεξαχθούν σε καθημερινή βάση και σε απογευματινές ώρες στο ΙΜΚ και οι ανοιχτές πρόβες/παραστάσεις θα δοθούν στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 13, στο Θέατρο Φρύνιχος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών στις 15 Σεπτεμβρίου και αλλού.


Από όσους νέους ηθοποιούς θα ανταποκριθούν στην πρόσκληση θα επιλεγούν έξι για να συμμετάσχουν στο εργαστήριο. Τα ζητούμενα προσόντα είναι πλην της υποκριτικής, επίδοση στο τραγούδι και στον χορό και γνώση της αγγλικής γλώσσας, ενώ η συμμετοχή είναι δωρεάν. Ήδη στο Εργαστήριο μετέχει ομάδα επιλεγμένη από καθηγητές και σπουδαστές/ηθοποιούς της Κεντρικής Ακαδημίας Δράματος του Πεκίνου. Οι υποψηφιότητες μπορούν να αποσταλούν ηλεκτρονικά στο email: iandreadis19@gmail.com. Η συνάντηση με τους υποψηφίους θα πραγματοποιηθεί στο Ραδιοφωνικό Εργαστήριο του Τμήματος ΕΜΕΠ του Παντείου, στην Λεωφόρο Συγγρού 44, β’ όροφος, την Τρίτη 22 Αυγούστου, 18 - 22 μμ.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Ντανταϊσμος & αλκοόλ | Χαζό κορίτσι

Κάπως έτσι περιπλανιέμαι
Στις συνθήκες που τίποτα όρθιο δεν άφησαν 
Κάπως έτσι ξεχνιέμαι
Στις συνθήκες που τίποτα δεν μου χάρισαν
Και αν κάποτε για μενα ζούσα
Έπαψα πλέον 
Να αναπνέω και να μπορώ 
Ήρεμα να γυρίζω πλευρό 
Στον ύπνο αυτό που όνειρα 
Γέμισαν το υγρό μου μαξιλάρι
Κάποτε θα μπορούσα να ξεχάσω 
Μα τώρα αλκοόλ και θάλασσα 
Γεμίζουν τις τσέπες του τζιν 
Και αν όσα από το ναυάγιο μπόρεσα να σώσω 
Στα πόδια σου 
πέταξα 
Και έφυγα μακρυά.