Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Penelope | E.Ρ. Ρουσσάκης


ερχόσουν
όταν εγώ έφευγα
η πόλη του νόστου σου
κλειστή
κάποτε ονειρευόμασταν
για κόσμους ορθάνοιχτους
βαθυγάλαζους, ρωμαλέους
για παιδιά που γελούν
που παίζουν, που αμφισβητούν
κάποτε ονειρευόμασταν
τολμούσαμε να μην θεωρούμε
μιαν Ιθάκη δεδομένη
σπάσαμε τα πρώτα δεσμά μας
την πρώτη φορά που εσύ
έλειπες για δέκα χρόνια
και μετά για άλλα δέκα
κι άλλα δέκα
ώσπου στο τέλος δεν έμειναν δεσμά
και εγώ ήμουν στο βάθος γυναίκα
μα πάνω απ' όλα θεριό
τώρα που ήρθες
και εφησυχάστηκα
στη σιγουριά πως ήρθες
πες μου
που πήγαν όλοι εκείνοι
οι μεγάλοι, άφοβοι πόθοι
που κανένα τέλος
κανένας θάνατος
καμιά ματαίωση
δεν κλόνιζε;
έγιναν παιχνίδια
στα χέρια των παιδιών
και τα παιδιά δεν ονειρεύονται πια
πενθούν
έγιναν δάκρυα στα μάτια
εκείνων που έχασαν
το βλέμμα τους άδικα
έγιναν στάχτη
στα ερείπια όσων
θα αλλάζαμε
τώρα δεν κλαίω πια
τώρα δεν περιμένω
τώρα έχασα
την τελευταία μου ταυτότητα
εκείνη του να περιμένω κάτι
τώρα βαφτίζω την φυγή μου
τελευταία επανάσταση
αυτού του κόσμου
και φεύγω
όχι
δεν είμαι η Πηνελόπη.


Ατομική έκθεση ζωγραφικής Βασίλη Κοντογεώργου


Στις Εικαστικές Αναζητήσεις, έναν χώρο που δημιούργησε ο Μελέτης Φικιώρης και προσφέρεται αφιλοκερδώς στους, νέους κυρίως, εικαστικούς για να παρουσιάζουν την δουλειά τους, εγκαινιάζεται την Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018, ώρα 7:00μ.μ. η έκθεση ζωγραφικής του Βασίλη Κοντογεώργου.







Για το έργο του, ο ζωγράφος εξομολογείται: «Ίσως ζωγραφίζω…μορφές του ανθρώπου που περιμένει το αναπόφευκτο• όντος τραγικού που υπομένει την αναμονή. Η υλική υπόστασή του δείχνει να φθίνει, καθώς η σάρκα, ανήμπορη να ορίσει την ύπαρξη, δίνει τη θέση της στην ψυχή-χρωστήρα που αναδημιουργεί το σώμα. Τί ίχνος θα μπορούσε άραγε να αφήσει η ψυχή στο ανθρώπινο πρόσωπο; Θα μπορούσε να πάρει τη μορφή κόκκινου εξανθήματος; Θα μπορούσε να επιβάλλει στο χρώμα να λάμψει στη σάρκα την προσδοκία της Ανάστασης;»


Στο κείμενό του «Ο υβριδισμός του Βασίλη Κοντογεώργου» ο Γιάννης Κολοκοτρώνης, καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, σημειώνει:

Από τις παρατηρήσεις στην ανατομία και τη ψυχολογία του Βρετανού ζωγράφου Lucian Freud (1922-2011) και μετά, οι σύγχρονοι ζωγράφοι επιδίδονται με συστηματικότητα στην ερμηνεία της πραγματικότητας παρά στην αντιγραφή της. Πρώτοι οι ιμπρεσιονιστές είχαν μετατοπίσει το ενδιαφέρον της ζωγραφικής τους από την πραγματικότητα στα φαινόμενα υπογραμμίζοντας την αξία της προσωπικής αντίληψης και της ατομικότητας. Ακολούθησαν οι Γερμανοί εξπρεσιονιστές βαπτισμένοι στα νάματα του νιτσεϊκού υπαρξισμού και της φροϋδικής ψυχανάλυσης οι οποίοι γέμισαν τα τελάρα τους με παραμορφωτικά συναισθήματα τραγικότητας ενός βιομηχανικού κόσμου σκληρών συνθηκών και αδυσώπητου ανταγωνισμού. Από τότε, ο καθαρά αυτοβιογραφικός χαρακτήρας των έργων, η υποκειμενικότητα, ο ωμός ρεαλισμός που μετατρέπεται σε χιμαιρική παραμόρφωση ή αφηρημένο μορφότυπο, οι μεγεθυμένες λεπτομέρειες του αποσπασματικού που υποκαθιστούν το γενικό, οι έντονες πινελιές του ζωγράφου που δουλεύει με βίαιες χειρονομίες πάνω στο μουσαμά χαρακτήρισαν την εξέλιξη της ζωγραφικής ως διαδικασία και ανανέωσαν ή εμπλούτισαν τις γνωστές θεματογραφίες. 


Σ΄ αυτό το πλαίσιο αντιλαμβάνεται κάποιος τις εικόνες του Βασίλη Κοντογεώργου. Μα-θητής στη σκέψη και τις τεχνικές δύο κορυφαίων δασκάλων της Α.Σ.Κ.Τ., του Νίκου Κεσσανλή και του Δημήτρη Σακελλίων, εστίασε στις πιο παράξενες και σπάνιες εκφραστικές λεπτομέρειες των μοντέλων του, όπως ένας φυσιοδίφης ερευνά τις λεπτομέρειες της φύσης, όχι για να ξεφύγει από τον κόσμο της πραγματικότητας προς τον κόσμο της φαντασίας, όσο για να εντοπίσει τις εναλλακτικές εκδοχές εκφραστικότητας της νεότητας και των γηρατειών, της φρεσκάδας και του παρηκμασμένου, της περιέργειας και της παράνοιας. Ο Κοντογεώργος κάνει μια οριακή ζωγραφική ανάμεσα στο πραγματικό και το εκτρωματικό, τη νεανική απορία που μετατρέπεται σε προκλητικότητα και την θυμοσοφία που μπορεί να εκδηλωθεί και ως γεροντική απελπισία. Είναι προφανές ότι στους πίνακές του δεν υπάρχει ωραιοποίηση.

Σε συνθήκες Πληροφορικής Αγοράς και αυτοματοποίησης που περιγράφει ο Μιχάλης Δερτούζος στο Τί Μέλλει Γενέσθαι (1998), η υπερβολή έγινε χαρακτηριστικό της εποχής και η ζωή μας κολάζ ψηφιακών πληροφοριών. Για κάποιους καλλιτέχνες η αλληλεπιδρα-στικότητα μέσω του παγκόσμιου ιστού κατέστη δομικό υλικό της τέχνης τους. Για άλλους, η ζωγραφική χειρονομία παραμένει μια ασφαλής μέθοδος κριτικής προσέγγισης του κόσμου για να διατυπώσουν την αγχώδη ανησυχία τους στην υπερβολή της μαζικής επικοινωνίας. Για τον Κοντογεώργο η διάκριση ανάμεσα στην πραγματικότητα και την υπερβολή δεν έχει νόημα. Αφαίρεση και εξπρεσιονισμός συνθέτουν υβριδικές εικόνες φευγαλέων εκφράσεων που εμφανίζονται με σαφήνεια για να χαθούν στην αχλή της απροσδιοριστίας. Στα έργα του ό,τι γίνεται ασαφές, κερδίζει σε ένταση καθιστώντας κάθε σύνθεση μια ξεχωριστή διεισδυτική ερμηνεία στις φυσικές εκφράσεις που στην επανάληψή τους μπορούν να καταστούν αποκλίνουσες συμπεριφορές.

Η Ματίνα Μόσχοβη, συγγραφέας-ποιήτρια και σύμβουλος καθηγήτρια στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο του μεταπτυχιακού προγράμματος με θέμα την Δημιουργική Γραφή, στο εργαστήριο της Ποίησης, σημειώνει:


«Αληθής πάνω από την άβυσσο. Ο άνθρωπος της εκρηξιγενούς ανθρωποκεντρικής ζωγραφικής του Βασίλη Κ.

Οι ψυχές παραδίδουν την ουσία τους στον διαστρικό χρωστήρα του.


Οι μορφές του φύονται εν μέσω εξαχνωμένων νεφελωμάτων που εισχωρούν στην σάρκα.


Αλήθεια, τι είναι ο άνθρωπος για τον ζωγράφο Β Κ;


"Τραγικόν δέμας;"


Στο γήρας, ιερό λείψανο κατάφασης;


Στη νεότητα και στην παιδική ηλικία, λεία αινίγματος;


Το φως του ζωγράφου, άλλοτε λείχει, άλλοτε ξεφλουδίζει τις ανθρώπινες μορφές που μαρμαίρουν στον χρωστήρα του.


Το φως του, στιλβώνει το ένσαρκο με πνοές διάπυρες, στιλβώνει ρίνες, στόματα, παρειές.


Πρόκειται για μια γένεση λοιπόν; Για έργα που φέρουν ρίζα από τα έγκατα και φωτόνια του διαστήματος;

Και πώς εξαϋλώθηκε το λάδι σε κάτι τόσο φασματικά ζωντανό;


Πώς τιθασεύτηκε, με μέγιστη ακρίβεια, αυτή η έκρηξη που αποκαλύπτει την δύναμη του οράν; Των συνταρακτικών βλεμμάτων που κοιτούν; Του ανεπανάληπτου βλέμματος του ζωγράφου που κοιτάζει εκείνους που κοιτούν, υλοποιώντας-πνευματοποιώντας δηλαδή, ό,τι εμείς οι ντιλεντάντες, οι παθητικοί του οράν, αδυνατούμε να κοιτάξουμε;»


Λίγα λόγια σχετικά με τον ζωγράφο Βασίλη Κοντογεώργο: 


Ο Βασίλης Κοντογεώργος γεννήθηκε στη Λαμία.


Το 2001 αποφοίτησε με άριστα στον τομέα της ζωγραφικής από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας (ΑΣΚΤ) με καθηγητές τους: Νίκο Κεσσανλή και Δημήτρη Σακελλίων. 


Συνεργάστηκε με τις εκδόσεις «Ερευνητές» και «Ερευνητές πάνε παντού» της εφημερίδας «Καθημερινή», ως εικονογράφος παιδικού βιβλίου.


Από το 2004 διδάσκει εικαστικά στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.) και μέλος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Κεντρικής Ελλάδας (ΣΚΕΤΚΕ). Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, ενώ έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές. Ζει και εργάζεται στη Λαμία.


Ατομικές Εκθέσεις


2011 Δημοτική Πινακοθήκη Λαμίας «Αλέκος Κοντόπουλος».

2018 Γκαλερί «Εικαστικές Αναζητήσεις», Κολωνάκι, Αθήνα.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ:

Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018
                                    ώρες 19:00-22:00
Διάρκεια έκθεσης: 17 Μαΐου – 16 Ιουνίου 2018
Διεύθυνση:             Σπευσίππου 21, Κολωνάκι, Αθήνα
Τηλ. χώρου:             210.7221556
Facebook link:         https://www.facebook.com/events/182476299140488/

Ώρες λειτουργίας:  Πρωί, Τετάρτη & Σάββατο: 11:00-15:00
                                   Βράδυ, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 18:00-21:00
Πληροφορίες:          κ. Μελέτης Φικιώρης
                                     τηλ. 210.3632785
 e-mail:                      eik.ana@hotmail.com

Αξίζεις μια αγάπη | Φρίντα Κάλο



Αξίζεις μια αγάπη που να σε αγαπά ξεχτένιστη,
με τα πάντα και τις αιτίες που σε σηκώνουν βιαστικά,
με τα πάντα και τα δαιμόνια που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Αξίζεις μια αγάπη που να σε κάνει να νιώθεις σίγουρη,
που να μπορεί να καταναλώσει όλο τον κόσμο αν περπατάει χέρι με χέρι με σένα,
που να νιώθει πως οι αγκαλιές σου πάνε τέλεια με το δέρμα της.


Αξίζεις μια αγάπη που να θέλει να χορεύει μαζί σου,
που να επισκέπτεται τον παράδεισο κάθε φορά που κοιτάει τα μάτια σου,
και που δεν βαριέται ποτέ να διαβάζει τις εκφράσεις σου.

Αξίζεις μια αγάπη που να σε ακούει όταν τραγουδάς,
που να σε στηρίζει στα ρεζιλίκια σου,
που να σέβεται ότι είσαι ελεύθερη,
που να σε συνοδεύει στο πέταγμά σου,
που να μην την τρομάζει η πτώση.

Αξίζεις μια αγάπη που να πάρει τα ψέματα,
που να σου φέρει τον ενθουσιασμό,
τον καφέ
και την ποίηση.



Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Meeting Point με τον Θύμιο Μαυροβουνιώτη


Αναδημοσίευση από το musiccorner.gr
ΘΥΜΙΟΣ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ
(σε… meeting με την Κάλλια Βαβουλιώτη)

Ο Θύμιος Μαυροβουνιώτης είναι νέος και ταλαντούχος, με ιδιαίτερο στυλ, αφοσιωμένος στο να υπηρετεί την μουσική που αγαπάει χωρίς να την βάζει σε στερεότυπα και καλούπια, με άμεσο στίχο και νεανικό ήχο. Διηγείται ιστορίες και μιλάει για ανθρώπους της διπλανής πόρτας, κινούμενος στο μεταίχμιο ανάμεσα στο ροκ και τη ραπ.

Οι συνεργασίες του με τον Περικλή Μπισκίνη, τους Νιό.Στε αλλά και τον θρυλικό Dj Alx αποδεικνύουν περίτρανα ότι γνωρίζει που βαδίζει και δεν παρεκκλίνει απλώς και μόνο για να γίνει αρεστός στο κοινό. Σίγουρα, μελλοντικά θα δούμε πολλά αξιόλογα πράγματα όσοι αγαπάμε και παρακολουθούμε εναγωνίως την underground σκηνή και όσα εκείνη παράγει…

mavrovouniotis_thymios_2018_05_001
Καλησπέρα Θύμιο, αρχικά να σε καλωσορίσουμε στο MusicCorner.gr. Θα ήθελες να μας πεις λίγα πράγματα για σένα, για να σε γνωρίσουμε καλύτερα;
Καλησπέρα Κάλλια. Μεγάλωσα και ζω στην Αθήνα, είμαι σχεδόν 34, γράφω και ερμηνεύω τραγούδια και μέσα σε αυτά μιλάω για εμάς και τα όνειρα για την επόμενη μέρα.

Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ασχοληθείς με τη μουσική;
Η μουσική ήταν η αφορμή για να βρεθώ παρέα με φίλους, φτιάχνοντας τραγούδια για τις μυθικές εκδοχές της παρέας μου, ενός έρωτα ή μιας ιστορίας. Αντλούσα μεγάλη ευχαρίστηση βλέποντας να έχει ανταπόκριση και έγινε συνήθεια να εκφράζομαι καλλιτεχνικά έτσι.

Κάνεις ένα ιδιότυπο ροκ με στοιχεία και επιρροές από hip hop. Πόσο εύκολο είναι να δέσει κανείς αυτά τα είδη μεταξύ τους;
Είναι δύο είδη μουσικής που έχουν συναντηθεί πολλές φορές στην σκηνή και δισκογραφικά. Για εμένα λειτουργεί απελευθερωτικά, αφού δημιουργώντας, δεν χρειάζεται να ακολουθήσω δόγματα της μίας ή της άλλης μουσικής και μου ταιριάζει το ύφος και των δύο.
Ποιες είναι οι επιρροές σου;
Σημαντικότερες επιρροές είναι το ελληνόφωνο χιπ χοπ και ροκ της δεκαετίας του ’90. Μεγαλώνοντας άνοιξα πολύ τους ορίζοντες μου μουσικά, ακούγοντας διαφορετικά είδη και πολλή ξένη μουσική.

Περιβάλλεσαι από έμπειρους και ιδιαίτερα αξιόλογους συνεργάτες , όπως ο DJ Alx  στη μουσική παραγωγή, ενώ έχεις συνεργαστεί και με τον Περικλή Μπισκίνη. Πως  είναι να συνεργάζεσαι με τόσο καταρτισμένους μουσικά ανθρώπους;

Είναι ωραίο να είσαι μέλος μιας ομάδας με σπουδαίους παίκτες και με βοηθάει να τα δίνω όλα και να γίνομαι καλύτερος.
Μίλησε μας για το νέο σου κομμάτι «Μπίλης ο Φου».
Το τραγούδι λέει την ιστορία του Μπίλη, το κόλλημα του με την μαριχουάννα και πως αυτό τον επηρεάζει μεγαλώνοντας. Είναι το πρώτο που κυκλοφορεί σε συνεργασία με τον Dj ALX στην παραγωγή και την μίξη, τον Bassil Ismaname στην ενορχήστρωση και τον Γιάννη Χριστοδουλάτο και την Sweetspot Productions στο mastering.

Σε κάποια κομμάτια σου έχεις και στίχο με πολιτική χροιά. Πιστεύεις στον πολιτικό ρόλο της μουσικής και πως το αντιλαμβάνεσαι εσύ αυτό;
Θέλω να παίρνω θέση για πράγματα που με αφορούν, η απολιτίκ στάση μοιάζει cool, αλλά δίνει πάντα περισσότερη δύναμη στην υπάρχουσα εξουσία και πρακτικά είναι συντηρητική. Θέλω να αλλάξουν τα πράγματα και το επιδιώκω μιλώντας για αυτά που με ενοχλούν και αυτά που θέλω να έρθουν.

Ένα life motto που έχει διαπεράσει και στη μουσική σου;
Μόνος σου θα φτάσεις πιο γρήγορα, μαζί θα πάμε πιο μακριά…

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας ένα στίχο από κάποιο  αγαπημένο σου κομμάτι που αγαπάς και σε έχει στιγματίσει;
Social Waste, Του Χρόνη
“Η επαναστάση μονάχα έχει ουσία, όσο κρατά μέχρι να γίνει εξουσία”

Ποια είναι τα σχέδια σου για το άμεσο μέλλον;
Γράφουμε καινούργια τραγούδια και σχεδιάζουμε να κυκλοφορήσουμε νέο δίσκο μέσα στο χρόνο. Φέτος θέλω να είναι μια χρονιά, με πολλές ζωντανές εμφανίσεις και προτεραιότητα είναι να εμφανιστούμε στην επαρχία.

Δημοπρασίες | Χριστόφορος Τριάντης


Οι εμποράκοι
πωλούν αναμνήσεις,
σε προσιτές τιμές για άθεους και σκεπτικιστές
(υπάρχουν πάντα ευκαιρίες ).
Και στους πίσω πάγκους
ανακοινώνονται
αλάνθαστες υποδείξεις
παρακεντέδων ( εκτελούν διαταγές ).
Ναι, νουθετούν τους στοιχισμένους
για περισσότερη υπακοή
κι αγωνία.
Να, περνούν
και οι πλαστικοποιημένες
επιθυμίες, 
πάνω σε δέρματα
( για τους λιγότερους).
Εύρυθμη σειρά
και άψογη παρέλαση,
για να λειάνει
τον τρόμο του θανάτου.
Είναι η τάξη που ενδιαφέρει
σταθμάρχες και προξενητάδες.
Χρειάζονται οι τερατογενέσεις,
στελεχωμένες – πάντα –
με μουσικές και κύμβαλα.
Οι γιορτές μοιράζουν δόξα
και ξεκούραση
στους υπηκόους.
Ο καθένας πρέπει
να παίρνει ένα μερίδιο αθανασίας
κι ευτυχισμένος να κρύβεται
στα καταφύγια.
Τις ώρες που
οι ναοί γίνονται ερείπια
κι ακολουθούν κι άλλες τιμωρίες.


Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Τζάμπα Μάης | Μαριλένα Κολλάρου

Πάλι Πέμπτη,
βροχή
ξεβάφει ότι ζωγράφισα στο δέρμα·
λόγου χάρη: το χαμόγελο.

Τελικά, τα χρώματα του ουράνιου τόξου
δεν είναι ανεξίτηλα.
Εάν ζητάς αυθεντικό κόκκινο
ξερίζωσε τις φλέβες.
Εάν θελήσεις αυθεντικό μπλε
στράγγιξε τον ουρανό.
Εάν πάλι χρειάζεσαι κίτρινο
στύψε τις ψυχές των ανθρώπων.

Κυρίως, εκείνων που σε αγαπούν.
Εκεί να δεις μίσος!
Απωθημένα, πείσματα.
Διάλεξε έναν, όποιον φαίνεται να σε αγαπά πιότερο...

Χίλιους λόγους, για τους οποίους η βροχή
είναι ψεύτικη.
Εκατό, που οι παπαρούνες ξεραίνονται.
Έναν λόγο να αγαπήσω
μα τα μύρια μάτια
ακόμα δεν σκαρφίστηκα.

Ούτε λόγο για τον οποίο βρέχει τις Πέμπτες.
Τζάμπα Μάης.
Τζάμπα κι οι είκοσι ρυτίδες στην καρδιά.
Τζάμπα πάλι ξυπνάω αύριο.



Αυτοί που κρύβουν τον ήλιο | Γιώργος Ρήγας



Είναι ώρα να κοιτάξουμε δίπλα μας.Δεν έχουμε μάθει,βέβαια,να μιλάμε βλέποντας τον πόνο του διπλανού,μοναχά όταν πονέσουμε οι ίδιοι ανοίγουμε το στόμα.

Αλλά τώρα χρειάζεται μια ματιά στην Ανατολή:

Πόσος πόνος χωράει σε λίγα εικοσιτετράωρα;

Πόσα δακρυσμένα μάτια θ'αφήσουν πίσω τους;

Πόσα παιδιά φοβούνται πλέον να κοιτάξουν τον ουρανό;

Θεατές,εμείς,σ'ένα έργο γνώριμο.Το συνηθίσαμε πια και δεν μας τρομάζει.

Η δυστυχία σ'έναν τόπο λίγα χιλιόμετρα μακριά μας έχει αποκτήσει ένα πρόσωπο που το ξέρουμε,το έχουμε ξαναδεί.

Αυτοί που κρύβουν τον ήλιο από τόσους ανθρώπους είναι το τέρας μέσα μας.Δεν το σκοτώσαμε,έμεινε εκεί να μεγαλώνει.

Και τώρα τι κάνουμε;

(Μια αθώα,περαστική ματιά στον καθρέφτη για να πείσουμε τους εαυτούς μας πως δεν φταίνε)

Τα παιδιά που πεθαίνουν εκεί είναι τ'αδέρφια μας,τα παιδιά μας,οι φίλοι μας.

Οι γονείς που πεθαίνουν είναι οι γονείς μας.

Η μητέρες που κλαίνε είναι οι δικές μας μητέρες.Τις ακούς να πενθούν πίσω απ'τα κλειστά παράθυρα.

"Καληνύχτα Κεμάλ,αυτός ο κόσμος δεν(;) θ'αλλάξει ποτέ(;)..."

Καληνύχτα...





Ο βατσιμάνης | Κώστας Παντιώρας


32130529_1711071018981699_3060234803367378944_n

Κίτρινη πόλη, σηκώνω το βλέμμα και τα μανίκια μου, αναδύομαι στο πνιγερό σύννεφο του ουρανού σου. Καφετιά πόλη, σκόνη, βήχας και μαύρα μεροκάματα. Ω ζοφερή μου ημέρα – ω φοβερή μου νύχτα!

Έρημος δρόμος, έρημα μαγαζιά. Τόρνος, στράντζα – ψαλίδι. Βαφαί φούρνου κι άδεια μπαρ δίχως πελάτες. Λαβωμένες γάτες, καρτερικά ταξιά και πούλμαν με πινακίδες αλβανικές που φορτώνουνε στα πραχτορεία. Φούρνοι που ανοίγουν, μοσχοβολιστό ψωμί και πωλήτριες που νυστάζουν. Καράβια κρητικά αστροφώτιστα, πλουμιστά, σημαιοστολισμένα.

Καταμέτρηση της είσπραξης. Βγάζω τα σκουπίδια στην πλάτη. Τρύπια αντοχή, τρύπια σακούλα. Πέφτουν τα απομεινάρια από ένα ακόμη άχαρο ξεφάντωμα. Αφημένα ποτά, αποτσίγαρα, σπασμένα γυαλιά, μαύρα ζουμιά. Ένα κοκτέιλ δηλητήριων. Πίσω μου στάζουν κηλίδες σε γραμμή. Σαν ίχνη να μη χάσω το δρόμο μου, το δρόμο του γυρισμού σε ένα δρόμο κι ένα γυρισμό που έχουν πια χαθεί από χρόνια.

Δόλια τα νιάτα, γελοία η εποχή, αλλόκοτα τα επαγγέλματα.

Νύχτες χαμένες σαν αχρείαστα τσιγάρα. Βράδια αδιάφορα σαν άδικα ραντεβού. Νυχτερινοί ποδαρόδρομοι, μεθυσμένοι βηματισμοί. Ξοδεμένα λεφτά, πεταμένα λεπτά. Λεπτά; Ώρες ολάκερες. Θάλασσες υπομονής χωρίς αγάπη. Κρεβάτι άδειο και λερό, ξέστρωτο από σεντόνι και γυναίκα, κρεβάτι άγονο, απέραντο σα στέπα. Ψίχουλα, στάχτες, τρίχες και στάμπες από ιδρώτα. Το ξέρω τώρα πια. Σε αγαπώ σημαίνει θέλω να βυθιστώ μέσα σου σαν σε ζεστό άσπρο γάλα. Να βυθιστώ ώσπου να μαλακώσω. Μαύρη μύγα η ύπαρξή μου, να ξεχωρίζει μες στον λευκό και χλιαρό υγρό σου τάφο.

Κάθε αυγή πέφτω στη θάλασσα. Γαλάζιο πιάτο ο Σαρωνικός, γυαλίζει στο φινίρισμα του ήλιου. Τα πόδια μου χάνονται και βγάζουν λέπια, στριμώχνονται μέσα σε ένα σάρκινο τσουβάλι. Με μια πνιχτή αγωνία και δυο ενστικτώδεις κλωτσιές βρίσκομαι πάλι στην επιφάνεια. Στον αφρό της θάλασσας καταπίνω νερό, η αλμύρα μου καίει το φάρυγγα. Με αλάτι στο στόμα, στις πληγές, φωνάζω! Ρωτώ πλοιάρια, λουόμενους ρωτώ. Αν ζεις. Αν βασίλεψες μέσα μου ποτέ σου. Τέτοια ντροπή φέρει η καταδίκη μου.

Είμαι ο βατσιμάνης στη ζωή σου, αρόδο βάρδια πάνω στα παροπλισμένα μου συναισθήματα. Σκέφτομαι πως η βάρδια είναι αναγραμματισμός της λέξης βραδιά. Ακόμα κι η γλώσσα που σου γράφω αγαπά το σκοτάδι.

Έτσι εκτίω την ποινή μου, στην απομόνωση. Γίνηκα μια επίπεδη ατόλη, χιλιάδες ναυτικά μίλια μακριά απ’ τη στέρφα στεριά σου, απ’ την ηπειρωτική σου αγκαλιά. Με ακουμπάς με το δάχτυλο και θρυμματίζομαι. Γίνομαι άμμος, σε λούζω με εκατομμύρια χρυσόλευκους κόκκους, σε πλένω, σε καθαρίζω, σε συγχωρώ. Χαλάω τη βολή σου με αυτή την άβολη αμμοβολή.

Στην έφερα!

Πηγή:kospanti.wordpresss.com