Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Αφιέρωμα | Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971 πεθαίνει ο Νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης.


Γράφει ο Τάσος Μαλεσιάδας


Ποιητής, δοκιμιογράφος και επί σειρά ετών διπλωμάτης, ο Γεώργιος Σεφεριάδης ( φιλολογικό ψευδώνυμο το "Σεφέρης" ) γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1900. Ο πατέρας του, Στυλιανός Σεφεριάδης, ήταν ένας εξέχων δικηγόρος της κοσμοπολίτιδας εκείνης κοιτίδας του Ελληνισμού και με λογοτεχνικές ανησυχίες οι οποίες πέρασαν και στο παιδί του.

Εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα με την έναρξη του πρώτου διωγμού των Ελλήνων από τους Τούρκους, το 1914, καθότι ο πατέρας του διαισθάνθηκε ορθώς ότι η παρουσία εκεί της οικογένειάς του την θέτει σε κίνδυνο.

Για ένα έτος μετά τη λήξη των σχολικών του σπουδών εγγράφηκε στη Νομική σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το οποίο και εγκατέλειψε ύστερα από την προτροπή του πατέρα του να συνεχίσει σπουδές στο εξωτερικό. Συνέχισε τις Νομικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης από την οποία αποφοίτησε και με διδακτορικό τίτλο το 1924.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, τοποθετήθηκε ως υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών· η καριέρα του στο Διπλωματικό Σώμα υπήρξε λαμπρή, με κορωνίδα αυτής την τοποθέτηση του Σεφέρη ως Πρέσβη της Ελλάδος στη Μεγάλη Βρετανία, το 1957, όπου και παρέμεινε για 5 έτη ως τη συνταξιοδότησή του το 1962.

Υπήρξε παντρεμένος με τη Μαρώ Ζάννου, την οποία και νυμφεύθηκε στις 10 Απριλίου του 1941, βιαστικά και χωρίς πολλά περιττά εξαιτίας της προέλασης των Γερμανικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας ( μία μέρα πριν είχε καταληφθεί η Θεσσαλονίκη ) και της επικείμενης κατάληψης των Αθηνών. Δεν απέκτησαν παιδιά.



Στη λογοτεχνική του παρουσία, ο Σεφέρης, με την πρώτη του ποιητική συλλογή «Στροφή» έδειξε πως δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο για τα ελληνικά γράμματα. Προκάλεσε αμέσως θαυμασμό στους αναγνώστες του. Σαφέστατα υπήρξαν και φωνές που κατέκριναν το έργο του, αποκαλώντας το «μη συναισθηματικό» και «εγκεφαλικό», όπως ο Παπατσώνης· αλλά είναι κοινά αποδεκτό ότι η «Στροφή» αποτελεί ορόσημο στην Ελληνική Ποίηση για το γεγονός πως είναι η μετάβαση της ελληνικής ποιητικής γραφής από το παραδοσιακό της μοτίβο σε ένα περισσότερο μοντέρνο. Αποτελεί επίσης την απαρχή του συμβολισμού στη λογοτεχνική υπόσταση.

Με την ποιητική συλλογή «Μυθιστόρημα» το 1935, εδραιώθηκε και τυπικά στα ελληνικά γράμματα, όχι πλέον ως ένας νέος και πολλά υποσχόμενος ποιητής, αλλά ως ένας άρτιος συγγραφέας. Συνδύαζε την ιστορία και την παράδοση με τη σύγχρονη σκέψη και με εξέχοντα σεβασμό στην Ελληνική γλώσσα και ψυχοσύνθεση. Τα αγάλματα και τα μάρμαρα, το φυσικό ελληνικό τοπίο συναντάται στην ποίησή του με τόνο λατρείας αλλά και ικεσίας... νύχτες, μέρες, αποτελώντας ίσως το ακραίον λέπας των σκέψεων του ποιητή.

Κύρια επιρροή του από ποιητές υπήρξε ο Τ.Σ. Έλλιοτ, που ως ηγέτης της συμβολικής μοντέρνας ποίησης αποτέλεσε επίσης τομή στη λογοτεχνική υπόσταση του 20ου αιώνα.

Στο εξωτερικό ο Σεφέρης έγινε γνωστός από τη δεκαετία του 1950. Σαφέστατα σε αυτό υπήρξε αρωγός η καριέρα του ως διπλωματικός υπάλληλος· συνεπεία αυτής της καλλιτεχνικής ώθησης υπήρξε η απονομή του βραβείου της Σουηδικής Ακαδημίας το 1963 «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες».

Ο ποιητής Γεώργιος Σεφέρης, δεν ήταν ένας ποιητής που σιωπούσε μπροστά στις εξελίξεις της εποχής του. Σαφέστατα η θέση που κατείχε του έδινε την ευκαιρία να αντιλαμβάνεται τα γεγονότα με άλλο πρίσμα. Πάντοτε μέσα στα ποιήματά του σχολίαζε και υπερθεμάτιζε ( ή αναθεμάτιζε ) τα γεγονότα. Από τον «Τελευταίο Σταθμό» για την επιστροφή των Ελλήνων αυτοεξορίστων της Μέσης Ανατολής στην απελευθερωμένη από τους Γερμανούς Ελλάδα, ως και τη στηλίτευση της χούντας το 1969 στο ραδιόφωνο του BBC λέγοντας ότι αυτό που διανύει η χώρα «είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά».

Τον Αύγουστο του 1971, ο Σεφέρης θα διακομιστεί στον «Ευαγγελισμό» για να εγχειριστεί. Μετεγχειρητικές επιπλοκές θα είναι η αιτία του θανάτου του στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971. Δύο μέρες ύστερα, η κηδεία του θα αποτελέσει έναυσμα για ένα πάνδημο συλλαλητήριο διαποτισμένο με αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Δεν υπήρξε διχόνοια μεταξύ πολιτικών τάξεων και προτιμήσεων. Όλοι συνόδευαν τον μεγάλο εκείνο ποιητή στην τελευταία του κατοικία, τραγουδώντας τη λογοκριμένη «Άρνηση», το εξαιρετικό αυτό ποίημα με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1971, στο «Βήμα» θα δημοσιευτεί το τελευταίο ποίημά του, το «Επί Ασπαλάθων» που αποτελεί λίβελλο εναντίον της δικτατορίας και το οποίο είχε γραφτεί στις 31 Μαρτίου του ίδιου έτους.


Xαμένη Γενιά | Σεμίνα Τσούμα


Τα παθη μιας παρεας απαιδευτων νεων που η καταστροφικη τους εκτόνωση τους έκανε να καταναλώσουν και να καταναλωθούν .Μια μετωπικη μαρτυρια μιας γενιάς που αντεδρασε υπέρ το δεον συναισθηματικά στην αμέριμνη καταναλωτική εφηβεία και τις κανιβαλιστηκές αναγκες της εποχής ,για να την καταπιεί ενα σύστημα αθροιστικών αξιών .

[από κείμενο,Ανδρέα Κύρκου]

Το ποιήμα της ημέρας | Η σούπα και τα σύννεφα | Μπωντλαίρ


Η μικρή τρελή αγαπημένη μου έβαζε να φάω, και απο το ανοιχτό παράθυρο της τραπεζαρίας θαύμαζα την κινούμενη αρχιτεκτονική που ο Θεός φτιάχνει με τους ατμούς, τις θαυμαστές κατασκευές του άπιαστου. Και μονολογούσα, μες στον ρεμβασμό μου:

"Όλες αυτές οι φαντασμαγορίες είναι σχεδόν το ίδιο ωραίες με τα μάτια της όμορφης πολυαγαπημένης, της μικρής απίθανης τρελής με τα πράσινα μάτια".

Και ξαφνικά δέχτηκα μια δυνατή γροθιά στην πλάτη και άκουσα μια βραχνή και γοητευτική φωνή, μια φωνή υστερική και σα γδαρμένη απο το ποτό, τη φωνή της μικρής μου λατρεμένης, που έλεγε:


- Θα φας καμιά ώρα τη σούπα σου, καταραμένε έμπορε σύννεφων;





Μπωντλαίρ, 20 Πεζά Ποιήματα, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία






Στον δανδή ποιητή | Χριστόφορος Τριάντης

Να , στον κάμπο και τις παραλίες
καρποφόρησε
ο δανδής ποιητής
( όπως τιτλοφορείται ).
Παλιά η γεωγραφία
άλλαζε τους προσδιορισμούς.
Τώρα αδύναμη υπομένει το ισάδι
και τις παρενδυσίες.
Κι ο ποιητής στέκει αναλλοίωτος ( σωματικά )
ανά τις εποχές.
Η κατάταξη στους ευώνυμους ( νεφελωδώς )
είναι τίτλος στις συνεστιάσεις.
Και ακολουθεί ο αυτοπροσδιορισμός :
αντισυμβατικός για προάστια κι επαύλεις .
Περιέργως πέρα απ’ τις καταβολές,
ο ξυρός σπανίζει στον εραστή
( πνευμάτων και σωμάτων).
Μα είναι και οι οβολοί
που δεν λείπουνε
απ’ τον δανδή ποιητή.
Οι μπαμπάδες
φροντίσανε γι’ αυτό.
Να οι εκδόσεις ,
να τα βιβλία .
Χυδαιότητες , υγρά (πάσης φύσεως),
και κρύοι καφέδες,
να παρεπιδημούν στις γραμμές και
να εισχωρούνε
στις συναθροίσεις
( ψηφιακές και μη).
Είχε δίκιο ο εικονογράφος,
σαν τού 'γραψε ευχαριστήριο
« Κύριε ποιητά ,
στον τόπο μας ό,τι δηλώσεις ,
είσαι …»
Το επίγραμμα δεν άλλαξε,
ούτε και θα αλλάξει.
Το γνωρίζει καλά ο
δανδής ποιητής.

Vault Theatre Plus Open September 6 | Ομαδική Εικαστική Έκθεση #PSAnarchy



Στα πλαίσια του Φεστιβάλ του Vault Theatre Plus Open September 6, παρουσιάζεται η ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο: #PSAnarchy




Επιμέλεια: Νικολένα Καλαϊτζάκη


Καλλιτέχνες: Sonke - Γιώργος Μαραγκουδάκης - Ειρήνη Μονομμάτου


Διάρκεια έκθεσης: 22.9-1.10.17
Εγκαίνια: Παρασκευή 22.9 στις 8 μ.μ.


H Ιστορικός Τέχνης, Νικολένα Καλαϊτζάκη σημειώνει για την έκθεση #PSAnarchy:


"Τρεις σύγχρονοι καλλιτέχνες της ελληνικής pop-αrt σκηνής και του άναρχου σουρεαλισμού, οι: Αλέξανδρος Σκουταριώτης (Sonke), Γιώργος Μαραγκουδάκης και Ειρήνη Μονομμάτου, ενώνονται και σε μια αρμονική σύζευξη παρουσιάζουν την έκθεση "PSAnarchy" (*Pop art & Surrealism Anarchy).



Με ευκολία μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τις όμορφα θλιμμένες pop-art πριγκίπισσες του γνωστού street artist Sonke που το βασίλειο τους εδρεύει στα τσιμεντένια στενά μιας ζωηρής πόλης. Ασπρόμαυρες και διάφανες, ονειρικά γυρμένες, με τα μαλλιά τους απαλά να στροβιλίζονται σε βοστρύχους από ψηλά έως κάτω, έχουν τα μάτια κλειστά και τα χείλη κόκκινα. Από τα δύο τους μάτια, το ένα μονάχα έχουν ζωγραφιστό, ενώ καθώς μένουν ντυμένες στις προσεγμένες γεωμετρικές φορεσιές τους, φυλάνε καρδιές στο λαιμό ή τα χέρια τους. Η ιδιότυπη και εύπλαστη, η έντονα σχηματοποιημένη μορφή τους, τις καθιστά ξεχωριστές στην όψη. Περισσότερο όμως τονίζεται ο εύθραυστος συναισθηματικός τους κόσμος. Μισές ανήκουν εδώ, μισές στο όνειρο τους.


Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Το ποιήμα της ημέρας | Κ. Π. Καβάφης | Στου Καφενείου την Είσοδο

Την προσοχή μου κάτι που είπαν πλαγί μου
διεύθυνε στου καφενείου την είσοδο.
Κ’ είδα τ’ ωραίο σώμα που έμοιαζε
σαν απ’ την άκρα πείρα του να το ‘καμεν ο Έρως –
πλάττοντας τα συμμετρικά του μέλη με χαρά·
υψώνοντας γλυπτό το ανάστημα·
πλάττοντας με συγκίνησι το πρόσωπο
κι αφίνοντας απ’ των χεριών του το άγγιγμα
ένα αίσθημα στο μέτωπο, στα μάτια, και στα χείλη.

Constantino Cavafis
Κ. Π. Καβάφης, Τα ποιήματα, Εκδόσεις Μεταίχμιο

Blank Banshee | Αθήνα | Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017



Blank Banshee live in Athens
w/ † ime94 (GR)
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017
six d.o.g.s | 21.00


Ο “πατέρας” της vaportrap, Blank Banshee, για πρώτη φορά στην Αθήνα στο πλαίσιο της πρώτης του ευρωπαϊκής περιοδείας.


Blank Banshee (CA)

Ο Καναδός μουσικός παραγωγός της ηλεκτρονικής μουσικής, Blank Banshee, γεννημένος το 1988, ξέρει καλά τον ήχο των Windows 95 και των παλιών κινητών. Φοράει την αποστράπτουσα ψηφιδωτή μάσκα του και μεταφέρει το κοινό του με σαμπλαρίσματα, μπιτ και φωνητικά στον κόσμο των video games, των Η/Υ και των κινητών των 80’s και των 90’s.

Αποσπάσματα | Η Αλήθεια | Δημήτρης Ξενιστής


To Πεζογράφημα που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το γραπτό του Δημήτρη Ξενιστή με τίτλο "Η αλήθεια" το οποίο μπορεί να βρει κανείς ολόκληρο, στην ιστοσελίδα του συγγραφέα
22 νύχτες αφού κάνει εγγραφή με το mail του.
*

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

(απόσπασμα από το ημερολόγιο της άνωσης ενός διχασμένου σώματος)

Παγόβουνο Α’

«... Ανέκαθεν μπορούσα να αντιγράψω συμπεριφορές που σταδιακά καταλήγουν να συνθέτουν την τεχνητή πανοπλία μου. Ξέρω πώς να γίνω διασκεδαστικός, συμπαθητικός, ανυπόφορος ή επικίνδυνος, δειλός ή γενναίος κατά βούληση, καθρεφτίζοντας τις προτιμήσεις του ατόμου που στέκεται απέναντί μου. Αυτή η πλούσια γκαρνταρόμπα αποτέλεσε αρχικά το καταφύγιό μου, το καταφύγιο ενός αδύναμου παιδιού, όμως με την πάροδο του χρόνου, ο συνδυασμός των διαφορετικών χρωμάτων και υφασμάτων της, έγινε η αγαπημένη ασχολία μου. Έγινε ο τρόπος που αντιμετωπίζω μεθοδικά και με εξονυχιστική προμελέτη τη δύσκολη ή ανιαρή πραγματικότητα.

Μπορώ να φορέσω οποιοδήποτε κοστούμι με χαρακτηριστική άνεση και να γίνω πολύ σκληρός με τον εαυτό μου, αν μια μεταμόρφωση αποδειχθεί ανεπιτυχής. Μπορώ να φορέσω οποιοδήποτε προσωπείο, αρκεί να υπάρχει το ελάχιστο κίνητρο. Η δυνατότητα της επαναφοράς «στις εργοστασιακές ρυθμίσεις» έχει χαθεί. Είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγω από τους αγαπημένους μου ρόλους. Ορισμένα από τα στοιχεία τους μένουν για πάντα μαζί μου, μένουν για πάντα κοντά μου, σαν πολύτιμα ενθύμια παλιών εραστών.

Κάποτε, θυμάμαι, βρισκόμουν άσχημα χτυπημένος στο νοσοκομείο, έχοντας πέντε ραγισμένα πλευρά και εσωτερική αιμορραγία, τρία σπασμένα δάχτυλα, τριάντα οκτώ ράμματα και παρόλο που ανάσαινα μετά βίας, δεν μπορούσα με τίποτα να μετριάσω την έκσταση που πήγαζε από την επιτυχία του ρόλου μου. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω το γέλιο μου, ώσπου έστειλαν την ψυχίατρο να με εξετάσει. Το μοναδικό ελάττωμα αυτού του παιχνιδιού είναι ότι κανείς δεν μου λέει μπράβο. Δεν υπάρχουν ανεξάρτητοι παρατηρητές που θα αναγνώριζαν τις λεπτομέρειες της πλεκτάνης μου, αλλά ακόμη κι αν υπήρχαν, είμαι σίγουρος πως δεν θα εκτιμούσαν τον κόπο μου. Αντλώ ευχαρίστηση από τα βλέμματα όσων ανυποψίαστων στέκονται μπροστά μου και συνεχίζουν να πιστεύουν πως απέναντί τους στέκεται ένας φυσιολογικός, ανθρώπινος, συνηθισμένα ελαττωματικός χαρακτήρας.

Η ηδονή κρύβεται στην αντίφαση. Απολαμβάνω να αποκαλύπτω τα στερεότυπα των ανθρώπων και να γίνομαι ο παραμορφωτικός καθρέφτης στον οποίο αναγνωρίζουν έστω και ένα θραύσμα από την ασχήμια που πασχίζουν να κρύψουν σ’ όλη τη ζωή τους, ένα θραύσμα από την αλήθεια που εξακολουθούν να αγνοούν ώστε να τροφοδοτούν τα ιδιοτελή τους κίνητρα και τα πολύτιμα ψέματα πίσω από τα οποία κρύβονται τρομοκρατημένοι: όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από την καταγωγή και τις πεποιθήσεις τους, μπορούν να γίνουν το ίδιο μοχθηροί. Ο φόβος τους είναι ένα κλάσμα που έχει ως αριθμητή τη σταθερά της παραπάνω αδιαμφισβήτητης αλήθειας και ως παρονομαστή, τη μεταβλητή «αλήθεια» που επιλέγει ο καθένας να πιστέψει ή να κατασκευάσει, βάσει των προσωπικών ιδεοληψιών του. Όσο ο παρονομαστής πλησιάζει στο μηδέν, τόσο ο φόβος πλησιάζει στο άπειρο.

Δεν έχω μεγαλεπήβολα σχέδια. Δεν αγαπώ, ούτε μισώ τους ανθρώπους περισσότερο από τον επόμενο μέσο περαστικό στον δρόμο. Δεν απολαμβάνω να μιλάω χωρίς να υπάρχει λόγος. Σκοπός μου δεν είναι να γίνω αρεστός στους ανθρώπους γύρω μου, ούτε καν σ’ όσους με ενδιαφέρουν.
Δεν διαφέρω από τον επόμενο μέσο περαστικό στον δρόμο. Είμαι το ίδιο ανύπαρκτος. Αυτές είναι οι σκέψεις ενός δειλού, που αποφεύγει την πραγματικότητα ή να σταθεί μπροστά από έναν καθρέφτη, γιατί φοβάται μήπως λιμοκτονήσουν οι υπέρβαρες ιδέες του που θρέφονται για χρόνια ολόκληρα με ψέματα. Φοβάται την απογοήτευση. Οι ονειροπόλοι δεν είναι γενναίοι.

Ο έρωτας μού προκαλεί ψευδαισθήσεις. Νιώθω πανίσχυρος. Νιώθω ευάλωτος. Ο έρωτας φανερώνει τις ελλείψεις μου. Τα παλιά τραύματα παραμένουν. Αν αναιρεθεί το δικαίωμα της επιλογής, πώς φτάνει η αλλαγή; Ο χρόνος γυρίζει πίσω. Εγώ τον προστάζω. Προσπαθώ να καταλάβω.