Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Εγώ μετράω , εσύ μετράς | Στέλλα Βιεννά

Εγώ μετράω,
Εσύ μετράς.
Δειλούς,
Συναισθηματισμούς,
Δειλούς συναισθηματισμούς.
Φτου και βγαίνω.

Η Κατάφαση του Πάντα | Ανδριάνα Μακρή



Το πρόσωπο του όταν είναι γεμάτο από επιθυμία.
Ανάσες που θέλουν να υποσχεθούν το άπειρο μα διστάζουν.
Σε πειράζει αυτή η δειλία, μα σε ανακουφίζει η αναμονή.
Τα μάτια του όταν μιλάνε για όλα εκείνα που θα ζούσατε και δε ζήσατε.
Ο χρόνος που στέκεται μόνος του και επίμονα δεν κάνει βήμα με σκοπό τη μαγεία.
Η αλήθεια του που είναι ό,τι πιο απλό και αγνό έχεις γνωρίσει.
Πόσο σε τρομάζει αυτή η αλήθεια!
Θυμάσαι πως την αναζητούσες κάθε φορά που τα ψέματα φορούσαν τα ρούχα του ανανεωτικού καινούριου.
Οι μη υποσχέσεις του που φωνάζουν όμως, μια τεράστια υπόσχεση.
Αντίφαση; Ναι.
Κατάφαση; Ναι.
Η μεγαλύτερη κατάφαση της ζωής σου, εκείνος.
Το πρόσωπό του όταν μάλλον ξέρει πως τέτοιες καταφάσεις υπόσχονται χωρίς υποσχέσεις τα πάντα και τα ποτέ.
Η κατάφαση του πάντα.
Η αλήθεια σε ένα μονάχα πρόσωπο.


Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ | Χάινριχ Μπελ | 17 Δεκεμβρίου | Studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134, Εξάρχεια – Τηλ. 210-6453330

Συζήτηση με αφορμή την παράσταση
«Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ»
του Χάινριχ Μπελ


 Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017

Καλεσμένη η ομάδα «Δίκαιο & Τέχνη» της Νομικής Σχολής Αθηνών


Το studio Μαυρομιχάλη τιμώντας την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του σπουδαίου Γερμανού Νομπελίστα συγγραφέα Χάινριχ Μπέλ, παρουσιάζει σε θεατρική διασκευή το εμβληματικό μυθιστόρημά του  «Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ», σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή.
Στα πλαίσια των θεμάτων που θίγει το έργο (Μ.Μ.Ε., Κιτρινισμός του τύπου, κρατική καταστολή, χαλιναγώγηση της κοινής γνώμης ), την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017, αμέσως μετά την παράσταση, θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό με καλεσμένη την ομάδα «Δίκαιο & Τέχνη» της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Θέμα:

«Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ, της Ηριάννας
και άλλων συνανθρώπων μας»


Το διαχρονικό πλέον έργο του Γερμανού νομπελίστα Heinrich Böll «Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» καθηλώνει ανυποψίαστους αναγνώστες και θεατές, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με κοινωνικά φαινόμενα εξέχοντος νομικού και εγκληματολογικού ενδιαφέροντος:  με τον κιτρινισμό, την παραβίαση της ιδιωτικής σφαίρας από τα ΜΜΕ, τα εγκλήματα κατά της τιμής, το «bullying», την αυτοδικία κ.ά. Πολλά δε από τα ζητήματα που θέτει το έργο, όπως η αποδοκιμασία της συντροφικής σχέσης με έναν ύποπτο/κατηγορούμενο για τρομοκρατία (που εν τέλει απηλλάγη από την εν λόγω κατηγορία!), οι συνέπειες του στίγματος, ο ρόλος των στερεοτύπων, η αγνόηση των αντενδείξεων ενοχής, η σύγχυση ενδείξεων και αποδείξεων, τα συλλογιστικά (σφ)άλματα, οι έλλογες αμφιβολίες που κλονίζουν τον σχηματισμό (δικανικής) πεποίθησης, όλα αυτά δεν είναι διόλου φανταστικά προβλήματα μήτε παρελθοντικά, τουναντίον εξακολουθούν να μας απασχολούν σε πραγματικές ποινικές υποθέσεις, με χαρακτηριστικότερο πρόσφατο παράδειγμα την υπόθεση της Ηριάννας. Αυτές τις πτυχές καλείται να φωτίσει στις 17.12.17 η ομάδα «Δίκαιο & Τέχνη» της Νομικής Σχολής Αθηνών, όπως επίσης και να σχολιάσει τρανταχτές υποθέσεις προσβολής προσωπικότητας διά των ΜΜΕ.

Ανυφαντή Πηνελόπη (προπτυχιακή φοιτήτρια Νομικής Σχολής Αθηνών)
Ορφανοπούλου Αντιόπη (προπτυχιακή φοιτήτρια Νομικής Σχολής Αθηνών)
Γιαννούλης Γεώργιος (εκλ. επικ. καθηγητής Εγκληματολογίας-Σωφρονιστικής στη  Νομική Σχολή Αθηνών)

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Δακτυλοδεικτούμενος | Ιωάννης Κυράπογλου

Δακτυλοδεικτούμενος νεαρός αναρωτιέται φωναχτά
«Φταίω εγώ που με κοιτούν ή φταίνε εκείνοι;»
Έτρεξα δίπλα του, στερνή παρηγοριά
Με κοίταξε σαν να 'μουν η Σελήνη

Με διαπερνούσε ρίγος σκοτεινό
Ήμουνα στέγαστρο κι εκείνος μία πέτρα
Βροχή τον έσκιζε με θόρυβο στα δυο
Ο κρότος που έκανε αντήχησε στα δέντρα

Εκείνα άρχισαν να τρέμουν φωναχτά
Διαμαρτύρονταν θαρρείς για τους ανθρώπους
Ο νεαρός παρατηρούσε σιωπηλά
Τα δέντρα γίνανε ανθρώποι, αλλάξαν τρόπους

Της τελευταίας εικόνας ήχος ήταν η σιωπή
Του τελευταίου δέντρου ήχος, ένας κρότος
Ο νεαρός έβγαλε, τέλος, μια κραυγή
Να με σκοτώσει ήτανε ο μόνος τρόπος

Ο τρόπος ήταν για να γίνει και αυτός
Ίδιος με το πλήθος που τον έδειχνε
Δακτυλοδείχνει τώρα πια ο νεαρός
Εμένα και ό,τι απ' το κουφάρι μου απέμεινε

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Με το πάθος ενός πλάστη | Χρήστος Αθανασίου



Να σου πω την αλήθεια γυναίκα... δεν ξέρω να τηρήσω τις στερήσεις και τα βάσανα των ευάλωτων προσχημάτων. Έτσι κι αλλιώς μέσα στην πλήξη και στην αδράνεια, θα υποφέρω απαρηγόρητα, οριοθετώντας δεδομένα τα οποία εντός ολίγου πρόκειται να ανατραπούν.
Είναι πολύ δύσκολο στην ευαισθησία της απέραντης αγωνίας μου, να δαγκώσω την λανθασμένη στιγμή που μου απομένει και να βγω από την δυστυχισμένη φυλακή των ζωγραφισμένων αμαρτιών, σ’ ένα γλυκόπικρο ρυθμό που δεν το ξέρω, παίζοντας στα δάχτυλα με δεξιοτεχνία τις πεντάγραμμες αισθήσεις.
Κάθε καινούργια μου χαρά την πληρώνω με καημό δυο φορές πιο μεγάλο. Μα αν χρειαστεί ν’ αγοράσω την ελευθερία μου, θα την πληρώσω τριπλά – με αντάλλαγμα την σκλαβιά. Το ίδιο μου κάνει κι αν μείνω αιχμάλωτος σ’ αυτή τη φυλακή των υγρών τοίχων, φτάνει να βρω σ’ σένα της ακτίνας τα μυστικά.
Γιατί… πιστεύω σε σένα..πιστεύω σε μια..πιστεύω σε σένα..! Ολόκληρη  γυναίκα, βρίσκεσαι σ’ αυτό το τρίπτυχο που τα εξαγνίζει όλα, έχοντας την ικανότητα να με δέσεις σε μια μυστηριακή λατρεία με τα νήματα της αέρινης μυσταγωγίας.
Φορώντας το ξέφτυλο πουκάμισο, θα βγάλω το γκριζωπό ζωνάρι από την αλυσοδεμένη πλάτη μου, χτυπώντας στην αρένα της αυγής και της γης, την αιωρούμενη ανία, που με κρατάει μετέωρο ανάμεσα στην ανοησία και στην τρέλα.
Το μουδιασμένο πρόσωπο μου, λιώνει και αλλάζει πάλι όψη, γελώντας μαζί σου για το θαύμα που ριζώνει στον κατάλευκο ιστό της χαράς και της θλίψης μου. Στην άκρη, στη μέση και αλλού και ανάποδα, βλέπω σε σένα την γήινη ομορφιά που είναι η αρμονία του σύμπαντος.
Υπάρχουν επάνω σου φλογερές γραμμές που δεν τις βρίσκει κανένας, παρά μονάχα, στην τροχιά των πλανητών, στον φουρτουνιασμένο ήχο μιας έναστρης χορδής που τρέμει, στο ρυθμικό κυμάτισμα του φωτός του αγέρα. Παρθενικές μνήμες που αργότερα ξυπνούν, πάντα πιο ωραίες, και κάνουν την καρδιά μου πιο μεγάλη. Μνήμες αλλοτινές ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εμένα που κεντρίζουν όλα τα αισθήματα. Μνήμες που ξυπνούν την επιθυμία να μου προσφέρεις την ευτυχία και αργότερα να μπορείς να την αποκτήσεις, να μπορείς να την δώσεις. Την αφιέρωση της ύπαρξής σου !
Στο πυρετό της αποκάλυψης της μέρας, σου είπα γυναίκα, την προκαθορισμένη γυμνή μου αλήθεια στο όνομα του έρωτα, στο όνομα της ζωής, στο όνομα μιας τέλειας ευτυχίας που αναγκαστικά δεν θα σβήσει στην έκφραση ενός αισθήματος.

Βγαίνουμε;|Που πάμε Χριστουγεννιάτικα; |Εκδηλώσεις, Μπαζάρ, Πάρτυ με θέμα ή όχι







Το Σαββατοκύριακο πολλά κι ενδιαφέροντα, συμβαίνουν σ΄αυτή την πόλη που πολλές φορές της ρίχνουμε ανάθεμα, αλλά είναι όμορφη, έχει παλμό και όπως λέει και.... η παροιμία, συμβαίνουν πράγματα.

Γίνονται λοιπόν πολλά, σας ξεχωρίσαμε μερικά ως προτάσεις του Σαββατοκύριακου και των επομένων ημερών. Για να είμαστε χρηστικοί παραθέτω συνδέσμους που σας πάνε απευθείας στις εκδηλώσεις.
Να περνάτε καλά.

Σήμερα  Παρασκευή :



Αύριο Σάββατο :


Κυριακή :


Δευτέρα και Τρίτη έρχονται κι άλλα, η λίστα θα συμπληρώνεται και θα ξανανεβαίνει. Να περάσετε υπέροχα.

Σελιδοδείκτης | Αλεπού, αλεπού, τι ώρα είναι ; | Βίκυ Τσελεπίδου

                                                                                               Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά. 





Να υπάρχει φρέσκια η αίσθησή μου μόλις γύρισα από την παρουσίαση ήθελα, να μη χαθεί. Να μην ξεθωριάσει η εντύπωση. Να διατηρηθεί η συγκίνηση, πριν "στεγνώσει το δάκρυ" και "γίνει νησί".

Να μπορούσα να έμενα εκεί, σ΄αυτό το τραπεζάκι, κατακλυσμένη από την εκφώνηση των ονομάτων των εκτοπισμένων. Από τη θυσία μιας γυναίκας και την ελπίδα της τη μάταιη πως όλα θα φτιάξουν κι όλα αύριο θα είναι καλύτερα.

Να μη σβήσει απ΄τα αυτιά μου ο ήχος της φωνής της Ρούλας Πατεράκη που διάβαζε αποσπάσματα, όχι δε διάβαζε ερμήνευε, συγκλονιστική ήταν. Να μην αντέχω να καθυστερήσω ν΄αρχίσω να το διαβάζω. Ν΄ακούω τη συγγραφέα να διαβάζει κομμάτια και να δακρύζω. Να θησαυρίζω τις λέξεις, τη μουσική των φάντος που έντυνε την αίσθηση της πατρίδας και το χάσιμο της, ως χους στον άνεμο είπαν, χώμα είπαν είναι, χάος γίνεται, η γλώσσα λιώνει είπαν.... Για την πατρίδα μίλησε ο Αριστοτέλης Σαϊνης. Για τη γυναίκα η Τίνα Μανδηλαρά.

Το βιβλίο γεμάτο ντοκουμέντα που σκοτώνουν τις βεβαιότητες, ο Θανάσης Βαλτινός στην πρώτη σειρά. Ο Θανάσης Βαλτινός που διδάχτηκα κείμενά του, που βούτηξα στις λέξεις του. Σκέψου. Αντίκρυσα το Θανάση Βαλτινό...

Φάνηκε από την παρουσίαση ότι έχει προηγηθεί ενδελεχής έρευνα, κι η μέθοδός της όπως αποτυπώνεται καθαρά εδώ, μπορεί να γίνει εργαλείο για εκπόνηση διδακτορικού, ειδικά στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών.

Κι η Βίκυ Τσελεπίδου, μια λαμπερή γυναίκα, ένα βλέμμα όλο σπίθα, μια περιπατούσα εσωτερική ευγένεια. Και το δάκρυ μου που έβρεξε το υπέροχο εξώφυλλο, γιατί δεν το κράτησα. Δεν πρόλαβα. Το άφησα να βγει.

Στο σπίτι, στο δωμάτιο πια, το βιβλίο κοιμήθηκε δίπλα μου. ΄Ανοιξα τα μάτια μου και το είδα το πρωί. ΄Εβγαλα το χέρι μου απ΄τα σκεπάσματα και έκανα το πρώτο χρέος : ξήλωσα το barcode αυτοκόλλητο που του πλήγωνε το κορμί. Προσεκτικά.

Γιατί αυτό το βιβλίο το έχω ήδη αγαπήσει πριν το διαβάσω. Κι ήθελα να το μοιραστώ.


[...]Τελευταίο τηλεγράφημα της Επικτροπής επί της ανταλλαγής στη Σινασό προς την Αντιπροσωπεία της Πόλης: "Σήμερα 2 Οκτωβρίου του 1924 φεύγουμε από την πατρίδα οριστικά".



[...] Την πρώτη φορά που τσακωθήκαμε με τον Λευτέρη, δε σταθήκαμε ιδιαίτερα σ΄αυτό. Είπαμε πως είναι φυσιολογικό καμιά φορά τα ζευγάρια να μαλώνουν μεταξύ τους. ΄Οταν άρχισε ο ένας καβγάς μετά τον άλλον, πήγαινα και κλεινόμουν στο μπάνιο κι άφηνα τη βρύση να τρέχει, οι διπλανοί άκουγαν τη βρύση να τρέχει, κοίταζα βαθιά στον καθρέφτη, κολλούσα τη μύτη μου. Δεν έκλαιγα, κοίταζα. Η βρύση έτρεχε.






Βίκυ Τσελεπίδου, Αλεπού, αλεπού, τι ώρα είναι; , Εκδόσεις Νεφέλη.




H αδιάλειπτη ισότητα που το βίωμα κρύβει | Στέλιος Γιαννίκης

Η εξίσωση ξεκινάει από το χρήμα 
η υπερπήδηση του αντιπραγματισμού
μετά την ταφή του
με το άδειο πουκάμισο και το στομάχι κεδρία
με το μέσο που οργώνει την απόσταση χωρίς να
την λύνει

η μεταφυσική μετατοπισμένη όπως
το σκάσιμο ενός μπαλονιού
που πια έχει πέσει

η στιγμή που πρέπει να επενδύσεις τον χρόνο
ζεστά ντυμένο με κίνηση
αυτό που αγόρασες
ένας αριθμός
όπως μόνο ο αριθμός
1

ο θάνατος μια συνθήκη
που η βαρύτητα κατεβάζει να υπογράψεις

ξεκίνα να φύγεις θα δεις
μόνο η νύχτα υπάρχει που αμισθί σβήνει

ο κεχηναίος σχηματισμός που ρημάζεται
στα σκεπάσματα με τα προς το ζην

στο ροδοκόκκινο περιτύλιγμα
της φθοράς
η αντίσταση
προς το έλλειμμα
είσαι

Πώς να γίνεις αμύγδαλο; | Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017 | Bios

Πώς να γίνεις αμύγδαλο;
Παράσταση – Εικαστική Εγκατάσταση, εμπνευσμένη από μια σκηνική οδηγία
της Σάρα Ρουλ στο «Παιχνίδι της Μελαγχολίας»



Πρεμιέρα
Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017
Bios
Πειραιώς 84 | 210 3425335

Παραστάσεις έως 26 Φεβρουαρίου του 2018
Κάθε Δευτέρα – Τρίτη – Τετάρτη στις 20.15 | Και τα Σάββατα 23 & 30 Δεκεμβίου στις 19.00

H Τίλλη είναι μια νεαρή
Η τράπεζα θεωρεί ότι η νεαρή Τίλλη πάσχει από μελαγχολία, για αυτό τη στέλνει στη Λάουρα.
Η Λάουρα είναι μία ψυχίατρος χωρίς αισθήματα.
Η Τίλλη, εν τω μεταξύ, γνωρίζει τυχαία τον Φράνκ, στην τράπεζα όπου εργάζεται, και ερωτεύονται. 
Η Τίλλη με την Άννα, ανταλάσσουν τις σκέψεις τους στο κέντρο ομορφιάς της Άννας, όπου η Τίλλη περνάει συχνά τα βράδια.
Μέσα σε όλα αυτά, η Τίλλη περνάει τον χρόνο της κοιτάζοντας έξω απο τα παράθυρα.
Κάποια στιγμή την ώρα που κοιμάται η Τίλλη, ο Φράνκ φυλάσσει τα δάκρυά της σε ένα δοχείο.
Πλησιάζοντας η μέρα των γενεθλίων της γίνεται χαρούμενη, κι όλο και πιο χαρούμενη, κι όλο και πιο χαρούμενη... πράγμα που την οδηγεί στο να πιει μια γουλιά απ' το δοχείο των δακρύων της.
Η Τίλλη τότε εξαφανίζεται.
Και στη θέση της βρίσκεται ένα αμύγδαλο.
Θα μπορέσει άραγε κάποιος να πάει να την βρει εκεί που βρίσκεται;