Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Αλεξάνδρα Επίθετη - Παναγιώτης Βασιλείου: Οι δύο ανατρεπτικοί ποιητές που επανέφεραν τις ποιητικές βραδιές στην Αθήνα

Συνέντευξη στην Κάλλια Βαβουλιώτη
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Φραντζής

Η αλήθεια είναι ότι τους γνώρισα στην αρχή ιντερνετικά. Δεν θυμάμαι ποιος έκανε φίλο ποιον, αλλά δεν έχει και τόσο σημασία. Τους παρακολουθώ τουλάχιστον ένα χρόνο στα social media , με την πένα τους αρχικά να μου κινεί το ενδιαφέρον. Έπειτα είδα πως αυτοί οι δύο διοργανώνουν βραδιές με άξονα την ποίηση μέσα από την ομάδα νέων γραφιάδων που συμμετείχαν στο project  «Ο κύκλος των» και άρχισα να υποψιάζομαι πως κάτι ωραίο συμβαίνει με αυτά τα παιδιά.



Ίσως  έχετε ακούσει ιστορίες για το σπίτι του Παλαμά στην Πλάκα και ότι ήταν ανοιχτό πάντα σε ποιητικές συναθροίσεις με λίγο αλκοόλ και πολλή ποίηση, ίσως έχετε ακούσει για τους κύκλους στους οποίους σύχναζε ο Καρυωτάκης – όπου κάποιοι του άσκησαν κριτική για την αφενός νεωτερική για τα τότε δεδομένα γραφή του. Οι ποιητικές performances που οργανώνουν ο Παναγιώτης Βασιλείου και η Αλεξάνδρα Επίθετη είναι μία όαση σε μια διψασμένη για ποίηση πόλη.


Όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι το αποτέλεσμα μιας συζήτησης/συνάντησης που θέλω να κάνω από πέρυσι όταν διοργάνωσαν μία performance με τίτλο “Love at the port” . Αν τους γνωρίσεις θα δεις δύο νέα παιδιά όπου ο ένας αιρετικά μιλά ακατάπαυστα αλλά με ουσία και εκείνη τον αμφισβητεί για να ισορροπήσουν κάπου στο τέλος. Αν τους δεις απλά, από μακριά η εικόνα τους έχει κάτι το εξωτικό που ακροβατεί στα όρια της φρενίτιδας και της εκλεπτυσμένης καλλιτεχνίας. Θα μπορούσα να τους φανταστώ να ζουν στην Κούβα – ειδικά τον Βασιλείου με τις ενδυματολογικές του επιλογές – ωστόσο τους είδα μαζί με αξιόλογους ανθρώπους που συμμετέχουν στις ποιητικές performances να πετάνε με νεύρα ντομάτες και να κατακρίνουν τον μικροαστισμό. Αξίζει να τους ανακαλύψεις κι εσύ … 

Πως σας βρήκε το φθινόπωρο;

Α - Περίεργα, όπως κάθε φθινόπωρο. Η αρχή του χρόνου δεν είναι ο Ιανουάριος, αλλά ο Σεπτέμβρης.

Π – Κάθε φθινόπωρο μπαίνω στην χρονιά με αγκωνιές και κλοτσιές. Έρχομαι να πάρω πίσω όσα δεν πρόλαβα πέρυσι, όσα χάσαμε και όσα μπορώ ακόμα να ονειρεύομαι. Κάθε χρονιά λέμε ‘’φέτος είναι η χρονιά μας’’ και κάθε φορά μένουμε ρέστοι πριν τον Αύγουστο. Ταπί και θολωμένο με βρίσκει και αυτός ο Σεπτέμβρης, κάθε χρονιά και λιγότερο, περιμένω την στιγμή που δεν θα καταλάβω την μεταβολή του καλοκαιριού σε φθινόπωρο.




Πως ήταν τα παιδικά σας χρόνια; Σας επηρέασαν έτσι ώστε να αναζητήσετε «καταφύγιο» στη γραφή;

Α - Θεωρώ ότι αυτά που ζεις στην παιδική σου ηλικία είναι κατά μεγάλο μέρος αυτό που τελικά γίνεσαι ως ενήλικας. Μικρή ήμουν κάπως στο περιθώριο, ήμουν το outcast πιτσιρίκι, το παιδάκι που δεν κάνανε παρέα, ακούγεται λίγο μίζερο, αλλά κάποια στιγμή βγήκα από αυτό. Ζούσα με αυτό για πολλά χρόνια. Από το δημοτικό ξεκίνησα να διαβάζω πολύ. Τα βιβλία μου έδωσαν τη βάση να αρχίσω να δημιουργώ ‘κόσμους’ και άλλες πραγματικότητες στο κεφάλι μου. Για πολλά χρόνια θυμάμαι να πέφτω για ύπνο και να ‘φτιάχνω’ μια ιστορία στην οποία παίρνω τη θέση της Πίπης Φακιδομύτη, που ήταν το αγαπημένο μου βιβλίο, και να ακολουθώ το όποιο φανταστικό σενάριο κάθε βράδυ. Ξεκίνησα να γράφω μικρά παραμύθια από το δημοτικό. Ποιήματα έγραψα πιο μεγάλη, περίπου στο γυμνάσιο, και άρχισα να ‘φτιάχνω’ αυτά τα σενάρια από το κεφάλι μου πριν τον ύπνο, με λέξεις πλέον. Ήταν μια μεγάλη παρηγοριά.

Π – Δεν ψάχνω καταφύγιο, ποτέ δεν έψαξα, παρά μονάχα μια βολική θέση εκτεθειμένος. Αυτό είναι για μένα η συγγραφή, δεν υπάρχει χωρίς το ‘’κοινό’’, χωρίς το ‘’μοιράζομαι’’, χωρίς την έκθεση. Τα παιδικά μου χρόνια δεν είχαν καμία σχεδόν επαφή με το γράψιμο ή το διάβασμα, θα μπορούσε να πει κανείς όμως πως ήταν μια πολύ καλή εποχή προετοιμασίας για αυτό, μια επιτυχημένη περίοδος περισυλλογής εμπειριών και ειδικευόμενης εξάσκησης πάνω στα υπόλοιπα παιδάκια που τα έβαζα να παίζουν παιχνίδια που έβγαζα από το μυαλό μου τα οποία, καθοδηγούσα, εξηγούσα, σκηνοθετούσα και έκλεινα εγώ. Γενικά παινευόμαστε για το ποιος καλλιτέχνης την έχει πιο δύσκολα, όπως έχει γράψει εύστοχα η Αλεξάνδρα, θα σου πω λοιπόν πως έχω έναν πατέρα που δεν με άφησε ποτέ να πεινάσω, μια μάνα που δεν βαρέθηκε ποτέ να με ακούει, να με χαϊδεύει και να με σκεπάζει πριν κοιμηθώ ή όταν ξεσκεπαζόμουν τα βράδια που φοβόμουν και έναν αδερφό που του έμαθα και με έμαθε πολλά, πάρα πολλά, και όλα αυτά ανάμεσα σε τεράστιες δυσκολίες τις οποίες δεν επιτρέψαμε να μας ρίξουν.

Λένε πως για να μπορέσεις να γράψεις πρέπει πρώτα να διαβάσεις πολύ. Το συμμερίζεστε αυτό; Εσείς τι διαβάζετε, ποιες είναι οι επιρροές σας;

Α - Δεν ξέρω αν ισχύει απαραίτητα το πρώτο. Εγώ όμως διαβάζω ναι, διαβάζω όσο μπορώ. Οι επιρροές μου δεν σχετίζονται τόσο με τα ποιήματα μου, έχουν κυρίως να κάνουν με τις εντυπώσεις που μου άφησαν ως συγγραφείς, ποιητές, ως άνθρωποι που υπήρξαν στα αλήθεια και πόσο με άγγιξαν τα γραπτά τους. Οι περισσότεροι από αυτούς που αγαπάω να διαβάζω είναι αρκετά μακριά από το δικό μου στιλ. Οι τέσσερις πρώτοι που μου έρχονται στο μυαλό είναι ο Μπουκόφσκι, ο Ντοστογιέφσκι, ο Πεσσόα και ο Γιάννης Κοντός.

Π – Με έχει κουράσει απίστευτα αυτή η καραμέλα που για να κάνεις κάτι πρέπει να το έχεις σπουδάσει, να το έχεις μελετήσει πολύ, να έχεις τέλος πάντων προετοιμαστεί καιρό για αυτό. Εκεί ακριβώς χάνεται νομίζω η αφέλεια και η γοητεία και πάρα πολλές φορές η ταυτότητα του υποκειμένου, συγκεκριμένα του δημιουργού. Δεν λέω σε καμία περίπτωση πως δεν πρέπει να κάνεις όλα τα παραπάνω, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τα θεωρώ απαραίτητα και η ιστορία με επιβεβαιώνει ακόμα και σήμερα. Διαβάζω τα πάντα όσο προλαβαίνω, κείμενα και ποιήματα ποιητών της γενιάς μου κυρίως, αλλά και πάρα πολλά άλλα όπως συνεντεύξεις και βιογραφίες καλλιτεχνών που εκτιμώ (με βοηθάνε να συνεχίζω), θεατρικά έργα, ποίηση (λογοτεχνία όχι και τόσο, ακόμα τουλάχιστον), γράμματα, ερωτικές εξομολογήσεις, άρθρα, θρησκευτικούς μύθους και όχι μόνο, κόμικς, βιβλία ιστορίας. Και τέλος επιτρέπω να με επηρεάζουν νεκροί καλλιτέχνες ή μικρότεροι ηλικιακά από εμένα.


Που βρίσκετε την έμπνευσή σας; Τι σας συγκινεί έτσι ώστε να θελήσετε να το καταγράψετε;

Α - Οι άνθρωποι μου, οι άγνωστοι άνθρωποι στον δρόμο, ο πόνος, το παράλογο της καθημερινότητας.

Π – Στα πάντα, αληθινά στα πάντα. Αγαπημένο μου είναι να καταγράφω πράγματα που λένε άλλοι άνθρωποι οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν πόση αξία έχει αυτό που μόλις ξεστόμισαν, σαν να μαζεύω αυτά που νομίζουν σκουπίδια οι άλλοι. Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι από σκατά και χρυσάφι, από τα πολλά καθημερινά σκατά όμως μπερδεύονται πολλές φορές και δεν μπορούν να διαχωρίσουν το ένα από το άλλο. Ε, και εκεί έρχομαι εγώ και τους δίνω την αξία που τους πρέπει, μιά θέση στην καρδιά μου και μια θέση στων υπολοίπων που με διαβάζουν ή με ακούν.

Σήμερα νομίζω πως έχει γίνει μία στροφή στην ερωτική ποίηση, και γενικότερα τον ερωτικό λογοτεχνικό λόγο. Είναι γλυκανάλατη η εποχή μας, υπάρχει ρεαλισμός στα ερωτικά γραπτά;

Α - Αυτό υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα. Δεν με ενοχλεί απαραίτητα η έλλειψη ρεαλισμού στον έρωτα. Με ενοχλεί που βλέπω καλλιτέχνες, που είναι εγκλωβισμένοι στο ότι πρέπει κάτι να πουν και ας μην έχουν να πουν κάτι. Και αυτό κάποια στιγμή φαίνεται, γιατί δεν το εννοείς, γιατί η εικόνα σου ή αυτό που είσαι δεν ταιριάζει με αυτό που λες. Αυτά που γράφουν μπορεί να ‘ναι καλογραμμένα και ενδιαφέροντα και ότι, αλλά τους λείπει ψυχή, αυτό είναι το πρόβλημα.

Π - Βαριέμαι πάρα πολύ. Δεν με αφορά ο χαζός και ανώριμος, πρώτου επιπέδου, εφηβικός έρωτας του οποιοδήποτε. Με έχει κουράσει και στεναχωρήσει πολύ που όλοι ασχολούνται με τις πούτσες και τα μουνιά τους, που βασικά μακάρι να ασχολούνταν πραγματικά με αυτά. Δεν έχει να κάνει με το γλυκανάλατο αυτό καθ’ αυτό, μα με την ειλικρίνεια στα γραπτά τους η οποία λείπει. Δεν λοιπόν η εποχή γλυκανάλατη, καμία εποχή δεν ήταν, ο Βαμβακάρης έγραφε «μπροστά στην πόρτα σου, σε μια γωνιά», αυτό το πράγμα έχει αξία. Το σπίτι ήταν μια σταλιά. Αν το γράψεις αυτή τη στιγμή, είσαι γελοίος γιατί δεν υπάρχει αυτό το σπίτι. Κανένα μικρό δωμάτιο δεν έχει ο τύπος που γράφει το κείμενο του Mac. Ξέρω ανθρώπους στην τέχνη που έχουν οικογενειακό κι οικονομικό background και γράφουν για το ότι δε μπορούν να τα βγάλουν πέρα και μας παριστάνουν τους μεροκαματιάρηδες. Τέλος στην εποχή αυτή δεν μπορώ να δεχτώ ανεκπλήρωτους έρωτες, κάποτε ο πατέρας της αγαπημένης σου ήταν αυστηρός και δεν μπορούσες να την δεις, να την αγκαλιάσεις, να την φιλήσεις γιατί θα την κρεμούσε ανάποδα και ίσως και εσένα μαζί αυτό δεν ισχύει πια, οπότε δεν μπορώ να δεχτώ ανεκπλήρωτο έρωτα με εμπόδιο το ότι ο άλλος δεν ξέρει τι του γίνεται επειδή τον πολιορκούν τα Likes στο Instagram και το Facebook.




Aλεξάνδρα, πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο σου βιβλίο με τίτλο «Κόρενι». Από πού προέρχεται ο τίτλος και τι θα διαβάσουμε σε αυτό;

Α - Είναι μεταφορικό. Κόρενι σημαίνει ρίζες. Θεωρητικά, όλοι έχουμε κάποια ‘ρίζα’, από κάπου ξεκινήσαμε και για ‘μένα αυτό έχει σημασία. Όχι για κάποιον μεταφυσικό λόγο, αλλά για το πόσο βαθιά εντυπώνονται οι ‘ρίζες’ μέσα μας, όποιες κι αν είναι. Το Κόρενι, είναι ένα zine που είναι για τις δικές μου ‘ρίζες’, τους γονείς μου. Η ιστορία πίσω από αυτό είναι ότι η μητέρα μου διαγνώστηκε πριν 5 χρόνια με μια νευρολογική πάθηση η οποία δεν έχει θεραπεία. Είναι μεγάλο ψυχολογικό trip αυτό, ειδικά όταν ξεκινάει στα 18 σου. Η ιδέα του θανάτου αναγκαστικά γίνεται πραγματικότητα. Ήταν ζόρικο. Η μόνη πραγματική διέξοδος ήταν να γράψω για αυτό. Όταν έγινε η παρουσίαση του zine και το είδα τυπωμένο, έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου. Έβαλα σε λέξεις όλα αυτά που μου είχαν συμβεί, είχα πλάσει έναν κόσμο, η μοναξιά και η πίκρα και ότι είχα κρύψει μέσα μου, τα έβαλα εκεί και τα άφησα να φύγουν κατά έναν τρόπο. Σε προσωπικό επίπεδο, είναι πολύ όμορφο που βρήκα έναν τρόπο να αντεπεξέλθω μέσα από την ποίηση. Αν δεν το είχα, ίσως να το ‘χα χάσει λίγο. Δεν μπορώ να αναλύω τις σκέψεις μου γιατί αυτό δεν τελειώνει ποτέ και τρελαίνομαι, όταν όμως τις γράφω νιώθω ότι υπάρχει μια λογική. Μέσα από αυτή την διαδικασία βρήκα ηρεμία. Όταν γράφω, παρόλο που τα ποιήματα μου είναι κυρίως βιωματικά, αποκόπτομαι από την πραγματικότητα και τον εαυτό μου, είναι αρκετά κοντά στην ψυχανάλυση, αλλά κατά έναν τρόπο όταν γράφω δεν είμαι εγώ.

Π - Να προσθέσω εδώ πως το Κόρενι έχει μέσα ένα κείμενο που ονομάζεται Πυροσβέστης το οποίο είναι από τα πιο αξιόλογα κείμενα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

Αν και κανείς θα σκεφτόταν λόγω της εκκεντρικής παρουσίας του Παναγιώτη ότι είναι εκείνος που αγαπάει – ίσως λόγω και των σπουδών στο θέατρο- τους ρόλους και τις «μεταμορφώσεις», εσύ Αλεξάνδρα επιλέγεις να γράφεις με ψευδώνυμο. Τι σε ώθησε σε αυτό;

Α - Γιατί όπως είπα στα ποιήματα μου δεν είμαι ακριβώς εγώ. Μέσα από τα ποιήματα μου υπάρχουν πολλά στοιχεία του εαυτού μου που δεν θα μπορούσα ή και δεν θα ήθελα να εξωτερικεύσω στην απλή καθημερινότητα μου. Οπότε θεώρησα ότι είναι κάπως αναπόφευκτο να έχω κάτι σαν περσόνα επί σκηνής και ένα ψευδώνυμο.




Παναγιώτη, δηλώνεις άνεργος από επιλογή, γιατί επιλέγεις αυτή τη στάση;

Π - Δεν έχω αυτό που λένε σταθερή δουλειά, οπότε είμαι άνεργος. Για την κοινωνία τεμπέλης και χαραμοφάης κουλτουριάρης. Δεν με ενδιαφέρει και φυσικά δεν αντέχω να δουλεύω 8 ή 10 ώρες την μέρα, 5, 6 ή ακόμα και 7 μέρες την εβδομάδα, πόσο μάλλον για κάποιον άλλο, πόσο μάλλον όταν συνήθως αυτός ο άλλος βγάζει πάρα πολλά χρήματα και εγώ θα παίρνω τα ελάχιστα. Το θεωρώ απάνθρωπο και πολύ άδικο και όταν κάτι το θεωρώ τόσο κακό δεν συμμετέχω. Και για να σου πω μία αλήθεια το καπιταλιστικό σύστημα ποντάρει στον φόβο και εγώ δεν φοβάμαι να πεινάσω, με αντάλλαγμα μια τέτοια καθημερινότητα. Προτιμώ αυτή που έχω επιλέξει και ας είναι φορές πολύ πιο σκληρή από την άλλη.

Έχεις δηλώσει στο παρελθόν ότι οι ποιητές είναι ανταγωνιστές του Θεού. Ανάμεσα στην ηθοποιία και την ποίηση ποια θα επέλεγες – δεδομένου ότι παλιότερα έχεις αναφέρει την ιδιαίτερη σχέση σου με τον χριστιανισμό;

Π - Μονάχα ο Θεός έχει το δικαίωμα να δημιουργεί ανθρώπους και κόσμους από το τίποτα, άρα οι ποιητές είναι Θεοί και για αυτό η κοινωνία αρνείται να τους καταλάβει και τους κατατρέχει όπως και τους περισσότερους καλλιτέχνες μέσα στα χρόνια, άλλα τους ποιητές ιδιαιτέρως γιατί οι πολιτικές τους φοβούνται περισσότερο. Φυσικά και θα επέλεγα την ποίηση ή την συγγραφή τέλος πάντων για τον λόγο που ανέφερα. Δημιουργία ενός κόσμου από το μηδέν, αυτό είναι που με ενδιαφέρει καλλιτεχνικά.




Ξεκινήσατε να κάνετε ποιητικές performances κι αρκετοί καλλιτέχνες το αγκάλιασαν όλο αυτό, θέλησαν δηλαδή μαζί σας μέσα από τον «Ο κύκλος των» να εξωτερικεύσουν τη δουλειά τους στο κοινό. Πώς προέκυψε αυτή η καινοτομία στο χώρο τις ποίησης για τα ελληνικά δεδομένα, πώς σας ήρθε η πρώτη σκέψη;

A - Ήταν κάπως κοινή η σκέψη ότι η απαγγελία ποίησης έπρεπε να βγει από το στερεοτυπικό πλαίσιο στο οποίο είναι 4 μεσήλικες σε καρέκλες, και διαβάζουν ποιήματα στον ΙΑΝΟ με ανοιχτά τα φώτα. Έτσι προέκυψε το πρώτο βράδυ στο Six D.o.g.s.. Κάπως έτσι προέκυψε και η performance, η μουσική, τα video, όλα τα μέσα που χρησιμοποιούμε στις βραδιές μας. Από τη μια ψάχναμε έναν τρόπο να ξεφύγει η ‘βραδιά ποίησης’ από το στερεότυπο και από την άλλη έχουμε ανθρώπους γύρω μας που ζουν κι αυτοί μέσα στην τέχνη, είτε είναι μουσικοί, ζωγράφοι ή ότι άλλο. Δεν γίνεται να μην εμπνέεσαι από αυτό και να θες κάπως να πορευθείτε μαζί, να δημιουργήσετε.

Π – Πριν 4 χρόνια άρχισα να σκέφτομαι πως θα ήθελα πολύ να υπάρχει ένας χώρος, ένα event, κάτι στα πλαίσια του οποίου θα μπορούσε να μαζεύονται άνθρωποι στην ηλικία μου και να διαβάζουν αυτό που γράφουν στον κόσμο, να μιλάμε για τέχνη, να πίνουμε, να γράφουμε μαζί ή χώρια. Αυτό δεν υπήρχε, οπότε αποφάσισα πως πρέπει να κάνω την αρχή. Πριν 2 χρόνια περίπου λοιπόν διάβασα για πρώτη φορά κείμενα μου, από το βιβλίο που θα κυκλοφορούσα, μέσω του εκδοτικού μου, σε μία εκδήλωση που έκαναν. Ήδη έπαιζα επαγγελματικά στο θέατρο 5 χρόνια και είχα 8 παραγωγές στην πλάτη μου και συμμετοχές σε μερικές ακόμα, ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας κλπ. Όταν ήρθε η στιγμή να διαβάσω τα ποιήματα μου όμως το στομάχι μου είχε έρθει στα πνευμόνια μου και τα πόδια μου λύγιζαν, σαν να έβγαινα σε κοινό πρώτη φορά. Μόλις τέλειωσε σκέφτηκα ‘’Θέλω πάλι!’’. Είπα τότε στην Αλεξάνδρα ‘’Τώρα ξεκινάμε!’’ με κοίταξε με απορία, βγήκα έξω σχεδόν τρέχοντας και πήρα τηλέφωνα ανθρώπους που γνώριζα πως έγραφαν τότε και εκείνοι με την σειρά τους άλλους. Μετά από 3 εβδομάδες ήμασταν στο six dogs με 100 άτομα να τους διαβάζουμε όλα όσα γράφαμε.




Πως θα αποτιμούσατε εσείς την ευρεία «κολεκτίβα» ποιητών και τις βραδιές που διοργανώνετε; Τι θα θέλατε να κατακτήσετε ακόμα σε σχέση με αυτό και δεν το έχετε κάνει ακόμα;

Α - Δεν ξέρω πως πρέπει να απαντάς σε τέτοιες ερωτήσεις. Θα πω απλά ότι είμαι χαρούμενη που ξεκινήσαμε αυτό που κάνουμε και έχουμε και οι δύο να κάνουμε πολλά ακόμη.

Π – Δεν είναι η δουλειά μου αυτή. Εγώ κάνω τέχνη, απολογισμούς ας κάνουν οι κριτικοί τέχνης. Το μόνο που έχω να πω είναι πως ακόμα δεν έχουμε και δεν έχετε δει τίποτα.

Αν είχατε τη δυνατότητα να ζήσετε σε κάποια άλλη εποχή ποια θα ήταν αυτή;

Α – Γύρω στα ‘50s με τους beat. Ίσως φταίει ότι το πρώτο ‘σοβαρό’ βιβλίο που διάβασα ήταν ‘Οι αλήτες του Ντάρμα’.

Π – Δεν με νοιάζουν οι εποχές και τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, τα θεωρώ backgrounds, εμένα με αφορούν οι άνθρωποι που έχω γύρω μου και να είσαι σίγουρη πως τους έχω και με έχουν επιλέξει, όλα τα άλλα τα φτιάχνουμε, λίγο χρόνο να βρούμε, λίγη αγάπη και λίγα φράγκα.




Θέλω να μου διηγηθείτε από δύο σύντομες και ιδιαίτερες προσωπικές σας ιστορίες ο καθένας, εκ των οποίων η μία να είναι αληθινή και η άλλη αποκύημα της φαντασίας σας, και να αφήσουμε τους αναγνώστες να μαντέψουν ποια είναι η αληθινή.

Α – α. Κοίταξα τον καθρέφτη του μπάνιου. Έκλεισα το φως, τα μάτια και κοιμήθηκα ήρεμος.

β. Κοίταξα τον καθρέφτη του μπάνιου κι έχω να κοιμηθώ καλά από τότε.

Π – α. Το 2013 κάναμε ένα graffiti μαζί με έναν φίλο κάπου στην Αθήνα. Αποφασίσαμε πως θα ήταν ωραίο να υπήρχε γραμμένο ένα κείμενο μου στο φόντο (Το κείμενο ήταν το ‘’Μαύρες μέρες’’ από την ποιητική μου συλλογή ‘’Η Γένεσις, η Ζωή και το Έργο, ο Θάνατος του Αμνού’’, σελίδα 77). Κάποια στιγμή με πλησιάσαν 3 τύποι και μία κοπέλα και άρχισαν να με ρωτάνε τίνος είναι αυτό το κείμενο και ποιοι είναι οι ‘’αυτοί’’ που αναφέρονται μέσα (ο φίλος μου είχε πάει να βρει μπύρες και ήμουν μόνος) . Τους απάντησα πως ήταν δικό μου και άρχισαν να με ρωτάνε επίμονα ποιοι είναι οι ‘’αυτοί’’. Εγώ γελώντας απάντησα, ‘’οι κακοί!’’. Συνέχισαν να με ρωτάνε ακόμα πιο επίμονα και άρχισαν να με σπρώχνουν και εγώ να τσαμπουκαλεύομαι. Τους είπα ‘’Το πρόβλημα σας είναι το κείμενο ή τα μούτρα μου;’’ Προσπαθώντας να καταλάβω τι θέλουν και ποιοι είναι. Ο ένας μου είπε να τα μαζέψω και να φύγω, του είπα να πάει να γαμηθεί και πως δεν τον κόβω για μπάτσο για να προσπαθεί να μου δώσει εντολές. Εκείνη την στιγμή εξαγριώθηκε και άρχισε να με βρίζει και να μου λέει πως με ξέρουν και πως με έχουν ξαναδεί και πως θα την πάθω. Του είπα πως χαίρομαι που ένα κείμενο μου προκάλεσε όλο αυτό το ζήτημα και ο διπλανός του μου πέταξε μια πέτρα που πέρασε δίπλα από το αυτί μου ακριβώς. Η κοπέλα φώναξε ‘’Κόφτε το ρε μαλάκες!’’, τους πήρε και έφυγαν. Εκείνη την στιγμή φτάνει ο φίλος μου και του λέω ‘’Έχασες μόλις ένα party!’’.

β. Φέτος πριν κυκλοφορήσω το Vigil VI (Against All) έστειλα σε διάφορους φίλους που εκτιμώ την άποψη τους, συγγραφικά ή αναγνωστικά , το κείμενο ζητώντας τους μια γνώμη (Ξέροντας πως δεν θα την λάβω υπόψιν μου, απλά για να γνωρίζω την άποψη τους). Αρκετοί μου είπαν πως ένα συγκεκριμένο σημείο που αναφερόταν σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο θα δημιουργούσε ζήτημα και μπελάδες. Κάποιοι μου πρότειναν να το αλλάξω κάπως και άλλοι να το βγάλω τελείως. Μερικές μέρες αργότερα δέχτηκα κάποια ‘’τυχαία’’ τηλεφωνήματα και δυστυχώς οδηγήθηκα στο να αλλάξω το σημείο εκείνο, το οποίο βέβαια στις perfromances λέω ακόμα κανονικά.




Δεδομένου ότι συναντηθήκαμε πρώτη φορά στη Χαλκίδα, θα σας ρωτήσω Αθήνα ή Χαλκίδα και γιατί;

Α - Αθήνα χωρίς γιατί. Αυτή η πόλη καμιά φορά με κάνει να πιστεύω στο μεταφυσικό. Τη μια στιγμή σε αγκαλιάζει και την κάνεις σπίτι σου και την ακριβώς επόμενη σε κλοτσάει στον δρόμο.

Π - Η Χαλκίδα είναι μια μικρογραφία της Ελλάδας, είναι καλή κυρίως για διακοπές, είναι για να ταξιδέψεις και να γυρίσεις σε αυτήν γέρος, γεμάτος και ήρεμος. Άρα σίγουρα όχι για μένα, όχι για τώρα. Η Αθήνα είναι μια υπέροχη πόλη τρομακτικά ιδιαίτερη, ένα πολύμορφο χάος και λατρεύω να μπορώ να χάνομαι μέσα σε αυτήν και να βγαίνω από μέσα της λίγο πριν πάθω ανακοπή, το ίδιο που αναζητούσα μέχρι πρόσφατα και από τους έρωτες μου. Για να είμαι ειλικρινής δεν με αφορά η έννοια του σπιτιού και η ζεστασιά του, ούτε της πατρίδας, όπως ούτε της οικογένειας και του Θεού, για αυτό τον λόγο θα σου πω καμία από τις δύο. Ίσως και οι δύο, ίσως καμία. Έχω τον νου μου και την καρδιά μου στους ανθρώπους μου όχι στα ντουβάρια, τα τσιμέντα και τους δρόμους.

Από εδώ και πέρα τι να περιμένουμε; Τι ετοιμάζετε;

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου Μπάγκειον ‘’Από κάπου αλλού’’ στα πλαίσια της έκθεσης ‘’Outcast Europe’’.

Μέσα στον Νοέμβρη και τον Δεκέμβρη θα έχουμε performance σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Λάρισα, μαζί με τον Κώστα Moody.

Στα τέλη Νοέμβρη/ αρχές Δεκέμβρη, ετοιμάζουμε μια αρκετά διαφορετική performance στην Αθήνα. Κάτι αρκετά προσωπικό, σε έναν νέο χώρο με αρκετά νέα άτομα.
Αναμείνατε.




Για πληροφορίες σχετικά με τον ‘Ο Κύκλος Των’ μπορείτε να επισκεφθείτε την σελίδα τους στο facebook: https://www.facebook.com/okiklostwn/

Για ποιήματα:http://epitheti.tumblr.com/ και στα προσωπικά τους προφίλ στο facebook

«Βραδιές ρέντας» της Άννας Ψυχογιού στο Σταυρό του Νότου Club

Τετάρτη 7 Νοεμβρίου

Σταυρός του Νότου Club

«Βραδιές ρέντας»


Με ανανεωμένη μπάντα και με μετά από τις επιτυχημένες καλοκαιρινές εμφανίσεις της , την συνεργασία της με τους Barcelona gipsy Balkan Orchestra , έρχεται στην Αθήνα , για μία και μοναδική παράσταση , στον Σταυρό του Νότου .



Διαφορετικά ηχοχρώματα , αντισυμβατικά παιξίματα και ενορχηστρώσεις, αποκαλύπτουν την θέληση της για μια μουσική έκφραση που περιλαμβάνει από βαλκανικές ρυθμολογίες , δυναμική, ονειρική ποπ και ροκ, έως πιο λαϊκούς δρόμους ενός «γαλλικού χασάπικου» και ενός ζεμπέκικου από την Αργεντινή.
Η Αννα Ψυχογιού κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο με τίτλο Ρεντα πριν λίγους μηνες από την εταιρεία Modumrecords τον δίσκο υπογραφή ο ταλαντούχος Παύλος Συνοδινός.

Μίξη αναμενόμενη και συνάμα εκρηκτική μία που η Άννα Ψυχογιού γεννήθηκε στη Σουηδία αλλά μεγάλωσε στην Κρήτη. Κόσμοι διαφορετικοί που συναντιούνται στα τραγούδια της και στα live της.

Παρεα με τους ταλαντούχους μουσικους :

Ηλεκτρική Κιθαρα: Αλέξανδρος Δερμάνης
Κλαρινο-σαξόφωνο: Γιαννης Δισκος
Βιολι:Μανώλης Νεραντζάκης
Κοντρα μπάσο: Σάκης Πολύζος
Τύμπανα: Βασίλης Γιασλακιώτης

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

Οι Προθέσεις | Μαριλένα Κολλάρου

Εάν σε έπειθα, θα δυσανασχετούσαμε κι οι δυο.

Θα τη δεις, με τον δείκτη κολλημένο στο αυτί
να καθαρίζει ξεραμένα λόγια
που εμποδίζουν την επικοινωνία.

Στα καφέ, μονάχη
- στα μαύρα, ολομόναχη -
με ένα ζευγάρι ματομπούκαλα φορτωμένη
να σχίζει τον ορίζοντα
αναζητώντας παρά πέρα,
γιατί καμία εκδοχή του μπλε δεν αποτελούσε ποτέ το αγαπημένο της χρώμα.

Οι προθέσεις της δεν έπεισαν ποτέ κανέναν.
Οι μονοσύλλαβες χάνονταν ανάμεσα στις ανάσες
με λάγνο τρόπο 
σε κλάσματα δευτερολέπτου
σαν ξεχασμένο ποτό ξεθύμαιναν
πριν ολοκληρώσει την τελευταία γουλιά,
δίχως τελευταίο ασπασμόέξαφνα -
είχε κι όλας προθέσεις δισύλλαβες να αντιμετωπίσει.

Παρά τους ενδοιασμούς έσερνε τις προθέσεις μονάχη,
κατά πάσα πιθανότητα
επειδή φοβόταν να παραιτηθεί.
Δεν πίστευε διόλου ότι θα καταφέρει το παραμικρό
απλά μάλλον είχε συνηθίσει τις ήττες.
Όσο για τις θήτες, του θύτες και τις γιώτες
αρνούνταν να τους προδώσει
πιστεύοντας στα προτερήματα κάθε παραλίγο ευτυχίας.

Ερήμωνε πλάι σε όλους
κι άνθιζε σαν εκείνο τον κάκτο,
τον τσουχτερό με τα κατάλευκα αγκάθια
ο οποίος ξυπνά για μια μέρα μονάχα
κι έπειτα κοιμάται, με λαιμό ξεραμένο για χρόνια.

Τελικά, ξέμεινε με προθέσεις απαρχαιωμένες
ανά κεφάλαιο της ζωής της.
Άνευ νοήματος οι επιδιώξεις εκ των προτέρων, μα γνώριζε.
Ίσως η γνώση να ήταν υπέρ της εξ’ αρχής.
Τουλάχιστον κοιμόταν ξεμέθυστη, υπό την επήρεια της λογικής
και της πλήξης
υπό την προϋπόθεση να πατά γερά στη γη
και να κοιτά σταθερά τα σύννεφα
λόγω δυσλειτουργίας των ονείρων
να πιστέψουν την απραγματοποίητη υπόσταση τους
εις τους αιώνες
δια των αποτυχιών
επί πάσας προσπάθειας.



Πλην αυτού, εάν θα σε έπειθε, θα δυσανασχετούσατε κι οι δύο εξίσου.


Aνέστης Χατζήμπεης: Το γυμνό σώμα αποτελεί τον καθρέπτη μιας γυμνής ψυχής.

Συνέντευξη στην Ελλάδα Κράλλη 

Ένας σκοτεινός κόσμος πέρα από τις σκέψεις του κάθε ανθρώπου ξετυλίγεται μέσα από την οπτική του Ανέστη Χατζήμπεη. Ένας άντρας που τολμά να αγγίξει όρια των απώτερων φόβων, όταν το υποσυνείδητο σιωπηλά μας αγκαλιάζει προκαλώντας μας αναστολές. Πίσω από τον φακό του κρύβεται μια διχασμένη ιστορία που ταλαντεύεται μεταξύ σκοταδιού και φωτός.



1) Με χαροποιεί που για δεύτερη φορά παίρνω συνέντευξη από έναν φωτογράφο που έχει να δώσει πολλά μέσα από τον φακό του. Ο καλλιτεχνικός σου κόσμος έχει διαφοροποιηθεί από τότε;
Νέες σκέψεις, σχέδια και επιρροές. Πιστεύω οτι απλά υπάρχει συνεχής εξέλιξη όχι μια ξαφνική αλλαγή που έφερε τα πάνω κάτω. Σίγουρα πάντως έχω γίνει πολύ πιο τολμηρός σε ότι μοιράζομαι! Τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Θεματα που έχω ήδη αγγίξει, συνδέονται, μεταμορφώνονται και γεννούν κάτι νέο.

2) Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια που πέρασαν παρατήρησα μέγιστη αλλαγή στα έργα σου. Το υποσυνείδητο είναι ακόμη η κύρια έμπνευσή σου;
Σίγουρα δεν μου αρέσει η επιφάνεια. Ψάχνω ότι βρίσκεται πάνω και πιο συχνά κάτω από αυτή! Το υποσυνείδητο είναι η πνευματική και προφανώς βιολογική, εγκεφαλική αποθήκη μας, σκονισμένη, παρατημένη, απόλυτα σκιερή. Είναι τεράστια και ανεξερεύνητη όπως η ωκεάνια άβυσσος. Είναι μεγάλη πρόκληση να χώνεσαι εκεί κάτω, ψάχνοντας υποχθόνιες μούσες και ιστορίες από το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν. Δικές μου η εικόνες που κρύβουν μυαλά και συνειδήσεις όσων συνεργάζομαι. Πρόκληση και αυτό, η εξερεύνηση και η χαρτογράφηση εικόνων ενός ανθρώπου που λέγεται μοντέλο μα για εμένα είναι κάτι πολύ παραπάνω!

3) Ποια ήταν η άμεση προσέγγισή σου με το γυμνό που παρατηρείται με έναν ιδιαίτερο τρόπο στα έργα σου;

Το γυμνό ανθρώπινο σώμα είναι ότι πιο αγνό στη δημιουργία. Είναι γεμάτο φως και γεμάτο σκοτάδι. Η ανθρώπινη φύση και παρουσία ονομάστηκε γυμνή μετά την πτώση στον κήπο της Εδέμ. Η πρώτη αμαρτία, η ντροπή ενοχοποίησε την ανθρώπινη φύση και ανάγκασε τους πρωτόπλαστους να θέλουν να κρυφτούν από οτιδήποτε ανώτερο. Είναι τεράστιο ταξίδι, απόλυτα φωτεινό μα και έντονα σκιερό το ανθρώπινο σώμα. Το φως, η αγνότητα που κρύβονται πίσω από ένα πέπλο αμαρτίας και σκότους είναι τα στοιχεία που προβάλλονται μέσα από τα θέματα γυμνού που ασχολούμαι.

4) Ζούμε σε μια εποχή που το γυμνό σε μια φωτογράφιση δείχνει τόσο υπερτιμημένο. Μέσα από τη δική σου ματιά φαίνεται μια διαφορετική οπτική. Έχει αξία το γυμνό σώμα σήμερα;
Το γυμνό είναι παρεξηγημένο. Δεν θα σχολιάσω τις δημιουργίες άλλων φωτογράφων, αλλά θα πω με βεβαιότητα ότι το πέπλο της ντροπής που προανέφερα ισχύει μέχρι τις μέρες μας. Το γυμνό σώμα αποτελεί τον καθρέπτη μιας γυμνής ψυχής. Μια γυμνή ψυχή είναι αγνή με μέγιστη αξία, αντίστοιχα ο αντικατροπτισμός της ψυχής αυτής έχει μέγιστη αξία.

5) Archetypes, Tales of Eden και Theatre Macabre : Τρία projects που έχουν μια διαφορετική προσέγγιση στο γυμνό. Μέσω αυτών των έργων σου υπάρχει μια αλληγορία που θα ήθελες ο κόσμος να αντιληφθεί;

Και τα τρία project είναι απόλυτα. Δείχνουν δυναμικά κάτι που θέλω να εκφράσω. Το θέμα Archetypes αφορά κοσμικά σύμβολα και αρχέτυπα. Το θέμα Tales of Eden αφορά την αρχέγονη φύση του ανθρώπου τη θηλυκή ενέργεια και δύναμη σε άμεση επαφή με τη φύση. Το θέμα Theatre Macabre μέσα από επιρροές του Κιούμπρικ εκφράζει το μυστηριώδες αισθησιακό πέπλο της αμαρτίας που περιβάλει την ανθρώπινη φύση. Και τα τρία θέματα δείχνουν ασαφή, μα σίγουρα είναι ικανά να ενεργοποιήσουν μια σκέψη από το απώτερο παρελθόν στον καθένα.

6) Statues (αγάλματα) : Ένα έργο με μια μοναδική αισθητική στο γυμνό σώμα. Τι υποδηλώνει η επήρεια των αγαλμάτων στο δικό σου έργο;

Καταρχήν με επηρέασαν τα αρχαία και αναγεννησιακά αγάλματα. Τα αρχαία αγάλματα έχουν αυστηρό τόνο και γεωμετρία. Δείχνουν κάτι ιδανικό, τέλειο και θείο. Μέσα από αυτήν την επιρροή εκφράζω κάποιο πρότυπο ιδανικό και θείο. Η αναγγενησιακή επιρροή με κάνει να εκφράζω εικόνες λιγότερο αυστηρές και συναισθηματικές.

7) Η απόδοση των έργων σου γίνεται αντιληπτή στον καλλιτεχνικό χώρο; Ήσουν αντιμέτωπος με περίεργες συμπεριφορές;

Μου έχουν αναφέρει ότι τα έργα μου είναι πολυεπίπεδα. Σκηνοβατούν μεταξύ του δυσνόητου και του προκλητικού. Συνήθως τα έργα μου αντιμετωπίζονται ως ιδιαίτερα, αλλόκοτα και σίγουρα διαφορετικά. Σχετικά με τις περίεργες συμπεριφορές έχω αντιμετωπίσει αμηχανία από τα άτομα που δεν έχουν την θέληση να προσεγγίσουν την οπτική μου.

8) Οι καλλιτέχνες βιώνουν επίσης την κρίση του απλού κόσμου. Οι αντιδράσεις αυτών των ανθρώπων είναι διαφορετική σε κάθε σου δημιουργία;


Όπως προανέφερα τα έργα μου έχουν κάτι να ξυπνήσουν στον κόσμο του υπερσυνείδητου και υποσυνείδητου όποιου το αντικρίζει. Αυτή η λειτουργία δεν είναι πάντα άμεση και σαφής. Σίγουρα είναι μια πολύ διαφορετική διαδικασία από το να αντικρίσει κάποιος μια φωτογραφία ενός εξώφυλλου περιοδικού και να πει :

« Τι ωραία φωτογραφία! Τι ωραίο μοντέλο!».

Είναι μια λειτουργία βαθύτερη. Τα έργα μου είτε αρέσουν είτε όχι συνεχίζουν να λαμβάνουν εκφράσεις αμηχανίας.

9) Συνεργάζεσαι κυρίως με ερασιτέχνες. Μια επαγγελματική συνεργασία θα είχε την ίδια αίσθηση;


Τέχνη και επαγγελματίες δύσκολα δένουν. Οι επαγγελματίες υποκρίνονται, οι ερασιτέχνες ταξιδεύουν. Αυτό το ταξίδι με γοητεύει. Είναι μια αμφίδρομη σχεδόν τελετουργική εμπειρία η καλλίτεχνική μου συνεργασία με ερασιτέχνη. Σίγουρα όπως με εκφράζουν και τα άτομα με τα οποία έχω συνεργαστεί ήταν μια εμπειρία μοναδική και αξέχαστη αυτή μας η επαφή.

10) Η επιμονή σου στην τέχνη διακρίνεται μέσω άλλων έργων σου. Η επήρεια του κινηματογράφου σκιαγραφεί μια διαφορετική οπτική;

Ο κινηματογράφος έχει ως βάση τη φωτογραφία. Τα σημαντικότερα μέρη μιας καλλιτεχνικής ταινίας είναι στατικά. Σίγουρα οι κινηματογραφικές μου επιρροές με έχουν επηρεάσει στο να θέλω να δώσω μια κίνηση σε κάτι το στατικό. Μια ολόκληρη ιστορία μπορεί να κρύβεται πίσω από μια φωτογραφία και σίγουρα ο εξπρεσσιονισμός και η αμερικάνικη εκδοχή του τα film noir έχουν απόλυτη σχέση με αυτό που έχω στο νου μου για την διπλή φύση του ανθρώπου. Φωτεινή και σκοτεινή ταυτόχρονα όπως προδίδει ο ιδιαίτερος φωτισμός με έντονο contrast σε αυτά τα έργα. Σίγουρα έχουν δει πολλοί τέτοια έργα μα δεν ξέρω πόσοι τα κατάλαβαν. Τα έργα μου Acte Noir και Worth Killing For εκφράζουν ότι προανέφερα.

11) Ο χώρος του κινηματογράφου είναι μια παρακίνηση για να φτάσεις σε επόμενο επίπεδο; Μια σκηνή είναι καλύτερη αποτύπωση μιας κατάστασης ή η φωτογραφία δίνει περισσότερη δυναμική σε σχέση από μια κίνηση;

Ήδη ξεκινάω τα πρώτα μου βήματα στο φιλμ. Όπως ανέφερα πριν ο κινηματογράφος βασίζεται στην φωτογραφία και τα πιο δυναμικά του κομμάτια είναι στατικά οπότε η οπτική μου θα είναι καθαρά φωτογραφική. Αγαπημένοι δημιουργοί όπως ο Χίτσκοκ, ο Μελβίλ και οι γερμανοί πρωτοπόροι του εξπρεσσιονισμού είναι και θα είναι τεράστια επιρροή στην αισθητική μου.

12) Δραστηριοποιείσαι σε κάποιον διαφορετικό κλάδο πέρα της φωτογραφίας;


Αυτό το διάστημα ασχολούμαι με το εμπόριο και το μάρκετινγκ και ότι γραφιστικό χρειάζονται. Επίσης, έχω ασχοληθεί με την μουσική και ελάχιστα με την ποίηση. Πάντοτε όμως ασχολούμαι με το ανθρώπινο πνεύμα εξερευνώντας το μέσα από βιβλία, συζητήσεις και κάθε μορφή τέχνης.

13) Πως αναμένεις να σε βρουν οι τελευταίοι μήνες του 2018 και ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Αναμένω να με βρουν σε μεγάλες αλλαγές λίγο σουρρεαλιστικές όπως και τα έργα μου. Τα μελλοντικά μου σχέδια αλλάζουν συνεχώς, μα προς το παρόν έχω στο μυαλό μου συνεργασίες με καλλιτέχνες αλλόκοτους και προκλητικούς σαν εμένα, κάποια ιδιαίτερη έκθεση φωτογραφίας και την δημιουργία του πρώτου μου φιλμ.

Link σελίδας του Ανέστη Χατζήμπεη : https://www.facebook.com/Anestis-Chatzibeis-Photography-664408176952056/

Κάποιος είπε | Ειρήνη Ασημένου


Κάποιος είπε,
Τι γυρεύετε μέσα σε σπασμένα παράθυρα;
Και οι φωνές έσπασαν σαν ένα κρύσταλλο κάτω από ανυπόφορη ζέστη.
Τα χαμένα,
είδα κάποιον να γράφει με τη σκόνη στο τραπέζι μπροστά μου και έσκυψα για να μην μαρτυρήσω  το δάκρυ του.
«Αυτά που ξεχάσαμε δεν είναι χαμένα, γιατί κάποιοι θυμούνται,
πως αυτοί που κοιμούνται, δεν βλέπουν πάντα τα όνειρα που κάνουν την μέρα»
 είπα χαμηλόφωνα και άναψα τον φανό που βρήκα στα πόδια μου.
Η νύχτα σκόνταψε με ταχύτητα στο φώς των ματιών μου κι εγώ ξενύχτησα άγρια
Για να βρω την αλήθεια…




Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Παναγιώτης Κελάνδριας: Το πιο επώδυνο στην τραγουδοποιία είναι το να ξέρεις τι πρέπει να αφήσεις εκτός



Συνέντευξη στην Κάλλια Βαβουλιώτη


Κάποιοι τον γνωρίζουν από την ακαδημαϊκή του ιδιότητα στο μεταφραστικό τμήμα του Ιονίου Πανεπιστημίου, κάποιοι πάλι έχουν αγαπήσει τα τραγούδια του ακροβατούν μεταξύ παράδοσης, εντέχνου και ροκ. Όπως και να'χει ο Παναγιώτης Κελάνδριας είναι μία ιδιαίτερη και χαρισματική περίπτωση μουσικού που δεν κάνει συμβιβασμούς στη μουσική του, που ψάχνει την ουσία για να την αποδώσει με τον δικό του τρόπο στους ακροατές δίνωντας τους ίσως κάποιο "ηθικό δίδαγμα". Εκεί που η μετάφραση συναντά το τραγούδι, υπάρχει ο Παναγιώτης Κελάνδριας με τον οποίο συναντηθήκαμε πριν λίγες μέρες στη γειτονιά που μεγάλωσε, τη Ν. Φιλαδέλφεια στο La Casa Trattoria Cafe.



Αρχικά να σας καλωσορίσουμε στο περιοδικό Pause, θα θέλαμε να μας πείτε κάποια πράγματα για  να σας γνωρίσουν και όσοι αναγνώστες μας δεν σας γνωρίζουν.

Ονομάζομαι Παναγιώτης Κελάνδριας, ζω και εργάζομαι στην Κέρκυρα, μεγάλωσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Είμαι καθηγητής στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο στο τμήμα μετάφρασης και διερμηνείας. Γράφω τραγούδια , ξαναξεκίνησα το 2009 γιατί είχα σταματήσει τις ζωντανές εμφανίσεις από το '87.Κάνω εμφανίσεις σε Κέρκυρα ,Αθήνα και άλλα μέρη στην Ελλάδα. Έχω βγάλει μέχρι στιγμής, τρεις δίσκους και τώρα ετοιμάζουμε τον τέταρτο.

Τι αποτέλεσε το έναυσμα  για την ενασχόληση σας με τη μουσική; Υπήρξε κάτι που σας ώθησε στις τέχνες στα παιδικά σας χρόνια;

Ο πατέρας μου ήταν πιανίστας και για ένα διάστημα έπαιζε επαγγελματικά, παράλληλα  στο σπίτι ακούγαμε όλα τα είδη μουσικής .Η μητέρα μου, είχε επίσης μουσική παιδεία οπότε όλο αυτό μας επηρέασε  σε μεγάλο βαθμό . Με εμένα έτυχε να έχω λίγο ταλέντο παραπάνω και έτσι ασχολήθηκα.  Ξεκίνησα με πιάνο, αλλά επειδή σπούδαζα μακριά από το σπίτι το  82 δεν είχα πρόσβαση σε πιάνο και έτσι προέκυψε η κιθάρα.

Μεγαλώσατε στη Ν. Φιλαδέλφεια και τώρα εργάζεστε στην Κέρκυρα. Πως σας επηρέασε καλλιτεχνικά η μία και πως σας εξέλιξε η δεύτερη;


Είχα πολλά και διαφορετικά ακούσματα  από το σπίτι. Αυτό που μου έδωσε η Ν. Φιλαδέλφεια ήταν το να καταλάβω τι σημαίνει να ξεσπιτώνεσαι. Η γιαγιά μου για παράδειγμα, έλεγε πότε θα γυρίσουμε στην πατρίδα, τη Μ. Ασία αλλά ξέρετε, αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι ποτέ δεν άκουσα έναν λόγο μίσους για τους Τούρκους και αυτό είναι εντυπωσιακό και έχει μια σημασία και αξία .Το γεγονός δηλαδή ότι καταλάβαιναν τους λόγους του ξεριζωμού. Τώρα η Κέρκυρα, δεν θεωρώ ότι μου πρόσθεσε κάτι καθότι τα κλασσικά ακούσματα τα είχα από το σπίτι. Πάντως, να γνωρίζετε ότι στην Κέρκυρα υπάρχουν πολλά παραδοσιακά τραγούδια με ιταλικές επιρροές που οι Κερκυραίοι  δεν γνωρίζουν.


Εκτός από μουσικός, εργάζεστε και ως καθηγητής οικονομικής μετάφρασης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Πως εξισορροπούνται αυτές οι δύο ιδιότητες; Αν έπρεπε να αφήσετε μία ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Εξισορροπούνται από την άποψη ότι  όπως και το Πανεπιστήμιο έτσι και η μουσική είναι  απαιτητική δουλειά και χρειάζεται χρόνο . Ωστόσο δε μπορεί κανείς να ασχολείται μόνο με τις απαιτήσεις του Πανεπιστημίου, τα απογεύματα λοιπόν είναι η ώρα που ασχολούμαι με τη μουσική.Σαν διαδικασίες και φιλοσοφία η μετάφραση και η μουσική μοιάζουν πολύ. Όπως θα γράψεις ένα επιστημονικό άρθρο , έτσι θα γράψεις και ένα τραγούδι. Τα κοινά στοιχεία τους είναι  ότι θέλουν διάβασμα, συνθετική και αναλυτική σκέψη και το πιο δύσκολο και επώδυνο είναι να ξέρεις τι να αφήσεις εκτός σε ένα πνευματικό έργο γιατί γενικά έχουμε την τάση να προσθέτουμε πιο πολλά.Νομίζω πως δεν θα μπορούσα να επιλέξω το ένα από τα δύο γιατί τα αγαπώ εξίσου.


Στο πανεπιστήμιο-υποθέτω- πως συναναστρέφεστε με πολλά νέα παιδιά. Τι σκέφτεται για τη νέα γενιά ο καθηγητής κ. Κελάνδριας και τι ο καλλιτέχνης;

Το πανεπιστήμιο προσπαθούμε να το αλλάξουμε, αλλά δυστυχώς έχει εξελιχθεί  όχι σε έναν χώρο που μεταλαμπαδεύονται γνώσεις αλλά σε μία χυδαία επιχείρηση παραγωγής ανθρώπων με στοχευμένες γνώσεις. Οι περικόπές των χρηματοδοτήσεων αναγκάζουν τα πανεπιστήμια να στραφούν σε προγράμματα. Αν η μουσική μπορούσε να μου εξασφαλίσει μία αξιοπρεπή ζωή θα επέλεγα σίγουρα τη μουσική.Όταν  έρχεται ο τεχνοκράτης και παρεμβαίνει στο έργο του καθηγητή και σου λέει πόσο κόσμο μου έφερες και παράλληλα παρεμβαίνει στα ερευνητικά σου ενδιαφέροντα είναι και λίγο βιασμός. Στην Αγγλία, για να καταλάβετε υπάρχουν συνάδελφοι που νοσηλεύονται σε ψυχιατρεία επειδή δεν μπορούν να δεχτούν την όλη κατάσταση, αλλά ακόμα και στη μουσική γίνεται το ίδιο, το επιθυμητό είναι η παραγωγή.


 Βλέποντας όλη αυτή την κατάσταση,στεναχωριέμαι για τα παιδιά γιατί έρχονται με διάθεση να μάθουν κάποια πράγματα  και απογοητεύονται. Τα παιδιά είναι σχεδόν καταθλιπτικά βλέπουν ότι εδώ δεν υπάρχει μέλλον, οι μισοί και παραπάνω απόφοιτοί μας είναι στο εξωτερικό.Το όλο πρόβλημα είναι συστημικό. Αν δεν ανατραπεί ο καπιταλισμός δεν θα αλλάξει καμία κατάσταση αλλά και τα παιδιά ακόμα και αν τους δείξεις την άλλη προοπτική έχουν να αντιμετωπίσουν την μοιρολατρία των γονιών, της κοινωνίας κλπ.

 Στα μουσικά πράγματα εμφανιστήκατε με το συγκρότημα «Μικρόκοσμοι». Τι σας λείπει από τότε;

Αν κάτι μου λείπει, είναι ο ενθουσιασμός του ανθρώπου που ξεκινάει να κάνει κάτι διαφορετικό και ίσως και η άγνοια κινδύνου που έχεις όταν είσαι νέος.Όσο ασχολείσαι με τη μουσική και μπαίνεις πιο βαθιά βλέπεις ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά απ’ότι νόμιζες. Αλλά και πάλι βρίσκεις τον ενθουσιασμό σε νέες συνεργασίες νομίζω. Δεν ξέρεις τι σε περιμένει, οι συνθήκες περισσότερο, είσαι έτοιμος να κατακτήσεις τον κόσμο αλλά βλέποντας πως είναι δομημένος ο κόσμος της μουσικής πως κινείται, προσγειώνεσαι λίγο, μάλλον σοβαρεύεις.

Σήμερα εκτός απ’όσα κάνετε μόνος σας , συνεργάζεστε και με τους ΑΡΑΘΕΛ. Πως προέκυψε η συνεργασία;

Οι ΑΡΑΘΕΛ είναι ένα σχήμα που τους απαρτίζει η Αρετή Κοκκίνου, ο Αλέξανδρος Καστανιώτης και η Θέλμα Καραγιάννη. Την Αρετή τη γνώρισα μέσα από τη Μαρία  Παπαδάκη- που είναι και ο πρώτος άνθρωπος που μου πήρε συνέντευξη όταν ξεκινήσαμε με τους Μικρόκοσμους -στην παρουσίαση του βιβλίου της ,την οποία θέλησε να συνοδεύσει με κάποιους τραγουδοποιούς.Τότε δε γνώριζα πολύ κόσμο στην  Αθήνα και ρώτησα τη Μαρία αν γνωρίζει κάποιον που θα μπορούσε να με συνοδεύσει στη κιθάρα και μου πρότεινε την Αρετή. Με τα παιδιά συνεργαστήκαμε στον τρίτο δίσκο , ψάχναμε μια ευκαιρία να παίξουμε μαζί και μας δόθηκε και θα μας δείτε παρέα επί σκηνής και αυτή την Πέμπτη στο Θέσις 7.

Μιλήστε μας για το “Via Negativa” , πως προέκυψε το album που ακολούθησε το «Αγγελοστάλσημο».

Η αφορμή για να ξεκινήσει ο δίσκος, ήταν όταν μου ζήτησε ο Αλέξανδρος Γερασίμου να μελοποιήσω στίχους  κάποιων μαθητών του «Μικρού Πολυτεχνείου» ο οποίος διοργάνωνε στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο μια βραδιά στιχουργών όπου γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί τραγουδοποιοί θα μελοποιούσαν στίχους των μαθητών. Μου έστειλε ο Αλέξανδρος κάποιους στίχους, επέλεξα το «Ρούχο του Θεού» για το οποίο η μουσική μου βγήκε πολύ γρήγορα - πράγμα που δε συμβαίνει συχνά- έστειλα το μελοποιημένο μιλήσαμε με τον Θοδωρή μου έστειλε κι άλλους στίχους , μου άρεσαν οι στίχοι του , του άρεσε η μουσική μου και προέκυψε ο δίσκος με αυτά τα δέκα τραγούδια.

Το «Via Negativa” είναι ένας τίτλος που προέκυψε από έναν συνάδελφο στο πανεπιστήμιο που μου έδωσε την ιδέα, σημαίνει "η αρνητική οδός". Το "Via Negativa" είναι ένα σύστημα φιλοσοφικής και θρησκευτικής σκέψης του  ύστερου Μεσαίωνα που  προσπαθεί να προσδιορίσει την ουσία του θείου ψάχνοντας να βρει όχι τι είναι αλλά τι δεν είναι και επειδή και τα τραγούδια έχουν ένα αντίστοιχο περιεχόμενο, δε διέπονται από διδακτισμό νομίζω πως ταίριαξε.

Αν και έχετε δοκιμάσει να γράψετε δικά σας τραγούδια με δική σας μουσική και στίχο, πολύ συχνά πλέον επιλέγετε στίχους άλλων ανθρώπων. Πόσο εύκολο είναι να προσπαθείτε να αναδείξεις τις λέξεις άλλων με τη μουσική σας;

Όταν μελοποιείς δικά σου κομμάτια είσαι πιο ελεύθερος γιατί ξέρεις τι έχεις γράψει. Όταν μελοποιείς στίχους άλλων ανθρώπων, πρέπει να τους μελετήσεις πολύ, να τους αποκρυπτογραφήσεις , πρέπει να τους ξεκλειδώσεις. Έπειτα είναι και πιο χρονοβόρα διαδικασία αλλά είναι πολύ ενδιαφέρουσα, γιατί έχεις  διάδραση, μπορεί να γράψεις μουσική αλλά πρέπει να εγκριθεί και από τον στιχουργό. Πρόκειται όμως για μία πολύ γοητευτική διαδικασία.

Θα ήθελα να μου πείτε ένα τραγούδι που θα θέλατε να έχετε γράψει εσείς, μια ταινία που θα πρωταγωνιστούσατε και ένα βιβλίο που θα θέλατε να μεταφράσετε.

Δεν έχω ζηλέψει πολλά τραγούδια, αλλά αν μπορώ να πω ότι έχω ζηλέψει κάποιο είναι το «Εγώ δεν είμαι ποιητής» του Νίκου Παπάζογλου. Toν θεωρώ πολύ μεγάλο καλλιτέχνη και ακόμα κι αν είχε γράψει μόνο αυτό το τραγούδι θα άξιζε το πέρασμα του από την ελληνική μουσική σκηνή.Τώρα όσον αφορά το έργο, νομίζω πως δε θα μπορούσα να παίξω – ένας φίλος καθηγητής του Ιονίου μου είχε προτείνει να παίξω Λόρκα στο θέατρο αλλά επειδή νομίζω πως δεν θα ήμουν καλός αρνήθηκα. Πάντως, θα ήθελα να υποδυθώ ένα ξωτικό από τον άρχοντα των δαχτυλιδιών.Είχα διαβάσει παλιότερα τον Τόλκιν και με είχε ξετρελάνει.Τώρα για το βιβλίο θα ήθελα να είχα μεταφράσει πρώτος τα ποιήματα του Pablo Neruda, αλλά το έκανε η Δανάη Στρατηγοπούλου ή του Antonio  Machado, τον είχε κάνει σύμβολο ο Victor Jara ο οποίος είχε μελοποίησει ποιήματα του Machado.

Με ποιους καλλιτέχνες θα θέλατε να συμπράξετε;

Θα ήθελα να συνεργαστώ με το Νίκο Παπάζογλου-αν και πλέον δεν είναι εφικτό.  Από εκεί και πέρα νομίζω θα είχε ενδιαφέρον να συμπράξω με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα η δουλειά του, είναι από τους συνθέτες που ανανεώνονται συνέχεια, δεν ψάχνει συγκεκριμένες φόρμες για να αναπαράγει, αλλά αναζητά  συνεχώς καινούρια πράγματα για να δώσει. Τρομερό ενδιαφέρον έχει και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος επιλέγει να δίνει τα τραγούδια του σε άλλους και αυτό είναι πολύ όμορφο γιατί παίρνουν άλλη διάσταση.


Πως βλέπετε τη μουσική βιομηχανία σήμερα; Θεωρείτε πως υπάρχει χώρος για το ποιοτικό τραγούδι ; Του δίνεται η ανάλογη προσοχή σε μια εποχή που επικρατεί η επιφάνεια;

Χώρος για το ποιοτικό τραγούδι πάντα υπάρχει, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον κόσμο. Προσωπικά το βλέπω σαν μια τάση του ανθρώπου να προσπαθεί να αντισταθεί στο θάνατο που του φέρνουν. Είχα δει ένα ντοκιμαντέρ τις προάλλες για τη Βραζιλία,που ενώ υπάρχει μία τρομερή κρίση, οι άνθρωποι αντιστέκονται. Στην Ελλάδα υπάρχουν εκπληκτικά παιδιά που κάνουν πολύ αξιόλογες δουλειές, τώρα από εκεί και πέρα υπάρχει το σύστημα, έχουν αλλάξει οι μουσικές σκηνές, βασίζονται πλέον στους καλλιτέχνες που σίγουρα θα τους επιφέρουν κέρδος με αποτέλεσμα ο καλλιτέχνης να βρίσκεται σε ένα φαύλο κύκλο που ενώ ψάχνει χώρους για να παίξει και να μάθει περισσότερος κόσμος τη δουλειά του, τα μαγαζιά θέλουν έτοιμο κόσμο. Παράλληλα οι ραδιοφωνικοί σταθμοί προβάλλουν συγκεκριμένα πράγματα.Φτάνει να ακούσοει κανείς δυο μέρες ένα σταθμό και ξέρει τι θα παίξει το επόμενο εξάμηνο. Ξέρετε πόσοι μουσικοί δουλεύουν σε άσχετες δουλειές και προσπαθούν να μαζέψουν χρήματα για να καταφέρουν να μπουν στούντιο και να ηχογραφήσουν κάποιο τραγούδι; Είναι ακριβό το σπορ μας και δυστυχώς δεν μπορούν να το κάνουν όλοι.

Συγχρόνως, οι εταιρίες δεν προωθούν όπως παλιότερα, χωρίς αυτό να τις καθιστά ανέντιμες αφού σε ενημερώνουν από πριν πως θα λειτουργήσουν και από την άλλη κανείς δεν αναρωτιέται πως θα ζήσει ο μουσικός με αποτέλεσμα να μην υφίσταται πλέον επάγγελμα.


Με αφορμή την εμφάνιση σας στο Θέσις 7, αυτή την Πέμπτη 18 του μήνα, πείτε μας αν επιλέγετε εσείς τις αραιές εμφανίσεις ή πρόκειται για έλλειψη χρόνου; Τι θα ακούσουμε και τι θα δούμε εκείνη τη βραδιά;

Θα ήθελα να κάνω περισσότερες εμφανίσεις , αλλά είναι πολύ δύσκολο καθώς δεν μπορώ να φεύγω συνέχεια από την Κέρκυρα και να αφήνω συχνά τη δουλειά μου.Παράλληλα δεν μπορείς να έχεις έτοιμο κόσμο να σε περιμένει στην Αθήνα. Αλλά και από την άλλη στην Κέρκυρα το κοινό είναι αρκετά περιορισμένο, όταν φτιάχνεις ένα πρόγραμμα  πρέπει να έχει διάρκεια ενός εξαμήνου. Θα μας δείτε επί σκηνής με τους ΑΡΑΘΕΛ σε μία βραδιά με τίτλο "Ιστορίες με ηθικό δίδαγμα".

Ο τίτλος της βραδιάς που ετοιμάζετε  έχει τίτλο «Ιστορίες με ηθικό δίδαγμα». Ποιες είναι αυτές για εσάς; Έχετε κάποιες να μας διηγηθείτε;

Καμία (γέλια). Ονομάσαμε έτσι τη βραδιά από ένα τραγούδι με τίτλο «Ιστορία με ηθικό δίδαγμα». Νομίζω πως ο καθένας ακούει και βγάζει το δικό του ηθικό δίδαγμα, άλλωστε όλα τα τραγούδια έχουν κάτι να πουν αλλά το θέμα είναι να μην σου δίνουν στο πιάτο την ουσία τους. Δεν είναι τυχαίο ότι μπορεί να κάνεις ένα live και ένα τραγούδι να το έχουν καταλάβει τρεις άνθρωποι διαφορετικά, να έχουν κάνει τη δική τους ακρόαση και να έχουν λάβει ένα διαφορετικό μήνυμα και να έρθουν μετά να σου μιλήσουν γι'αυτό. Δεν είναι σχετικισμός, αλλά αφήνεις ένα περιθώριο ερμηνείας .

Έχετε κάποιο motto ή κάποια φιλοσοφία ζωής με την οποία πορεύεστε; Και τι σας κάνει ευτυχισμένο;

Δεν έχω κάποιο motto, τώρα όσον αφορά τη φιλοσοφία ζωής προσπαθώ να μην μπω στο λούκι του καταναλωτισμού . Έχω επαγγελματικό δίπλωμα αλλά δεν έχω αυτοκίνητο γιατί πολύ απλά δε μου χρειάζεται. Νομίζω πως το σημαντικό είναι ν' αγωνίζεται  κανείς γι’αυτά που πιστεύει.

Κάποτε με ρώτησαν, τι θα ήθελα από τη ζωή μου, το ένα είναι να πάρει Champions League η ΑΕΚ και το άλλο να ανατραπεί ο καπιταλισμός. (γέλια). Τώρα ευτυχία δε νομίζω ότι υπάρχει, αλλά ότι πρόκειται για μεμονωμένες στιγμές που νιώθεις ευτυχής και σε κρατούν, σου δίνουν κουράγιο να συνεχίσεις.

Τι άλλο να περιμένουμε από εσάς στο άμεσο μέλλον;

Κάποιοι λένε ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει! Ετοιμάζω έναν καινούριο δίσκο ενώ θέλω να αυξήσω τις live εμφανίσεις μου. Στον καινούριο δίσκο  ενορχηστρώσεις έχει κάνει πάλι η Αρετή Κοκκίνου και θεωρώ ότι αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί πάντα ο ενορχηστρωτής καλείται να δει πράγματα που εσύ ίσως να μην έχεις σκεφτεί πάνω σε αυτά που έχεις γράψει και σίγουρα θα την κάνει και πιο γρήγορα γιατί είναι κάτι που έχει ξανακάνει.

 Σας  ευχαριστούμε   για την όμορφη συζήτηση. Υπάρχει κάτι,κάποιο μήνυμα που θα θέλατε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες μας;

Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να μοιραστώ , είναι τα νέα παιδιά να κυνηγούν τα όνειρά τους.





Παρουσίαση | Τυχερό | Κώστας Καβανόζης | Πινακοθήκη Ξάνθης

Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά.


[Την Παρασκευή στην Πινακοθήκη της Ξάνθης στις 19:00 ο κύκλος των παρουσιάσεων κλείνει και οι ήρωες του Τυχερού βγαίνουν απ' το βιβλίο και συζητούν με τον συγγραφέα του.

"Όλα τα πρόσωπα του μυθιστορήματος υπήρξαν, όλα τα λόγια ειπώθηκαν και όλα τα γεγονότα συνέβησαν".




--

Πέμπτη απόγευμα. Περνάει τρέχοντας τη δίφυλλη τζαμένια πόρτα. Το Τυχερό σε στοίβες. Το εξώφυλλο εντυπωσιακό, αλλά δεν της δίνει κανένα στοιχείο για το μέσα. Της μένει όμως μια κάθετη ραγισματιά πέρα για πέρα. Σα μαχαιριά μοιάζει. Αναρωτιέται βιαστικά και τρέχοντας περνάει στο ταμείο. Δεν έχει πολύ χρόνο. Η χαρά μερικές φορές έρχεται άξαφνα. Η συγκίνηση μερικές φορές είναι διπλή. Μια "Αλεπού" την τραβάει επιτακτικά απ΄το μανίκι και τη ρωτάει τι ώρα είναι. ΄Ωρα είναι, αλλά δεν ξέρει για τι.


Στον καναπέ ξεκαθαρίζουν όλα. Για χαρτομάντιλα έχει τα χέρια της. Διαβάζει στο γραφείο, ανάμεσα στα τηλεφωνήματα, διαβάζει στο τρόλεϊ. Και δυο μέρες μετά, μένει εκεί : στον Keleti Pályaudvar, κεντρικό σταθμό της Βουδαπέστης. Είναι όμορφος, ιστορικός. Δεν έχει πια καμιά αγωνία. Ξέρει γιατί. Επίτιμη δημότης πια, κι ας μην επισκέφτηκε τους τόπους που ξέρει από πάντα. Τα βιβλία ευτυχώς δεν απαιτούν βίζα. Κι εκείνη κέρδισε εισητήριο διαρκείας.


΄Οσοι βρίσκεστε στα Βόρεια και μπορείτε, κάντε τη διαδρομή ως τις σελίδες του Τυχερού. Μπορεί να γεμίσει και το δικό σας κατώφλι σπυριά από ρόδι. Το συνηθίζει αυτό το βιβλίο. Μάθετε για τι.-








Αλεξάνδρα Κόνιακ @Σταυρός του Νότου Club την Κυριακή 21 Οκτωβρίου


Κυριακή 21 Οκτωβρίου

Σταυρός του Νότου Club



Τα τελευταία δύο χρόνια, οι συναυλίες της Αλεξάνδρας Κόνιακ έχουν αποκτήσει ένα χαρακτήρα πολύ αναγνωρίσιμο. Σε αυτό συμβάλλουν οι σταθεροί συνεργάτες της, η λεπτομερής προσέγγιση στις ενορχηστρώσεις και φυσικά η ίδια, που κατασταλάζει ολοένα και περισσότερο στο τι είναι αυτό που προσφέρει στο κοινό της. Αποφασιστικό ρόλο σε αυτή τη δυναμική διαδικασία παίζει ο πρώτος προσωπικός της δίσκος με τίτλο «Λαχείο» (Polymusic,12/2017), σε στίχους και συνθέσεις του Χρίστου Σερενέ, που μοιάζει να έλκει μουσικά όλο της το πρόγραμμα. Έτσι, πέρα από το κέφι, τη συγκίνηση, τον εντυπωσιασμό και ό,τι άλλο μπορεί να προκαλέσει, καταθέτει παράλληλα τη δική της, σύγχρονη, χωρίς ταμπέλες και ταμπού, μουσική πρόταση. 

Πιάνο/ Ενορχηστρώσεις: Χρίστος Σερενές 
Τύμπανα: Νίκος Παγώνης 
Μπάσο: Γιάννης Νάτσιος 
Κιθάρα: Αλέξης Ζορμπάς 
Ηχοληψία: Παύλος Πανταζόπουλος