Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Δέκα χάικου | Θωμάς Δ. Τυπάλδος


1

σκέψη η μορφή
αντίμετρα τα μέτρα
σε περιμένω


2

ήλιος στον άδη
ή το γυμνό κορμί σου
με προσεγγίζουν


3

μύρισε στάχτη
το λιμάνι απουσία
καλώ σε(,) θλίψη

4

βήματα στον αφρό
μαυροπίνακας νωθρός
μέρες προσιτές


5

φύσης τραγούδια
σε πράσινο λογισμό
άνθρωποι πλέουν


6

εικόνες εχτές
εκτεθειμένος είσαι
τώρα δεν είναι

7

πέφτει χαλάζι
η γέφυρα δακρύζει
σ' ένα “σ' αγαπώ”

8

γυναίκα μπροστά
στην ελευθερία βλέψη
μπροστά στη σκέψη


9


μες το μάτι του
ο κόσμος αλλάζει
μελαγχολία


10

άνοιξαν δρόμοι
θάλασσες πλατιές ορμούν
άνοιξης ρίμες


Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Θέατρο Τέχνης | Οι Δούλες | Σκηνοθεσία Μαριάννα Κάλμπαρη | Πρεμιέρα 22.2

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν
Υπόγειο
Πεσμαζόγλου 5 | Τηλ. 2103228706
Ζαν Ζενέ
Οι Δούλες
Πρεμιέρα 22 φεβρουαρίου
Σκηνοθεσία Μαριάννα Κάλμπαρη


Το έργο-μύθος του Ζαν Ζενέ ζωντανεύει και πάλι στη σκηνή του Υπογείου, 50 ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή του στο ελληνικό κοινό σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη , σκηνοθεσία Δημήτρη Χατζημάρκου και με τις Ρένη Πιττακή, Μαρίνα Γεωργίου, Εκάλη Σώκου στους τρεις ρόλους.
Η υπόθεση με λίγα λόγια έχει ως εξής: Δύο υπηρέτριες καταστρώνουν την εξόντωση της λατρεμένης αλλά και απόλυτα μισητής τους Κυρίας. Τα αφελή σχέδια τους αποτυγχάνουν και στρέφονται εναντίον τους. 
Τι είναι όμως αυτό που κάνει το έργο του Ζενέ να ανεβαίνει τόσο συχνά στην παγκόσμια σκηνή από το 1947 που γράφτηκε μέχρι τις μέρες μας; Σίγουρα: “Δεν πρόκειται για ένα έργο που θέλει να υπερασπιστεί τη μοίρα της τάξης των υπηρετών. Υπάρχει συνδικάτο που ασχολείται με τα ζητήματα αυτών των ανθρώπων. Πρόκειται για μια αλληγορική ιστορία...» διευκρινίζει ο ίδιος ο Ζενέ.                        
 

Οι δούλες, είμαστε εμείς. Με τα μικρά και μεγάλα μας όνειρα, τα ψέμματα που λέμε στον εαυτό μας και στους άλλους, την απελπισμένη ανάγκη μας να δραπετεύουμε από την πραγματικότητα, να φαντασιωνόμαστε μια άλλη ζωή από αυτή που ζούμε. Εμείς που ζηλεύουμε αυτό που δεν έχουμε και βασανιζόμαστε γιατί ξέρουμε ότι δε θα το αποκτήσουμε ποτέ. Εμείς που νιώθουμε φόβο, μίσος αλλά και λατρεία απέναντι στην εξουσία. Εμείς που δεν τολμάμε να ζήσουμε αληθινά.
Οι Δούλες είναι οι αντι-ηρωΐδες της τραγωδίας των ημερών μας. Και η Κυρία τους είναι η φτηνή θεά που ορίζει τη μοίρα τους. Που σκηνοθετεί τη ζωή τους. Καμμία μεγαλειώδης κάθαρση σε αυτή τη σύγχρονη τραγι-κωμωδία.  Ανθρώπινες στιγμές μόνο. Σκληρές, τρυφερές, αστείες, βίαιες, συγκινητικές. Και πάνω απ΄όλα, μια βαθιά ανάγκη για «παιχνίδι» μέχρι τελικής πτώσης. Αυτή την ανάγκη που κινεί το ίδιο το θέατρο και κρατά ζωντανή την επιθυμία μας να καταφεύγουμε σε αυτό είτε ως δημιουργοί, είτε ως κοινό. Αναζητώντας αυτό το «κάτι» που η ζωή επιμένει να μας κρύβει.

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Συνεργάτης στη Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Δραματολόγος παράστασης:  Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη
Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς
Επιμέλεια κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου
Σχεδιασμός φωτισμού: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη- Εκτέλεση παραγωγής: Μαριλένα Μόσχου
Επεξεργασία ήχου- Β βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Ευστρατίου
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Παίζουν: Κάτια Γέρου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Μαριάννα Κάλμπαρη
Παραστάσεις έως 1.4.2018:
Τετάρτη και Κυριακή 8μμ, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο 9.15μμ
Τιμές εισιτηρίων:
Τετάρτη και Παρασκευή 15 ευρώ/10 ευρώ μειωμένο/8 ανέργων
Πέμπτη: 10 ευρώ γενική είσοδος
Σάββατο-Κυριακή: 16 ευρώ/ 12 ευρώ μειωμένο και ανέργων

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Σόδα | Μαριλένα Κολλάρου


Έφυγες,
αφήνοντας στον πάγκο της κουζίνας
ένα μισοάδειο μπουκάλι
σόδας.
Δεν συνειδητοποίησα το μήνυμα,
ότι θα έπρεπε να χωνέψω
την ανερχόμενη απουσία σου.
Δεν κατάλαβα ότι σήμαινε
«φεύγω για πάντα
κοίτα να το χωνέψεις». Θα προβώ σε μια μικρή μετατροπή:
Να «τα» χωνέψεις•
τα βαριά μεσημεριανά
μα κυρίως τα βραδινά.
Τα ασήκωτα
που δεν χωνεύονται
όσο κι αν ανεβοκατεβαίνω το μικρό σαλόνι,
όσο κι αν περπατώ ώρες στην πόλη.
Αναφορικά με τη σόδα,
δεν θα την πειράξω.
Αφενός, για να έχω κάτι που σε θυμίζει
αφετέρου, επειδή δεν πειράζουμε ξένα πράγματα...
Γιατί απορείς;
Ξένος δεν θέλησες να είσαι;



Το ποίημα της ημέρας | Γαλάζια σπλάγχνα | Νίκος Καρούζος



Κάτοικε τοῦ ὀνείρου
μαζεύω τὴ φωνή μου ἀπὸ κάθε ἄκρη
καὶ τὸ ὑπόλειμμά της αὐτὸ στὴ σινδόνη τῶν δέντρων
κ᾿ ἐκεῖνο κεῖ ψηλὰ στὸ σκουριασμένο βράχο
ὅπου ὀργίζεται ὁ γερο-κόρακας
συγκεντρώνομαι
γιὰ τὴ μεγάλη ἀποκάλυψη
ρίχνω στὸν ἄνεμο μακρόσυρτη ἀγάπη:
Τὴν θέλω ἐγὼ τὴν ἀπελπισία μου
δὲν τὴν ἀνταλλάσσω μὲ θαλπωρὴ ἄλλη
ἔχασα.
Μὰ χάνουν καὶ τ᾿ ἄνθη
τ᾿ ἄνθη ἀνοίγουν τὸ μοναδικὸ παράθυρο…
Κάλλιο νὰ πλανηθεῖ ὁ χαρταετός μου
δὲ θέλω πιὰ ν᾿ ἀγγίξω τὰ χρώματά του
κλείνω τὰ μάτια μου γιὰ νὰ δῶ.
Εἶναι ἡ φωνὴ ποὺ μὲ διασχίζει
κι ἄλλοτε ποὺ χτυπᾷ στὸν ἄκμονα
χίλιες φορές.
Εἶναι ἡ φωνὴ ἀπὸ ἕνα βάθος:
Γιὰ πάντα νὰ μὴν ἔχεις
τίποτα γιὰ τ᾿ ἀληθινὰ χέρια
μονάχος
ἀνήμπορος ἐκστατικὸς
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄξαφνη γιορτὴ τοῦ δευτερολέπτου
ποὺ παραδίδεται ὁ κόσμος.