Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

15 Οκτώβρη του 17' | Σταμάτης Παρασκευάς





Όλες οι κινήσεις μου: να ανάψω το φως, να πλυθώ και να νιφτώ, να ντυθώ και να φάω και να φανώ λειτουργικός και δημιουργικός στον κόσμο τον καθημερνό, όλα τελοσπάντων, είναι άλλοθι. Κι έτσι δε φταίω για όσα δεν κάναμε μαζί, φταίω για όσα έκανα. Μακάριος απολαμβάνω την ήρεμη και ηθική ελευθερία μου, αντί να ευθύνομαι για αυτό που θα σου προκαλούσα. Δε σμίγουν οι άνθρωποι, αν το δεις βαθειά στα απόκρυφα και στα κλεισμένα, έχουμε λίγα χρόνια ζωής, απ την ανυπαρξία ήρθαμε εδώ κι ύστερα πάλι ανυπαρξία. Σκληρό υλικό το δέρμα. Δε σμίγουμε, η ίδια η γη θα σβήσει στο διάστημα, για ποια επιθυμία μου μιλάς. Θέλω να κλάψω για όλο αυτό το μάταιο, να με πάρεις αγκαλιά και να με παρηγορήσεις. Δε θα σμίξουμε, ο αέρας θα παίρνει λίγο χώμα μου και θα το πάει αλλού. Θέλω να κλάψω: η θάλασσα είναι ένα πρόθυμο δάκρυ. Ή μια ανέκφραστη θλίψη που λιμνάζει στους ωκεανούς έτοιμη να δακρυστεί. Δε σμίξαμε, τι βάρος κι αυτό. Να πέσεις μέσα μου κι η άνωση να σε σώσει. Να πέσω εντός σου κι η έλλειψη βαρύτητας να μη με αφήνει να διαγράψω ίχνη. Πώς θα με βρεις; Βρες με. Βρες. Τι το σμίξιμο; Ντάξει πες πως έγινε. Ωραία πες πως υπήρξαμε. Κι όταν χαθούμε κι όλα χαθούν; Όλα τόσο μάταια; Μη. Μη με αγκαλιάσεις. Με αγκάλιασες. Έγινε ύλη η υπόνοια. Εσύ, να 'σαι: σε πιάνω. Εσένα που αγαπώ, πέρα από εικόνα έγινες κι εκών. Άκου. Μη. Όχι. Βλακείες. Ίσως. Ίσως να μην αρκούμε. Τίποτε να μη φτάνει. Κι ίσως γι' αυτό τίποτε δεν ξεχειλίζει κι όλα καλά και στη θέση τους. Βρες με. Ψύλλος στ' άχυρα. Καρφίτσα στο δάσος. Μέλι στον ωκεανό. Μη αρκετός.

Άτιτλο | Κατερίνα Τσίτση





Κι αν ταξιδέψεις ποτέ μην πηγαίνεις σαν ξένος προς τον τόπο που διαβαίνεις. Σέρνε τα πόδια στους δρομίσκους σα να γεννήθηκες εκεί, νιώσε το χώμα σα ρίζα από αιωνόβιο κουφάρι που έχει δει τον ήλιο αναρίθμητες φορές να γεννιέται και άλλες τόσες να πεθαίνει, μα πάντα με μια υπόσχεση πως θα ανασταίνεται κάθε αυγή. Διάβαινε τους σκονισμένους δρόμους σαν αέρας που περνά και σφηνώνεται στις χαραμάδες των τοίχων, εκεί χαμηλά, στο θεμέλιο λίθο κάθε ρημαγμένης εστίας. Ακούμπησε γερά στους τοίχους, η κάθε τους πέτρα ανιστόρητος πόνος, στα σπλάχνα του τόπου είναι, και αν τύχει και τις ψηλαφίσεις με την έγνοια καρφωμένη στα ακροδάκτυλά σου μην αυταπατάσαι, δεν θα σου μαρτυρήσουν μήτε τον πόνο μήτε το απαγχονισμένο φεγγαρόφως που θωρούν ενώ ιερουργεί τις νύχτες. Μην ταξιδεύεις σαν ξένος στους τόπους όπου διασχίζεις, μα σαν πλαστουργός θεός της κάθε φλέβας από όπου αναβλύζει ο πυρήνας των αστεριών.


Κι αν τύχει και περάσεις τις Ηράκλειες Στήλες αφουγκράσου τα αδυσώπητα στενά, αιώνες τώρα αδιάκοπα από εκεί κελαρύζει ετούτος ο κόσμος.

Στο δρόμο του Τζακ Κέρουακ | Κατερίνα Καλαμπάκα

Ο Τζακ Κέρουακ, ένα από τα κυριότερα πρόσωπα της Μπιτ γενιάς, πεθαίνει σαν σήμερα το 1969 σε ηλικία 47 ετών από εσωτερική αιμορραγία εξαιτίας της μακροχρόνιας κατάχρησης αλκοόλ .

Γιος γαλλόφωνων Καναδών μεταναστών. Θα χάσει τον μεγαλύτερο αδελφό του σε μικρή ηλικία και θα τον σημαδέψει, όπως και η παρακμή της οικογένειας του λόγω της μεγάλης ύφεσης εκείνη την εποχή στην Αμερική. Ο Τζακ, όμως, θα μοιράσει τον χρόνο του μεταξύ αθλημάτων και διαβάσματος. Ήταν πολύ καλός στον αθλητισμό και ξεχώρισε στο ράγκμπι. Καταφέρνει να πάρει υποτροφία στο Κολούμπια και μετακομίζει στην Νέα Υόρκη, που θα τον διαμορφώσει και θα τον καθορίσει.

Ως φοιτητής, ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με αρκετά από τα μετέπειτα μέλη της λογοτεχνικής μπιτ γενιάς, όπως τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ και τον Γουίλιαμ ΜπάροουζΠεριέγραψε τους φίλους του και γενικά την γενιά του ως ψυχικά κουρασμένη με την ζωή και τον κόσμο, έχοντας ένα αίσθημα ήττας (beatness), εισάγοντας ουσιαστικά για πρώτη φορά τον όρο Beat Generation.

Ως όρος αναφέρεται στο λογοτεχνικό κίνημα, το οποίο έδρασε την Αμερική τις δεκαετίες 1950-1960. Αν και στην πραγματικότητα αποτέλεσε μία ολιγάριθμη ομάδα (avant garde), η επίδραση της στην αμερικανική λογοτεχνία και κοινωνία ήταν αρκετά σημαντική, ώστε να χαρακτηριστεί ως μία καλλιτεχνική γενιά. Θεωρείται πως άσκησε επιρροή στα μεταγενέστερα κινήματα των χίπις και του πανκ κι ότι συνδέεται με το ρυθμό της τζαζ μουσικής.

Η γενιά του Κέρουακ δεν έδωσε απλά ένα νέο ύφος στην αμερικανική λογοτεχνία, αλλά προκάλεσε μια γενικότερη εξέγερση ενάντια στις κοινωνικές συμβάσεις της συντηρητικής κοινωνίας της δεκαετίας του '50. Την εποχή εκείνη κυριαρχεί στην κοινωνική ζωή η έννοια του αμερικανικού ονείρου. Η απόκτηση υλικών αγαθών έχει αναχθεί σε απόλυτο ιδανικό, ενώ παράλληλα το ψυχροπολεμικό κλίμα ευνοεί την καταδίκη κάθε μη συμβατικής συμπεριφοράς.

'Εδρασαν μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα και αντέδρασαν μέσω της λογοτεχνίας ενάντια στην αλλοτρίωση της αμερικανικής κοινωνίας. Οι τρόποι ζωής, που η ομάδα των μπιτ συγγραφέων υιοθέτησε, ήταν αντίθετοι προς τη χαρακτηριστική οικογενειακή ζωή της δεκαετίας του '50, ενώ αρκετοί από αυτούς πειραματίστηκαν με ψυχότροπες ουσίες, κυρίως παραισθησιογόνα, αποτυπώνοντας παράλληλα τις εμπειρίες τους στα έργα τους. Αρκετοί συγγραφείς ήρθαν σε επαφή και με τις ανατολικές θρησκείες και ιδιαίτερα τον ζεν βουδισμό. Πολλοί ακόμα, προέβαλαν στα έργα τους οικολογικά μηνύματα.

Το κίνημα άσκησε γενικά σημαντική επιρροή σε ολόκληρη τη δυτική κουλτούρα, αμφισβητώντας τις παραδοσιακές ή συμβατικές αξίες. Απλοποίησαν τη λογοτεχνική φόρμα, ξέχασαν τα σημεία στίξης, αύξησαν την προφορικότητα, έκαναν έντονη την συμβολικότητα , τις ακραίες εικόνες, τις απλές λέξεις, την επανάληψη κι έβαλαν στον κέντρο τον αναγνώστη κι όχι το συγγραφέα ή το κείμενο. Ήθελαν να μιλήσουν απλά και από μία διαφορετική ματιά, εκείνης του περιθωρίου και της τρέλας.

Η Μπιτ λογοτεχνία, αποτελεί σήμερα μέρος των προγραμμάτων σπουδών αρκετών αμερικάνικων κολεγίων. Πριν από το θάνατό του, ο Κέρουακ αναγνωρίστηκε ,επίσης, για το πειραματικό ύφος της πεζογραφίας του, ενώ συγκαταλέγεται από πολλούς στους μείζονες Αμερικανούς συγγραφείς.

Το 1949 πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι από τη Νέα Αγγλία στο Σαν Φρανσίσκο, μαζί με τον φίλο του Νιλ Κάσαντι και την πρώην σύζυγο του Κάσαντι, Λουάν. Την επόμενη δεκαετία, ο Κέρουακ ταξίδεψε σχεδόν σε όλη την Αμερική και το Μεξικό και τις περισσότερες φορές με ότο-στόπ! Η περιπλάνησή θα αποτελούσε τη βάση του περίφημου μυθιστορήματος του Στο δρόμο (On the Road). Αποτέλεσε το μανιφέστο της γενιάς του, το οποίο γεννήθηκε μέσα σε δύο εβδομάδες!






Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Σελιδοδείκτης | "Τα Κατά Αιγαίον Πάθη" του Κώστα Αρκουδέα

Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά



Τα Κατά Αιγαίον Πάθη - Εκδόσεις Καστανιώτη

Το κείμενο αυτό πόρρω απέχει από το να είναι κριτική. Είναι μια αίσθηση, μια αχλύ. Γι’ αυτό και γράφεται μόλις τελείωσα το βιβλίο.

Το άρχισα το καλοκαίρι. Το πήγα διακοπές στο χωριό αλλά εκεί δε διάβασα καθόλου, μονάχα έγραφα. Το πήγα ταξίδι με το intercity, αλλά δεν το άνοιξα παρά ελάχιστα. Στον προορισμό μου διάβασα δυο σελίδες πριν βουτήξω στη θάλασσα.Ύστερα γύρισα στην Αθήνα. 

Κάποιο πρωί άρχισα "Το χαμένο Νόμπελ", του ιδίου. Διάβασα εκατό σελίδες. Αυτό το κοίταγα. Μέρες πολλές να με περιμένει στο τραπέζι του σαλονιού. Προχτές το ξανάνοιξα και το τελείωσα προ ολίγου. Έχουν δίκιο όταν λένε πως για το κάθε βιβλίο έρχεται η ωρα του.

Τα Κατά Αιγαίον Πάθη είναι ένα φρενήρες ταξίδι, μια περιπλάνηση αδιάκοπη ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, στις αξίες και τις ψευδαισθήσεις, στις συμβατικότητες και στην κοσμοθεωρία. Ακροβατεί, κινούμενο αριστοτεχνικά αναμεσα στην δομή ενός καμβά ενός συμβατικού μυθιστορήματος ή μιας πλοκής πλεγμένης με όρους και λογική αρχαίου έπους. Οι ήρωές του από την αρχή μου μοιάσανε ομηρικοί, όχι σημερινοί. Με αδυναμίες, χαρακτηριστικά κι ατέλειες τέτοιες. Και γι’ αυτό μου φαίνεται πως δικαιολογούνται οι συμπεριφορές τους ως ομηρικών ηρώων, όχι ως καθημερινών Ελλήνων. Ή ανθρώπων του καιρού μας.

Βρήκα κομμάτια του εαυτού μου πολλές φορές μέσα στο μύθο, στους χαρακτήρες, στις σκέψεις. Κυρίως εκεί.Το βιβλίο έχει ατμόσφαιρα μυστηριακή. Φωτογραφία κινηματογραφική. Σκηνογραφία θεατρική. Έχει την άγνοια του κινδύνου και γι αυτό όταν ο κίνδυνος φανεί, ο αναγνώστης εκπλήσσεται.

Δεν έχει πρωταγωνιστές τελικά, όσο κι αν αυτή φαίνεται να είναι απλά η Ιστορία του Μπαλή. Είναι η ιστορία του καθενός τους, του καθενός μας ισάξια, αν ίσως βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση, όπως αυτές που περιγράφονται στο βιβλίο. Ακόμα και ο αφηγητής-κεντρικός ήρωας, μοιάζει να στέκεται αμήχανος μπροστά σε αυτά που συμβαίνουν. Σαν να δρα αυθόρμητα. Ως να μην ήταν εντεταλμένος από τον συγγραφέα να ξετυλίξει το μύθο.

Και τώρα πρέπει να διαλέξω ένα απόσπασμα από αυτά που υπογράμμισα και να το μοιραστώ μαζί σας. Ένα. Γιατί μου άρεσαν περισσότερα :


"Αυτό που κρατάμε στα χέρια μας θέλει σεβασμό και τρυφερότητα. Θέλει αλήθεια και ζεστασιά, είτε έχουμε να κάνουμε με τσιγάρο είτε με την ίδια μας τη ζωή. Αυτό που κοιτάμε έχει ανάγκη από ένα μήνυμα δυνατό και διαφορετικό, είτε έχουμε να κάνουμε με διαφημιστική αφίσα είτε με τη σελήνη. Αυτό που ακούμε, πρέπει να το δεχόμαστε με την ψυχή και το σώμα, είτε είναι εξάτμιση μηχανής είτε Μπαχ. Αυτό που ερωτευόμαστε.... Αλλιώς, είναι προτιμότερο να μην ακουμπάμε, να μη βλέπουμε, να μην ακούμε, να μην ερωτευόμαστε. Αυτός είναι ο σκοπός. Αυτό με ενδιαφέρει να κάνω από τη στιγμή που επέλεξα να είμαι παρούσα."


΄Ενα είπα; Καλά, δεν μπορώ να αντισταθώ. Με κέρδισε κι αυτό :


"΄Οσα με καταστρέφουν είναι πράγματα γνωστά, που συνεχίζουν να με καταστρέφουν. Μονάχα η τρελή ποίηση, η πρέζα μου, αντιστέκεται. Καμιά ομάδα δεν θα κατορθώσει να με απεξαρτήσει απ΄αυτήν. Ποιος μπορεί να πλασάρει οτιδήποτε, με όποιον τρόπο, σε πεντ΄έξι γραμμές που σε στέλνουν; Ποιος ιερόσυλος; Και η Τέχνη, η γκόμενα του σπιτιού μας, ήρεμη και υπομονετική, έχει μάθει να περιμένει".

Τα Κατά Αιγαίον Πάθη, του Κώστα Αρκουδέα, Εκδόσεις Καστανιώτη (νέα έκδοση, αναθεωρημένη).

Y.Γ. Ενώ είχα τελειώσει το κομμάτι και γυρίσει ξανά στη μελέτη του Χαμένου Νόμπελ, αναρτώντας στον τοίχο μου το στίχο του Βάρναλη "Γνήσιο τέκνο της Οργής", το χέρι μου πήγε να γράψει "Μπαλής". Αυτό για να ξέρετε συνειρμούς που μπορεί να σας φέρει το βιβλίο αυτό στις σελίδες του.


Μα

Αφιερώματα | Σαν σήμερα γεννιέται ο Αρθούρος Ρεμπώ


Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1854 στη Γαλλία ο “ποιητής της εξέγερσης” για τον Άλμπερ Καμύ και ο “μικρός Σαίξπηρ” για τον Βίκτωρ Ουγκώ. Ήταν ο Αρθούρος Ρεμπώ, που στο άκουσμα του ονόματος του σίγουρα οι πρώτες λέξεις-φράσεις, που μας έρχονται στο μυαλό είναι: συμβολισμός, ανατρεπτικότητα, λογοτεχνική επανάσταση, μπούσουλας έμπνευσης.

Το μικρό, αλλά θαυματουργό έργο του αναγνωρίστηκε μετά τον θάνατο του δηλαδή μέσα στον 20ο αιώνα. Από τους κύριους εκπροσώπους του συμβολισμού, με σημαντική επίδραση στη μοντέρνα ποίηση. Θα ήταν ο μπούσουλας για όλες τις avant garde μετά τον θάνατο του, επειδή ξεπερνούσε τις συμβάσεις όχι μόνο σαν ποιητής αλλά και σαν άνθρωπος.

Εγκατέλειψε τη λογοτεχνία στην ηλικία των μόλις 20 χρόνων για να γίνει έμπορος και εξερευνητής. Στο μυαλό μας έχουμε πάντα την εικόνα ενός αιώνιου έφηβου, που διψούσε για περιπέτεια και ζωή. Πολυταξιδεμένος, έχει περάσει από πολλές δουλειές, από εκείνη του εργάτη και του παιδαγωγού μέχρι κι εκείνη του λαθρέμπορα όπλων.

Ήταν αντικοινωνικός, προκλητικός, απωθητικός και είχε δύο πράγματα στην προσωπικότητα του, που τον έβαζαν στο περιθώριο εκείνη την εποχή και θα έβαζαν, δηλαδή, τον καθένα τον 19ο αιώνα, της ομοφυλοφιλίας και του αναρχικού ύφους.

Ο Ρεμπώ βρέθηκε πολλές φορές μπλεγμένος σε βίαια επεισόδια, αλλά τις περισσότερες φορές ήταν μαζί με τον εραστή του, Πολ Βερλαίν. Η βία ανάμεσά τους ξέφυγε όταν ο Βερλαίν τον πυροβόλησε τρεις φορές στις Βρυξέλλες κι εν τέλει τον βρήκε στον καρπό. Παραδόξως τα πράγματα θα σταματούσαν εκεί, αλλά λίγες ώρες αργότερα, ο Βερλαίν απείλησε τον Ρεμπώ υπό την μαρτυρία της μητέρας του. Μπροστά στον φόβο μην τυχόν αυτή τη φορά δεν αστοχήσει, ο Ρεμπώ ζήτησε τη βοήθεια ενός αστυφύλακα και ο Βερλαίν καταδικάστηκε σε δύο χρόνια και σε πρόστιμο 200 φράγκων.

Ο ίδιος είπε πως ο αληθινός ποιητής αποτελούσε ένα είδος προφήτη, ικανό να διαμορφώσει μία νέα πραγματικότητα, εφευρίσκοντας το άγνωστο. Ως χρέος του, αντιλαμβανόταν τη γνωριμία με τον εαυτό του, την καλλιέργεια του μυαλού και της ψυχής του, ώστε τελικά να δημιουργήσει μία «οικουμενική γλώσσα».

Από τα παραπάνω λόγια του, καταλαβαίνουμε γιατί άσκησε τόσο μεγάλη επίδραση σε όλες τις επόμενες γενιές καλλιτεχνών κι ειδικά σ'εκείνους που ήθελαν να μιλήσουν όχι για το “εγώ”, αλλά για το “εμείς” και το “άλλο”. Να ξεφύγουν από το καθιερωμένο και δημιουργήσουν ακραία ψάχνοντας να ανοίξουν ένα παράθυρο, που όταν θα το άνοιγαν οι κραγές τους θα ακούγονταν στον κάθε αναγνώστη ή παρατηρητή έντονα κι ανεξίτηλα.

Πέθανε μόλις στα 37 του χρόνια. Επηρέασε πλήθος ανθρώπων και καλλιτεχνών όπως: τους φοιτητές τον Μάη του '68, Αντρέ Μπρετόν, 'Αλεν Γκίνσμπεργκ, Τζιμ Μόρισον, Πάτι Σμιθ κ.α. Στην ουσία ήταν ο μπούσουλας γι΄αυτό που σήμερα λέμε μοντερνισμός, υπερρεαλισμός, μπίτ ποίηση, πρωτοποριακή/επαναστατική ποίηση και έμπνευση. Ο Πωλ Βαλερύ είπε πως όλη η γνωστή λογοτεχνία είναι γραμμένη στη γλώσσα της κοινής λογικής - εκτός από εκείνη που έχει γράψει ο Ρεμπώ.


Ο άνθρωπος, ο κόσμος και η ποίηση | Νικηφόρος Βρεττάκος

Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.

Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξερα

πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες

τοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας

μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,

μὲς ἀπὸ σένα - πλησιάζουν τὰ πράγματα,

γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα -

τώρα μπορῶ

ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.

Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλωσ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς.





Άλλωστε, τι θαρρείς πως στο βάθος είναι η ποίηση; Είναι η γύρη των πραγμάτων του σύμπαντος. Η γύρη σε πράξεις, η γύρη σε οδύνη, σε φως, σε χαρά, σε αλλαγές, σε πορεία, σε κίνηση. Η ζωή κι η ψυχή σ’ ένα αιώνιο καθρέφτισμα μέσα στο χρόνο.  Τι νομίζεις λοιπόν• κατά βάθος η ποίηση  είναι μι’ ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλον τον κόσμο.                     ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ  
Επιμέλεια στήλης: Εύη Μουρέλλου

Ένα κορίτσι | Ezra Pound


Το δέντρο μπήκε μέσα στα χέρια μου,

Ο χυμός ανέβηκε στα μπράτσα μου,

Το δέντρο μεγάλωσε μέσα στο στήθος μου-

Κάτω,

Τα κλαδιά βλαστάνουν από πάνω μου, σαν μπράτσα.

Δέντρο είσαι,

Βρύο είσαι,

Είσαι βιολέτες, κι από πάνω τους ο άνεμος.

Ένα παιδί – τόσο ψηλό – είσαι,

Κι όλα αυτά είναι μια τρέλα για τον κόσμο!
    Richard Avedon, Ezra Pound, poet, Rutherford, New Jersey, at the home of William Carlos Williams, June 30, 1958 
Επιμέλεια στήλης : Εύη Μουρέλλου

Forest Swords live in Athens | 27/10/17 | Six d.o.g.s | 21.00

Forest Swords live in Athens
Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2017
six d.o.g.s | 21:00

Ο Forest Swords επιστρέφει με νέο δίσκο για μία ακόμα μυσταγωγική συναυλία.



Οι συναυλίες του Matthew Barnes ή αλλιώς Forest Swords αποτελούν βιωματική εμπειρία, ένα οπτικοακουστικό σόου που προκαλεί όλες τις αισθήσεις, σε προσγειώνει και παράλληλα σε ταξιδεύει. Στη μουσική του μπορείς να αισθανθείς ακόμα και τον τόπο που μεγάλωσε, το Wirral της Αγγλίας. Οι ήχοι του, άλλοτε απόκοσμοι και άλλοτε ονειρικοί, στοιχειώνουν και μαγεύουν τον ακροατή με τις συνεχείς εναλλαγές, τις λούπες, τα drone και τα R&B στοιχεία χωρίς, όμως, να χάνεται η αίσθηση της ροής.

Οι σκοτεινές ηλεκτρονικές μελωδίες των ατμοσφαιρικών EP Dagger Paths (2010) και Fjree Feather (2011) προετοιμάζουν το έδαφος για το ντεμπούτο άλμπουμ του Engravings το οποίο κυκλοφορεί το 2013 και λαμβάνει διθυραμβικές κριτικές. Τα κομμάτια «Thor’s Stone» και «The Weight of Gold» ξεχωρίζουν και οπτικοποιούνται με μοναδικό τρόπο προσφέροντάς μας δύο αριστουργηματικά βίντεο κλιπ-ωδές στο σώμα και την κίνηση, την ανθρώπινη ύπαρξη και το περιβάλλον μας, αστικό ή μη.

Ο Forest Swords αλλάζει και εξελίσσεται παραμένοντας πιστός στα γήινα στοιχεία και το μινιμαλισμό, κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη αφού εξακολουθεί να ηχογραφεί το υλικό του σε εξωτερικούς χώρους και να ενσωματώνει σε αυτό ήχους της φύσης. Ο δεύτερος δίσκος του, ο οποίος κυκλοφόρησε από τη Ninja Tune το Μάιο του 17’ με τίτλο Compassion, έρχεται ως φυσική συνέχεια του προηγούμενου και επιβεβαιώνει ότι ο Barnes είναι ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής.

Το Compassion είναι μια απάντηση στην αβέβαιη και επιθετική νέα πραγματικότητα που βιώνουμε. Η επίκαιρη αναζήτηση του Barnes για την εύρεση ισορροπίας μεταξύ ευφορίας και μελαγχολίας, τεχνητού και ανθρώπινου, ευαλωτότητας και δυναμισμού, οδηγεί σε μια βαθιά συναισθηματική δουλειά με ιδιαίτερη έμφαση στα άναρχα, χωρίς λόγια φωνητικά, που δεν προδίδουν φύλο ή ηλικία, θέτοντας έναν προβληματισμό απέναντι στη γλώσσα και τα όριά της.

Οι δύο προηγούμενες εμφανίσεις του στο Plisskën Festival, αλλά και η sold out συναυλία του στο six d.o.g.s το 2014, προμηνύουν μια ξεχωριστή βραδιά τόσο για το κοινό που τον έχει αγκαλιάσει όσο και για τον Matthew Barnes, που μοιάζει να το έχει αγαπήσει.
  Forest Swords // Winter Plisskën Festival 2016


 Links:
Facebook: https://www.facebook.com/forestswords/
YouTube: https://www.youtube.com/user/redfliess
Website: http://www.forestswords.co.uk/
Instagram: https://www.instagram.com/forestswords/
Twitter: https://twitter.com/forestswords
SoundCloud: https://soundcloud.com/forestswords
Bandcamp: https://forestswords.bandcamp.com/

Εισιτήρια:
Περιορισμένη προπώληση: 13€
Προπώληση - Ταμείο: 16€
Προπώληση Εισιτηρίων:
Viva.gr
Τηλεφωνικά στο 11876
Viva kiosks (Συντάγματος και Τεχνόπολης)
Seven Spots
Reload Stores
Media Markt Greece
Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης
Athinorama.gr

Χώρος:
six d.o.g.s
Αβραμιώτου 6-8
Μοναστηράκι, 10551