Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019

Βγαίνουμε | Ελέφαντας, εκεί που οι αισθήσεις συναντούν τις αναμνήσεις μας




Αν ο Ελέφαντας ήταν χρώμα θα ήταν εκείνο το βαθύ, vintage, ζεστό πράσινο της παλιάς ταπετσαρίας που έντυνε κάποτε τα νεοκλασικά -πλέον- σπίτια. Αν ήταν άρωμα θα σου θύμιζε κάτι μεταξύ σανταλόξυλου και φρεσκοκομμένου καφέ. Αν ήταν ηλικία θα ήταν μετεφηβεία με μια δόση φευγάτης κουλτούρας. Αν ήταν υλικό θα ήταν αρχοντικό ξύλο σαν εκείνο της αντίκας που ταιριάζει σε κάθε εποχή προσδίδοντας πάντα ένα ξεχωριστά εκκεντρικό στιλ. Αν ήταν αντικείμενο θα ήταν παλιό ξύλινο ραδιόφωνο ή πικ απ. Αν ήταν μουσική θα ήταν σίγουρα jazz κι αν ήταν ταινία θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε έμπνευση του Woody Allen ή να απότελέσει μέρος της Ευρωπαϊκής κινηματογραφικής γκάμας.




Υπάρχει κάποιος που να μη θυμάται τα παλιά καλά Looney Toons; Μια retro μικρή τηλεόραση πάνω από το μπαρ, προσωπική μου αδυναμία από τη γενικότερα πολύ εύστοχη και ταξιδιάρικη διακόσμηση του χώρου, παίζει συχνά το αγαπημένο παιδικό πολλών από εμάς όπως κι ασπρόμαυρες παλιές ταινίες μεταφέροντάς μας σε εποχές παράλληλες, στα νοερά σύμπαντα των πιο υποσυνείδητων αναμνήσεών μας που πλέον τριγυρνούν στο μυαλό μας ως αισθήσεις. Κι ο Ελέφαντας ξυπνάει αυτές τις αισθήσεις. Τις ξυπνάει με τον πιο νοσταλγικό τρόπο όπως οι γνώριμες μυρωδιές των παιδικών σου χρόνων ή των ερώτων σου που έρχονται να σου γαργαλίσουν τα ρουθούνια ώστε να σε ξεσηκώσουν.




Το όνομά του το πήρε από ένα νεαρό παιδί που ξεκινούσε νωρίς τα πρώτα του βήματα στον χώρο της εστίασης, δυναμικά, με όνειρα και φιλοδοξίες αλλά και με την απαιτούμενη πίστη στο εγχείρημά του. Ο Χρήστος, λοιπόν, ο άνθρωπος που έφτιαξε τον Ελέφαντα, σκέφτηκε πριν 13 χρόνια, όταν γεννήθηκε το αγαπημένο μας στέκι, πως θα ήθελε μια αντίθεση να χαρακτηρίζει την ιδέα. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν πολλά μαγαζιά με ελληνικά ονόματα, πόσο μάλλον με ονόματα ζώων. Ο χώρος συμμαζεμένος και πολύ φιλόξενος ενέπνεε για μια αντίθεση βάσει μεγέθους. Κάπως έτσι βαφτίστηκε και πήρε ζωή ο Ελέφαντας της Θεσσαλονίκης στην οδό Συγγρού με Φιλίππου 2, λοιπόν, δηλώνοντας παιχνιδιάρικα πως το μικρό είναι ουσιαστικά πολύ μεγάλο όταν γεμίζει με την αγάπη των ανθρώπων που το πλαισιώνουν.




Είναι ό,τι πρέπει για κάθε ώρα της ημέρας αφού αποτελεί ιδανική επιλογή χαλαρού καφέ, πολύ σωστή επιλογή παρεΐστικης μπίρας, ξεχωριστή επιλογή που δε θα σε απογοητεύσει ως bar με καθαρά ποτά και cocktails μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν και τα δικά του που σου συστήνουμε ανεπιφύλακτα να δοκιμάσεις αν δεν το έχεις ήδη κάνει. Ζήτα, λοιπόν, τα Elephantas Cherry κι Elephantas Pergamonto, δε θα χάσεις.




Όταν μιλάς για καφέ-μπαρ σε αυτήν την πόλη, ο Ελέφαντας είναι all time classic επιλογή για όλους. Δεν κάνει εκπτώσεις στην αισθητική ή την προσωπικότητά του βγάζοντας ασπροπρόσωπους τόσο τους παλιούς καλούς σταθερούς του θαμώνες όσο κι εκείνους που ανανεώνονται μένοντας στο τέλος απολύτως ευχαριστημένοι από τη νέα τους ανακάλυψη. Αν θέλεις να νιώσεις στα άκρα την αίσθηση πως ανήκεις σε μια μεγάλη παρέα έλα στον Ελέφαντα με τη δική σου. Σίγουρα αργά ή γρήγορα θα γνωρίσεις και νέο κόσμο αφού τόσο εκτός όσο κι εντός του μπαρ οι άνθρωποί του είναι ένας κι ένας.




Στα δυνατά του ατού είναι κι οι μουσικές επιλογές που κυμαίνονται ανάμεσα σε jazz, funk, latin και reggae μελωδίες ενισχύοντας την ταξιδιάρικη αύρα του χώρου αφού στο στέκι μας ταξιδεύουμε όχι μόνο σε άλλα μέρη αλλά και σε άλλες εποχές. Μην ξεχάσεις να γυρέψεις και τη μασκότ του μαγαζιού, τη γατούλα που τριγυρνάει ανέμελη ανάμεσα στους θαμώνες και που φιλοξενείται την ημέρα από τον Ελέφαντα εδώ και χρόνια. Θα τη λατρέψεις και σίγουρα θα προστεθεί μαζί με όλες τις υπόλοιπες φωτογραφίες που θα έχεις τραβήξει το περιβάλλον και μια δική της αφού την έχουμε κάνει πλέον διάσημη όσοι συχνάζουμε εκεί από καιρό.




Ο Ελέφαντας είναι πολλές δεκαετίες σε μία. Περικλείει την άγουρη αθωότητα των ρετρό αναμνήσεών μας και τον μεστό αισθησιασμό μιας άκρως ατμοσφαιρικής αύρας. Θα εθιστείς στα vibes του και θα ενωθείς με τους ρυθμούς του. Εμείς το πάθαμε και σου το μεταφέρουμε!


Πάρε μια γεύση:


















Φωτογραφίες Ευτυχία Πασχαλίδου

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019

Σελιδοδείκτης | Οι Ισραηλίτες Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου/Δεν σε ξέχασα ποτέ | Λέων Ναρ | Μαρίνα Καρτελιά

Γράφει η Μαρίνα Καρτελιά.






Καιρό τώρα, ψάχνω το νήμα που ένιωθα διαισθητικά να συνδέει τα δυο βιβλία, ύστερα και τα τρία, μαζί με το "Ξανά στη Σαλονίκη", το οποίο έχει ήδη παρουσιάσει ο Σελιδοδείκτης. Αλλά η σύνδεση μού γεννήθηκε με το τέλος της ανάγνωσης του τρίτου,  το "Δεν σε ξέχασα ποτέ", στο βιβλίο που είναι η μεταγραφή της ομώνυμης θεατρικής παράστασης. Ελπίζω κι εύχομαι να τη δείτε κάποτε, όπως κι εγώ, να την πετύχω στην Αθήνα, στην εξαιρετική παράσταση του ΚΘΒΕ.

Αλλά ας εξηγηθώ, για να κατανοήσετε γιατί διάλεξα να γράψω και για τα δυο βιβλία μαζί: Τελικό έναυσμα μου δόθηκε με την ανάγνωση του βιβλίου του Saul Friedländer, Σκέψεις για τον Ναζισμό, που πρότεινε ο ίδιος ο Λέων Ναρ με ανάρτησή του και το οποίο στην ουσία αποτελεί μεταγραφή συνεντεύξεων - συνομιλιών που εκπόνησε ο Stephan Bou. Στο βιβλίο αυτό βρήκα, από τα χείλη του μεγαλωμένου στον καθολικισμό Εβραίου ιστορικού Saul Friedländer, διατυπωμένη την ακόλουθη φράση-σκανδάλη που μου ξεκλείδωσε πράγματα και με πήγε στη σκέψη των τριών βιβλίων του Λέοντος Ναρ:

"Τα έργα μυθοπλασίας με ενδιαφέρουν ωστόσο," διατυπώνει λοιπόν ο Saul Friedlender, 
όχι μόνο λόγω της όποιας καλλιτεχνικής τους αξίας, 
αλλά και επειδή επιτρέπουν να γραφτεί μια πολιτισμική ιστορία της αναπαράστασης του Ολοκαυτώματος σε ένα δεδομένο πλαίσιο."

Αυτό κάνει τα πράγματα για μας που θέλουμε να μάθουμε ευκολότερα.

Στα δυο πρώτα βιβλία, το συναίσθημα μας αφήνεται να αναδυθεί από τις ιστορικές περιγραφές. Ο συγγραφέας και στο "Ξανά στη Σαλονίκη" αλλά και στο σπουδαίο  "Οι Ισραηλίτες βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο (1915-1936)" κρατιέται συνειδητά έξω από τις προσωπικές αναφορές και εκτιμήσεις του περιγραφόμενου ιστορικού πλαισίου και αρκείται στην παράθεση στοιχείων που προέκυψαν από την έρευνα. Αφήνει έτσι με εξαιρετικό σεβασμό την ελευθερία στον αναγνώστη να κρίνει. Να διατυπώσει τα δικά του συμπεράσματα.




Το ιδιαίτερα προσωπικό στοιχείο ενυπάρχει, αλλά δεν διαφαίνεται. ΄Οσο κι αν, όπως λέει και ο Friedländer, "είναι αδύνατον για κάθε γραφή της ιστορίας, πόσο μάλλον μιας ιστορίας που είναι ακόμα κοντινή χρονικά  - και που ανήκει σ΄αυτό που ονομάζει "ζώνη του λυκόφωτος" ο ΄Αγγλος ιστορικός ΄Ερικ Χόμπσμπαουμ, το μισοσκόταδο δηλαδή μεταξύ μνήμης και ιστορίας, -  είναι αδύνατον να μην έχει κάθε ιστορικός ή δοκιμιογράφος έστω, συμπληρώνω, μια προσωπική ματιά, λιγότερο ή περισσότερο έκδηλη, ρητή.

Είναι αδύνατον να μην είσαι υποκειμενικός".

Kαι νομίζω πως ακριβώς αυτό κάνει, συνειδητά εντελώς στο "Δεν σε ξέχασα ποτέ", έτσι που φαίνεται να αποτελεί η μελέτη και η τεκμηρίωση προπομπό της δραματοποίησης (κι ας προηγείται από το Ξανά στη Σαλονίκη χρονικά) :

Μεταφυτεύει την ιστορική τεκμηρίωση, τη διασταυρωμένη γνώση, την παντρεύει με τα οικογενειακά βιώματα και διηγείται. Κάνει την ιστορία λέξεις, εικόνες, τραγούδια. ΄Ομως δεν εμπλέκεται άμεσα. Καταφέρνει να μην εκβιάσει το συναίσθημα, πράγμα απαράδεκτο σε κάθε αξιοπρεπή μυθιστορία.

Η πλοκή του έργου τυλίγεται γύρω από την ιστορία της Ζάνα που κατάγεται απ΄τη Σαλονίκη και την ιστορία της μαθαίνουμε μέσα απ΄την αγάπη που τρέφει γι΄αυτήν ο εγγονός της, ο Γκάμπι.. Αυτός τη ζωντανεύει για μας. ΄Ολοι οι ήρωες, όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο, "υπενθυμίζουν την ιστορική μνήμη ενός κόσμου που εξοντώθηκε πολύ βίαια αλλά και λησμονήθηκε άδικα". Και η ευρηματική σκηνοθεσία, με προβολές των εγγράφων ή τεκμηρίων για τη ζωή της σε γκρί φόντα και έξυπνες κινήσεις στο χώρο, αναλαμβάνει τα υπόλοιπα.

Το αριστοτεχνικό κέντημα της πολυτάραχης ζωής της γιαγιάς Ζάνα, ολοκληρώνεται και ντύνεται με τα Σεφαραδίτικα τραγούδια της εποχής της, γνωστά ως τώρα, που μας εκπλήσσουν. Γιατί τα ξέρουμε ως ελληνικά ρεμπέτικα τα περισσότερα, με στίχους ελληνικούς...






Παντού τα πάντα, που έλεγε η Λωξάντρα. ΄Ετσι που καταλαβαίνεις πόσο μάταιες, είναι οι ταμπέλες και οι κοινωνικοί διαχωρισμοί ανάλογα με την εθνότητα ή το θρήσκευμα. Αυτό το θεατρικό και η ιδιαίτερη γραφή του που ρέει φυσιολογικά μέσα στη διήγηση, σε κάνει να καταλάβεις αυτό που θα ΄πρεπε σήμερα να είναι αυτονόητο, αλλά παραμένει σε πολλές περιπτώσεις ανομολόγητο:



Πως οι Εβραίοι της Σαλονίκης, ήταν πρώτα Σαλονικιοί. Σαλονικάι. Πως ζούσαν, δημιουργούσαν κι ερωτεύονταν. ΄Οπως όλος ο κόσμος. Πως συμβίωναν αρμονικά και η κουλτούρα τους με τους φίλους και γείτονες Χριστιανούς συνυπήρχε με ειρηνικούς όρους και ήταν δεμένη με την καθημερινότητα της πόλης. Αυτό αποδεικνύεται άμεσα, με χίλιους τρόπους, στους "Ισραηλίτες βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο (1915-1936)", που τους διάβαζα καθ΄όλη τη διάρκεια της μακράς προεκλογικής περιόδου από τις τριπλές κάλπες με τις Ευρωεκλογές ως την περασμένη Κυριακή των βουλευτικών εκλογών. Και κατάλαβα στην πράξη τι σημαίνει η αναφορά του Saul Friedländer στο βιβλίο "Σκέψεις για το Ναζισμό" ότι :

"Η ιδιαίτερη μορφή του αντισημιτισμού 
προσθέτει μια φυλετική διάσταση στο θρησκευτικό υπόβαθρο" 
κι έφτιαξε μάλιστα στη Γερμανία ολόκληρο 
"εθνοφυλετικό" κίνημα. 

Αυτό νομίζω συνάγεται ως κυρίαρχο συμπέρασμα, διαβάζοντας τους "Ισραηλίτες βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο (1915-1936)" μετά από το Ξανά στη Σαλονίκη :





Η βεβαιότητα πως δεν ήταν σε θέση η κοινωνία, και ο πολιτικός κόσμος της εποχής, κατά μείζονα λόγο, να αντιληφθεί. Πως, με βάση τα στοιχεία που παρατίθενται άφθονα στο βιβλίο και κάνουν την έκδοσή τους από ίδρυμα της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, ένα διαμάντι άξιο συγχαρητηρίων, κυρίως για το θάρρος της απόφασης να εκδοθεί  -  οι Ισραηλίτες Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου κατά την περίοδο 1915-1936 φέρονταν και δρούσαν πολιτικά πρωτίστως ως ΄Ελληνες, υπερασπιζόμενοι σε πολλές περιπτώσεις τα δικαιώματα των αλλοθρήσκων συμπατριωτών τους, χριστιανών τε και μουσουλμάνων, ενώ η τοπική κοινωνία της Θεσσαλονίκης αλλά και η κοινοβουλευτική αίθουσα, κατά πλειοψηφία τους αντιμετώπιζε πρωτίστως ως Εβραίους.



Παρά το γεγονός ότι έτυχαν πολλές φορές, πράγμα άγνωστο στον πολύ κόσμο, υπεράσπισης της δράσης τους στο Κοινοβούλιο και των δικαιωμάτων των βουλευτών και των Εβραίων πολιτών, από τον ίδιο τον Ελευθέριο Βενιζέλο.






Και παρά το ότι οι Ισραηλίτες βουλευτές ήταν άξιοι εκπρόσωποι των συμφερόντων μιας πολύπαθης μερίδας του Ελληνικού λαού, των εργατών και χαμηλών στρωμάτων, με παραδείγματα όπως ο Αβραάμ Μπεναρόγια, που υπήρξε υπέρμαχος και ιδρυτής του πρώτου ουσιαστικά σοσιαλιστικού εργατικού συνδικάτου.




















Ταύτιζε δηλαδή, τόσο η Βουλή σε μεγάλο μέρος, όσο και η κοινωνία, το θρήσκευμα με χαρακτηριστικά "φυλής" (!). ΄Ενα ιστορικό λάθος, ή θα τολμήσω να πω, πολιτισμικό λάθος, που κουβαλιέται δυστυχώς στην Ελληνική κοινωνία αλλά και στο εξωτερικό ως πραγματικότητα, ανά τους αιώνες ως τις μέρες μας.

Εκείνο που είναι επίσης πασιφανές και πρόδηλο, κοινό και στα τρία βιβλία είναι και κάτι άλλο. Και συνταρακτικό ως γεγονός. Γιατί γεγονός είναι:

Πως η ζωή τους ανατράπηκε, ολονών των Σαλονικιών, με το διωγμό των Εβραίων, μαζί και η φυσιογνωμία του τόπου. Μα η σιωπή της πόλης είχε την ενοχή της, γιατί έκρυβε την ανοχή της πλειοψηφίας των κατοίκων της.... Αυτό αφήνεται να φανεί στο θεατρικό έργο, με τον ίδιο αδιόρατο τρόπο που αποδεικνύεται από τα τεκμήρια του "Ξανά στη Σαλονίκη". Κι αυτό διαπίστωσα κι εγώ στην τελευταία μου επίσκεψη εκεί, μια και οι πέτρες της στέκουν πάντα σιωπηλοί μάρτυρες της Ιστορίας, παρόλες τις προσπάθειες συγκάλυψης ή λήθης.


Τώρα που το σκέφτομαι, αυτό είναι που ξεχωρίζει τις δραματοποιήσεις που αφορούν τα βάσανα και το δράμα, τις ταλαιπωρίες, τη θυσία των Εβραίων, το Ολοκαύτωμα. Η Αξιοπρέπεια. Πουθενά δεν υπάρχει κλαυθμός. Ρέουσα οδύνη. Ξέχειλο συναίσθημα.

Ο θρήνος είναι βουβός, ως να χρωστούν τα θύματα και οι απόγονοί τους. Ως να χρωστούν στην Ιστορία να διηγηθούν την ιστορία όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορούν. Να πούν τα γεγονότα. Να γίνουν μάρτυρες. ΄Οχι να επιδείξουν το μαρτύριο. Εν πολλοίς, γιατί πρώτα είναι εσύλληπτο. Κι αυτό το ξέρουν από πρώτο χέρι οι ίδιοι.

Ξέρουν απ΄την εποχής της σιωπής, πολύ πριν την Ανάδυση, πως δεν τους πίστεψαν, πως νόμισαν ότι έχασαν τα λογικά τους απ΄τις πολύχρονες ταλαιπωρίες. ΄Ομως κανείς πια στους ανθρώπους δεν μπορεί να ισχυρίζεται πως δεν ήξερε.

Αυτό με κάνει να ψάχνω ακόμη περισσότερο. Με ηθικό καθήκον σχεδόν. Να τιμάω την αλήθεια που διαπιστώνω. Να διαβάζω κι άλλα βιβλία, να μπαίνω όλο και πιο βαθιά στο θέμα.

Αυτό με κάνει επίσης να στέκομαι ακόμα πιο ταπεινή απέναντι στο "μύθο", που μόνο παραμύθι, μύθευμα δεν είναι. Στην ιστορία που είναι η Αλήθεια. Με περισσότερο σεβασμό. Να διηγηθώ κι εγώ την εμπειρία της ανάγνωσης. Χωρίς να μεταφέρω το συναίσθημα. Να σας αφήσω να σας τυλίξει μόνο του. ΄Οταν διαβάσετε τη μεταγραφή ή δείτε το θεατρικό.

Η παράσταση είχε εξαιρετική επιτυχία και ανέβηκε από το ΚΘΒΕ εκτός απ΄τη Γενέθλια πόλη, στην Αθήνα , ταξίδεψε σε πολλά μέρη και έφτασε ως το Ισραήλ. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να μην τη χάσετε, είναι σίγουρο ότι θα ξαναπαιχτεί. Τις προηγούμενες μέρες, μάλιστα, Σεφαραδίτικα τραγούδια που περιλαμβάνονται στο θεατρικό έργο παρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ Ολύμπου. Για την εκδήλωση εκεί μπορείτε να ακούσετε τον ίδιο το συγγραφέα να μιλά σε σχετικό αφιέρωμα για τη βραδιά στο ραδιόφωνο Κόκκινο Θεσσαλονίκης :




Στην πολύ φροντισμένη έκδοση της "Ευρασία" περιλαμβάνεται και cd με τα σεφαραδίτικα τραγούδια που ερμηνεύονται με ορχήστρα επί σκηνής στην παράσταση. Εκεί, νομίζω, και στη δωρική γλώσσα του δυνατού κειμένου, στην εξιστόρηση θλιβερών στιγμών με κάθολου θλιβερό τρόπο, θα αφήσετε κι εσείς το συναίσθημά σας να ξεχειλίσει άφθονο. Ιδιωτικά.
Με αξιοπρέπεια.

Δεν Σε Ξέχασα Ποτέ
Λεων Ναρ
Εκδόσεις Ευρασία



----

"Ισραηλίτες βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο (1915-1936)"
΄Ιδρυμα της Βουλής των Ελλήνων
για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία













Ο Λέων Α. Ναρ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1974. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Α.Π.Θ. και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Νεοελληνικής Φιλολογίας, Βιβλιολογίας και Διδακτικής της Λογοτεχνίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο (2000), ενώ το 2007 αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας. Τον Νοέμβριο του 2015 έγινε δεκτός ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και τον Δεκέμβριο του 2017 ολοκλήρωσε την μεταδιδακτορική του έρευνα.

Το 2007 εξέδωσε (σε συνεργασία με τον Γιώργο Αναστασιάδη και τον Χρήστο Ράπτη) το βιβλίο Εγώ ο εγγονός ενός Έλληνα, η Θεσσαλονίκη του Νικολά Σαρκοζί[1], (Καστανιώτης) το οποίο μεταφράστηκε και στα γαλλικά. Το 2009 εκδόθηκε το δίτομο έργο του Ναρ με τίτλο Γιωσέφ Ελιγιά, Άπαντα[2](Γαβριηλίδης), ενώ την ίδια χρονιά επιμελήθηκε το επετειακό λεύκωμα 25 χρόνια Ιανός[3]. Το 2011 κυκλοφόρησε το δίγλωσσο (σε ελληνική και αγγλική γλώσσα) βιβλίο του με τίτλο Το μέλλον του παρελθόντος, Θεσσαλονίκη 1912-2012[4] (Καπόν), (με φωτογραφίες του Γιώργη Γερόλυμπου), και η μελέτη Ισραηλίτες Βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο[5] που επιμελήθηκε το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων. Το 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο Το παιχνίδι της εξέδρας σχολιασμένα συνθήματα από τα ελληνικά γήπεδα[6](Μεταίχμιο).Το 2017 κυκλοφόρησε (Ευρασία) το θεατρικό έργο του "Δεν σε ξέχασα ποτέ"[7] (μαζί με cd των σεφαραδίτικων τραγουδιών της ομώνυμης παράστασης) που ανέβηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το 2017[8]. Το 2018 κυκλοφόρησε το βιβλίο Ξανά στη Σαλονίκη. Η μετέωρη επιστροφή των Ελλήνων Εβραίων στον γενέθλιο τόπο (1945-46)[9][10] από τις εκδόσεις Πόλις. Κείμενά του, επίσης, έχουν δημοσιευτεί σε 8 συλλογικούς τόμους.






Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

Βιβλιοκριτική | Η Γέφυρα των Μυστικών της Jennifer Donelly | Νινέτα Πλυτά





Η γέφυρα των μυστικών.  Ένα βιβλίο γεμάτο μυστήριο. Ένα έγκλημα που φέρνει τα πάνω κάτω στις ζωές εμπλεκόμενων και μη. Και μια ιστορία αγάπης που αποδεικνύει ότι ακόμα και στις πιο περίπλοκες καταστάσεις μπορούν να γεννηθούν ειλικρινή συναισθήματα.

Η νεαρή Τζο Μόντφορντ δεν ταιριάζει με τους ανθρώπους του σιναφιού της. Οι συναντήσεις για τσάι, τα φορέματα και οι διοργανώσεις χορών δεν την αφορούν. Όνειρό της να γίνει δημοσιογράφος, επιθυμία ασύμβατη με την αριστοκρατική της καταγωγή.

Ο θάνατος του πατέρα της θα βγάλει το δημοσιογράφο από μέσα της και μαζί με τον Έντι Γκάλαχερ, έναν πραγματικό δημοσιογράφο, θα εξιχνιάσουν τα εγκλήματα γύρω απ' αυτό το γεγονός. Ανάμεσά τους θα αναπτυχθούν βαθιά συναισθήματα που θα έρθουν αντιμέτωπα με τη διαφορά στην κοινωνική τους θέση. Άραγε  θ’ αντέξουν τα εμπόδια που θα τους θέσει η μοίρα αλλά και η κοινωνία;

Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει το μυστήριο και τον έρωτα, αντιδιαστέλλει τον υλικό και ψυχικό πλούτο, θίγει κοινωνικά ζητήματα όπως η θέση της γυναίκας, το δουλεμπόριο, η φτώχεια και ορίζει ως σημαντικότερο αγαθό την ελευθερία.

Η γραφή της Donelly κρατά τον αναγνώστη σε εγρήγορση και τον προκαλεί να λύσει το μυστήριο από κοινού με τους ήρωες. Μεταφέροντάς τον σε μια άλλη εποχή, δείχνει και την άλλη πλευρά του νομίσματος: ο πλούτος και η ευγενική καταγωγή ανοίγουν πολλές πόρτες αλλά κλείνουν κάποιες άλλες.Το ρομαντικό και το αστυνομικό στοιχείο βρίσκονται σε πλήρη αρμονία. Η πλοκή κυλά γρήγορα, χωρίς περιττές καθυστερήσεις και πληροφορίες αφού ακόμα και η πιο μικρή λεπτομέρεια αποτελεί κομμάτι ενός μεγαλύτερου πάζλ. Στο τέλος κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται.




Πάνθεον | Βαγγέλης Μάγειρος

Καθώς θα καίει η φωτιά,
Των παιδικών ονείρων,
Έτσι όπως θα χορεύουμε στις παραλίες,
Της χαμένης νιότης,
Αχ και να ξέρατε θεοί,
Τι πόλεμο θα κάνουμε,
Για να πάρουμε πίσω τη Βαλχάλα.
Να κερδίσουμε τον Παράδεισο,
Που άδικα μας στερήσατε.
Τον όμορφο Όλυμπο,
Που σε βροντές και σύννεφα κρύψατε.
Εκεί που κάποτε,
Έτρεχε το τρελό μας πνεύμα.
Αυτό που παλεύει να γκρεμίσει,
Των Τιτάνων σας η γενιά.
Αυτή που χαίρετε να τρώει τα παιδιά της.
Κι αφού τα χορτάσει,
Πάλι πίσω τα ξερνά.
Γεμάτη πέτρες όμως τώρα η κοιλιά σας.
Αργοσβήνει η φλόγα,
Που καίει τα παιδιά σας.