Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Αχρωματοψία | Ανδρέας Παπάζογλου

Θέλω μόνο να φύγω
Θα πληρώσω
Εννοείται
Ένα, εκατό, χίλια εκατό 
Ό,τι χρωστούμενο
Το δίνω
Μόνο να φύγω

Χτες άκουσα 
Πώς αυτό το κίτρινο τετράγωνο στον τοίχο αριστερά μου
Είναι παράθυρο
Έχει λέει απ' έξω 
Έναν πλανήτη ολόκληρο
Άγριους μαύρους ουρανούς 
Ήμερες θάλασσες πετρόλ
Νότες παρθένες
Και σοκολάτες ροζ
Μέχρι και αυτά τα δίποδα
Που μοιάζουν με μένα
Δε θυμάμαι πώς τα λένε
Κυκλοφορούν λέει εκεί έξω
Και μπορεί να σου μιλήσουν
Να σε ακουμπήσουν
Μέχρι και να σε πνίξουν 
Με τα χέρια ή τα δόντια τους
Οι πιθανότητες είναι άπειρες
Και όχι πώς τα πιστεύω κάτι τέτοια
Αλλά είναι που πρέπει 

Απόμεινα ένα πράσινο πουλόβερ
Πλεχτό φριχτό κάποιας γιαγιάς
Διπλωμένο ευλαβικά 
Ακίνδυνα
Στο μπράτσο του καναπέ
Πάντα ξεκούραστο
Πάντα πολύ κοντό
Πολύ φαρδύ
Πολύ στενό
Αφόρητα αφόρετος οιωνός
Κάποιου φινάλε βερμιγιόν
Εδώ ακριβώς 
Ίσως δυο μέτρα πιο κει
Ανάξιου αναφοράς όπως και να'χει
Κανείς
Ποτέ 
Δεν ερωτεύεται λέει
Τα γκρίζα μπαλόνια 
Δείξτε μου λοιπόν
Αυτό που λέτε έξοδο
Να φύγω
Αν όχι αύριο, μεθαύριο
Από βδομάδα σίγουρα

Κινείται αργά 
Ένα πράσινο πουλόβερ


Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Πρωτεσίλαος και Λαοδάμεια | Τάσος Μαλεσιάδας

Το χέρι άπλωσα στο μακρινό κενό 
- και σκέφτομαι γιατί πονώ-
ο χρόνος, είναι, που αμείλικτος περνά
ή Εκείνη που ’ναι μακριά;

Στο χιόνι το αίμα μου απλώνεται, κυλά,
όπως θυμάμαι τα λυτά της τα μαλλιά.
Μπροστά μου οι μνήμες αφάνταστα περνούν
και πώς μπορούν τα μάτια να κοιτούν;

Και δεν ραγίζει η καρδιά
τώρα που βρίσκεται μακριά…

Η κάθε μέρα που περνά
μοιάζει με μάχη ως ξεκινά
και οι σάλπιγγες που μας καλούν
σε ποιον χαμό μας οδηγούν;

Νόμιζα θα σε ξαναδώ
και ουράνιο έστησα χορό
με μουσικές, βεγγαλικά
και Τάγματα αγγελικά. 

Ο ίσκιος ήταν μοναχός
και το κορμί μου δίχως φως
πώς να σε δω αν είναι σκοτεινά
και πώς αν ζεις αληθινά;

Μα είμαι από καιρούς νεκρός,
είμαι ένας ίσκιος δροσερός
πάνω στα φύλλα της φτελιάς
είμαι ένας ίσκιος μοναξιάς.

Τ’ αγέρι έχω οδηγό
τον ουρανό για αρχηγό
κι έφτασα για μια μιλιά
στα πύρινα της τα μαλλιά.


Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Hahnemann Vol. 1| Τα όμοια θεραπεύουν τα όμοιά τους, Ιπποκράτης


Hahnemann Vol. 1
Τα όμοια θεραπεύουν τα όμοιά τους, Ιπποκράτης
Ενσωματωμένη εικόνα
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ
Ενσωματωμένη εικόνα
Η θεατρική ομάδα Coeval I C.I.C Theatre Company παρουσιάζει τη Devised παράσταση Hahnemann Vol.1  εμπνευσμένη από το «Doctor Foster» του Mike Bartlett Η πρώτη θεατρική παράσταση που ενώνει την τέχνη του θεάτρου με την επιστήμη της Ομοιοπαθητικής.

Σκηνοθεσία Άννα  Δανέζη

Μπάγκειον Ξενοδοχείο
Πλατεία Ομονοίας | Κρατήσεις στο 210 7709702, 6934264797, 6985725647

«Κανείς δεν έχει αισθανθεί τόσο θυμό όσο μια περιφρονημένη γυναίκα». Η Νέλλη Βαλαωρήτου είναι γιατρός. Ζει έναν ονειρεμένο γάμο. Σε λίγο θα μάθει πως ο Άρης της, την απατά. Η ζωή της θα γεμίσει οργή αποκαλύπτοντας διαταραχές, προδοσίες και βία, που έμεναν να κοιμούνται κάτω από έναν εκ πρώτης όψεως «λειτουργικό» γάμο. Τα μυστικά και η προδοσία δένουν το σκελετό της ιστορίας, ο οποία χωρίζεται σε τρεις πράξεις και η πλοκή εξελίσσεται τρεις φορές επί σκηνής με διαφορετικό τρόπο και σκοπό. Η κάθε εκδοχή της ιστορίας, διαδραματίζεται από διαφορετικές Ομοιοπαθητικές ιδιοσυγκρασίες.
Ενσωματωμένη εικόνα
Ο κάθε άνθρωπος έχει μια ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία η οποία χαρακτηρίζεται από τους δικούς της τρόπους έκφρασης των σωματικών και ψυχοδιανοητικών χαρακτηριστικών του ατόμουΓια αυτό και ενώ η θεατρική συνθήκη παραμένει η ίδια, οι τρείς ιστορίες  είναι διαφορετικές μεταξύ τους. Ερευνούμε την κατάληξη μίας πλοκής, σύμφωνα με την διαφορετικότητα ως προς τον χαρακτήρα των ανθρώπων που την δημιουργούν.
Ενσωματωμένη εικόνα

Σε κάθε ένα από τα τρία επίπεδα, υπάρχουν κόσμοι μέσα στους κόσμους. Το κοινό εμπειρικά εισχωρεί σε αυτούς και εμπλέκεται. Θεατές, ηθοποιοί, τεχνολογικά μέσα, συνυπάρχουν σε μια περίπλοκη κοινότητα στοιχειωμένη από Ομοιοπαθητικές ιδιομορφίες και στοιχεία.

Το θέατρο με σκοπό την Αριστοτέλεια Κάθαρση θα μας αφήσει να εκτονώσουμε τα συναισθήματα μας σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Ίσως η ταύτιση των Όμοιων Παθών μας, (Ομοιοπαθητική) με τους χαρακτήρες, να οδηγήσει σε ευεργετικά για την υγεία μας συναισθήματα όπωςτο να συμπάσχουμε, να συναισθανόμαστε και να κατανοούμε.

Το Hahnemann είναι πρώτη παράσταση που ενώνει την τέχνη του θεάτρου με την επιστήμη της Ομοιοπαθητικής. Στο Hahnemann το κοινό θα έρθει σε επαφή με τις ιδιοσυγκρασίες της Ομοιοπαθητικής που αντιπροσωπεύονται από τους χαρακτήρες του έργου. Εξομολογήσεις και μυστικά φανερώνονται σε ένα περιβάλλον οπού όλοι γίνονται όμοιοι.

Ενσωματωμένη εικόνα
‘Τα όμοια θεραπεύονται με τα όμοιά τους’, Ιπποκράτης. 
Το έργο έχει πάρει τον τίτλο του από τον πατέρα της Ομοιοπαθητικής DrSamuel HahnemannH πλοκή του βασίζεται στην ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου, που επαναλαμβάνετε σε τρία επίπεδα. Σε κάθε επίπεδο γνωρίζουμε τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τις ιδιοσυγκρασίες της Ομοιοπαθητικής. Λόγω των ποικίλων συμπεριφορών, αντιδράσεων, προτιμήσεων των εννέα συνολικά χαρακτήρων, η ίδια ιστορία εξελίσσεται εντελώς διαφορετικά σε κάθε επίπεδο.

Όταν βρεθούμε μπροστά στις ιδιοσυγκρασίες της Ομοιοπαθητικής νιώθουμε πως βλέπουμε κάποιον δικό μας, κάποιον που ξέρουμε καλά και κάποιες φορές τον εαυτό μας. Αυτό  συγκλονίζει γιατί οι ομοιότητες που βρίσκουμε έχουν λεπτομερή, ακριβή και σαφή στοιχεία.

Mία καινοτόμος θεατρική παράσταση που διασταυρώνει την ιστορία του Mike Bartlett «DrFoster», την Φιλοσοφία της Ομοιοπαθητικής και σύγχρονα τεχνολογικά μέσα σε ένα διαδραστικό περιβάλλον όπου ο θεατής είναι σημαντικός και ενεργός.

Ενσωματωμένη εικόνα

Λίγα λόγια για την ομάδα COEVAL I
Η ομάδα COEVAL I ανοίγει ένα κεφάλαιο που θέλει ένα θέατρο για όλους, να ενώνει, να ακούει, να μην αποκλείει κανέναν. Η ομάδα ακολουθεί την Αριστοτέλεια θεωρεία της Θεατρικής Κάθαρσης. Το θέατρο επινοήθηκε για το κοινό, για λόγους θεραπείας, για να μπορούμε να συναισθανόμαστε ο ένας τον άλλο. Η ομάδα γεννήθηκε το 2011 για να εμπλουτίσει την άφιξη καινούργιων εφαρμογών διαδραστικού θεάτρου. Στόχος της είναι μεταμορφωτικές εμπειρίες θεάτρου που εστιάζουν στο κοινό, στον χώρο της σκηνής, στους ερμηνευτές και στην αφήγηση. Τα μέλη της αποτελούν μια πολυπολιτισμική κοινότητα η οποία συνδέεται και επικεντρώνεται στην πραγματοποίηση ρεαλιστικών ιστοριών σε καινοτόμες παραστάσεις.

Ενσωματωμένη εικόνα
Ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο: Άννα Δανέζη / Μάκης  Κατσούλης

Σκηνοθεσία: Άννα Δανέζη

Σκηνικά: Κωνσταντίνα Βισβιροπούλου

Φωτογραφία/artwork: Thierry Watrinet

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννης Καταγάς

Οργάνωσης Παραγωγής: Ορέστης Τάτσης, Λία Κίκερη

Παραγωγή: COEVAL I C.I.C Theatre Company

Digital Artist: Αλέγια Παπαγεωργίου

Χορηγός: Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
ΠΑΙΖΟΥΝ
Λουκία ΜπάτσηΠάνος ΙωσηφίδηςΤάσος ΚορκόςΠηνελόπη ΦλουρήΜαίρη Φώφη ΑνέστουΒαγγέλης ΠαπαδάκηςΒίκυ Μαιδανόγλου,Χριστιάνα ΛαδοπούλουΚωνσταντίνος ΣειραδάκηςΆννα ΔανέζηΔήμητρα Παπουρτζή.  


Ενσωματωμένη εικόνα

INFO
Παραστάσεις κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 20.00 μ.μ
Τιμές εισιτηρίων 12 ευρώ γενική είσοδος. 8 ευρώ μειωμένο
Διάρκεια παράστασης 200 λεπτά

COEVAL I C.I.C Theatre Company

Tακούνια | Χαριτίνη Ξύδη



Αγάπη μου,

εχθές ήταν το βράδυ ανυπόφορο. Σειρήνες ακούγονταν από παντού, ο πόλεμος μαίνεται μαζί με τον αέρα που χτυπά λυσσασμένος τα πορτόφυλλα. Στέκεται αδύνατον, πια, να περάσω το κατώφλι προς τα έξω. Αδέσποτες σφαίρες πέφτουν σαν τη δυνατή βροχή. Άλλωστε, το χιόνι σκέπασε ολόκληρη την πόλη. Ο Δνείπερος και η Λάντογκα έπιασαν μια σκληρή, αδιαπέραστη, κρούστα πάγου. Καθώς η νύχτα έγερνε βαριά προς το Ελμπρούζ, και δεν είχα ύπνο, άρχισα να μετρώ τα τραίνα και τα σπίτια. Τόσα σπίτια· όλα άδεια. Τόσα τραίνα... Όλα λάθος.



Επειδή, όσο ακαριαία ξεκινάει η ζωή, από δίψα και πάθος, άλλο τόσο ακαριαία μπορεί να ξεσπάσει σε ύπαρξη ή μη-ύπαρξη, θα ήθελα, πριν πεθάνω, να σου πω, για να γνωρίζεις, ορισμένα πράγματα που ακόμα με συγκινούν, όπως τα θλιμμένα παιδιά των μεταναστών, τα προδομένα ναι, η ληστρική μου φτώχεια, γιατί από το βάθος της ανατέλλει ο πιο επείγων ήλιος, η τελευταία σελίδα από τις Ασκήσεις Επιβίωσης, του Χόρχε Σεμπρούν, τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία, τα καράβια στους τρικυμισμένους ωκεανούς, όλα τα ναυγάγιά τους στον υπερκόσμιο βυθό, η αγωνία των ασυρμάτων, η σιωπή του τελευταίου τσιγάρου, ο σκύλος από την Νοσταλγία του Ταρκόφσκι, το String Quartet No 4 του Mendelssohn, ο τρόπος να μου φέρνεις τη σκέψη σου, όσο μακριά και αν είσαι.

Με την άμαξα της Δευτέρας, θα προσπαθήσω να στείλω το γράμμα στο Κουρσκ. Ίσως, από εκεί, καταφέρει ο Νικολάι Μιχαήλ Μιχαήλοβιτς, να το μεταφέρει στο μέτωπο με τον ακόλουθό του, κρυφά, και από το ίδιο του το χέρι να το παραλάβεις.

Χαίρε, αγάπη μου. Πέτρα ψαλίδι χαρτί, λυπημένο φίλντισι.
Σε στιχολογώ ανθισμένο, πανάκριβο φίλημα.
Αγάπη μου, χαίρε.

Τακούνια, Άνεμος Εκδοτική, 2011

Μενεξεδί Τετράδιο | Μαριλένα Κολλάρου


Όταν ήμουν παιδί, είχα ένα μενεξεδί τετράδιο. Παρόλο που δεν είχε μενεξεδί χρωματισμό, επέτρεπε μια μενεξεδή αίσθηση. Εκείνο το τετράδιο υπήρξε η προσιτή εκδοχή της μητέρας μου, η καλύτερη φίλη που δεν με μαρτύρησε κι εκείνος ο σύντροφος, ο οποίος δεν προνόησα ότι δεν θα γνώριζα ποτέ.
         Σε εκείνο το μαχαιρωμένο σώμα, άφησα τις πρώτες ανάσες. Αφέθηκα να πιστέψω πρώτη φορά στην αιωνιότητα, στην εξιλέωση. Αφιερώθηκα, χτίζοντας τον πρώτο άυλο κήπο της μικροσκοπικής παιδικής μεγαλοπρέπειας. Μίλησα για την αθλιότητα της ζωής, τη ματαιότητα του τσιγάρου, την ταύτιση θύτη - θύματος. Ώσπου μια μέρα το έσκισα. 
           Είχα πιάσει αίμα στα χέρια και πληγώθηκα από την αφέλεια της καρδιάς. Ήμουν άνθρωπος πια, με τι προσόντα ονειρευόμουν; Σκέτη ντροπή• σε εκείνες τις σελίδες αγαπούσα ακόμα την οικογένεια μου, μιλούσα με αστέρια, συγχαιρόμουν το καλοκαίρι. Σε εκείνες τις σελίδες υπήρχε τόσο ειλικρινές εγώ κι η αίσθηση τούτη με δίχασε, διαμελίζοντας το υπερεγώ σε νωχελικές παιδικότητες.
          Το τετράδιο περνώ πια πολλά χρόνια. Η φθορά επάνω στο σχισμένο εξώφυλλο, παραπέμπει στις ρυτίδες του πατέρα μου. Το όνομα μου ακουμπισμένο σε μια γωνιά, διακριτικά από ένα χεράκι που χάθηκε για πάντα. Τόση δα ήμουν όταν πρωτοέγραψα, ίσως λίγο μεγαλύτερη από ένα δάκρυ. Από παιδί έγραφα τη σιωπή με λέξεις, διαλύοντας το αυστηρό πρόσωπο της. Κι όμως ποτέ δεν εκτιμήθηκε και περισσότερο θλίβομαι για το μέλλον που κρύβει φθορές για τα τωρινά τετράδια κι εξώφυλλα ξεσκισμένα.