Ηδονοβλεψία | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

Σας έχω δει
που υποσχόσασταν αγάπη αιώνια,
θα ήταν θαρρείς ψηλά σε φράχτη,
χορεύατε πάνω στις ανυμπόριες του μέλλοντος που ξέρατε πως θα ρθουν

Σας έχω δει
που τρέχατε γελαστοί
και ξεγλυστρούσατε τη συνήθεια του θανάτου
Κλέβατε λίγα λεπτά - μονάχα λίγα λεπτά - ακόμα για το ατέρμονο κρυφτό σας

Σας έχω δει
που γυρνούσατε κατάκοποι από τους τσακωμούς που οι προσδοκίες σας  μούλιαζαν για ώρα
Μήπως και σαπίσουν νωρίτερα
Μήπως και δεν επαληθευθούν και καταλήξετε εις άτοπον "φυγή"

Σας έχω δει
που η απογοήτευση έγινε βδέλλα στην ψυχή και πώς να φύγει
Πώς να φύγει η φύση μας
Πώς να αποφύγουμε την πτώση μας όταν αυτή ήταν η μόνη φωτεινή από την αρχή

Μας έχω δει°
καθώς ώντας σκυφτοί, μοιάζουμε όλοι

Πυρόμενος | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

{ Έρχομαι και σου πετάω στα μούτρα τη νεανικότητα μου, την αυθάδεια των ονείρων μου, τη μεγαλοπρέπεια του σκοταδιού μου.

Δεν την αντέχεις.

Αποκρούεις πάντα με κακία και τη σιγουριά ενός γέρου, ανάπηρου συναισθηματικά.

Πόσο πολύ σε λάτρεψα. 

Τα δύο χέρια καρφωμένα στο κεφάλι μου να σπρώχνουν κάτω με έπνιξαν πια.

Όποτε προσπαθώ να τα βγάλω πάντα τα καις.

Με λόγια, με χάδια, με φωνές, με αναπτήρα.

Γέμισα φοίνικες στο κρεβάτι μου από τη στάχτη να μην χωράω να ξαπλώσω.

Χωράει μόνο το κουφαρένιο σώμα σου γεμάτο όνειρα που δεν έγιναν.

Γεμάτο πληγές τάχα από εμένα.

Πάντα τις τόνιζες.

Τι αηδία και αυτή με τα δίποδα να έχουν τη δυνατότητα λόγου στις πιο άσχημες στιγμές.

Τη σιωπή σαν έννοια δεν την έμαθες ποτέ. Η βία βέβαια μέσα της κρύβει τεράστια αποθέματα.

Ήσουν μεγάλη πουτάνα σ ' αυτό. Το παραδέχομαι.

Σε τυφλώνει ώρες ώρες το σκοτεινό φως. 

Κλείνεις τα μάτια. Ο δικός σου ιδεοληπτικός κόσμος είναι πιο φρόνιμος, και ας μας τον φτύνεις πάνω μας.

Και ο γαμημένος είναι κολλητικός.

Δεν έμαθα να προσπερνάω τη κολλητική σαπίλα του εαυτού σου. Πάντα με τραβάει.

Με παρασέρνει σ ένα χώρο μητρικό και ερωτικό.

Κυρίως ερωτικό.

Μάλλον τέτοια ήταν η σχέση μας.

Εγώ σαγαπάω πάντως. Ε ;

Αλλά δεν είσαι εγώ. Δεν θα είσαι ποτέ 

Ε

Σε παρακαλώ μην είσαι.

Ε ; }

Φορώντας | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

" Ξύπνησα σήμερα πρωί φορώντας το μυαλό σου. Είδα σκοτάδια πέτρινα, θεούς αέρινους, ποτάμια δακρύων και εμένα αγκαλιά μ ένα αστείο που λέγαμε μαζί.

Φόρεσα το μαύρο φόρεμα, εκείνο που μου αγόρασες εσύ. Δεν μου πήγαινε πολύ μα ήταν μαύρο σαν τα σκοτάδια της ψυχής μας που έπαιρναν φωτιά όταν αντάμωναν.

Ο δράκος της ανάσας σου μου το έβγαλε και στάθηκα ολόγυμνη μπροστά στον Κόσμο. Με χλεύαζαν, με έδειχναν. Δεν ήξερα τι έβλεπαν. Τους φώναξα πως είμαι δυνατή, πως σηκώθηκα πρωί και με φόρεσα μετά από χρόνια. Να δείξουν κατανόηση και όχι λύπηση.

Να δείξουν συναίσθημα και όχι αίσθημα.

Αντέδρασα εκσπερματώνοντας πάνω τους καυτό μυαλό. Με πάθος και θυμό. Δεν ζούσαν έντονα. Δεν ήξεραν. Και δεν τους έμαθα. Κρύφτηκα στο φως τους για να φαίνομαι.

Στο φως των ματιών τους αντικατοπτριζόμουν.

Και μου άρεσα. "