Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2018

Θάλασσα | Ζωή Βαλιώτη


Θάλασσα. Υγρός, απέραντος, βαθυγάλανος όγκος.

Κινούμενη από ρεύματα, κύματα γεννά. Κύματα που, όσο κι αν διαφέρουν το ένα με το άλλο, πάντα ενώνονται στη μοναδική τους ολότητα‧ τη θάλασσα. Κάθε κύμα δονήσεις είναι γης, αέρα και πλασμάτων, κι αφού περάσει μια ζωή πλούσια σε σκαμπανεβάσματα και στροβίλους, πάντοτε καταλήγει σε μία ακτή, όπου με ένα τελευταίο ξέσπασμα-οργασμό ξεχύνεται, ως αφρός πια, κι απλώνεται πάλι στη γη και τον αέρα, την Αρχή που το δημιούργησε.

Και πάλι απ’ την αρχή η θάλασσα. Ξετυλίγει ακούραστα το γαλάζιο της καθρεφτίζοντας τις χίλιες και μία αποχρώσεις τ’ ουρανού.

Αυτή είναι. Και η δική μου και η δική σου. Η θάλασσα που μας μαθαίνει να αφηνόμαστε, που μας ανυψώνει και μας λικνίζει απαλά, αυτή γεμίζει τα πνευμόνια μας με μυρωδιά αλμύρας, αυτή προσφέρει τη δροσιά της καλμάροντας την κάψα που φουντώνει μέσα μας. Η θάλασσα.

Κι αν ολόκληροι αφεθούμε, σώμα, ψυχή και πνεύμα, τότε μόνο αποκαλύπτεται η πιο βαθιά της αλήθεια, τότε μόνο θα νιώσουμε την απέραντη, υγρή μας υπόσταση, τότε μόνο θα έχουμε βουτήξει στη ζωή.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου