Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Άτιτλο | Ματίνα Τσιμοπούλου

Εξασκούμαι στους μοναχικούς καφέδες
Παρέα με ποιητές κάθε λογής
Κουβεντιάζουμε αντικριστά 
την ώρα που μιλούν για τον εαυτό τους
 Μονόπρακτο δίχως θεατή.
Εγώ ξεγελώ τ΄ αυτιά τους
Κι είναι σαν να τους γνώρισα 
όλους  σε  έναν.
Χάνουμε τον καιρό μας έντεχνα
για να μη μείνουμε άπραγοι
στο μέλλον που μας απέμεινε.
Ο τελευταίος καφές τελειώνει
με τη γεύση του άκαρπου.
Ο καλλιτέχνης αποχωρεί
Μόλις χαμηλώσει ο προβολέας.
Κοιτάζω την απόδειξη
Σαν έργο τέχνης
Και ξέρω 
Πως θα με βασανίζει πια 
το ακέφαλο της ποίησης 
με μόνιμο καθεστώς 
εσένα 
που δε με επι-σκέφτηκες ακόμα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου