Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Το μαύρο καράβι του Μπρεχτ | Λαδο Παστέλ

/χωροχρονική ανωμαλία/
-
είμαι
είσαι 
είναι 
είμαστε 
είστε 
είναι 
-
/χωροχρονικές ανωμαλίες /
μαύρες οπές 
που ρουφούν ακόμη και τον ανυπόστατο χρόνο .
-
-και είναι εκεί που εμφανίζεται το αναπόδραστο χώρου και δράματος-
-
Ζω στο παρελθόν 
κοιτώντας τα ήδη αυτοκτονημένα άστρα .
ο απόηχος της έκρηξης τους κάνει το κεφάλι μου να βουίζει .
-
/μυρίζει χάος ,καπνός και αστρόσκονη/
-
λείπεις 
-
Όταν ποτέ βλέπω ένα αστέρι 
-παρελθοντικό και αόριστο-
να βουτά στη θάλασσα , 
τότε είναι που εύχομαι 
/εύχομαι /
εμείς οι δύο να 'μαστε παιδιά του ίδιου αυτοκτονημένου άστρου .
-
Κι αυτό με κάνει να ελπίζω 
/ελπίζω /
πως χάριν στο αναπόδραστο 
είμαστε καταδικασμένοι 
/καταδικασμένοι /
-δεν ξέρω σε ποιά καταδίκη ελπίζω- 
μάλλον να εκραγούμε μαζί .
-
Και είναι αυτές οι φορές ,
που ξέροντας ότι ζούμε στο παρελθόν ,
ενδόμυχα,  
-έχοντας ζαλιστεί απ' τα πολλά τσιγάρα-
του ζητάμε να μας στοιχειώνει .
-
Κι αυτό μας κάνει να ελπίζουμε 
/να ελπίζουμε /
πως τα λάθη μας δεν μετράνε 
γιατί 
είμαι 
είσαι 
είναι
είμαστε 
είστε 
και είναι 
/καταδικασμένοι /
-
καταδικασμένοι να εκραγούμε μαζί .




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου