Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Πριν πενθήσω - Μάνος Μάλεσης

Μια στιγμή
πριν πενθήσουμε
το φως μας
- αγάπησε με
όσο πιο χυδαία
μπορείς.

 Τώρα που
 φτάνουμε
 στο τέλος
 - μην φοβηθείς -
 μονάχα
 άπλωσε μου 
 τα χέρια σου
 να γίνουμε
 μια ενιαία
 μουσική.

 Άκου
 την σιωπή
 πως αρμόζει
 τα σώματα μας
 στον δικό της χορό.

 Τώρα που
 σκοτεινιάζει
 - έλα να
 γίνουμε
 ένα αδιαίρετο όνειρο -
 και αν με φιλήσεις
 μπορούμε
 να γίνουμε
 τα άστρα
 που κλέβαμε
 σαν ήμασταν παιδιά.

 Θα ήθελα
 να μπούμε
 μαζί
 στην αγάπη
 - γιατί μόνος
 κανείς 
 σκουριάζει -
 και ύστερα
 ας κυλήσουμε
 σε έναν ωκεανό
 όπου μέσα του
 θα βυθίζονται
 οι παγωμένες
 καρδιές μας.


 Νιώθω
 μια φλόγα
 να με διαπερνά
 σαν θυμάμαι 
 το φιλί σου
 ή εκείνες
 τις ώρες
 που πλάγιαζες
 - τόσο ήρεμη -
 και 
 η αίσθηση μου
 πλανιόταν
 στο κορμί σου.

 Στα τελευταία μου
 λόγια
 - ακούμπα πάνω -
 μην διστάσεις.

 Θα σε περιμένω
 σε αυτή την
 εκκωφαντική σιωπή
 που κάνουν οι καρδιές
 όταν σπάνε.

 Πριν
 πενθήσω 
 το τελευταίο αυτό
 ποίημα
 - κοίτα με
 στα μάτια
 σαν με σκοτώνεις.

 Και πριν
 σβήσει τελείως
 αυτό  το μακρινό φως
 και με αγκαλιάσει
 στον λαιμό το σκοτάδι
 - μην με αγαπάς-
 μα τουλάχιστον
 κράτα με σφιχτά
 σαν μια 
 τελευταία
 προσευχή
 - σε εκλιπαρώ 
 πριν πνιγώ -
 ας πενθήσω
 ακόμη
 μια φορά
 τα μάτια σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου