Το κύκνειο Άσμα | Θωμάς Δ.Τυπάλδος

"Ecce homo! Με τη χλαμύδα του να σέρνεται στη σκόνη - σκόνη ο ίδιος, λάσπη από τη λάσπη, στάχτη από τη στάχτη, θραύσμα από τα θραύσματα. 

Με τ‘ αγκάθινο στεφάνι να χώνεται με δύναμη βαθιά μες στο μέτωπό του. Με το καλάμι ανάμεσα στα δεμένα του χέρια και το πρόσωπο να σκύβει, βαρύ από τα βασανιστήρια, απ‘ το μαστίγωμα, από τη χλεύη. Ecce homo! 

Πάντα να ψάχνει ορίζοντα ανοιχτό, μέσα από την κάμαρά του ή μέσα στο κελί του. Φυλακισμένος και μοναχικός, να προσπαθεί καθημερινά να παραμείνει άνθρωπος όταν όλοι γύρω του μεταμορφώνονται σε λάμιες. Να αναπνέει από τα βρόγχια του, να λιώνει την τροφή του πριν τη μασήσει. Να αγναντεύει μόνο λευκό χρώμα και να τρελαίνεται απ‘ αυτό.

 Να ζει στα σκοτάδια και να τρέμει το άστρο του πρωινού. Να μιλάει για αφύπνιση μόνο την ώρα που κοιμάται, μη και τον καταλάβουν οι αρουραίοι και του κατασπαράξουν τις αισθήσεις. Να μπαϊνει σε ομάδες για να νιώσει πώς δεν διαφέρει απ‘ τους άλλους και να ανακαλύπτει στο τέλος πως διαφέρει απ‘ τους άλλους. Μοιάζουμε με κατολίσθηση εν τη πράξει. 

Μοιάζουμε απολιθώματα σε απολιθωμένο δάσος. Ζητοϋμε πάντα το λίγο και δεν κερδίζουμε ούτε καν το τίποτα, μα από την άλλη, ubi nihil vales, ibi nihil velis. Μεταξοσκώλυκες που δεν αποθηκεύουν μετάξι, μόνο κάρβουνα αναμμένα. Τοποθετούμαστε στην εσοχή μεγαλόπνοων σχεδίων και καταλήγουμε στην αποβολή μικροπρεπειών.

 Αν καταφέρναμε να αφήσουμε τα ίχνη μας στο υπόστρωμα του ανέμου, τότε θα διακρίναμε ολοκάθαρα πως τίποτα δεν απαγορεύεται και πως τα πάντα είναι για μας δομημένα, αλλά, αν ακούγαμε τον ψίθυρο ενός αντικειμένου, τότε θα κατανοούσαμε πως δεν είμαστε ούτε οι μόνοι ούτε οι μοναδικοί μες στην Ολότητα που μας περιβάλλει. 

Θα μπορούσαμε τότε να καταλάβουμε την αξία τού να μοιράζεσαι στιγμές, ιδέες, αγάπη. Θα σταματούσαμε τότε ευθύς να φοβόμαστε το διαφορετικό, θα σταματούσαμε να ρουφάμε άπληστα τον αέρα τού διπλανού μας. Ecce homo, μ‘ όλα του τα λάθη, όλα του τα πάθη, όλα του τα μαρτύρια, μ‘ όλους του τους θανάτους. Ecce homo! Ecce homo! Ecce homo!"

φωτο: László Sipos, Cím nélkül, 1973