Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Τα "Ρω" του Έρωτα | Οδ. Ελύτης

Ελαιώνες κι αμπέλια μακριά ως τη θάλασσα 
Κόκκινες ψαρόβαρκες μακριά ως τη  θύμηση
 Έλυτρα χρυσά του Αυγούστου στον μεσημεριάτικο ύπνο 
Με φύκια ή όστρακα. 
Κι εκείνο το σκάφος Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο,
 που διαβάζεις ακόμη στην ειρήνη τον κόλπου των νερών έχει ο Θεός.

Θυμάμαι ήταν Άπρίλης όταν ένιωθα πρώτη φορά το ανθρώπινο βάρος σου. 
Το ανθρώπινο σώμα σου πηλὸ κι αμαρτία
 Όπως την πρώτη μέρα μας στη γη. 
Γιόρταζαν οι αμαρυλλίδες – Μα θυμάμαι πόνεσες 
Ήτανε μία βαθιά δαγκωματιά στα χείλια 
Μία βαθιά νυχιά στὸ δέρμα κατά κει που χαράζεται παντοτινά ο χρόνος.

Σ᾿ άφησα τότες 
Και μία βουερή πνοή σήκωσε τ᾿ άσπρα σπίτια
 Τ᾿ άσπρα αισθήματα φρεσκοπλυμένα επάνω
 Στον ουρανὸ που φώτιζε μ᾿ ένα μειδίαμα. 
Τώρα θα ῾χω σιμά μου ένα λαγήνι αθάνατο νερό 
Θά ῾χω ένα σχήμα λευτεριάς ανέμου που κλονίζει
 Κι εκεῖνα τα χέρια σου όπου θα τυραννιέται ο έρωτας 
Κι εκείνο τὸ κοχύλι σου όπου θ᾿ αντηχεί το Αιγαίο.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου