Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Aπόσπασμα| Η Αλίκη δε μένει πια εδώ | Μυρτώ Τάσιου


Κι εκείνη όλη της τη ζωή πέρασε ελπίζοντας
πως θα αλλάξουν τα πράγματαŸ 
το θυμάμαι Κατερίνα
ήσουν εσύ που περίμενες ώρες ατελείωτες
ένα σημάδι πως είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Σου γράφω γιατί έμεινες μόνη σου με τα φαντάσματα
εγώ δεν μπόρεσα πήγα σε άλλη γη
που το πάθος για ζωή
γίνεται ένα με τη μουσική 
και οι πληγές μένουν ένα ενθύμιο
στον μπουφέ με τις φωτογραφίες
των συγγενών που πέθαναν.
Κάθε φορά που μιλάω για σένα
δάκρυα ποτάμια είσαι η ψυχή κι η βροχή
ψυχούλα μου.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου