Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Άτιτλο | Τάσος Θεοτόκης


Κοιμόμασταν πάντα αγκαλιά.
Στην κοιλότητα του βράχου που ήμουνα
ερχόταν και χώνευε το κορμί της σαν θάλασσα.

Τα μεσημέρια του Ιούλη, στη θέρμη του φωτός, ήταν εκείνη : η Θάλασσα
ήμουν σίγουρος
                                            κι ας έκανα λάθος,

πώς αλλιώς όμως αυτό που διψάει το στόμα
και ξεδιψά τα μάτια;

Πώς αλλιώς από θάλασσα λέγεται;


Προσκυνημένοι του μυαλού απαντήστε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου