Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Aμνησία | Ανδρέας Παπάζογλου



Κρύφτηκα λοιπόν 
κάτω απο το παιδικό μου πάπλωμα
αφήνοντας τον κόσμο να πάει κατά διαόλου - 
Και όχι πως ξέραμε ή πως θα μάθουμε ποτέ 
γιατί τα καλοκαίρια μυρίζουν θάνατο 
  Όμως
Ίσως κάποτε κάποιος να νοιάστηκε 
ή έστω να λιποθύμησε απο απορία
Σάρκινη παρακαταθήκη σε ουράνια νταλαβέρια -
Πράσινα μάτια βουρκωμένα 
απο καπνό και αθανασία 

 "Δεν τον ξέρω, δεν την γνώρισα ποτέ" 
είπα και πέθανα

Δεν ήταν πάντα έτσι όμως, κάποτε γλυστρούσα
Όλοι κάποτε γλυστρούσαν - μέσα από ή σε κάτι

Έξω τώρα και βαθύτερα απο ποτέ, τώρα
Γλύφω μηχανικά την επιφάνεια του πλανήτη 
Μουλιάζω τ' ακροδάχτυλα μου στους βυθούς, τώρα

Δεν θυμάμαι γιατί


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου