Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Μομφή | της Παναγιώτας Καλογεράκου




Με άδειασες.
Κανένα στίγμα προδοσίας.
Σαν να μην άγγιξες ποτέ.
Σε συγχαίρω.

Με άδειασες .
Για να αδειάσεις ,όμως,κάποιον
Πρώτα τον γεμίζεις.

Με γέμισες.
Έσπειρες την τόση αφεγγιά μου
Με σπόρους ημερόβιας ευωδίας.

Όπως ένας Ήλιος
Γεννάει αστράπτοντα βρέφη
Με τον πυρετό του συμπαντός του .

Σε φώναζα,θυμάμαι,
με το όνομα του Ήλιου,
γιατί έλεγαν πως είδωλό του εγενήθη

Κάθε μέρα τον τηρώ
μες τα μάτια .
Και όχι πια απ’τις σκιές του .
Δεν τυφλώνομαι .
Γιατί βαθιά μέσα μου κατοικείς εσύ
κι έγινε συνήθεια το ηώς
της ύπαρξής Σου .

Κάθε μέρα τηρώ
τις μενεξεδένιες του απομιμήσεις
μέσα από τις ηλιοφίλιτες τουλίπες
της καρδιάς σου .

Και χουγιάζω
Στο χέρσο μου κόσμο
πως κάποια στιγμή είδα
μέσα απ’την λάμψη Σου,
Ολόκληρη τη ζωή μου.

Με άδειασες.
Με γέμισες.
Καμία σημασία πια.
Αφού στα χέρια σου σμιλεύτηκε
Η ψυχή μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου