Εκείνη | Voz Silente

Δεν έφταιγε εκείνος. Ούτε και οι προηγούμενοι. Δεν έφταιγε κανένας.

Κανείς δεν τους είχε μιλήσει για τη δυστυχία της, κανείς δεν τους είχε προειδοποιήσει για την ευθραυστότητά της.
Αγέρωχη και αιθέρια φάνταζε, άτρωτη, ονειρική και θεία.
Μα πάνω απ’ όλα, τόσο δυνατή. Θεέ μου, πόση δύναμη έκρυβε στην άρρυθμα παλλόμενη καρδιά της, πόση ζεστασιά χάριζε με τα λεπτά της χέρια που αγκάλιαζαν τον κόσμο τους, πόση θέρμη μετέδιδε το ντροπαλό της στήθος. Όσο και το πάθος ή η τρυφερότητα που μετάγγιζαν τα πάντα αφυδατωμένα από αγάπη χείλη της.
Τα αδύναμα μάτια της έβλεπαν κάθε ανησυχία τους που τα διστακτικά της δάχτυλα καταλάγιαζαν με επιμέλεια.
Τα μουσικά της χάδια, οι συγχορδίες στο λαιμό, οι συμφωνίες στην πλάτη, οι σονάτες στη μέση.
Δρασκέλιζε την καθημερινότητα με ακροβασίες, πάντα στις μύτες, με συστολή μην ενοχλήσει, με μια υπόσχεση πετάγματος πάνω απ’ όλα, συνταξιδιώτες εκείνοι στα λευκά φτερά της.

Δεν θα μπορούσαν να ξέρουν. Δεν είχαν αντικρίσει ποτέ άλλοτε αυτή τη χρυσίζουσα βροχή, γεμάτη από λόγια και έρωτα.

Στην αρχή ήταν το ξάφνιασμα. Επιφυλακτικός δισταγμός και περιέργεια για το πρωτόγνωρο. 

Και μετά όλοι τους αφήνονταν. Πάντοτε βυθίζονταν. Σε μελιστάλακτες μέρες και ονειροπολούσες νύχτες κοντά της. Δίπλα της. Μέσα της. Μαζί της. Η ζεστασιά που διαλύει το χειμώνα των ψυχών. 

Όμως, αρκούσε ένα λάθος, ένα τόσο δα μικρό λάθος, μια παράλειψη ασήμαντη, μια πλάνη συγγνωστή. 

Και τότε εκείνη άρχιζε να μαραίνεται. 

Το πιο όμορφο και σπάνιο και υψηλό λουλούδι, το πιο περίτεχνο και ευωδιαστό, άνθος που αποκαλύπτεται με τον έρωτά τους, τρέφεται με την επιθυμία τους, ευδοκιμεί στην αγκαλιά τους, φωτίζεται από το βλέμμα τους, άρχιζε να μαραίνεται. Να συρρικνώνεται, να αναδιπλώνεται, να παγώνει, να βιώνει απώλειες και να χάνεται. 

Δεν ήξεραν ότι πληγώνεται από την αδιαφορία και πεθαίνει.

Και μαζί της σβήνει το φως που απλόχερα τους χάριζε.

Δεν είναι ότι θα εγκατέλειπε. Θα έμενε. Από ευγνωμοσύνη για τον έρωτα που της ενέπνευσαν, τούτο το πολύτιμο ανανταπόδοτο δώρο.

Μα όσο αντέξει. Μέχρι να σπάσει.

Δεν έφταιγε, λοιπόν, εκείνος. Ούτε και οι προηγούμενοι εν τέλει. Δεν έφταιγε κανένας τελικά.

Κανείς δεν τους είχε μιλήσει για κεινη...

Ποιητές | Voz Silente

Το όνομά σου δύο σύμφωνα. 

 Γυναίκα.

Το όνομά του μία φωνή και η συνοδεία της. 

 Άντρας.

Σου άρεσε το σχήμα. 

Εσύ, 

που ακτινοβολούσες λέξεις, 

στεκόσουν προστατευτικά δίπλα του.

Νόμιζες ότι σιωπούσε. 

Μα ήταν ο μόνος Ποιητής.

The Great Poet painting - Jack Vettriano

Σε πονούσε το θάρρος του.

Καθώς εσύ σκάρωνες αποσπασματικά όνειρα

εκείνος βυθιζόταν σε ωκεανούς φαντασίας.

Δεν χρειαζόταν πλέον τους ψιθύρους σου. 

Θυμήθηκες και τρίτο φθόγγο.

Επικράτηση της μνήμης. 

Άρχισες να μιλάς χωρίς δισταγμό.

Σου είπε,

Εκείνο το βράδυ, δίπλα σου,

μέσα σου

ξέχασα όλον τον κόσμο

και θυμήθηκα μονάχα εσένα.

 Ήταν ο μόνος ποιητής. 

Περιπατητικό - Της Voz Silente

Είσαι το πιο γλυκό μου παράπονο, το πιο όμορφό μου ψέμα, η πιο επιθυμητή φυλακή μου, το πιο φωτεινό θραύσμα στην ολάκερη ζωή μου, η πιο ζωντανή απουσία μου. 

Τα ωραιότερα παραμύθια μου σου τα ψιθυρίζω τα βράδια για ν’ αποκοιμηθείς. 

Σε κρύβω από τον εαυτό σου για να μην τρομάξεις, με κρύβω από τον κόσμο για να μην χαθώ. 

Τα όνειρά σου σε γερνάνε, εγκατέλειψες την ορμή σου πια και κουρνιάζεις σε μελλοντικές θαλπωρές. 

Μέσα στη βροχή κλείνεις τα μάτια και απολαμβάνεις το χάδι που επικαλύπτει τις σκέψεις σου αλλά απελευθερώνει τα πάθη σου.

Στους δρόμους όπου στροβιλίζεται η οικειότητά σου, εχουν αλλάξει τα ονόματα και τα βλέμματα, από ένα κερί συνθλίβεται η ελπίδα σου για σκοτάδι.

Μία μάχη από σκιές και μία αγκαλιά σε είδωλο. 

Όλα εκείνα που περίμενες έχουν φοβίσει το παρελθόν σου, τα θέλω σου μένουν διάφανα στον παγωμένο χρόνο που σκεπάζει μία υποψία αγάπης. 

Ξεχασμένα πρόσωπα, μακρινά πια και άφταστα, 

δικά σου ξένα ως κλεμμένα από άλλες αγκαλιές,

λατρεμένες απαρνήσεις.

Ακόμα δεν πρόλαβες να φύγεις και είσαι πάλι εδώ. 

Όταν πέφτει το βράδυ - Voz Silente

Η ανταύγεια των πόθων σου χρωματίζει τα βράδια μου.
Μία μοίρα που κινεί το φεγγάρι πάντα γύρω από το βλέμμα σου, ψάχνει να κυριεύσει τις ψυχές των χαμένων στα όνειρα, βρίσκει έδαφος να ριζώσει μέχρι να εκπλήξει με το μεγαλείο της λύπης της.
Χέρια που χαϊδεύουν τον αέρα, αγκαλιές που προστατεύουν τον κόσμο, χαμόγελα που γλυκαίνουν τα σύννεφα, μάτια που σπαθίζουν τον ουρανό.
Φοβάμαι σημαίνει αγαπώ και χάνω.
Σε φοβάμαι σημαίνει σ’ αγαπώ, γι’αυτό χάνομαι.

Οι ώρες που τρέχουν στον αγώνα των στιγμών πάντα θα χάνονται στο δρόμο, από φόβο μήπως εκμηδενιστούν σε αιώνες. Και τα δευτερόλεπτα τότε προελαύνουν στη μνήμη των επιθυμιών ταπεινά.
Τα σώματα τα εξουσιάζουν αόρατα “θέλω” που γεμίζουν τον αέρα ασφυκτικά.
Ώσπου σπαρταράει το κορμί σε μια ζεστασιά αποστερημένη.
Απόβλητος από το μόνο καταφύγιο που βρήκες για να ξεχάσεις εσένα στον κόσμο.
Ήχοι από το μέλλον σε καλούν να παραιτηθείς, καθώς ξεπηδούν πλάσματα από όνειρο φτιαμένα που χορεύουν και σε ζαλίζουν. Σε παίρνουν απ’ το χέρι και σε ξελογιάζουν σε μουδιασμένες αποδράσεις.

                                                      Lovers Moon And Night by Marielouise Ertle

Τα ταξίδια που ποτέ δεν θα κάνω, τα ονειρεύομαι και τα ζω.
Όχι από αδυναμία μου να φύγω, αλλά επειδή δεν υπάρχουν τόσο κολασμένοι παράδεισοι να με γοητεύσουν, να με τρομάξουν, να τους υποτάξω.
Στο τέλος κάθε παιχνιδιού δεν μετράω θύματα, παρά μόνο αγωνία.
Κι έτσι ασφαλής, γελάω με τις αμυχές που προσδοκώ, με τους κινδύνους που κυνηγάω’   κι όσο πιο καθολική η διακινδύνευση, τόσο πιιο πλούσιος σε αποδράσεις ο οραματισμός.
Κι αν πια δεν θυμάμαι, δεν είναι ότι γέρασα, αλλά ότι πια απαρνήθηκα να κρατώ σκιές στο σκηνικό της ψυχής μου.

Η κρίση - Voz silente

Οι ερωτευμένοι 

κρίθηκαν 

από τους λογικούς. 

Έλαμψαν 

με την αγνότητά τους. 

Ο ανέραστος 

πρώτος το λίθο βαλέτω.

Προσπάθεια να διασωθεί

ό,τι πιο όμορφο

απ τα λάθη.

Οι ερωτευμένοι 

δεν

σφάλλουν

ποτέ.

Μέσα στην εκστατική 

αμαρτία τους

εξαγνίζονται

με 

συντριβή.

Το πείραμα - της Voz Silente

Με ανείπωτη ικανοποίηση ατένιζε την παταγώδη αποτυχία της ζωής που επέλεξε ως πείραμα να γευτεί. Με στερνή επίγνωση και γνώση. Το πείραμα πέτυχε, έζησε ως άλλη, σαν σε άλλο σώμα ή σαν άλλη ψυχή σε σώμα κατά γενική ομολογία κοινό. Μπορεί να βάφτισε ως δοκιμή για το ξένο την άστοχη επιλογή, εκείνη που κόστισε και κούρασε. Μπορεί απλώς να έπαιξε πρώτη ένα ρόλο που δεν είχε αποσαφηνίσει πώς θα διαμόρφωνε στο σενάριο που πότε δεν θα έγραφε, η αιωνία περιέργεια για το διαφορετικό, η εναλλαγή, το μασκάρεμα, το χάσιμο, η επανεφερεση, η πλέον συνειδητοποιημενη επάνοδος στις ξεχασμένες αλήθειες, τις θεμελιώδεις εκείνες του είναι της.
Κι ας έπαψε να είναι για λίγο.
Εθελουσία έξοδος από την ασφάλεια των δοκιμασμένων δυνατοτήτων σε μια μόνο εκδοχή των άπειρων πραγματικοτητων που της κληρώθηκαν.
Ευτυχία να είσαι αυτό που αξίζεις, αυτό που κουβαλάς στους πιο αδυσώπητους φόβους της ψυχής σου.
Δεν το ξέρει με σιγουριά, δεν θα μπορούσε να το μαντέψει. Μόνο να το αφουγκραστεί. Γι αυτό το έζησε, για να το κατακτήσει, να το αγκαλιάσει, να το περιθάλψει με την πιο πραγματική υπόσταση του.
Και τώρα, λίγο περισσότερο κατακερματισμενη, πιο ολοκληρωτικά κενή, αφήνεται να επανιδρύσει το σώμα ως ναό, το πνεύμα ως αγέρωχο προστάτη, την καρδιά ως αδιαφιλονίκητο αφέντη και καθοδηγητή.
Με μια βαθιά ανάσα, συνεσταλμενη συγκράτηση και ψυχή καθάρια, ανοίγεται στα νέα λάθη που θα φέρουν τον παράδεισο μια σπιθαμή πιο κοντά.