Δε χωράνε μετάνοιες στα αύριο | Έλλη Πράντζου

Τα παίζεις όλα για όλα
χάνεις; κερδίζεις;
στην κόψη περπάτησες
κι άντεξες
και σου ‘γινε συνήθεια
τώρα τεντωμένα σχοινιά αναζητάς
για να βολέψεις τ’ ατίθασά σου βήματα
σ’ αρέσει που ‘χεις τα χέρια ολάνοιχτα
καθώς ισορροπείς
σαν φτερούγες έτοιμες να ξεχυθούν
στους πέντε ανέμους
κι όπου φυσάει ο δικός σου άνεμος
σε βρίσκουν οι νύχτες ν' αλλάζεις αγκαλιές
και το πρωί να φεύγεις
δε με τρόμαξες ποτέ τόσο πολύ
ώστε να σε διώξω από μέσα μου για πάντα
μα τον όλεθρο φλέρταρες κι εγώ μαζί σου
κομμάτι απ' τη σάρκα μου και αίμα
απ' την καρδιά μου
είμαι αυτή που σε φόρεσε κατάσαρκα
που σε γέννησε με έρωτα
και την ανέστησες με πάθη
τα παίζεις όλα για όλα
χάνω; κερδίζω;
στην κόψη περπάτησα
κι άντεξα
και μου ‘γινε συνήθεια
τώρα τεντωμένα σχοινιά αναζητώ
για να βολέψω τ’ ατίθασά μου βήματα.


Δε χωράνε μετάνοιες στα αύριο...

Φωτογραφία: Ευτυχία Πασχαλίδου

Συμβιβασμοί και άρνηση. | Έβα Γκρην

Η ώρα είναι μόλις δώδεκα. Για μένα είναι ακόμα μεσημέρι. Άλλη μία μέρα που ξύπνησα απόγευμα. Άλλη μία μέρα που όμως ξύπνησα με εσένα πλάι μου. Δε ξέρω πως να χωρέσω τα αντισυμβατικά μου συναισθήματα σε συμβατικές νόρμες. Δε ξέρω μήτε πως να χωρέσω τη σκέψη μου σε δαύτες. Είμαι περίεργο παιδί, στο ξανάπα. Υποχρεώσεις, λογαριασμοί, έξοδα να τρέχουν. Κι εμένα το μυαλό μου κολλημένο στη σκέψη σου. Κι εμένα το μυαλό μου να στροφάρει περίεργα και να βλέπει οράματα για όλα εκείνα που θέλω να κάνω μαζί σου.

Ώρες, ώρες τα θεωρώ ουτοπικά. Ξέρεις, νιώθω τόσο μικρός, τόσο ανούσιος. Ώρες-ώρες πάλι νιώθω πως μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο, όταν τάχα με κοιτάζεις με αυτό το βλέμμα. Αυτό το βλέμμα της σιγουριάς που χαμογελάει, όποτε με βλέπει, που με θαυμάζει. Ξέρεις, πιότερο από το να απογοητεύσω εμένα, φοβάμαι μη σε απογοητεύσω. Μην τάχα προδώσω εκείνο το θαυμασμό σου. Και φτου και από την αρχή να σκέφτομαι μια τάχα γαμημένη ιδέα για να σου προσφέρω όλα εκείνα που τάχα έχω ονειρευτεί μαζί σου. Ύστερα με πιάνουν οι μαύρες μου. Τρώω τις φρίκες μου και σα κλασικό αρσενικό ξεκινάω να φυσάω και να ξεφυσάω δίχως να βγάζω λέξη. 

Δυστυχώς πάντα καταλαβαίνεις. Πάντοτε το μαντεύεις ότι κάτι έχω. Έρχεσαι και με παίρνεις αγκαλιά. Κι εγώ πάντα να προσπαθώ να σου ξεφύγω με μαλακίες και μισόλογα. Δε γουστάρω να σε βάζω στα προβλήματά μου. Δε σου αξίζει. Από την άλλη θέλω να τα παλεύουμε μαζί. Μαζί και στα δικά μου και στα δικά σου προβλήματα. Μαζί σε όλα.

Τι θα κάνω με τη γαμημένη τη ζωή μου; Τι στο διάολο συμβαίνει εκεί έξω; Τι θα κάνουμε;

Είναι φορές που θέλω απλά να κόψω την επικοινωνία με τον κόσμο. Να σε πάρω και να πάμε να ζήσουμε σε ένα νησί, σε ένα νησί γεμάτο αγάπη. Μόνο αγάπη. Να μην ακούω μήτε τη βουή του κόσμου, μήτε τη δική μου. Το 'χω σκεφτεί τόσες και τόσες φορές, όμως πάντα ύστερα το μετανιώνω. Όχι, όχι. Η παραίτηση δεν είναι λύση. Και η φυγή είναι παραίτηση.

Ξέρεις δε σου πα. Σήμερα έχω οργή μέσα μου. Όχι, όχι θλίψη. Μόνο οργή. Σήμερα διάβασα το βιβλίο ενός φίλου, το οποίο αποφάσισε να μη δώσει σε εκδοτικό και να το διαθέσει δωρεάν. - Και είναι το πιο όμορφο βιβλίο που 'χω διαβάσει τελευταία. Σκατά. Σκατά. Όλα τα κάναμε σκατά. Από την πένα του Καζαντζάκη ως της Μαντά, μια χούφτα χάπια δρόμος. - Χθες παρέδωσα μια ακαδημαϊκή έρευνα τζάμπα. Αύριο θα δώσω το κείμενο μου σε κάποιο site. Χθες χρειάστηκα μια μπύρα. Αύριο θα χρειαστώ τσιγάρα. Μεθαύριο θα έρθει η ΔΕΗ. Πρέπει να δω τι θα κάνω με τη ζωή μου. Πρέπει να... Ξέρεις. Εσύ περισσότερο από όλους το ξέρεις... είναι που ποτέ δε μπόρεσα να συμβιβαστώ. Είναι που δε θα το κάνω τώρα. Μεγάλωσα πια. Ότι συμβιβασμό ήταν να κάνω τον έκανα. 

Πάντα στη ζωή μας έχουμε την επιλογή. Είτε θα πάρουμε εκείνο το μονοπάτι με τους συμβιβασμούς, είτε θα μείνουμε ασυμβίβαστοι, αιώνιοι έφηβοι, πιστοί στα όνειρα και τις αξίες μας. Και είναι αργά. Είναι αργά για να αλλάζεις ζωή τώρα στα γεράματα. Άλλωστε, δε θα χε νόημα. Δε θα ήμουν εγώ. Κάθε μέρα να βρίσκεις πράγματα που να τραβούν το ενδιαφέρον σου και να σε κρατούν απασχολημένο. Κάθε μέρα να ζεις. Να ζεις λίγο περισσότερο από την προηγούμενη. Πάντα να ξεπερνάς τον εαυτό σου. Και να παλεύεις. Να παλεύεις με εκείνα που έρχονται, με τους δαίμονές σου, αλλά πολύ περισσότερο με το συμβιβασμό. Με το συμβιβασμό εκείνο που η κοινωνία έχει αποφασίσει για τον καθένα μας. Και να τον ξεπερνάς και δαύτον. Γιατί τούτο πιότερο από όλα σημαίνει να 'σαι ο εαυτός σου. 

Ένας άνθρωπος διαφορετικός απ'όλους τους άλλους. | Μαρία Βασιλάκη

Παρατηρώ παντού ανθρώπους αλλά δεν βλέπω καμία ανθρωπότητα. Άραγε, τι έχουν απογίνει οι πραγματικοί θιασώτες του ανθρωπισμού, των τεχνών,της ομορφιάς, της ευγένειας, της έμπνευσης;

Τους κατάπιε μήπως κάποια μαύρη τρύπα;

Άνθρωποι σκυφτοί, καμπουριασμένοι και σκεπτικοί είναι το μόνο που'χει μείνει..

Τους βλέπεις στο δρόμο και αναρωτιέσαι που πήγε η χαμένη τους λάμψη, η δίψα για ζωή..

Ρουφήχτηκε μέχρι το μεδούλι κάθε ενθουσιασμός και κάθε όνειρο. Ρημάχτηκαν, εκδιώχθηκαν, αποτραβήχτηκαν, σώπασαν. Πληγώθηκαν και υποχώρησαν.

Ένα διηνεκές άγχος, μια απέραντη σιωπή τους περικλείει όσο ο νους τους τρέχει μακριά σε άπιαστα όνειρα, σε ζωές πραγματικές μα και μακρινές.

Τα όνειρα τα αντικατέστησε ο φόβος, η θλίψη και η απογοήτευση ενώ ο θυμός συνοδεύει κι αυτός τα σκοτεινά αυτά συναισθήματα. Πότε σταμάτησες να ονειρεύεσαι και κυρίως γιατί σταμάτησες να ονειρεύεσαι; Tα όνειρα δεν είναι ρεαλιστικά είναι ο κόσμος που δημιουργούμε για να πετάμε, να αισθανόμαστε ελεύθεροι μακριά απ'τη σάπια πραγματικότητα.

Πίσω απ'την κίτρινη κουρτίνα με τους λεκέδες  και τους παλιούς σκονισμένους τοίχους βλέπεις έναν άνθρωπο που προσπαθεί να ξεφύγει απ'τη ματαιότητα. Το νεαρό της ηλικίας του σίγουρα δικαιολογεί την ονειροπαρμένη του φύση, την αμετροεπή φιλοδοξία του και την αγάπη του γι'αυτό που κάνει. Προσπαθεί απεγνωσμένα να εκφραστεί, να διακριθεί σ'αυτό που κάνει όχι για να ικανοποιήσει δικούς του σκοπούς αλλά για να δώσει ένα παράδειγμα στον κόσμο και να τους δώσει έστω και την λιγοστή ελπίδα.  Τα καταφέρνει; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Συνήθως τέτοια άτομα εκτιμώνται από λίγους. Ή θα φτάσουν στην κορυφή ή θα πεθάνουν προσπαθώντας.

Παλεύει όμως. Μάχεται προκειμένου να βοηθήσει με κάθε μέσο αυτούς που αξίζουν αλλά δε τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να το αποδείξουν. Τους αδύναμους, τους ασθενείς, όσους η ψυχή τους είναι όμορφη αλλά δεν πιστεύουν στον εαυτό τους. Είναι εκεί για να τους στηρίζει, να τους ενθαρρύνει σε κάθε τους βήμα και να τους βοηθά όπου μπορεί με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

Ένας άγγελος με μεγαλεπήβολα σχέδια. Εγωιστικά, ματαιόδοξα αλλά και συγχρόνως τόσο αλτρουιστικά και ανιδιοτελή. Ένας άνθρωπος που συνιστά πρότυπο και πηγή έμπνευσης όλων. Μία συζήτηση μαζί του αρκεί για να σε πείσει πως γνωρίζει τη ζωή, τους ανθρώπους, ξέρει τι θέλει και τι να κάνει για να το πετύχει. Συνειδητοποιημένος και ευφυέστατος.

Τέτοιους ανθρώπους αξίζει να γνωρίσουμε, να συνδιαλεχθούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και να αλληλοβοηθηθούμε. Ανθρώπους σπάνιους, με ήθος. Ανθρώπους με Α κεφαλαίο.

Έτσι, δεν θα 'μαστε πια σκυθρωποί,σκυφτοί και λυπημένοι.

Γιατί θα ξέρουμε πως κάποιος, κάπου εκεί έξω έχει το ίδιο όραμα μ'εμάς. Έναν καλύτερο  και δικαιότερο κόσμο. Έναν κόσμο με ζωγραφισμένη την ελπίδα στα μάτια και τα πρόσωπα όλων.

Άτιτλο | Λίναμ Κεροτάνυ

Το όνομά σας 

Linam Kerotany

Αριθμός Τηλεφώνου

-

  Η ερώτησή σας:

        ΑΓΡΑΦΟΙ ΝΟΜΟΙ

 Κάντε σεξ χωρίς να φωνάξετε

Τραγουδήστε χωρίς να ουρλιάξετε

Χορέψτε χωρίς να οργιάσετε

Πιστέψτε χωρίς να ψάξετε.

Γεννηστε για να αναγκάσετε άλλους να ζήσουν ο,τι χάσατε.

ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ.

Μη βγαζετε τα κομπλεξ σας στα παιδιά.

ΜΗΝ κανετε αλλα καλά παιδιά.

Η ζωή δεν είναι πουτάνα - του Παύλου Αμπεριάδη

Η ζωή δεν είναι πουτάνα 

επειδή ντύνεται ξεκωλέ.

τόσο καιρό κρατούσα τη ζωή μου στη χούφτα

κόκα από τις φτηνιάρικιες

για να μη μείνει ούτε μια φλέβα μου

δίχως πληγή

μπας και καταφέρει κάτι να με πείσει

πως είμαι ζωντανός

Η ανάσα δε σημαίνει ζωή ρε.

την κατάπια 

τι να την κάνω

όλα καταναλώνονται

Αυτή είναι η ζωή μας ρε.

παυσίπονο που χάνεται 

μέσα στον πόνο.

Η πτώση - Μαρία Βασιλάκη

Γρατζουνώ τους τοίχους με λύσσα

Ουρλιάζω αλλά βγάζω κάτι βουβούς ήχους, άναρθρους.

Κανείς δεν σε ακούει

Κανείς δεν σε νιώθει σε αυτόν τον κόσμο

Μόνο ο εαυτός σου στέκει  και σου δίνει το χέρι,να κλάψεις, να γελάσεις, να διαλογιστείς μαζί του

Οι πληγές μου είναι βαθιές δεν θα ιαθούν τόσο εύκολα

Αν δεν έχεις την υπομονή φύγε μακριά μου

Τρέξε όσο πιο μακριά μπορείς.

Κατώτεροι των περιστάσεων μια ζωή. Όλοι μας. Μέτριοι και συμβιβασμένοι.

Φύγετε όλοι, τους φώναξε

Θέλω να μείνω μόνος μου να καταστρέψω τον εαυτό μου

Τουλάχιστον θα μαι εγώ υπόλογος γι'αυτό

Και όχι οι άλλοι.

Προτιμώ την αυτοκαταστροφή απ'την έκρηξη  και την απογοήτευση προερχόμενη από τρίτους.

Παίξε τις νότες της αυτοκαταστροφής μου

Τραγούδησέ μου την πιο γλυκιά μελωδία και άσε με να πεθάνω μετά.

Ίσως βρω την χαμένη μου ευτυχία.

"Περαστικέ..." - Ειρήνη Μανάλη

Περαστικέ τι κοιτάς

και δε γελάς 

και δε μιλάς?

περαστικός είσαι περαστική είμαι 

αυτό μην το ξεχνάς 

κλωτσά τη μπάλα στο παιδί που τρέχει 

προς εσένα

και φίλε γέλα αν τολμάς 

Βοήθα χωρίς να στο ζητούν

μην περιμένεις τα μάτια να σε εκλιπαρούν

περαστικέ μύρια 

σκέφτεσαι,μύρια ταλανίζουν τη δική μου επίσης ζωή 

αυτό δεν είναι δικαιολογία καλή 

τι κοιτάς 

και δε χαμογελάς

περαστικός είσαι κι ότι δεν έκανες 

κάποτε δεν θα ΄μαι και δεν θα ΄σαι 

δεν θα σε νοιάζει 

που δεν θα θυμάσαι 

Περπατάς και που πατάς 

χαμογέλα 

κι όταν τον ήλιο θα ζητάς 

τώρα που λάμπει 

όλη την πλάση

εσύ γιατί του φέγγους φυγάς ;

Κι ότι μου είπες μυστικό το κρατώ σ'ενα καζάνι 

βράζω και ΄συ ζεις μέσα σ'αυτό

μα εγώ κοιτάω ουρανό..

περαστικέ 

τη μιζέρια κρύψτη για λίγο 

γιατί και ΄γω θα φύγω 

Περαστικέ δεν θέλω άλλο να σε βλέπω 

σε θωρώ και σε παραβλέπω 

Όλη σου η ζωή φαίνεται σε μια στιγμή 

άραγε φυλάκισες κάποια αληθινή 

που πανηγύρισε η ψυχή ?

Όλοι περαστικοί 

μα αξίζει να περπατούν φοβισμένοι και σκυφτοί 

υπόδουλοι στο δώρο τους τη στιγμή ;

Ξεκίνα απ'τη αρχή κάποτε ήσουν παιδί 

άσε το χρόνο 

πίσω σου να ρθει 

το μέτρημα να χάνεται 

τι ήθελες σ'αυτή την ηλικία την τρυφερή ;

Παιχνίδι 

παίξε όχι με κάθε στο διάβα σου ψυχή 

παίξε όσο μπορείς κι έλα 

να περάσεις δίπλα μου να μου μιλήσεις 

γι'αυτή την αλλαγή ..

Περαστικέ

δεν είσαι μόνο στο δρόμο περαστικός 

αλλά περνάς συνεχώς...

Το κατάλαβες γιατί

χάνεις χρόνο δυστυχώς ;

Κάποιοι είναι γύρω σου 

δες την πραγματικότητα αλλιώς 

ο δρόμος είναι εμπρός ..

Φύρα - Αλέξανδρος Νασόπουλος

Είναι κάποιες στιγμές που αφήνω ανθρώπους κι όνειρα

σε κάποιο σκοτεινό συρτάρι,

και δίνω χώρο μέσα μου σε περισσότερες σκιές.

Γέρνω το βλέμμα μου ,σε κάποια άδεια κιτρινισμένα μπουκάλια

στην κορυφή της βιβλιοθήκης,

ξεχασμένα και ξαπλωμένα σε φουσκοθαλασσιές λέξεων,

ν'αναπολεί παλιά κεράσματα δροσιάς.

Κι αστράφτει χαιρετισμός στα βλέφαρα ,

και μια βροντή της πόρτας,

καθώς τα δάκρυα βαδίζουν καμπουριαστά

σ'εκείνα τα σκοτεινά συρτάρια,

ποχω κλειδώσει ανθρώπους κι όνειρα.

Γιατί εκεί μονάχα έχουνε θέση ,

κι όσα κλειδιά κι αν θα πετάξεις ,

κι όλες τις κλειδαριές

στις πόρτες να στεριώσεις

πάντα θα βρίσκουν τρόπο να τρυπώνουν

πάντα χαμόγελα , φιλιά θα σε κερνούν

(Οι άνθρωποι ,τα όνειρα έτσι πάντα είναι στην αρχή).

Κρατώ τ'αντάμωμα μονάχα μες στη σκέψη,

έτσι για να χω χώρο όταν φιλοξενώ αναστεναγμούς,

αφήνω και την καρδιά ανεμόδαρτη μέσα στη μέθη της απουσίας,

και φεύγω ν'αγκαλιάσω θύμησες π'αρνήθηκα.

Και να'μαι εδώ,

Τι θες να σε τρατάρουν οι σκιές μου;

το βλέμμα μου πάντως δεν θα σ'ενοχλήσει,

είναι απασχολημένο και καρφωμένο

πότε σ'αυτά π'αρνήθηκα

και άλλοτε στρίβει προς τα μέσα μου,

κάποιες φορές, δραπέτης γίνεται

και σκαρφαλώνει στα πιο ψηλά δένδρα

αγναντεύει απο τα πιο ευαίσθητα κλαδιά,

να μας κοιτά απο ψηλά.

(Τι να σου κάνουν όμως δυο μάτια

μοναχά, χωρίς χαμόγελο;)

Το τίμημα του Ήλιου - της Παναγιώτας Καλογεράκου

Μετά το τελευταίο σκαλοπάτι

Του χειμώνα

Έρχεται πάντα η ίδια φράση

«Να φοράτε αντιηλιακό».

Ο Ήλιος μάς βλέπει μονάχα

Μες απ’τα σημάδια μας

Που ακάλυπτα έχουν μείνει

Και δεν διστάζει να αφήσει

Το αντίκρυσμά του πάνω μας.

Τυφλώνει η κατάματη

Επαφή μαζί του .

Αποκαλύπτει την όψη του

Μόνο μές απ’τις σκιές

Που αφήνει πίσω μας.

Κυνηγάμε το ημεροβίγλι του

Κι ας ξέρουμε ότι θα κάψει

Τις προθέσεις μας

Κι επιθετικά  θα τσουρουφλίσει

την ανάγκη μας για φως.

Κι αν φορούσαμε αντιηλιακό

Θα ήταν πιο γλυκό το χάδι του ;

Ποιός ξέρει με βεβαιότητα;

Από δω και πέρα

Αντι-ηλιακό

Για κάθε Ηλιο

Που πνέει τη φωτιά του

Και λυπάται για

Τις λάμψεις του

Κι εγώ

Αντι-Ηλιακό

Για να διώξω τα σημάδια

Ενός Ήλιου

Που έσβησε πάνω μου

Την κάφτρα

Από τις ανεξέλεγχτες αχτίδες

Που ονόμαζε αγάπη.

Artwork: Le Soleil - Vincent Van Gogh

Ζώ - του Νίκου Βαρδάκα

                

Ζώ  για να είμαι  μονάδα, ούτε  νούμερο  ούτε

και  αριθμός .Για  να είμαι η ουσία, όχι  ο τύπος

μηδέ και  ο  συνήθης  μύθος.

Ζω  για να είμαι το  φώς, να  ξεχωρίζω  στο  σκότος

της  καθημερινής  πλάνης. Για να είμαι ο λύκος .

Ευτυχώς που υπάρχουν και πρόβατα..

Πεθαίνεις  όταν  επαναλαμβάνεσαι, όταν δεν

έχεις  κάτι  καινούργιο  να  πεις. Όταν  αγαπάς

γιατί ο  έρωτας  ζει αιώνια.

Πεθαίνεις  όταν  μιλάς, γιατί  η σιωπή  είναι  λέξεις

που με μια ματιά  σκορπάς. Όταν  λυπάσαι, γιατί  η

ζωή  έχει  λίγες  χαρές  και  αξίζει  να  τις  βιώνεις  δυνατά.

Πεθαίνεις  όταν  ακούς, γιατί  η  ψυχή  σου έχει αυτιά  που

σε  σπρώχνουν  στο  σταυροδρόμι  της  επιλογής.

Γκριζόγυμνες συννεφιές - Αλέξανδρος Νασόπουλος

Αφήστε τα όλα όπως είναι, έρημα και ξένα ,

να μην μιλά κανείς,

μόνο τα βλέμματα να κρέμονται στης μοναξιάς τα σωθικά ,

αφήστε κι ελεύθερο τον πόνο να κατακλύσει το δωμάτιο,

και να φυσήξει πια ζωή ,

στα σκονισμένα τα έπιπλα,

στους κίτρινους τους τοίχους ,

στα σημαδεμένα ποτήρια,

κι εκείνα τ' αποτσίγαρα που ξεχάστηκαν σε κάποια γυάλινη βάρκα ,

αφήστε τα να πλέουν τις νύχτες

κάτω απ τα σκεπασμένα φεγγάρια και τις γκριζόγυμνες συννεφιές,

παράλληλα με μια γραφίδα η οποία χορεύει στις μελωδίες κάποιων σπασμένων πλήκτρων ,

που σκίζουν το σκοτάδι σ' εκείνο το βάθος.

Μον 'τα θλιβερά σκοτάδια μας και τους φτωχοδιαβόλους που κουβαλάμε κλειδώστε τα ,

σ' εκείνο το παιδικό ντουλάπι που δεν φτάναμε μικροί ..

εκεί δίπλα στο βάζο με την βανίλια και το μπουκάλι με το ούζο.

Και τώρα να! 

εδώ μονάχοι !

γυμνός κι ελεύθερος ο πόνος,

παντού!

σαν ένα γκάζι ξεχασμένο ανοιχτό να περιμένει κάποια σπίθα,

σαν ενα άλογο αφηνιασμένο που σε χτυπά με τις οπλές του μπρος στα στήθια σου ..

τι να χωρέσω σ' ένα χαρτί γεμάτο αγωνία,

σε μια ζωή που φεύγει μυστικά πίσω από χαμόγελα γεμάτα θλίψη,

σε μιαν ανάσα που ψάχνει απεγνωσμένα τζάμια υγρά να βολευτεί για μια στιγμή,

έτσι κι αλλιώς θα σβήσει ..

βουτώ μόνο στο αίμα χαμένων ποιητών και προσπαθώ να βρω ,

την πληγωμένη έμπνευση τους ,

παρατημένη, κουλουριασμένη σε μια γωνιά ,

κοιτάζοντας τα μάτια σου,

διαβάζοντας τις πιο θολές σου σκέψεις

και ν' απαντά σε αυτό που εσύ δεν ρώτησες ποτέ:

~ βιάσου να με βρεις

ο χρόνος δεν υπάρχει ,

μα τρέχει γρήγορα σε τούτο εδώ τον κόσμο,

όσο εσείς με αθωώνεται τόσο εγώ θα βρίσκω τρόπους να με τιμωρείτε,

πληγωμένη και χαμένη μες στα μάτια σας ~ . 

Χρωματική πανδαισία. - Μαρία Βασιλάκη

Σχήματα, χρώματα , γεωμετρίες

Απλότητα διάφορη του πολυσύνθετου

H απλότητα πάντα με γοήτευε

Το «πιο εσύ από ποτέ».

Το δήθεν δεν έχει θέση στον αόρατο τούτο κόσμο

Και ο κυνισμός απαγορεύεται επίσης

Λατρεύεται το καθαρό και όμορφο αισθητικά

τα μύχια της ψυχής σου άραγε τι χρώμα φορούν?

Μήπως είναι στολισμένα με μαύρους χυτούς μανδύες τυλιγμένους γύρω από βουβά σώματα και σιωπές;

Ποια στοιχεία συνθέτουν τη δική σου παλέτα γεύσεων και εικόνων

Αισθήσεων και αναμνήσεων

Παραδόξων και συναισθημάτων που ποτέ δεν φανέρωσες

Συνειδητών σκέψεων και ιδεών

Υποσυνείδητων εικόνων και σκέψεων που σε ταλανίζουν

Κόκκινη σκιά, κόκκινο σημάδι

Πορφυρή αρματωσιά

Το βαθύ κόκκινο που είναι κάπως επιβλητικό και δυναμικό πάντα σε χαρακτήριζε

Η ζωή σου συγκρούεται με τον εγωισμό σου

Αυτό το μικρό τερατάκι που του έχεις αφήσει  κενό

Και σε κατασπαράζει, ρημάζοντας τα σωθικά σου

 Ένας κόκκινος στρατιώτης

Ή απλά ένας κόκκινος άντρας έρμαιο των παρορμήσεών του

Η δική μου ψυχή από την άλλη, κατακλύζεται από λευκές εικόνες.

Ένα πάλευκο χιονισμένο τοπίο να σου θυμίζει την παιδική σου ηλικία

Ή μήπως την αγνότητα που σαν πέτρα φοράς στο λαιμό σου

Λευκό.Αγνό, σιωπηλό αλλά και τόσο ψυχρό και καθαρό.

Μια λευκή σκέψη, ένα λευκό ποτήρι

Μια λεπτή και ανεπαίσθητη αγκαλιά που ξεθωριάζει

Ξεθωριάζει και σβήνει, χάνει τη λευκή της υπόσταση

Ένα λευκό πιόνι, σε ένα παιχνίδι στημένο

Ένα καλοκουρδισμένο ρομπότ που έχει εκπαιδευτεί να υπακούει

Να υποτάσσεται

Και να εκτελεί τις διαταγές των άλλων

Μια λευκή γραμμή σε ένα μαυροπίνακα με υφή και μια κιμωλία στο πάτωμα

Να σου θυμίζουν το χάος

Την αταξία σε όλα, στη ζωή σου, στο κεφάλι σου..

Σε κάθε σκοτεινή πτυχή σου που με τόσο λευκό έπαψε να είναι σκοτεινή

Σε κάθε πνοή

Σε κάθε διάλογο.

Εκεί.

Λευκό, κόκκινο, μαύρο

Είμαι λευκό

Είσαι μαύρο

Εκ διαμέτρου αντίθετοι

Αλλά και τόσο ταιριαστοί σε ποικίλες ιδέες και απόψεις

Κοιταζόμαστε και γνωρίζουμε ο ένας τη σκέψη του άλλο

μαγικός συνδυασμός κι όμως τόσο επικίνδυνος

μπορεί να κάψει ακόμη και ολόκληρα έθνη

Το γκρίζο απεικονίζει όλη τη θλίψη σου και το μουντό αυτού του κόσμου

Κι όμως για έναν παράξενο λόγο είναι απ'τα αγαπημένα μου χρώματα.

Τόσο απλό, όσο πρέπει.Βαθύ και διόλου επιφανειακό.

Σου αφηγείται τόσες ιστορίες χωρίς καν να μιλά.

Αψεγάδιαστο γκρι

σαν τις γκρι αναμνήσεις μου

και το γκρι κασκόλ

που ταιριάζει γάντι με τα παπούτσια σου

Η τελειότητα του απλού

Μερικές ακόμη λέξεις για τα χρώματα και ο ποιητής πεθαίνει

Σε ένα βιβλίο που ποτέ δεν γράφτηκε

Κι ένα ποίημα που έμεινε μισοτελειωμένο

500 λέξεις για τα χρώματα, αυτά της αγάπης

Της ευφορίας, του μίσους και άλλων συναισθημάτων.

Αγκαλιάζω κάθε παλέτα που ακουμπά στην ψυχή μου

Διώχνω όμως καθετί αποκρουστικό και  ζοφερό

Γιατί η ζωή δεν είναι τίποτ' άλλο παρά ένα συνονθύλευμα. Στιγμών, ανθρώπων και συναισθημάτων.  Κάν'την να μετρά!

Ben Heine

Άντε γεια και εσύ και ο σκύλος σου. - Έβα Γκρην

Παρασκευή απόγευμα και η μάνα σου σε έχει ζαλίσει. "Πότε θα ρθεις χωριό;", "Να μαγειρέψω τίποτα;" "Τρως καλά;", κλασικός εξάψαλμος Ελληνίδας μάνας που δε μπορεί να μη περιλαμβάνει και το "ζακέτα να πάρεις". Μετά αρχίζει το θείο δράμα που έχεις καιρό να πας να τους δεις και πως είναι ευκαιρία τώρα που δε δουλεύεις και άλλες τέτοιες γραφικότητες που πολύ σε εκνευρίζουν, όμως είσαι πια σε ηλικία που φοβάσαι και λίγο μη τη χάσεις. Που φοβάσαι πως δε θα σαι πια ο μικρός εκεί μέσα.

Φορτώνεις τη Λένα στο αμάξι και μια μικρή βαλίτσα και ξεκινάς. Εκείνη τη Λένα που εδώ και καιρό σκέφτεσαι να χωρίσεις, αλλά όλο και της τη χαρίζεις. Εκείνη τη Λένα που έχεις ξαναπάει στο χωριό και που η μάνα σου θα ησυχάσει με το που δει - άσχετα με το αν την συμπαθεί. 

Η Λένα τον πρώτο χρόνο σχέσης είχε ενθουσιαστεί με την όλη ιδέα. Όχι πως τάχα ήθελε να γνωρίσει γονείς  - αντισυμβατική και κατά του γάμου πλασαρόταν. "Και τι παραδοσιακά! Και τι γραφικά μονολογούσε από ενθουσιασμό!" Θαρρείς πως στην αρχή του παντός, στην αρχή του έρωτα, όλα μοιάζουν φαντασμαγορικά. Η νέα θρησκεία ξεπροβάλει στα μάτια μας, καθώς πετά ένα ένα τα ρούχα της και μας αποκαλύπτεται. Το μυστήριο της ανακάλυψης μας εξιτάρει. Αγωνία για να μάθεις τα πάντα, πάθος για να νιώσεις τα πάντα. Και τα νιώθεις. Και τα ζεις όλα στο έπακρο. Ακριβώς όπως τα έχεις φανταστεί. Και εντάσεις και δράματα και αχαλίνωτο σεξ. Και ρομαντικοί περίπατοι στο κέντρο της πόλης, και στιχάκια και κείμενα. Η Λένα είναι η μούσα σου για τα επόμενα χρόνια. Η Λένα κινεί την πένα σου και η εικόνα της ποζάρει στο φακό σου. Η Λένα. Μόνο η Λένα. Εκείνη η μελαχρινή κοπέλα με τα γεμάτα πράσινα μάτια που γνώρισες σε κάποια συναυλία που είχες πάει να φωτογραφίσεις. Εκείνη η κοπέλα που σου 'χε ζητήσει φωτιά εκείνο το βράδυ. Εκείνη η κοπέλα που χόρευε σαν να μην υπάρχει αύριο. Η ίδια κοπέλα με τη μελαγχολία στο βλέμμα. Δεν ήξερε ποια είναι. 

Μπλεγμένη σε σκέψεις, όνειρα και ονείρατα, η Λένα σου, έμοιαζε χαμένη. Και πάντα με αυτούς τους περίεργους ανθρώπους την πατάμε. Θαρρείς και οι συνηθισμένοι είναι τόσο βαρετοί που δε τους προσέχουμε καν. Ενώ τούτοι, έχουν ένα χάος στο κεφάλι τους. Το πιο όμορφο χάος. Έτσι κι εσύ αποφάσισες να γίνεις ο από μηχανής Θεός της. Θα την αγαπούσες, θα την πρόσεχες και μαζί θα ζούσατε όσα είχες ονειρευτεί. Χωριό ή πόλη. Χειμώνας ή Καλοκαίρι. Μαζί. Μαζί σε όλα.

Πέντε χρόνια μετά και η Λένα δείχνει με βομβαρδισμένο τοπίο. Όχι πως τάχα έστεκε ποτέ στα καλά της. Πάντοτε ήταν τρελή αυτή η γκόμενα. Γι' αυτό και τη γούσταρες. Αλλά όταν αρχίζει η γκρίνια, μία-μία οι συνιστώσες του έρωτα γκρεμίζονται. Μία-μία οι ιστορίες καταρρέουν. Μαζί τους κι εσύ.

Η Λένα και το χωριό πέντε χρόνια μετά."Βλάχοι, κωλόβλαχοι, χωριάτες, άξεστοι". Πέντε χρόνια σχέσης δε τα λες και λίγα. Πέντε χρόνια σχέσης με τη Λένα που όσο πάει δείχνει και αυτή μια μικροαστή σνομπ. "Δε πειράζει Λενάκι μου άντε στη μάνα σου", θα της πεις με μια εξαιρετική πραότητα. "Μα εγώ πίστεψα σε σένα, σε εμάς" θα απαντήσει λες και της κάνει εντύπωση η αντίδραση σου.

Είμαστε υπεύθυνοι για τη Λένα που έχουμε ενημερώσει, μα δεν είμαστε ούτε σκλάβοι της, ούτε κομοδίνα για να μη μας υπολογίζει. Είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις που κάνουμε όχι για τις προσδοκίες που δημιουργούμε. Και αν η Λένα και η κάθε Λένα δε μπορεί να το εμπεδώσει ας το μάθει παπαγαλία. Και αν πάλι κάπου ζορίζεται, μάλλον η Λένα είναι εξίσου μικροαστή με τα θεάρεστα σόγια και καλά θα κάνουμε να skipάρουμε πριν τα πέντε χρόνια γίνουν κολάρο, αιώνας, φυλακή.  "ΆΝΤΕ ΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΎ ΣΕ ΑΝΈΧΤΗΚΑ." και επειδή τα τραβάει ο κώλος της και δε κάθεται καλά -δε με αγαπάς πια, έχεις βρει άλλη, η δουλειά είναι πρόφαση- κατεβάζεις και όλα τα επιφωνήματα ορθοδοξίας που αποκόμισες τις προηγούμενες μέρες. Μην είσαι και αχάριστος. Στα Ευαγγελία απαντάμε ανάλογα. Άντε γαμήσου κι εσύ και ο σκύλος σου.

Άτιτλο - Marla

Πάντα ζήλευα τα πουλιά...

Αυτά τα μπάσταρδα 

πάντα μας κοίταγαν από ψηλά

και γελάγαν...

Αν κάτι δεν τους άρεσε

απλά φεύγαν 

μακριά

πηγαίναν σε καλύτερα μέρη 

και μας άφηναν πίσω

όπως μας αξίζει

το όνειρό μου είναι να βγάλω φτερά

Δραπέτης - Σταμάτης Γκαβέτας

Δραπέτης της νύχτας για τον επιούσιο άρτο, δεν είχα προσέξει ποτέ ένα ρέμα στο δρόμο μου, κοντοστάθηκα και πλησίασα. Άφησα την πανοπλία του χρόνου που με βάραινε και σαν άλλος σταυροφόρος αφέθηκα στην αρμονία μιας ξεκούρδιστης μπάντας. Απώλεσα τη φωνή μου και εν μέρει τα φρένα από τη συνουσία που είχα μπροστά μου δύο υπέροχων ζευγαριών του χώρου με το χρόνο και του ήχου με την εικόνα. Αντικατοπτριζόμενος στη φύση, απορροφήθηκα πλήρως από αυτή και έγινα αρμός του σύμπαντος - ο ίδιος μια αλήθεια. Αφήνοντας κάθε συναισθηματική αποσκευή πίσω, σίγουρος για το χοϊκό μου πεπρωμένο όπως και για το επικείμενο αέρινο φευγιό μου, κίνησα για τη δουλειά που είχα αργήσει. 

Finos Film, O μικρός δραπέτης

"Έγινε η απώλεια συνήθεια μας..." - Έβα Γκρην

Δε τρέφω καμιά ιδιαίτερη αγάπη για το χωριό. Η Ιθάκη μου ήταν, είναι και θα είναι η τέχνη. Πάντοτε εκεί βρίσκω καταφύγιο. Πάντοτε αυτή η κατάρα και το πάθος μου. Αυτή. Και μόνο αυτή. Όμως το χωριό είναι εκείνο που με μπόλιασε με τέχνη. Δεν έχει σημασία ποιοι είναι οι άνθρωποι του, ποιες οι ζωές τους. Όταν τα βλέπεις όλα σε μια μίκρο ανάλυση έχεις καλύτερη επαφή με τον κόσμο. Και τούτο πάντοτε το γούσταρα. Δε θα πω ότι δε μου την έσπαγε ο μικροαστισμός τους. Τα πικρόχολα σχόλια και το δήθεν και τάχα ενδιαφέρον που δείχνουν στις μικρές κοινωνίες. Αλλά λες και οι μεγάλες διαφέρουν. Απλά στο χωριό μπορείς να το δεις, μπορείς να το παρατηρήσεις. Και όχι επειδή οι άνθρωποι είναι πιο αληθινοί. Όχι, όχι. Το απορρίπτω αυτό. Πλέον δεν ισχύει άλλωστε. Αλλά επειδή είναι οικογένεια. Είναι μια μικρή κοινωνία με δεσμούς αλληλεξάρτησης, όπως κάθε κοινωνία. 

Και εσύ έχεις άπειρο ελεύθερο χρόνο να παρατηρείς ανθρώπους και συμπεριφορές. Να ζεις, να αγαπάς, να μαθαίνεις. Να μαθαίνεις, να εξερευνείς. Και να απορρίπτεις. Να απορρίπτεις κάθε μέρα κι από ένα κομμάτι του εαυτού σου. Ώσπου κάποια μέρα γίνεσαι αυτός που γίνεσαι και απορρίπτεις και το χωριό. Όχι τάχα πως στη σπάει, αλλά κουράζει αυτή η καθημερινή επαφή. Αυτή η καθημερινή ευθύνη. Να μην απογοητεύσεις, να μην απογοητευτείς. Πάντοτε εσύ και οι άλλοι σε μια διαρκή σχέση αλληλεξάρτησης. Πάντοτε εσύ και οι άλλοι σε μια οικογένεια, σε μια κοινωνία, σε ένα υποσύνολο. Ένας διαρκής αγώνας για να αποδεικνύεις κάθε μέρα πως είσαι όμοιος τους. Ένας διαρκής αγώνας για να αποδεικνύεις πως δεν είσαι μοναδικός.

Ξέρεις, τα χωριά πιότερο από όλα, έχουν αυτή την αντίληψη. Πάντοτε να προσπαθούν να σε εκμηδενίζουν, να προσπαθούν να σε εξωθούν σε συμβατικές καταστάσεις για να σε χωρέσουν. Ποτέ να μη σε αντέχουν έτσι όπως είσαι. Έτσι όπως σκέφτεσαι.

Όμως, είναι που πάντα τούτη η παρακμή έχει μια γλυκιά γεύση αηδίας. Τούτη η παρακμή έχει ένα γλυκό συναίσθημα αγανάκτησης. Πάντοτε να την αντιπαθείς και πάντοτε να τη γυρεύεις. Σαν όλα τα εξαρτησιογόνα που τάχα ποτέ δοκίμασες. Σαν όλα τούτα που έχεις συνηθίσει και αρνείσαι να αποχωριστείς. Σαν τη σχέση με τη Λένα που διαιωνίζεις. 

Η σχέση που πια διατηρείται από μια γαμημένη συνήθεια. Η σχέση που δε βρίσκεις λόγο να χαλάσεις, μήτε λόγο να κρατήσεις. Αλήθεια είναι τόσο παράξενο τούτο το συναίσθημα. Να μη θες να την ακουμπάς, αλλά να νιώθεις στοργικά για αυτήν. Να την αγαπάς με όλο σου το είναι, αλλά να χεις κουραστεί να υπομένεις και να επιμένεις. Να χεις κουραστεί να αναλώνεσαι στην ίδια συζήτηση πέντε χρόνια. Να χεις κουραστεί να κάνεις τον μπαμπά. Όχι πως τάχα το επιδιώκει. Μα ξέρεις ότι τον χρειάζεται. Και να χει κουραστεί και αυτή. 

Σαν ψαροκόκκαλα οι δυο ζωές πεταμένες στον πάγκο της κουζίνας. Χωρίς πόθο και εγκαρτέρηση, τα σώματα εγκαταλελειμμένα να μάχονται ανούσια σε ένα τόσο βαρετό πάντρεμα. Σε μια καθημερινότητα που πιότερο μοιάζει με αντιβίωση. Σε μια καθημερινότητα που χει το χρώμα της ώχρας, το χρώμα της συνήθειας. Αδύναμοι πια για έρωτα, απρόθυμοι να προσπαθήσουν. Μιας και η ίωση συνεχίζει να υπομένει και να σιγοτρώει τα σωθικά τους. Μιας και ο οργανισμός δε χαμπαριάζει από τούτο το φάρμακο πια. Μιας και ο οργανισμός το συνήθισε και δεν αντιδρά. Μιας και συνήθισε σε μια σχέση που πιότερο μοιάζει με καρδιογράφημα πεθαμένου.

Άτιτλο - Λίναμ Κεροτάνυ

Θα ‘ταν η δύση πιο λαμπερή

θα ‘μοιαζε σαν το λιωμένο κερί

άμα τα μάτια σου ,αυτά τα συμβάντα

κοίταζαν πάντα

 εμένα 

βαθιά

και ψάχναν στα χάδια ,τα χέρια σου, μάτια

να δούνε τον κόσμο από άλλα χωράφια

όχι δικά τους

μα ούτε και ξένα

γιατί έχεις εσένα

αν είσαι με μένα.

πλεον σταυροπόδι

κοιμάμαι τα βράδια

σφήνωσα εκεί , στη στάση ευφράδεια

στη στάση σοφός

εκεί π αυτός

όταν κουράζεται

νιώθει μικρός

δε θα ξανάπιω

ούτε καπνίσω

κι ούτε θα βρίζω

από δω και μπρος

θ’ αφήσω πίσω το χρώμα το γκρίζο

θα γίνω εύθυμος μα και χοντρός

Κάτω απ’ το βλέμμα σου είναι η ψυχή σου

κάτω απ’ το λίπος σ είν’  το κορμί σου

μέσα στα πάθη σου η λύτρωση σου

αν το πιστέψεις

άντε γαμήσου.

Άνωση - Νατάσσα Θεοδωρακοπούλου

Σε φουνταρω εναλλάξ

Σε αλκοόλ που με πιάνει πολύ

Και καφέδες που με πιάνουν λίγο

Παιχνίδι αυτοσχέδιο

Πλάκα έχει

Κι έτσι όπως βυθίζεσαι αργά

δύο δάχτυλα πριν τον πάτο

Ξεχνάω για λίγο

Μόνο για λίγο

Πως είμαι εγώ

που πνίγομαι κι απόψε

Επιτρέπεται η θλίψη φωτογραφιών. - Αλέξανδρος Νασόπουλος

καλησπερα σας και μπόλικες αγαπες,

αυτες που μένουν αν σφίξεις δυνατά εκεινο το μαντηλι,

γύρω απ'το λαιμό τυπικων χαιρετισμων σε κατι αργιες ,

γιορτες και νεκραναστασεις, που ανακαλυψαν τα ανθρωπινα μυαλα.

αποψε δεν θελω ουτε κεφαλαία , ουτε τυπικοτητες σε ορθογραφιες και συντακτικα, αποψε δεν θελω να παω με το πανι της κλουβιας κοινωνιας σε οτιδηποτε και οπουδηποτε ,

βγάλτε και τους τόνους από κάθε λέξη , αφήστε τους μοναχα να αιωρουνται πάνω απο μίση, θλίψεις, αγωνίες και φόβους,

σαν σειρήνες ,

καράβια σε χάη δακρυσμένων ποταμιών . 

και λιγο αλκοολ,

και κατι καπνους να μας σκεπασουν,

με καποιους φιλους μου να φτύνουμε στο πατωμα,

κατι σκοτωμενα ονειρα,

ποντίκια που αναπνεουν στο βαθος των σκιων μας ,

ν'αφησουμε να μας αγκαλιάσουν οπώς τοτε ,

μικρα παιδια που οι κορες των βλεμματων μας ανοιγαν,

σαν βλεπαμε ανοιχτα τα χερια των ανθρωπων και που γρηγορα βαδιζαμε και ορμουσαμε απάνω τους,

με εκεινη την παιδικη άγνοια που και από τον πεμπτο οροφο κι αν πεφταμε, σιγουρα σε αγκαλια θα καταληγαμε. 

που τώρα όλα αυτά ναυαγισμένα τα βλέπουμε , και τα συζηταμε καθε ωρα και στιγμή,

καθε γαμημενη μερα ,

και οι μηνες και τα χρονια να γελανε για ακόμη μια φορά με τη παρτη μας ,

να ξεσπανε σε πανηγυρια και χορους που ξεγέλασαν εναν ακομη που φευγει,

και τον αφησαν εκεί να αναρωτιέται σε μια γωνια, 

σε ενα γαμημενο σημειο του τιποτα ,

άρχοντες στο κόσμο της απουσίας,

φτωχοί στα ουρλιαχτά μας ,

και σιωπηλοί με τα ραμμένα στόματά μας,

αθανατοι και γεννημένοι νεκροί,

εκει εκει εκει εκει

αλλου αλλου αλλου αλλου

παντου παντου παντου παντου

πουθενα πουθενα πουθενα πουθενά.

Θα έρθει κάποια στιγμή που οι κρυφοί μας πόθοι θα σπαρταρούν στα πόδια μας ,

αφυδατωμένοι ,

ματωμένοι,

ευνουχισμένοι και φανεροί στα τρεμάμενα μάτια μας....

"Τα Παραμύθια της Ψυχής" ..

Σχετικά...

         Έξι "μουσικά" παραμύθια ιδιαίτερης θεματικής είναι έτοιμα, ενώ η μουσική ολοκληρώνεται στις παρτιτούρες...

Τα "Παραμύθια της Ψυχής" ..

    Η κάθε ιστορία ξεχωριστά πραγματεύεται θέματα-ταμπού που "κλωτσά" καθημερινά η κοινωνία μας.

Η γνωριμία με τις ψυχικές ασθένειες,ο ρατσισμός ως κοινωνική μάστιγα,η σχολική βία ,η κοινωνική κριτική στην θέαση του διαφορετικού αποτελούν πηγή έμπνευσης των σεναρίων που υπογράφει ο ψυχολόγος και συγγραφέας Ανδρέας Ζαχαριάδης σε μουσική και στίχους της Φένιας Χρήστου (σύνολο για μικρή ορχήστρα).

     Σύντομα θα δημοσιευτούν διάφορα videos εκπαιδευτικού χαρακτήρα,που στόχο να αφυπνίσουν και να ενημερώσουν το κοινό.

Το project είναι έτοιμο και τώρα έχει έρθει η στιγμή, όπου η Φένια και ο Αντρέας θα εξετάσουν, τους συνεργάτες εκείνους που θα σταθούν αρωγοί αυτής της εξαιρετικής προσπάθειας, η οποία στόχο έχει την αφύπνιση σε θέματα, τα οποία η κοινωνία κλείνει τα μάτια και τα αυτιά. Σε θέματα που η κοινωνία έχει μάθει να σηκώνει το δείκτη, να παραγκωνίζει και να περιθωριοποιεί.

Γνωρίστε.. Μιλήστε ελεύθερα.. Η άγνοια  χρεώνει ψυχές..

Σύλληψη project: Φένια Χρήστου

web: www.feniachristou.com