EΣΥ | Charlotte Sometimes

Σμιλεύεται η μυρωδιά της θάλασσας στα πλάτη της ανάσας σου;

Ο ουρανός στα μήκη της ματιάς σου;

Χωρά της γης η κίνηση μες’ τη δική σου την οργιά;

Του Μαγγελάνου οι νεφέλες μες’ τα δικά σου σύννεφα;



Για μια στιγμή χωρούν.

Αυτή είναι η στιγμή που ερωτεύεσαι!


 Αλίμονο, αν δεν μπορούσε ο αέρας

να έχει το βάθος της ανάσας σου,

ή κι ο Θεός ο ίδιος

το σχήμα των ανθρώπων.


 Χάος θα σε παρέδιδε στον κόσμο,

εν μέσω χάους θα τον εγκατέλειπες.

Eyes | Charlotte Sometimes

Eyes that watch

with passion blending with the majesty of vision, providing remembrance with a cause.

Eyes that damp, for they watch no more from time to time but simply see,

as if they could have seen everything

all along from the beginning, giving oblivion an excuse.

Eyes that follow lines, infusing into the arms the prudence

to enclose diversity into everlasting shapes.

Eyes that glow, and like stars, embroider the skin of night

in a language that’s dreamt though not disremembered

by the morning disillusion.

Eyes, anchors of the soul ship!