Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2020

Μια πανσέληνος στην πιατοθήκη | Μαριλένα Κολλάρου

Η πιατοθήκη απελπισμένη

σηκώνει απαρηγόρητη

τα περασμένα γεύματα.

Υπολείμματα αρακά και χοιρινή μπριζόλα.

Παλιά ψωνίζαμε από το κρεοπωλείο.

Παλιά λέγαμε ότι μεγαλώνοντας 

θα βγάλουμε τα πορσελάνινα πιάτα 

από το σύνθετο 

και θα τρώμε εκεί.

Γίναμε δεκαοχτώ.

Σήμερα γίναμε πολύ περισσότερο από δεκαοχτώ.

Γίναμε και πολλοί περισσότεροι από δεκαοχτώ. 

Τρώμε ακόμα με τα πιάτα 

που αγοράσαμε το 2009

από ένα σούπερ μάρκετ.

Πάλι καλά, δεν τρώμε σε πλαστικά.

Πάλι καλά.

Κι η πιατοθήκη πάντα το ίδιο απελπισμένη.

Ανοίγω 

κι ανάμεσα στα γυάλινα

βλέπω στριμωγμένη μια πανσέληνο.

Μάλλον θα την πέρασα για πιάτο 

κάποια μέρα που δεν φορούσα τα γυαλιά μου,

ως συνήθως.

Τι την κάνεις Τετάρτη μεσημέρι την πανσέληνο;

Καταργήθηκε κι η προίκα. Σήμερα 

σε παίρνουν με το βρακί.

Ειδικά εάν είναι δαντελωτό.

Πάντως η πανσέληνος

δεν πιάνει μία.

Κι η αποθήκη γεμάτη από  βρεφικά ρούχα.

Γεννήθηκα όντως. 

Υπήρξα παιδί.

Τουλάχιστον στα ρούχα.

Όμως τι την κάνεις την πανσέληνο;

Την κάνεις απωθημένο.

Την αφήνεις να ξεθυμανει στο μπαλκόνι

κι όταν την φυσήξει το αεράκι

και πια δεν είναι δική σου.

Βγαίνεις στη βεράντα 

ανάβεις τσιγάρο 

και την κοιτάς από μακριά.

Έτσι κάνουμε εμείς οι μεγάλοι

κοιτάμε  μυωπικά από μακριά.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου