Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Σκονισμένα ερμάρια | Τάσος Μαλεσιάδας

Κρατούσα μια παλιά φωτογραφία στα χέρια μου,

ήταν το μοναδικό κλειδί για να μη χαθώ,
η θύμηση είναι ένα πανέμορφο παιδί που αριστεύει,
μέσα στο σχολείο της λησμονιάς.

 Ύστερα, πίσω από την πόρτα είχα κρεμασμένα σ'έναν ξύλινο καλόγερο τα δεκανίκια,
να με φοβίζουν για την εποχή που χώλαινα,
μα τώρα οι ουρανοί στάθηκαν τόσο φιλικοί απέναντί μου
που τόλμησα ν'ανοίξω το βήμα μου.

Οι δρόμοι όλοι μπροστά μου περιμένουν,
μα πρέπει να φανώ συνεπής στις συναντήσεις μου
και το κλειδωμένο συρτάρι στον κομό μ' εμποδίζει.

Μένω λοιπόν με την αγρύπνια στα μάτια και την αίσθηση του τέλους στα χείλη,
μαζί με την ατελείωτη σκόνη των αιώνων
-που καρτερεί να μ'αγκαλιάσει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου