Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Παραφορά | Τάσος Μαλεσιάδας

Φίλε μου είναι κάτι βαρύ το οποίο με πλακώνει μέσα μου...
Είναι ο έρωτάς μου για εκείνη...
Είναι όλες οι στιγμές που δεν μπορώ χωρίς να τη σκέφτομαι...
Μα τι να μην ερωτευτείς σε εκείνη την κοπέλα ;
Θα ξεκινήσω απ'τα μαλλιά της...Ετούτα τα μαύρα σιωπηλά μαλλιά της...
Φάρος γεμάτος φωτιά, στιλπνός, έτσι όπως έπεφταν στους ώμους της σαν αλαφρό κύμα που χαϊδεύει ίσα την αμμουδιά...
Επιδερμικά. Ναι...
Πέφτουν τα μαλλιά λυτά, λάμπει εκείνη, λάμπει και η καρδιά μου !
Ξέρεις τι ; είναι περίεργο πράγμα οι τρίχες.
Άλλοτε φεύγουν, άλλοτε λαμπυρίζουν.
Καμιά φορά ομορφαίνουν, άλλη σε προδίνουν....
Μα εκείνης οι τρίχες έλαμπαν...Τις έχεις δει...

Τα μάτια της μήπως ; Τα έχεις δει τα μάτια της ;
Δεν είναι η ευγένεια, ούτε η καλοσύνη που τα κάνουν να λάμπουν τόσο υπέροχα.
Δεν πρέπει να κρίνεις τα μάτια από τα συναισθήματα σαν στέκουν αντίκρυ σου. Είναι μεροληπτικό.
Όταν τα πρωτοκοίταξα όμως, έπλεαν σε θάλασσες τόσο μακρινές, όσο και η φαντασία ενός παιδιού.
Τότε τα μάτια στέκουν στο απόγειό τους. Αυτή η απουσία συναισθημάτων τα έκανε εξαιρετικά και τόσο θελκτικά που το βλέμμα μου δεν ξεκολλούσε.
Όλο κάθομαι και ανακάθομαι. Χάσκω ξανά.
Ταξίδεψα μέσα σε θάλασσες πράσινες και μπλε, σε κύματα απαλά γεμάτα αφρούς ζωογόνους και πράους, λουσμένος ολότελα από την λάμψη του φεγγαριού που φέγγει βασιλικά.
Τα λέω ποιητικά φίλε μου αλλά ναι,έτσι μου βγαίνουν...

Ζεις κάτι ανώτερο κοιτώντας και παρατηρώντας Εκείνη.
Ύστερα είναι το στόμα της, τα χείλη της, η ανάσα της.
Την βλέπω που μιλά και παραμιλώ, κουνώ τα χείλη μου στον ρυθμό των λέξεών της και συζητώ μαζί της. Πλάθω σενάρια φανταστικά και τα ζω.
Ή νομίζω πως τα ζω. Μάλλον ναι....
Η φαντασία μου περνά ώρες ατέλειωτες συζητώντας με Εκείνη. Η φωνή της βγαίνει γλυκύτατη, αρθρώνοντας λέξη με την λέξη τόσο όμορφα, κοιτώντας με ξανά βαθιά μέσα στα μάτια. Παγώνω.
Η παρουσία της με κάνει και νιώθω απλά υποδεέστερος.Πάλι χάσκω.
Τι να κάνω ; Πως αλλιώς να νιώσω;

Η παρουσία της είναι σαν ολόφωτος άγγελος.
Απλά με κάνει και πιστεύω πως ίσως υπάρχει κάτι εκεί πάνω και Εκείνη είναι είναι το δημιούργημα Του.
Καμιά δεν μιλά σαν εκείνη, καμία δεν φτάνει την ομορφιά της.
Τα χείλη της είναι ροδοκόκκινα και δίνουν σε κάθε φθόγγο που βγαίνει απ' το στόμα της την ομορφιά της άνοιξης καταμεσίς του χειμώνα.
Με τόνο γλυκό και ζεστό σαν τον ήλιο του Γενάρη.

Και εγώ στέκω αόρατος μπροστά της, προσπαθώντας να της ξεκλέψω κάτι παραπάνω από το βλέμμα της.
Ένα φιλί και με τον διακαή πόθο μέσα στην καρδιά μου και την ψυχή μου 
στιγματισμένο τα χείλη μας να συναντηθούν και να μεταδώσουν ένα ολόφλογο μήνυμα...
Έχεις μυρίσει την ανάσα της ; Όχι, που να τη μυρίσεις άλλωστε ;

Εγώ ναι, μια φορά...
Κάπως τυχαία φίλε μου...
Μου μιλούσε και ένιωθα να με γδέρνει αλύπητα η ψυχή μου, ένας βράχος στην ακροθαλασσιά η φωνή της στο μυαλό μου.
Η ανάσα της, τα δόντια της, το σώμα της, ετούτο το γρήγορο και πεταριστό της περπάτημα.
Α, θέλω να με κοιτά στα μάτια και να ταξιδεύω σε ανήλιαγες κοιλάδες, να λουζόμαστε κάτω απ' το φεγγάρι, να φιλώ αλαίμαργα τα χείλη της και να γεύομαι την γεύση της μέσα από αυτά....Αλίμονο όμως !
Δεν δέχομαι να χαρίσει σε άλλον το χαμόγελό της και να τον φωτίζει με αυτό...Είναι κάτι που το θέλω μόνο για μένα.
Εγωιστικό αλήθεια, μα έτσι το θέλω...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου